Οκτώβριος 2006



Την ώρα που έχεις την ησυχία σου και παρακολουθείς νωχελικά τις σταγόνες της βροχής να εξαγνίζουν τα πάντα από την εσωτερική και εξωτερική βρωμιά τους, ξαφνικά το κινητό σου δονείται και χορεύει στο ρυθμό του αγαπημένου σου ringtone (παρεμπιπτόντως, όσοι από σας έχετε ακόμα το Nokia tune για ringtone κάντε μια χάρη στον κόσμο: ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΟ!). Θα το σηκώσεις; Ποιος μπορεί να είναι; «Άγνωστος αριθμός». Γιατί έχει απόκρυψη; Μήπως είναι κανένας ύπουλος τύπος που θέλει να περάσει ιό στο κινητό; Μήπως είναι κανένας ανεκδιήγητος φαρσέρ που θέλει να σου σπάσει τα νεύρα; Κι αν είναι από εκείνο το διαγωνισμό που είχες στείλει μήνυμα; Μήπως κέρδισες το μεγάλο βραβείο; Βέβαια, ίσως να είναι απλά κάποια γιαγιά πάλι, και να έχει πάρει λάθος νούμερο.
Θα το σηκώσεις; 50-50 είναι οι πιθανότητες. Ή για καλό θα είναι, ή για κακό, ίσως και για τίποτα από τα δύο αν όντως είναι η κακομοιριασμένη γιαγιά που δε βλέπει καλά τα πλήκτρα. Ρισκάρεις; «Όταν οι πιθανότητες ανάμεσα σε δύο επιλογές είναι 50-50, είναι κατά 90% σίγουρο ότι θα κάνεις τη λάθος επιλογή», λέει μια εφαρμογή του νόμου του Μέρφυ (δοκιμάστε το σε τεστ Σωστό-Λάθος και θα εκπλαγείτε!). Φοβάσαι;
Θα το σηκώσεις το τιμημένο; Χτυπιέται σαν δαιμονισμένος δονητής και ουρλιάζει σαν δικηγόρος που έχασε το Rolex του! Τι κάθεσαι και το κοιτάς; Δε θα αλλάξει τίποτα, πάντα «Άγνωστος αριθμός» θα λέει! Μια απόφαση είναι. Θα την πάρεις;
Μπράβο, τα κατάφερες! Μόνο που άργησες λίγο, και ώσπου να πατήσεις το πράσινο κουμπάκι η κλήση από εισερχόμενη έγινε αναπάντητη και finito la musica. Γιώργο, χάσαμε. Να ήταν κάτι καλό ή κάτι κακό; Αν δεν ήσουν τόσο αναποφάσιστος τώρα θα ήξερες! Τι να κάνουμε, δε χάθηκε κι ο κόσμος. Επιστροφή στην προηγούμενη ασχολία σου, την ενδελεχή μελέτη της βροχής.
Αλλά όχι! Η μουσική αναγεννάται από τις στάχτες της και το φως της οθόνης ξυπνάει και πάλι! «Άγνωστος αριθμός». Ο ίδιος με πριν; Προφανώς. Όποιος και να είναι, σε θέλει πολύ για να επιμένει τόσο. Τι, πάλι τα ίδια; Τι το σκέφτεσαι χριστιανέ μου; ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΤΟ ΤΙΜΗΜΕΝΟ!
Το σηκώνεις, χωρίς να ξέρεις τι περιμένεις να ακούσεις. Οι μπουκμέικερς βγάζουν στιγμιαία τις αποδόσεις:
Κακομοιριασμένη γιαγιά -> 1,30
Μάνα/θεία/άλλος συγγενής που δεν ξέρει πώς να βγάλει την απόκρυψη -> 1,65
Ενοχλητικός φαρσέρ -> 2,10
Κακόβουλος χάκερ -> 3,25
Ενθουσιασμένος δωροθέτης -> 75,00
Place your bets, please. Ποιος ήταν τελικά;
Σηκώνεις το τηλέφωνο. Μετά από τρία δευτερόλεπτα και ένα βαριεστημένο «λάθος κάνετε» στην γιαγιά που έχει όλες τις πιθανές μορφές μυωπίας, πρεσβυωπίας και καταρράκτη το ξανακλείνεις. Τζάμπα η ανησυχία. Μην το βάζεις κάτω όμως, την επόμενη φορά μπορεί να είναι ο ενθουσιασμένος ραδιοφωνικός παραγωγός, που θα σε βγάλει στον αέρα για να σε ενημερώσει ότι μόλις έγινες ο περήφανος κάτοχος ενός υπέροχου σετ κατσαρόλες! Keep the faith!

