Δεκέμβριος 2006



santa-10.gif

Τελευταία μέρα του 2006 σήμερα, τέρμα τα ψέματα! Ήσασταν καλά παιδιά φέτος; Το ελπίζω, γιατί τώρα είναι αργά για να αναστρέψετε την κατάσταση: Ο Άγιος Βασίλης έχει ήδη διπλοτσεκάρει τα κατάστιχά του και ετοιμάζει τους ταράνδους για να κάνει το γύρο του κόσμου σε 800 εκατομμύρια καμινάδες!
Δύσκολη η δουλειά του Αγίου, έτσι; Μπορεί να κάθεται 364 μέρες το χρόνο, αλλά τη μοναδική μέρα που δουλεύει ξεπατώνεται κανονικά! Άσε που δεν έχει και αξιόπιστο μεταφορικό μέσο…άμα του μείνει κάνας τάρανδος στο δρόμο τι θα κάνει; Θα μπει στα πιτς για να του αλλάξει οπλές; Ενώ άμα είχε ένα ιδιωτικό λίαρ τζετ..
Τελευταία μέρα του χρόνου, λοιπόν…Η μέρα που παραδοσιακά όλοι κάνουμε τον απολογισμό της χρονιάς και βάζουμε ένα θετικό ή ένα αρνητικό πρόσημο. Για μένα, η χρονιά θα έχει ένα ωραίο + μπροστά. Πήρα το πτυχίο μου, γνώρισα καινούργιους και πολύτιμους φίλους, έπιασα δουλειά για πρώτη φορά στη ζωή μου (αυτό μπορεί να μη φαίνεται και τόσο συναρπαστικό, αλλά όταν παίρνεις στα χέρια σου τα πρώτα λεφτά που έβγαλες με τον ιδρώτα σου κι όχι επειδή στα χάρισε κάποιος, κάτι σκιρτάει μέσα σου…) και γενικά νιώθω ότι το 2006 ήταν μια καλή χρονιά. Βέβαια, μου άφησε μια πικρή γεύση με τον ξαφνικό χριστουγεννιάτικο χωρισμό μου, όμως το θετικό πρόσημο παραμένει.
Ναι, αλλά ήμουν καλό παιδί; Θα πάρω δωράκι από τον χοντρούλη; Ένα σας λέω μόνο: Δεν είμαι και πρώτο τραπέζι πίστα στο πάρτυ που θα γίνει στον Παράδεισο μετά τη Δευτέρα Παρουσία…Κάπου στον εξώστη το κόβω να κάθομαι, να βλέπω με τα κυάλια την εκδήλωση. Ελπίζω εσείς να έχετε καλύτερη θέση και να γεμίσει μέχρι πάνω η κάλτσα σας πάνω από το τζάκι αύριο το πρωί!
Κάντε κι εσείς τον απολογισμό σας και βάλτε ένα μεγάλο + μπροστά. Ακόμα μια χρονιά επιβιώσαμε, ούτε η γρίπη των πτηνών μας εξόντωσε, ούτε πυρηνικός πόλεμος μας αφάνισε, ούτε είμαστε ψηλά στη λίστα των χωρών που θέλει να βομβαρδίσει ο Μπους (ευτυχώς που δεν έχουμε πετρέλαιο!!!). Ελπίζω να έχετε όλοι τους δικούς σας ανθρώπους και να περάσετε μαζί τους τις γιορτές, ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να τους θυμίσετε ότι τους αγαπάτε και τους σκέφτεστε. Δυστυχώς, οι άνθρωποι είμαστε ανικανοποίητοι: Ακόμα κι αν ξέρουμε πως μας αγαπάνε, θέλουμε να το ακούμε. Ε, κάντε το χατίρι σε αυτούς που αγαπάτε…
Χαρούμενο ρεβεγιόν σε όλους! Προσπαθήστε να περάσετε όσο πιο καλά μπορείτε, αυτές οι μέρες είναι οι πιο κατάλληλες για διασκέδαση!

