Ιουλίου 2007



Γι’αυτό το post χρειάστηκα την βοήθεια μερικών φίλων μου…των χάρτινων φίλων μου που ποτέ δεν με έχουν απογοητεύσει (αντίθετα με πολλούς άλλους με σάρκα και οστά – αλλά αυτό δεν είναι επί της παρούσης) και είναι η πιο δροσερή παρέα σε ένα καυτό καλοκαίρι στην Αθήνα. Ο καθένας τους προσέφερε και κάτι για να γίνει αυτό το post. Τους ευχαριστώ όλους…
————————–
– Νιώθεις ποτέ ενοχές που εξαπατάς αθώους ανθρώπους και παίρνεις τα λεφτά τους;
– Εξαπατώ μόνο τους ανθρώπους που θα έκαναν το ίδιο σε μένα αν ήταν πιο έξυπνοι.
– Δηλαδή χρησιμοποιείς την υπεροψία για να ακυρώσεις τις ενοχές;
– Είναι καλό σύστημα.

(Από τον διάσημο σε όλο τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα Dilbert του Scott Adams)
—————————
– Πρέπει να βρω οπωσδήποτε ένα χριστουγεννιάτικο δώρο για τη Ρούμπι.
– Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τέτοιου είδους ψώνια δεν τα κάνεις τον Σεπτέμβρη ή τον Οκτώβρη.
– Σεπτέμβρη; Οκτώβρη; Πώς να ξέρω από τόσο νωρίς αν θα είμαστε τσακωμένες ή όχι τα Χριστούγεννα;

(Ο Andy Capp του Smythe μαθαίνει τα παράδοξα της γυναικείας φιλίας)
————————-
– Είμαι το αγαπημένο παιδί του μπαμπά μου!
– Κι εγώ! Σε βάζει και σένα να φοράς ροζ ζαρτιέρες;

(Ο Altan δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο)
————————–
– Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα του. Κατόπιν, ντύθηκε τραβεστί και δημιούργησε τη γυναίκα κατ’ εικόνα του.

(Ο Γάτος του Geluck δίνει ρέστα!)
————————–
– Είμαι ένας άριστα εκπαιδευμένος αρχηγός αντιτρομοκρατικής ομάδας.
– Καλώς. Πες μου πώς διακρίνεται ένας απλός ταξιδιώτης από έναν τρομοκράτη.
– Τι ερώτηση! Καλούμε τους συγγενείς για να αναγνωρίσουν το πτώμα!

(Διαχρονικό τρομοχιούμορ από την Ellekappa)
————————
– Ο Γιαρνέλ ήταν ο πιο γενναίος λεγεωνάριος του κόσμου.
– Πολύ γενναίος.
– Σας έσωσε τη ζωή.
– Το ξέρω.
– Σταμάτησε την οβίδα του κανονιού που ερχόταν καταπάνω σας.
– Πράγματι.
– Μήπως θυμάστε τα τελευταία λόγια που του είπατε;
– Φυσικά και τα θυμάμαι: «Κάτσε μπροστά μου, Γιαρνέλ, σε περίπτωση που ρίξουν καμιά κανονιά προς το μέρος μου».

(Ο άνθρωπος που λατρεύουμε να μισούμε, ο Crock των Rechin & Wilder)
————————-
– Μαμά, ξέρεις βιολογία;
– Όχι.
– Ιατρική;
– Ούτε.
– Φυσικές επιστήμες;
– Εεε…Ξέρω να ξεχωρίζω τις φράουλες από τους ελέφαντες…ο ελέφαντας έχει άλλο χρώμα…
– Μα αν κάποιος για να φτιάξει μια γέφυρα πρέπει να ξέρει μαθηματικά, για να φτιάξει ένα παιδί θα πρέπει να ξέρει βιολογία!
– Ε, όχι, γιατί το παιδί γίνεται από μόνο του…
– Α, ωραία…Η γνωστή ιστορία με τον αυτόιματο πιλότο…Γαμημένη ζωή…