Advertisements

Η σημερινή μέρα είχε 25 ώρες, λόγω της αλλαγής της ώρας. Μία ώρα παραπάνω. Και τι ψυχή έχει μωρέ μια ώρα; Αν ξέρεις πώς να την αξιοποιήσεις, έχει και παραέχει.
Οι περισσότεροι από μας την ξοδέψαμε στο κρεβάτι. «Μια ώρα ύπνου παραπάνω». Μια ώρα, στην οποία μπορείς να κάνεις χιλιάδες πιο παραγωγικά και πιο χρήσιμα πράγματα για τον εαυτό σου και τους άλλους, κι εσύ (κι εγώ, δηλαδή…) κοιμάσαι!
Ναι, μια ώρα παραπάνω μπορεί να κάνει τη διαφορά, μια ώρα απ’το χρόνο μπορεί να είναι πιο σημαντική και απ’όλο το χρόνο μαζί γι’αυτόν που ξέρει πώς να την εκμεταλλευθεί. Ακολουθεί ένα τραγούδι που ταιριάζει απόλυτα στη μέρα, ένα παλιό τραγούδι που μας έρχεται από την εποχή που οι Goin’ Through έγραφαν μουσική της προκοπής (ναι, κάποτε οι Goin’ Through ήταν αυθεντικό συγκρότημα και ο NiVo λεγόταν Νίκος Βουρλιώτης…). Αξίζουν την προσοχή σας οι στίχοι…

Goin’Through – Μια Ώρα Απ’το Χρόνο

Θεέ μου να μου χάριζες μια ώρα από το χρόνο.
Και αλήθεια φτάνει μια ώρα μόνο.
Σταματημένα όλα γύρω μου και ‘γω,
να κάνω ό,τι θέλω και ό,τι ποθώ.

Χωρίς κανένα όχι, χωρίς κανένα ίσως.
Χωρίς καθόλου άγχος,μακριά από το μίσος.
Ναι Θεέ μου δώσε μου λίγη αντοχή,
να δω τα πράγματα ξανά από την αρχή.

Αυτή την ώρα που νιώθω τόσο μόνος,
ο μόνος μου αντίπαλος οι σκέψεις και όχι ο χρόνος.

Τα λάθη τα παλιά σαν φιλμ μπροστά μου να περνάνε,
και εκείνες όλες οι στιγμές που ακόμα με πονάνε.

Να στέκονται μπροστά μου σαν εφιάλτες,
μήπως σταματήσω πια να τρέφω αυταπάτες
και βρω γαλήνη μέσα απ’το πόνο,
απ’το μοναχικό ταξίδι μου μέσα στο χρόνο.

Θεέ μου να μου χάριζες μια ώρα από το χρόνο.

Μια ώρα φτάνει τελικά για να ξεφύγω.
Βλέπεις το κατάφερα το χρόνο να αποφύγω.
Και ζω αυτό που άλλος δεν θα νιώσει,
και από τα λάθη τα παλιά δεν θα γλιτώσει.

Και φωνάζω,τραγουδάω ή γελάω,
δεν έχω πια σκυμμένο το κεφάλι,δεν πονάω.
Και μια γαλήνη τόσο απέραντη κοντά μου,
να μου θυμίζει τα χαμένα όνειρα μου.