Advertisements

santa_ss_1.jpg

Ξέρω πως πολλοί από σας προτιμάτε ακόμα παραδοσιακούς τρόπους για να στείλετε τις πρωτοχρονιάτικες ευχές σας. Καμιά καρτούλα, άντε και κανένα τηλέφωνο σε αυτούς που δεν θα δείτε στις γιορτές. Καλά κάνετε, ωραίες είναι οι παραδόσεις, ειδικά αν δεν ενοχλούν τους άλλους.
Εγώ εδώ και αρκετά χρόνια χρησιμοποιώ μόνο το κινητό για τις ευχές μου. Κάθε χρόνο μαζεύω τα σκόρπια κομμάτια της φαντασίας μου που κολυμπάνε σε ένα γλοιώδες ποτάμι φαιάς ουσίας και προσπαθώ να στέλνω όσο γίνεται πιο μοναδικά SMS στους γνωστούς μου. Νιώθεις μοναδικός όταν ξέρεις πως το μήνυμα που σου στέλνει ο άλλος απευθύνεται σε σένα και μόνο, και όχι σε άλλους 400 γνωστούς, έτσι δεν είναι;
Ήδη έχω αρχίσει να ετοιμάζω τα πρώτα μηνύματα (έχοντας υπόψη πάντα και το φοβερό μποτιλιάρισμα μηνυμάτων που παρατηρείται την ώρα που αλλάζει ο χρόνος) και μπορώ να πω πως μου αρέσει αυτός ο τρόπος επικοινωνίας. Οι χριστουγεννιάτικες κάρτες είναι προκατασκευασμένες και απλώς γράφεις μια ευχή πάνω τους (εκτός κι αν κάτσεις και ζωγραφίζεις κάρτες…Μόνο που το ταλέντο μου στη ζωγραφική μετά βίας ξεπερνάει αυτό ενός μπαμπουίνου με Πάρκινσον…). Με το τηλέφωνο ούτως ή άλλως ποτέ δεν τα πήγαινα καλά, το αποφεύγω και μ’αποφεύγει.
Σκέφτηκα, λοιπόν, να γράψω την Βίβλο των Πρωτοχρονιάτικων SMS (ωραίο δεν ακούγεται; Μόνος μου το σκέφτηκα!), ένα 12τομο αριστούργημα με θέμα τα SMS που μπορεί κανείς να στείλει την Πρωτοχρονιά στους οικείους του. Εντάξει, μπορεί να υπερβάλλω…11 τόμοι είναι αρκετοί. Αρχίζω τη συγγραφή αμέσως!

Στον/ην κολλητό/ή: «Εύχομαι το νέο έτος να σου φέρει ευτυχία, υγεία, τύχη και ομορφιά και ό,τι άλλο επιθυμείς…αρκεί να φέρει σε μένα τα διπλάσια!!!»

Στον ανεκπλήρωτο έρωτα: «Εύχομαι το 2007 να ανακαλύψεις τον έρωτα της ζωής σου…Για να σε βοηθήσω: Είναι μόλις ένα SMS μακριά…»

Στον/ην μηχανόβιο/α: «Χρόνια πολλά! Σου εύχομαι να περάσεις λιγότερες μέρες στο νοσοκομείο το 2007 και αυτή τη φορά να μη σπάσεις και τα δύο σου πόδια!»

Στον/ην αθλητή/τρια: «Σου εύχομαι το 2007 να αγωνιστείς στο άθλημα των 365 ημερών μετ’ εμποδίων και να διαπρέψεις!»

Στον/ην δημοσιογράφο: «Έχω μια αποκλειστική είδηση για σένα: Θα με ανέχεσαι για ολόκληρο το 2007! Ευτυχισμένο το νέο έτος!»

Στον/ην πρώην: Να μη στείλετε τίποτα. Τον μαλάκα/Την σκρόφα…

Στον ραλίστα (από χόμπι…): «Εύχομαι το 2007 όλα τα φανάρια να είναι πράσινα για σένα και όλοι οι τροχονόμοι τυφλοί!»