(Εποικοδομητική αμφιβολία από το Absurdus Delirium των Tha & Bigart)
———————–
– Κιμ, μόλις πέρασα τη χειρότερη μέρα σε όλη μου την καριέρα. Ο αντιπρόεδρος ήταν πάνω από το κεφάλι μου όλο το πρωί…Μετά έχυσα τον καφέ μου πάνω στο καινούργιο μου φόρεμα και αργότερα έχασα τα μισά αρχεία του υπολογιστή μου. Κι εκεί που πάνε να σπάσουν τα νεύρα μου, πετάγεται από την άλλη πλευρά ο Φρανκ και μου λέει: «Ξέρω πώς αισθάνεσαι»…Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που το λένε αυτό! Πώς μπορεί κανείς να «ξέρει πώς αισθάνεσαι» αν δεν έχει περάσει αυτά που περνάς εσύ; Είναι τόσο ενοχλητικό! Πραγματικά μου σπάει τα νεύρα…Καταλαβαίνεις τι εννοώ;

(από το Between Friends της Sandra Bell Lundy)
————————-
Εγώ κατασκοπεύω
Εσύ μαγνητοφωνείς
Αυτός χαφιεδίζει
Εμείς φακελώνουμε
Εσείς εκβιάζετε
Αυτοί διαψεύδουν τα πάντα

(η κλίση τουρήματος «υπερασπίζομαι τη δημοκρατία», κατά Alfredo Chiappori)
—————————
– Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι ηλίθιοι με τα πανό;
– Οικολόγοι. Λένε ότι παράγουμε σκουπίδια που δεν ανακυκλώνονται. Λένε επίσης ότι χρειάζονται εκατοντάδες χρόνια για να διασπαστούν και ότι αφήνουν χημικά απόβλητα.
– Αλήθεια; Δεν ήξερα ότι οι συσκευασίες φαγητού μπορεί να είναι τόσο επικίνδυνες.
– Εχμ…Απ’ό,τι κατάλαβα μιλάνε για το φαγητό μας…

(Ο θαυμαστός κόσμος των φαστφουντάδικων από το Walnut Family του Mark Cullum)
————————–
– Κατά τη γνώμη μου, το κυριότερο προσόν που μπορεί να έχει ένας πολιτικόις είναι να κατακλέβει το δημόσιο χρήμα και να το καταθέτει σε ξένες τράπεζες.
– Θεέ μου, τι κυνισμός! Μη μου πεις ότι μπορεί κανείς να εκτιμήσει ένα ΤΕΤΟΙΟ προσόν;
– Εγώ νομίζω ότι αν τα είχες πάρει θα το εκτιμούσες…

(μαθήματα πολιτικής ιδεολογίας από τον Τζιριγκίτζ του Enzo Lunari)
—————————-
– Όχι, δεν είναι το φόρεμα που σε δείχνει χοντρή – το σώμα σου είναι…

– Ο Λιρόι βαδίζει στο δρόμο της επιτυχίας. Δυστυχώς, πηγαίνει με Yugo…

– Η σοκολατένια κρέμα σου. Λορέτα, μοιάζει με κάτι που έφτιαχνε η μαμά μου, μόνο που αυτή το έλεγε σκυλοτροφή…

– Ο Λιρόι σιχαίνεται να προσβάλλουν την νοημοσύνη του. Μόνο που η ίδια δεν είναι ποτέ εκεί για να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

(Λιρόι και Λορέτα Λόκχορν, το πιο δυσλειτουργικό και αστείο ζεύγος στον πλανήτη, από τα χέρια των Bunny Hoest & John Reiner)
—————————-
– Καλησπέρα. Είστε ανοιχτά;
– Τα φώτα είναι αναμμένα. η πόρτα ξεκλείδωτη, το ταμπελάκι στο παράθυρο λέει «ανοιχτά»…Όχι, δεν είμαστε ανοιχτά!
– Ααα…κρίμα…