Όλα εκείνα που χωρίς να φταίω τώρα πια χαθήκαν.
Όλα εκείνα που στα χέρια άλλων βρεθήκαν.
Και όλα εκείνα που σε άλλους είχα δώσει,
με τόση αλήθεια μα κανείς δεν είχε νιώσει.

Και έτσι χαμένος σε μια ώρα από το χρόνο,
καθισμένος νιώθω στ’ουρανού το θρόνο.
Και βλέπω κάτω ένα απέραντο κενό,
και ό,τι κακό έχω περάσει το ξεχνώ.

Θεέ μου να μου χάριζες μια ώρα από το χρόνο.

Ναι Θεέ μου δώσε μου λίγη αντοχή.
Να δω τα πράγματα ξανά από την αρχή.

Θεέ μου να μου χάριζες μια ώρα από το χρόνο.

Χωρίς κανένα όχι,χωρίς κανένα ίσως,
χωρίς κανένα άγχος μακριά από το μίσος.

Θεέ μου να μου χάριζες μια ώρα από το χρόνο.

Τα λάθη τα παλιά σαν φιλμ,μπροστά μου να περνάνε.
Και εκείνες όλες οι στιγμές που ακόμα με πονάνε.

Θεέ μου να μου χάριζες μια ώρα από το χρόνο.

Και φωνάζω,τραγουδάω ή γελάω.
Δεν έχω πια σκυμμένο το κεφάλι,δεν πονάω…
Θεέ μου να μου χάριζες μια ώρα από το χρόνο…


Τα βιβλία δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσουν. Τα περισσότερα που περνάνε από τα χέρια μου τα διαβάζω αναγκαστικά, για να περάσω τα μαθήματα στη σχολή, ενώ λίγα είναι αυτά που με κάνουν να θέλω να περάσω έστω και δέκα λεπτά από την ώρα μου διαβάζοντάς τα. Μόλις χθες ανακάλυψα ένα πραγματικά χρήσιμο, όσο και ενδιαφέρον, βιβλίο: Το Chasing Daylight, του Eugene O’Kelly.
Δεν είναι ούτε μυθιστόρημα, ούτε διήγημα. Δεν ξέρω καν σε ποια κατηγορία θα μπορούσε να το κατατάξει κανείς. Υποθέτω πως πρόκειται για μια ιδιότυπη αυτοβιογραφία. Ο συγγραφέας, Eugene O’Kelly, ήταν μάνατζερ σε μια αμερικανική εταιρία. Τον Μάιο του 2005, σε ηλικία 53 ετών, πληροφορήθηκε ότι είχε προσβληθεί από μια καλπάζουσα μορφή καρκίνου του εγκεφάλου, και του απέμεναν λίγοι μήνες ζωής.
Δεν ξέρω τι θα έκανα στη θέση του, δεν ξέρω τι θα κάνατε εσείς. Όμως, ξέρω τι έκανε αυτός, και μπορώ να πω πως πλέον κατατάσσεται στα είδωλά μου: Αντί να τα βάψει μαύρα, να επιστρατεύσει τις πλερέζες και να κλειστεί στο σπίτι του περιμένοντας το μοιραίο, έγραψε ένα βιβλίο, στο οποίο περιγράφει όλα όσα του συνέβησαν στους τελευταίους μήνες της ζωής του, τους αποχαιρετισμούς από τους φίλους και την οικογένειά του, τα συναισθήματα που ένιωσε. Καταπληκτική ιδέα, αν θέλετε τη γνώμη μου. Κι έτσι, σχεδόν ένα χρόνο μετά τον θάνατό του (τον Δεκέμβριο του 2005), μπορεί να εμπνέει ανθρώπους που έχουν το ίδιο πρόβλημα, αλλά και ταπεινούς φιλοσοφούντες το θάνατο, σαν εμένα.
Χθες πληροφορήθηκα την ύπαρξη αυτού του βιβλίου, σήμερα το βρήκα και αυτή τη βδομάδα θα το αγοράσω. Είναι από τα βιβλία που ακόμα κι εγώ, ένας βιβλιομάχος, νιώθω την ανάγκη να διαβάσω, γιατί έχει σίγουρα κάτι να μου προσφέρει. Η νοοτροπία αυτού του ανθρώπου είναι ένας φάρος που μας καθοδηγεί ανάμεσα στα στενά περάσματα, στα κατασκότεινα νερά του φόβου. Μακάρι να είχαμε όλοι το κουράγιο να αντιμετωπίσουμε έτσι έναν θάνατο…
Κάτι άλλο που θα ήθελα να σχολιάσω: Έμαθα γι’αυτό το βιβλίο από ένα post στο forum της σχολής μου. Η κοπέλα που το έστειλε το είχε διαβάσει πιθανότατα στο blog του Χρήστου Μιχαηλίδη, όπου βρήκα αυτούσιο το κείμενο. Σήμερα γράφω εγώ γι’αυτό, αύριο ίσως κάποιος θελήσει να κάνει το ίδιο εμπνευσμένος από μένα…Μα δεν είναι υπέροχο το Ίντερνετ;;;