Στον «κολλημένο με τη μπάλα»: «Εύχομαι το 2007 η ομάδα σου να πάρει το πρωτάθλημα! Κάτσε, βάζελος δεν είσαι; Καλά, βολέψου με το μπάσκετ…»

Στον κομπιουτερά: «Εύχομαι το 2007 να σου φέρει την πολυπόθητη αναβάθμιση λογισμικού που χρειάζεσαι…στον εγκέφαλο…»

Στον blogger: «Εύχομαι το νέο έτος να σου φέρει έμπνευση, μπας και σταματήσεις να γράφεις τα ίδια και τα ίδια στο blog σου…»


Η μνήμη μου δε με βοηθά ιδιαίτερα όταν τη χρειάζομαι. Για την ακρίβεια, η μνήμη μου θα ήταν απόλυτα φυσιολογική…αν ήμουν χρυσόψαρο. Αλλά δεν είμαι. Όχι πως στενοχωριέμαι γι’αυτό, γιατί είχα πάντα μεγαλύτερες φιλοδοξίες, αλλά καμιά φορά είναι εκνευριστικό.
Έχω κλειστεί έξω από το e-mail μου αρκετές φορές, επειδή δεν μπορούσα να θυμηθώ τον κωδικό μου, ή ακόμα και το username μου…Μα είναι δυνατόν να ξεχάσει κανείς το username του;;; Εντάξει ο κωδικός, αλλά να μη θυμάσαι πώς είναι το e-mail σου;;;
Όταν ρωτάω την ηλικία κάποιου (πράγμα που κάνω σπάνια, γιατί είναι ελαφρώς αδιάκριτο), μου απαντάει μονολεκτικά: π.χ. «25». Όταν ρωτάνε τη δική μου ηλικία απαντάω: «Μισό λεπτό…1984…2006…βάλε και τους μήνες…22 και κάτι». Ούτε την ηλικία μου δεν μπορώ να θυμηθώ!!!
Το μόνο θετικό είναι ότι ξέρω πόσο σοβαρή είναι η κατάστασή μου και προσπαθώ να διορθώνω τα προβλήματα που προκαλεί η (προβληματική) μνήμη μου. Για παράδειγμα, πλέον σημειώνω τους κωδικούς μου σε ένα χαρτάκι, το οποίο έχω βάλει…εχμ…μισό να θυμηθώ…τέλος πάντων, θα ψάξω και θα το βρω…
Για να μη μιλήσω για τα ραντεβού μου…Έχω τη φήμη (και όχι άδικα) πως είμαι πάντα στην ώρα μου. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Γιατί πριν ξεκινήσω από το σπίτι, έχω κοιτάξει τουλάχιστον 15 φορές το μήνυμα στο κινητό, για να σιγουρευτώ πως θα είμαι εκεί τη σωστή ώρα.
Έτσι, έχω πάντα την εντύπωση πως κάτι έχω ξεχάσει (επίσης όχι άδικα). Συνήθως κοιτάζω πίσω πριν φύγω από οποιοδήποτε μαγαζί, μήπως έχω ξεχάσει κάτι. Πρέπει να πω πως ο νόμος του Μέρφι βρίσκει πλήρη εφαρμογή σε αυτήν την περίπτωση: Δεν θυμάμαι ποτέ να κοίταξα πίσω και να είδα κάτι που είχα ξεχάσει (βέβαια, η μνήμη μου δε με βοηθά και πολύ ούτως ή άλλως…), αλλά μπορώ να θυμηθώ αρκετές φορές που δεν κοίταξα, και άφησα πίσω μπουφάν, τσάντες, σακούλες και διάφορα άλλα, τα περισσότερα των οποίων δεν ξαναείδα ποτέ…
Ευτυχώς τουλάχιστον που η γυάλα μου είναι καθαρή και μπορώ να βλέπω τι γίνεται εκεί έξω και να τα γράφω πριν προλάβω να τα ξεχάσω…