(συνελήφθη στο Funky Winkerbean του Tom Batiuk)

Advertisements

Αναρωτηθήκατε ποτέ ποια ringtones χρησιμοποιούν οι Έλληνες πολιτικοί; Φυσικά και όχι – μόνο εγώ έχω τόσο ηλίθιες απορίες. Και να πού με οδήγησε η περιέργειά μου:

Κώστας Καραμανλής: Ο Πρωθυπουργός μέχρι πριν δύο μήνες ήταν βέβαιος για την επικράτησή του στις επόμενες εκλογές και χρησιμοποιούσε το θριαμβευτικό «We Αre The Champions». Ωστόσο, οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις τον ανάγκασαν να αλλάξει γνώμη: Πλέον, αναγνωρίζει τα τηλεφωνήματα που προέρχονται από τους υπουργούς του από το εκκωφαντικό «Πόσο Μαλάκας Είσαι», ενώ για όλα τα υπόλοιπα υπάρχει το κλασικό «Πάμε τσάρκα στη Ραφήνα/να πνιγούμε στη ρετσίνα». Είδατε τι hitech πρωθυπουργό έχουμε; Ξέρει και την αντιστοίχιση κλήσεων!

Μαριέττα Γιαννάκου-Κουτσίκου: Η υπουργός Παιδείας είναι λίγο άσχετη σε αυτά τα θέματα (προκαλώ τον οποιονδήποτε να μου υποδείξει σε ποια είναι σχετική). Έτσι, την επιλογή του ringtone της ανέλαβε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Το κινητό της κ. Γιαννάκου χορεύει στους τρελούς ρυθμούς του «Η Σμύρνη Μάνα Καίγεται», ώστε να θυμάται σε κάθε τηλεφώνημα πως το 1922 στην Σμύρνη δεν υπήρχε απλώς «συνωστισμός».

Ντόρα Μπακογιάννη: Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, η υπουργός Εξωτερικών είναι πολύ ενοχλημένη από την ακύρωση της συναυλίας του Γιώργου Νταλάρα στην Κωνσταντινούπολη. Γι’αυτό και έχει εξοπλίσει το κινητό της με ringtones του δημοφιλούς Έλληνα αοιδού για την Κύπρο, περιμένοντας πώς και πώς τη στιγμή που θα βρεθεί στο ίδιο τραπέζι με τον Αμπντουλάχ Γκιουλ ή τον Ταγίπ Ερντογάν και «εντελώς συμπτωματικά» θα ξεχάσει να κλείσει το κινητό της…

Γεράσιμος Γιακουμάτος: Ο υφυπουργός Απασχόλησης (ίσως ο μόνος υφυπουργός στην ιστορία του ελληνικού κράτους που έγινε πιο διάσημος από τον αντίστοιχο υπουργό) πιστεύει πως «το πράσινο καίει το πράσινο». Επομένως, δεν είναι παράξενο το ότι ένα τραγούδι της Δέσποινας Βανδή (συγνώμη, Νικολαϊδη) «ντύνει» τις εισερχόμενες κλήσεις του: «Ανάβεις φωτιές, ανάβεις κι όλα τα καις»…

Βύρων Πολύδωρας: Ο πολύπαθος (κατά τη γνώμη του) υπουργός Δημόσιας Τάξης πιστεύει ότι στο συγκεκριμένο υπουργείο κάνει αγγαρεία, όπως έχει δηλώσει στο παρελθόν. Το ringtone του τα λέει όλα: «Πέντε χρόνια δικασμένος μέσα στο Γεντί Κουλέ»…