«Πρόσεξε πριν κάνεις μια ευχή», ήταν ο παράδοξος τίτλος μιας από τις Ανατριχίλες που καταβρόχθιζα με το κιλό πριν από αρκετά χρόνια. Παράξενος τίτλος, μου είχε τραβήξει την προσοχή: Πώς μπορεί κάτι που εύχεσαι να σου βγει σε κακό; Αφού εύχεσαι κάτι που θέλεις, πώς είναι δυνατόν να το μετανιώσεις αν τελικά αυτό συμβεί; Στο βιβλίο, μια κοπέλα έκανε τις ευχές της σε μια μάγισσα με λάθος διατύπωση, ώστε τελικά να μετανιώνει για αυτά που ευχήθηκε. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον με την παιδική μου αφέλεια.
Και ιδού το ερώτημα: Αν τώρα εμφανιστεί μπροστά σας ένα τζίνι, και προσφερθεί να σας ικανοποιήσει μία επιθυμία σας,ποια θα είναι αυτή; Με ποιο κριτήριο θα αξιολογήσετε τις πιθανές ανάγκες σας, για να δείτε τι πραγματικά χρειάζεστε; Πόση ώρα θα σκεφτείτε πριν δώσετε την απάντησή σας; Και τελικά τι θα αποφασίσετε να ζητήσετε; Απεριόριστα χρήματα; Αθανασία; Τον έρωτα της ζωής σας; Απαντήσεις στα μυστήρια της ζωής; Να πάρει πρωτάθλημα η Κέρκυρα; …Δύσκολα σας βάζω, ε;
Πιστεύω πως όποια και να είναι η απάντησή σας, το αποτέλεσμα δε θα σας ικανοποιούσε. Αν ζητούσατε αμέτρητα λεφτά, θα μετανιώνατε τη στιγμή που θα συνειδητοποιούσατε πως τα λεφτά δεν αρκούν για να σας κάνουν ευτυχισμένους. Αν ζητούσατε αθανασία, κάποια στιγμή θα βαριόσασταν να σουλατσάρετε στον πλανήτη και θα καταριόσασταν την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε μπροστά σας το τζίνι. Αν ζητούσατε παγκόσμια ειρήνη θα τσαντιζόσασταν που δεν προτιμήσατε να κάνετε κάτι για τον εαυτό σας, κλπ.
Δεν είναι παράδοξο το «πρόσεχε πριν κάνεις μια ευχή». Είναι απόλυτα λογική παραίνεση, δεδομένου του πόσο εύκολα αλλάζουν οι γνώμες μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είμαστε ικανοποιημένοι από αυτό που έχουμε. Θέλουμε πάντα κάτι άλλο. Όταν κάποιος ζει συνέχεια στη φασαρία και το άγχος της πόλης, θέλει την ησυχία του. Όταν δεν έχει τι να κάνει και βαριέται από την πολλή ηρεμία, αναζητά και πάλι την φασαρία. Το καλοκαίρι που ψηνόμαστε λέμε «άντε να έρθει ο χειμώνας να δροσιστούμε λίγο», ενώ το χειμώνα αδημονούμε να έρθει το καλοκαίρι να ζεσταθεί το κοκαλάκι μας. Τόσο σχιζοφρενής είναι η ανθρώπινη λογική…
Γι’αυτό, προσέξτε πριν κάνετε μια ευχή…Μπορεί μετά να μετανιώσετε και η κατάσταση να είναι μη αναστρέψιμη…Η Fontana di Trevi σίγουρα θα έχει πολλές τέτοιες ιστορίες να διηγηθεί…