Έβλεπα χθες το Παρά 5 (ναι, δυστυχώς δε βγήκα χθες το βράδυ…Δεν είχα παρέα…) και μου άρεσε που ο καθένας περιέγραφε τα αγαπημένα του Χριστούγεννα. Εγώ τι θα έλεγα αν με ρώταγαν κάτι τέτοιο;
Εντάξει, ξέρω πως τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι, εκτός απροόπτου, τα χειρότερα της ζωής μου, όμως τα καλύτερα; Όσο κι αν σκεφτόμουν, δεν μπορούσα να θυμηθώ κάτι ξεχωριστό: Κάθε χρόνο τα ίδια, στους ίδιους βαρετούς συγγενείς, να τραγουδάμε τα ίδια βαρετά τραγούδια, να τρώμε τα ίδια (αλλά ποτέ βαρετά!) φαγητά, κλπ, κλπ.
Και μετά μου ήρθε το απαραίτητο flashback, που μου θύμισε τα πιο ξεχωριστά Χριστούγεννα της ζωής μου.
Ήταν πριν 2 χρόνια. Είχα ήδη πληροφορηθεί ότι το βράδυ θα πηγαίναμε στην θεία μου (τι έκπληξη!) και δεν ήμουν καθόλου ενθουσιασμένος από αυτήν την προοπτική. Και, την ώρα που ετοιμαζόμουν απρόθυμα για το μοιραίο, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα: Η ενθουσιώδης φωνή που ερχόταν από την άλλη άκρη της γραμμής με έβαλε αμέσως σε υποψίες. Μπορώ να πω ότι, σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια, ο ενθουσιασμός της για κάτι ήταν αντιστρόφως ανάλογος της προθυμίας μου να το κάνω.
Το μαθηματικό μου θεώρημα επιβεβαιώθηκε και εκείνη τη μέρα: Στο υποτυπώδες «πάρτι» θα ερχόταν και ένα 4χρονο κοριτσάκι, το οποίο πίστευε ακόμα στον Αη Βασίλη. Μάλιστα, οι γονείς της τής είχαν πει ότι θα έρθει ο ίδιος να της δώσει το δώρο το βράδυ.
Όσο κι αν δεν πιστεύω στις ηλίθιες ερωτήσεις (αλλά στους ηλίθιους ανθρώπους), νομίζω πως εκείνη την ώρα έκανα μια τέτοια: «Κι εγώ τι σχέση έχω με όλα αυτά;». Πράγματι, ήταν μια αφελής ερώτηση. Ήταν προφανές ότι εγώ ήμουν η πρώτη επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπερπαραγωγή «Ένας Άη Βασίλης στο Νέο Ηράκλειο».
Φυσικά, δεν είχα καμία όρεξη να φορέσω τα κόκκινα, αλλά δε χρειάζονται φλυαρίες: Τελικά με έπεισε. Στο κάτω κάτω, για μένα δεν ήταν τίποτα, ενώ η μικρή θα απογοητευόταν πολύ αν δεν ερχόταν ο Άγιος.
Ομολογώ πως το σχέδιο ήταν καλοστημένο: Η στολή του Άη Βασίλη ήταν στρατηγικά τοποθετημένη στην τουαλέτα. Το μόνο που είχα να κάνω ήταν να πάω εκεί σε κάποια στιγμή που δε θα με έβλεπε η μικρή και να φορέσω τη στολή. Από εκεί και πέρα, έπρεπε να βάλω σε λειτουργία την υποκριτική μου ικανότητα.
Έτσι κι έγινε. Ντύθηκα στα γρήγορα στην τουαλέτα και βγήκα ως Άγιος Βασίλης. Όταν με είδε η μικρή, έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Μπήκα αμέσως στο πετσί του ρόλου: «Χο χο χο! Ήσουν καλό κοριτσάκι φέτος;», της είπα με φωνή χιλίων Χριστόδουλων. Ακόμα σοκαρισμένη από αυτό που έβλεπε μπροστά της, έγνεψε ντροπαλά. «Ε, τότε αυτά είναι για σένα», απάντησα και της έδωσα ένα σάκο με παιχνίδια. Όπως ήταν αναμενόμενο, ασχολήθηκε αμέσως με τα παιχνίδια και με ξέχασε εντελώς, οπότε βρήκα την ευκαιρία να επιστρέψω στην αρχική μου μορφή.
Όταν επέστρεψα, έπρεπε και πάλι να επιστρατεύσω το (ακατέργαστο) υποκριτικό ταλέντο μου, για να δείξω έκπληκτος που είχα χάσει την επίσκεψη του Άγιου Βασίλη λόγω ενός έκτακτου φαξ που έπρεπε να στείλω άμεσα.
Δεν ξέρω αν έχει μάθει ακόμα ποιος ήταν εκείνος ο ψεύτικος Άγιος Βασίλης που της είχε φέρει τα δώρα των γονιών της εκείνη τη μέρα. Όμως, ξέρω ότι χάρη σε μένα, εκείνα τα Χριστούγεννα ήταν ξεχωριστά γι’αυτήν. Το ίδιο και για μένα…


Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά…Τη μία στιγμή ήμουν εκεί και την άλλη είχα φύγει μακριά…Πιο μακριά από αυτήν, τόσο μακριά όσο ποτέ δεν είχα φτάσει τόσα χρόνια. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά, που δεν πρόλαβα καν να καταλάβω αν χαίρομαι ή αν στενοχωριέμαι, αν είμαι ένα κάθαρμα ή ένας τίμιος άνθρωπος, αν έκανα κάτι λάθος ή κάτι σωστό…
Χριστούγεννα…Τη μέρα των Χριστουγέννων, τη μέρα που ενώνονται οι ψυχές, εκείνη τη μέρα διάλεξε ο αιώνιος αντίπαλός μου, ο γαλαξιακός φαρσέρ, να χωρίσει δύο ψυχές. Τι ειρωνεία, όσο αναίσθητος και να θέλει να είναι κανείς.
Και τώρα; Τώρα τι; Τώρα που το Ένα διχοτομήθηκε, νιώθω παράδοξα καλά. Ξέρω πως έχασα ένα κομμάτι μου, αλλά δεν πονάει όσο θα περίμενα. Η καρδιά μου χτυπάει πιο δυνατά, πιο γρήγορα, πιο ελεύθερα, λες και θέλει να φύγει από τη θέση της και να ψάξει τα κομμάτια που της λείπουν, να συμπληρώσει τα χαμένα συναισθήματα.
Κι όμως, κάτι μέσα μου μού λέει πως έχω γίνει αυτό που σιχαίνομαι, ένας δολοφόνος ονείρων, πως φταίω για τα αισθήματά μου που πρόδωσαν κάτι που κάποτε ήταν όμορφο. Πως έπρεπε να υποχωρήσω, να μείνω όσο κι αν με πόναγε αυτό, για να κάνω το δικό της χατίρι. Αυτό δεν είναι το σωστό; Να κάνεις αυτό που είναι αντικειμενικά καλύτερο, αυτό που προκαλεί τη λιγότερη δυνατή δυστυχία;
Και μετά το ξανασκέφτομαι. Μήπως είναι πιο σωστό και για μένα και γι’αυτήν να ακολουθήσω αυτόν τον νέο δρόμο που χαράζει η καρδιά μου, αυτόν που δεν βλέπει βουνά στο βάθος, μόνο ουρανό; Πάντα ακολουθώ την καρδιά μου, ακόμα κι αν θέλει να με παραπλανήσει, έτσι έχω μάθει. Σιχάθηκα τόσο τα «επιτεύγματα» αυτών που άκουσαν τη λογική τους και οδηγήθηκαν σε αιματηρούς πολέμους και σε δυστυχισμένες ζωές, που έμαθα να ακούω αυτά που λέει η καρδιά μου, πριν την προλάβει να την κατατροπώσει με τα πομπώδη, αλλά κενά νοήματος, επιχειρήματά της η λογική.
Έτσι και τώρα. Δεν είναι σωστό να προσποιούμαι κάτι που δεν είμαι, για κανέναν δεν είναι σωστό αυτό.
Όμως, ακόμα κι έτσι, νιώθω και πάλι την ανάγκη να ζητήσω μια συγνώμη. Συγνώμη για τα αισθήματά μου, που σε πρόδωσαν. Είναι απλά κάτι που συνέβη, χωρίς να το θέλω. Δεν περιμένω να με καταλάβεις…Άλλωστε, δεν είναι «λογικό» αυτό που λέω, έτσι δεν είναι;…