Γιώργος Παπανδρέου: Ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι ένας κοινός θνητός, και δεν παραλείπει να το αποδεικνύει. Παρά την πολυδιαφημισμένη εξοικείωσή του με την τεχνολογία, ο κ. Παπανδρέου χρησιμοποιεί σαν ήχο κλήσης το εκνευριστικό Nokia tune, όπως και όλοι οι κοινοί θνητοί που βαριούνται να αλλάξουν τον προκαθορισμένο ήχο του κινητού τους. Και, αν κρίνουμε από το πλήθος αυτών των τελευταίων, προβλέπεται σαρωτική νίκη του Γιωργάκη στις εκλογές…

Ευάγγελος Βενιζέλος: Μπορεί ο κ. Παπανδρέου να βαριέται να αλλάξει το δικό του ringtone, αλλά δεν έχασε ευκαιρία να αλλάξει αυτό του κ. Βενιζέλου, η σχέση του με τον οποίο μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτήν της Μαφάλντα με την σούπα. Εκμεταλλευόμενος την τεχνολογική άγνοια του γνωστού συνταγματολόγου, του φόρτωσε για ήχο κλήσης το «Δεν ξαναβόσκω άλλες βοβάλες», με αποτέλεσμα αυτός να ρεζιλεύεται στην Βουλή και να μην ξέρει πώς να τον αλλάξει. Μάλιστα, λέγεται ότι έχει ήδη καταθέσει μήνυση κατά παντός υπευθύνου. Πολλά γέλια στο στρατόπεδο του πράσινου ανατέλλοντος ηλίου…

Παναγιώτης Φασούλας: Ο Δήμαρχος Πειραιά νοσταλγεί τον καιρό που ήταν ακόμα μπασκετμπολίστας, πολύ πριν μπλέξει με τον σκατένιο κόσμο της πολιτικής. Και ποιο άλλο τραγούδι θα του θύμιζε εκείνο τον καιρό, αν όχι το θρυλικό «Final Countdown» των Europe, που αποτελεί και το αγαπημένο του ringtone.

Αλέκα Παπαρήγα: Το κινητό που διαθέτει η Γ.Γ. του ΚΚΕ από το 1993 δεν δέχεται σύγχρονα ringtones και χτυπάει με τον κλασικό, μονότονο ήχο του σταθερού τηλεφώνου.

Λιάνα Κανέλλη: Όλα κι όλα: Η βουλευτής του ΚΚΕ είναι sui generis. Το ringtone της συνδυάζει τον αγώνα του αντικαπνιστικού κινήματος (του οποίου η κ.Κανέλλη είναι εξέχον στέλεχος) με μία εντυπωσιακή επίδειξη ανδρισμού (καθότι τα επίπεδα τεστοστερόνης της θα έκαναν τον Ζαγοράκη να αλλάξει σεξουαλικό προσανατολισμό): Πάρε μου μια πίπα/Να κόψω το τσιγάρο/γιατί έγινε η καρδιά μου μαύρη σαν φουγάρο…

Αλέκος Αλαβάνος: Το κόμμα του κ. Αλαβάνου, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (όχι, δεν είναι τίτλος ταινίας σπλάτερ, αλλά όνομα πολιτικής παράταξης) είναι σκέτο σκορποχώρι. Οι μισοί φεύγουν προς τα αριστερά, οι άλλοι μισοί προς τα δεξιά, και αυτοί που έχουν μείνει τσακώνονται μεταξύ τους. Ε, φταίει αυτός που έχει επιλέξει για ringtone το «Μπουρδέλο» (ή μπουγέλο, για τα παιδάκια κάτω των 5 χρονών που διαβάζουν) του Νίκου Μίχα;

Γιώργος Καρατζαφέρης: Εκτός από τον βήχα, τον έρωτα και τα λεφτά, υπάρχει και κάτι άλλο που δεν κρύβεται: η φιλαυτία. Αντί για τραγούδι, όπως όλος ο κόσμος, ο κ.Καρατζαφέρης χρησιμοποιεί σαν ήχο κλήσης μία από τις πολυάριθμες ομιλίες του στο παθιασμένο (και φυσικά νεανικότατο) κοινό του ΛΑ.Ο.Σ.. Μάλιστα, συχνά προβάλλει σαν δικαιολογία για το γεγονός ότι δεν σηκώνει το τηλέφωνο πως «δεν μου έκανε καρδιά να με διακόψω».