Τι παράξενος κόσμος! Τι τρελή κοινωνία! Τι δύσκολη πόλη! Να πρέπει καθημερινά να μπαίνεις στην διόλου αξιοζήλευτη διαδικασία του να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις, πίσω από τις σκέψεις, να δεις τι κρύβεται πίσω από τις γυαλιστερές βιτρίνες και τις φωτεινές νέον επιγραφές, να προσπαθείς να ερμηνεύεις τα χαμόγελα, τις κινήσεις και τα βλέμματα…Πόσο κουραστική και αμφιλεγόμενη διαδικασία! Κι όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να την ακολουθούμε διαρκώς, μόνο και μόνο επειδή έχουμε μια έμφυτη ροπή προς την περιέργεια και κανείς δε λέει ποτέ την πλήρη αλήθεια, παρά μόνο το κομματάκι εκείνο που τον συμφέρει. Νιώθουμε την ανάγκη να συμπληρώσουμε το παζλ με τα υπόλοιπα κομμάτια, έστω κι αν κάποιες φορές τα περισσότερα τα έχει ήδη φάει ο σκύλος.
Έχουμε μάθει από την εμπειρία μας πως όλα γίνονται για κάποια αιτία: «Γιατί ξύνει τον σβέρκο του αυτός; Γιατί παίζει με τα μαλλιά της εκείνη; Τι κρύβει αυτό το μειδίαμα; Τι θέλει να πει με αυτό το βλέμμα;» Προσπαθούμε συνεχώς με τα ελάχιστα και ελλιπή κριτήρια που διαθέτουμε να αποκρυπτογραφήσουμε αυτόν που έχουμε απέναντί μας, αγνοώντας ίσως πως το ίδιο ακριβώς κάνει κι αυτός την ίδια στιγμή. Καχυποψία, ναρκισσισμός, ανασφάλεια. Νομίζουμε ότι μπορούμε να τα καταλάβουμε αυτά από ένα βλέμμα, ή να τα καλύψουμε με μια κίνηση…Πόσο αφελείς είμαστε, στ’αλήθεια…
Έχω διαβάσει βιβλία φυσιογνωμικής. Μιλάμε για σοβαροφανή βιβλία, που σκοπεύουν να μας πείσουν ότι όποιος έχει τετραγωνισμένα γόνατα είναι γενναιόδωρος, όποιος έχει ελιά στο σβέρκο είναι επιρρεπής στο αλκοόλ, και ποιος ξέρει πόσες άλλες μπούρδες. Αυτά τα βιβλία αντικατοπτρίζουν αυτή την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να προσπαθεί να ξέρει ποιον έχει απέναντί του πριν καν τον γνωρίσει. Ανθρώπινη περιέργεια, ανθρώπινο ένστικτο, ανθρώπινη μαλακία. Όλα αυτά ανθρώπινα είναι. Και το να πιστεύει κανείς πως όταν σηκώνω το φρύδι μου εκφράζω αποδοκιμασία για κάτι, κι αυτό ανθρώπινο είναι. Όσο ανθρώπινο είναι και το λανθάνειν…
Η κρυψίνοια είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει σαν κοινωνία. Το ίδιο και η περιέργεια, η ανάγκη για ανελέητο και άνευ όρων κουτσομπολιό. Θέλουμε να μαθαίνουμε πράγματα για τους άλλους, αλλά όχι και το αντίστροφο. Πες μου εσύ το πρόβλημά σου (όχι γιατί θέλω να σε ακούσω, γιατί καλοί ακροατές υπάρχουν ελάχιστοι πια, αλλά για να το σχολιάσω και να το διαδώσω…), αλλά εγώ δε θα σου πω το δικό μου: Όλα πάνε καλά στη μίζερη μικροαστική ζωή μου, δεν έχω προβλήματα, δε θέλω να εκτεθώ. Θα ψάξω στην γλώσσα του σώματός σου τα απαραίτητα στοιχεία για να καταλάβω τι αισθάνεσαι, χωρίς να χρειαστεί να μου το πεις. Αλλά εμένα άσε με στην ησυχία μου, οι κινήσεις μου είναι αυθόρμητες και δε σημαίνουν τίποτα για σένα.
Και μην ξεχνάτε: «Μην ελπίζετε στα θαύματα – να βασίζεστε σε αυτά»…