Have yourself a merry little Christmas
Let your heart be light
From now on, our troubles will be out of sight

Have yourself a merry little Christmas
Make the Yuletide gay
From now on, our troubles will be miles away

Here we are, as in olden days
Happy golden days of yore
Faithful friends who are dear to us
Gather near to us
Once more

Through the years, we all will be together
If the fates allow
Hang a shining star above the highest bough
And have yourself a merry little Christmas now


Όταν ένας φίλος μου, που με περίμενε στο σταθμό Πανεπιστήμιο, μου είπε «βγες από την έξοδο των Starbucks», πρέπει να έμεινα σιωπηλός για λίγο στο τηλέφωνο. «Των ποιων;», ρώτησα μπερδεμένος. Προσπάθησε να μου εξηγήσει ποια έξοδο εννοούσε. Περιττό να πω πως τελικά βγήκα απέναντι.
Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια. Πλέον, θα ήταν αδιανόητο για έναν Αθηναίο να μην ξέρει τα Starbucks. Άλλωστε, με το ρυθμό που ξεφυτρώνουν, σύντομα θα περάσουν τη ΔΕΛΤΑ της γειτονιάς σε καταστήματα.
Ειλικρινά, αναρωτιέμαι γιατί έχουν τέτοια επιτυχία τα Starbucks. Προσέξτε: Δεν έχουν κάνει ΠΟΤΕ διαφήμιση, και όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να πετύχεις κάτι χωρίς διαφήμιση τη σήμερον ημέρα. Επίσης, είναι πανάκριβα, με αποτέλεσμα να μην απευθύνονται ακριβώς σε αυτό το φανταστικό πλάσμα που αποκαλούμε «μέσο Έλληνα». Άσε που μέχρι πρόσφατα δεν είχαν φραπέ (δεν ξέρω αν τώρα έχουν), και γνωρίζω τουλάχιστον 3 άτομα που μπήκαν στα Starbucks, ζήτησαν φραπέ και έφυγαν με άδεια χέρια ή, ακόμα χειρότερα, με κάτι «σαν» φραπέ, που στην πραγματικότητα ήταν μια θλιβερή αμερικανιά.
Επιπλέον, πού είναι ο περίφημος αντιαμερικανισμός μας; Που είμαστε προκατειλημμένοι με οτιδήποτε αμερικάνικο; Αν ήταν έτσι, τα Starbucks θα είχαν πατώσει, όπως πατώνουν τα McDonalds. Κι όμως, πουλάνε σαν CD του Σάκη σε παρθεναγωγείο! Και η μουσική τους, εγώ τη βρίσκω χάλια!
Οπότε ας μου πει κάποιος: ΓΙΑΤΙ έχουν τόση επιτυχία τα Starbucks στην Ελλάδα; Και μη μου πείτε ότι δεν έχουν: Όλοι οι γνωστοί μου έχουν πάει τουλάχιστον μία φορά και αρκετοί είναι και φανατικοί!
Πάντως, θα πρέπει να τους αναγνωρίσω πως από επιχειρηματικό πνεύμα τα πάνε πολύ καλά: Όταν είδαν πως στην Ελλάδα καφές και τσιγάρο πάνε πακέτο (ένα μεγάλο «μπλιαχ» εκ μέρους μου και στα δύο), αποφάσισαν να δημιουργήσουν -για πρώτη φορά στην ιστορία τους!- χώρο για καπνιστές. Αλλά και πάλι: Κάθε φορά που βγαίνω από ένα Starbucks, έχοντας πληρώσει 5 ευρώ για κάτι που θα μπορούσα να έχω αγοράσει στη μισή τιμή, νιώθω λίγο Starβλαξ…

Επόμενη σελίδα: »