Αχ, αυτός ο νόμος του Μέρφυ! Δε μας αφήνει σε ησυχία! Εκεί που κάθεσαι ανέμελος και δε σε νοιάζει τίποτα, ξαφνικά κάτι απρόβλεπτο συμβαίνει και αναφωνείς περήφανα: «Νόμος του Μέρφυ!» Οι εφαρμογές του είναι αμέτρητες. Παραθέτω μερικά χαρακτηριστικά αποφθέγματα από το βιβλίο του Arthur Bloch «Ο Νόμος του Μέρφυ», που αποδεικνύουν περίτρανα πως «αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει»…

– Αν από διάφορα πράγματα ένα έχει την πιθανότητα να πάει στραβά, θα είναι αυτό που θα δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ζημιά.
– Αν ξέρεις ότι υπάρχουν μόνο τέσσερις τρόποι να πάει κάτι στραβά και φροντίσεις να τους προλάβεις, τότε αμέσως θα εμφανιστεί ένας πέμπτος.
– Όταν τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα, θα γίνουν. Κάθε φορά που τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν καλύτερα, κάπου έχεις κάνει λάθος.
– Όταν ένα λάθος διαπιστωθεί και διορθωθεί, θα αποκαλυφθεί ότι ήταν σωστό στην αρχή.
– Μην πιστεύετε στα θαύματα – να βασίζεστε σε αυτά.
– Οτιδήποτε ξεκινά καλά, τελειώνει άσχημα. Οτιδήποτε ξεκινά άσχημα, τελειώνει χειρότερα.
– Αν κάτι φαίνεται εύκολο, είναι δύσκολο. Αν φαίνεται δύσκολο, είναι αδύνατον.
– Όσοι δυσκολεύονται να πληρώσουν νοίκι, πληρώνουν νοίκι. Όσοι έχουν την άνεση να πληρώνουν νοίκι, ιδιοκατοικούν.
– Όταν το αεροπλάνο στο οποίο βρίσκεσαι έχει καθυστέρηση, το αεροπλάνο με το οποίο θα συνεχίσεις ξεκινά στην ώρα του.
– Όταν η γάτα σου έχει αποκοιμηθεί στα γόνατά σου και δείχνει αξιαγάπητη και ευτυχισμένη, τότε είναι η στιγμή που πρέπει ξαφνικά να πας στην τουαλέτα.
– Η διπλανή ουρά κινείται πάντα πιο γρήγορα.
– Πάντα βρίσκεις αυτό που ζητάς στο τελευταίο μέρος που ψάχνεις.
– Αν στο πρόγραμμα συνηθίζετε να προσθέτετε δύο εβδομάδες για απρόβλεπτη καθυστέρηση, προσθέστε άλλες δύο εβδομάδες για μια απρόβλεπτη καθυστέρηση στην απρόβλεπτη καθυστέρηση.
– Όποιος γελάει όταν όλα πάνε στραβά, έχει βρει κάποιον να του τα φορτώσει.
– Για να πάρεις κάποιο δάνειο, πρέπει πρώτα να αποδείξεις ότι δεν το χρειάζεσαι.
– Κάθε επαναστατική ιδέα προκαλεί τρία στάδια αντίδρασης:
1. «Είναι αδύνατον» – Μη σπαταλάς το χρόνο σου
2. «Είναι δυνατόν», αλλά δεν αξίζει τον κόπο
3. «Από την αρχή εγώ το έλεγα ότι ήταν καλή ιδέα»
– Η πιθανότητα να γνωρίσει ένας νέος τη γυναίκα των ονείρων του αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο όταν βρίσκεται μαζί με: 1) την κοπέλα του, 2) την γυναίκα του, 3) έναν πλουσιότερο και ομορφότερο φίλο του.
– Τα ωραιότερτα πράγματα στη ζωή είναι ή ανήθικα, ή παράνομα, ή παχαίνουν.
– Το μέγεθος της εξυπνάδας στον πλανήτη είναι σταθερό. Ο πληθυσμός αυξάνει.
– Τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο.
– Κάθε φορά που θες να «χτυπήσεις ξύλο», διαπιστώνεις ότι ο κόσμος είναι φτιαγμένος από πλαστικό και αλουμίνιο.
– Ο αισιόδοξος πιστεύει ότι ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Ο απαισιόδοξος φοβάται ότι αυτό είναι αλήθεια.
– Η τάση του καπνού ενός τσιγάρου να κατευθύνεται στο πρόσωπο ενός ατόμου, είναι ευθέως ανάλογη με την ευαισθησία του συγκεκριμένου ατόμου στον καπνό.
– Αν πας νωρίτερα, θα ματαιωθεί. Αν κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να είσαι στην ώρα σου, θα αναγκαστείς να περιμένεις. Αν αργήσεις λίγο, θα είναι πια πολύ αργά.
– Ο χρηματοδότης θα απορρίψει κάθε καινούρια ιδέα, εκτός κι αν βεβαιωθεί ότι είναι δοκιμασμένη.
Αν μπορείς να κρατήσεις την ψυχραιμία σου ενώ την έχουν χάσει όλοι οι άλλοι, απλώς δεν έχεις καταλάβει το πρόβλημα.
– Είναι πολύ απλό να κάνεις τα πράγματα περίπλοκα, αλλά πολύ περίπλοκο να τα κάνεις απλά.
– Το ότι ο γιατρός σου μπορεί να δώσει ένα όνομα στην ασθένειά σου δε σημαίνει ότι ξέρει από τι πάσχεις.
– Σε κάθε θέαμα, οι θεατές των οποίων οι θέσεις είναι μακριά από τον διάδρομο έρχονται τελευταίοι.
– Όταν δεν βιάζεσαι, βρίσκεις πάντα το φανάρι πράσινο.
– Το πόσο διαρκεί ένα λεπτό εξαρτάται από τη μεριά της πόρτας του μπάνιου που βρίσκεσαι.
– Όταν παίρνεις λάθος νούμερο δεν είναι ποτέ κατειλημμένη η γραμμή.
– Οι ρομαντικές χειρονομίες των άλλων είναι πρωτότυπες και συγκινούν. Οι δικές σου είναι πάντα γελοίες και αδέξιες.
– Μια καθαρή γραβάτα ελκύει πάντα τις σάλτσες.
– Δύο πράγματα βρίσκονται παντού: Το υδρογόνο και η ηλιθιότητα.


Μου αρέσει που παρατηρώ στο μετρό ότι αυξάνεται και πληθύνεται η φυλήτων ακουστικοφόρων κοσμοναυτών της μουσικής. Άνθρωποι νέοι και μεσήλικοι, άνδρες και γυναίκες, όλο και περισσότεροι επιλέγουν τις αγαπημένες τους μελωδίες για να ντύσουν όμορφα το μελαγχολικό ταξίδι τους.
Ακόμα πιο ενδιαφέρον για μένα είναι το τι ακούνε. Χθες ο νεαρός που καθόταν δίπλα μου άκουγε στη διαπασών το «Losing My Religion». Εξαιρετική επιλογή. Άλλες φορές βλέπω μαυροντυμένες κοπέλες και αγόρια με σκισμένα τζιν και σκουλαρίκια στρατηγικά τοποθετημένα σε κάθε υπαρκτή και τεχνητή τρύπα του κορμιού τους, και από τα ακουστικά τους έρχονται κατά κύματα ήχοι από ντραμς και ηλεκρική κιθάρα. Μαντεύω HIM, Placebo ή Evanescence. Καθόλου άσχημα.
Βέβαια, δεν ακούνε όλοι μουσική με τσίτα τα γκάζια. Για τους περισσότερους είναι δύσκολο να καταλάβεις. Αυτή η φοιτητριούλα απέναντι, με την Longchamp και τα βιβλία ψυχολογίας ανά χείρας, μπορεί να ακούει ένα θρυλικό τραγούδι των Rolling Stones, το τελευταίο ανθυποhit της Χρύσπας ή κάποιο alternative κομμάτι που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω. Ποιος ξέρει;
Ο λόγος που υπάρχουν τόσα είδη μουσικής είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλά μουσικά γούστα, σχεδόν όσα και οι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη. Πρέπει να είμαστε ανοιχτόμυαλοι: Να μην απορρίπτουμε ποτέ ένα τραγούδι, ένα συγκρότημα ή ένα είδος μουσικής a priori. Ποτέ δεν ξέρεις σε τι συγκινήσεις μπορεί να σε οδηγήσει ένα άγνωστο τραγούδι. Αυτό το συνειδητοποίησα σήμερα, όταν άκουσα τυχαία το Here Without You, των 3 Doors Down. Δεν το ξέρω καν το συγκρότημα. Αν δεν είχα το μικρόβιο της περιέργειας, δεν θα κατέβαζα ποτέ αυτό το τραγούδι. Και μιλάμε για φοβερό τραγούδι…
Ή την άλλη φορά, που μια παρέα με είχε σχεδόν αναγκάσει να πάω στον Πλούταρχο. Αν και σιχαίνομαι το στυλ του Πλούταρχου, αυτό το σήμερα-χώρισα-και-επειδή-δεν-ξέρω-σε-ποιον-να-το-πω-σας-πρήζω-όλους-με-την-κλάψα-μου, εκείνο το βράδυ πέρασα πολύ καλά. Βέβαια, για μένα ισχύει στο έπακρο το ρητό που λέει «Με καλή παρέα και στην Κόλαση καλά περνάς», αλλά βοήθησε και η μουσική (και η Ursus που έρρεε άφθονη…). Πάντως, αν με ρωτήσετε και σήμερα, τα τραγούδια του ακόμα δε μου αρέσουν. Αλλά εκείνο το βράδυ ο Πλούταρχος μου φαινόταν εφάμιλλος του Παβαρόττι…(τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον οι Ursus την έκαναν τη δουλειά! :P)
Το μόνο σίγουρο είναι πως στη σχιζοφρενική μου δισκοθήκη (τώρα με τα mp3 την αποκαλώ mp3κη, ή κατάλλους mpφρίκη…) υπάρχει χώρος για όλα τα είδη μουσικής…

By the way, έφτιαξα ένα ιδανικό soundtrack για επιβάτες του μετρό:
1. Iggy Pop – Passenger
2. Guns ‘n’ Roses – Paradise City
3. Ξύλινα Σπαθιά – Τρένο Φάντασμα
4. Bob Dylan – Slow Train Coming
5. James Blunt – Beautiful
6. Laura Pausini – La Solitudine
7. Ν.Πορτοκάλογλου & Δ.Μητροπάνος – Κλείνω Κι Έρχομαι
8. Blur – Song 2 (μη με ρωτήσετε γιατί!)
9. Bon Jovi – Have A Nice Day
10. Chemical Brothers – Galvanize

Αντιρρήσεις, προσθήκες και μπινελίκια πάντα ευπρόσδεκτα.

Επόμενη σελίδα: »