Στέλιος Παπαθεμελής: Με την απαράμιλλη αίσθηση του χιούμορ που τον διακρίνει (μάλλον με έχει χτυπήσει η ζέστη στο κεφάλι…), ο κ. Παπαθεμελής έχει επιλέξει σαν ήχο κλήσης το «Είναι γάτα, είναι γάτα/ο κοντός με τη γραβάτα».

Σωκράτης Κόκκαλης: Ο γνωστός επιχειρηματίας χρησιμοποιεί σαν ήχο κλήσης, όπως ήταν αναμενόμενο, τον ύμνο του Ολυμπιακού. Τι εννοείτε «τι σχέση έχει ο Κόκκαλης με την πολιτική»; Σε ποια χώρα ζείτε τα τελευταία 15 χρόνια;


Έχω πολύ καιρό να δικαιολογήσω το όνομα αυτού του blog – αφού σκεφτόμουν να το μετονομάσω σε «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα», που είναι και πιο πιασάρικο. Αλλά όταν δεν έχεις τον παραμικρό λόγο να βγεις από το σπίτι σου και έξω βλέπεις τα πεσμένα πορτοκάλια από τα δέντρα να γίνονται αυτομάτως φλαμπέ από τον καύσωνα, δεν έχεις λόγο να πάρεις το μετρό, έτσι δεν είναι;
Ωστόσο, η τρέλα μου με το μετρό παραμένει σταθερή κι αμείωτη. Και αυτό το επιβεβαίωσα σήμερα, βλέποντας την ταινία Kontroll σε DVD.
Πρέπει να ξέρετε ότι είμαι από αυτούς τους περίεργους τύπους που βλέπετε στα βιντεοκλάμπ να ψάχνουν με τις ώρες τις πλέον άγνωστες και underground ταινίες του κόσμου και αναρωτιέστε πόσο μεγάλος να είναι ο κάλος στον εγκέφαλό τους. Το Kontroll συγκεντρώνει και τα δύο αυτά στοιχεία: Είναι εντελώς άγνωστο (για την ακρίβεια, είναι από την Ουγγαρία, η οποία ως χώρα δεν βγάζει απολύτως τίποτα – κάποτε έβγαζε ποδοσφαιριστές, αλλά σταμάτησε) και είναι εντελώς underground. Για την ακρίβεια, είναι γυρισμένο εξ ολοκλήρου στους σκοτεινούς χώρους του μετρό της Βουδαπέστης. Η κάμερα δεν βλέπει ποτέ το φως του ήλιου σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Τα μόνα φώτα προέρχονται από τις μεγάλες λάμπες του μετρό, που μοιάζουν με τις δικές μας.
Ο κεντρικός ήρωας είναι ένας ελεγκτής εισιτηρίων που δεν βγαίνει ποτέ στην επιφάνεια. Αντίθετα, κοιμάται τα βράδια στις αποβάθρες, ενώ συχνά τα βράδια εξερευνά τις γραμμές του μετρό, πηγαίνοντας από τούνελ σε τούνελ. Φυσικά, καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό για κάποιον που θα μπορούσε να περάσει όλο του το 24ωρο στο μετρό και ονειρεύεται κάποτε να πάει από την Εθνική Άμυνα στον Άγιο Αντώνιο περπατώντας πάνω στις ράγες.
Όσο για την υπόθεση της ταινίας, πρόκειται για τις συγκρούσεις μεταξύ διάφορων «συμμοριών» από ελεγκτές, που είναι οι άρχοντες του «Κάτω Κόσμου» του μετρό. Κάπου ενδιάμεσα προστίθεται και μία κοπέλα που κυκλοφορεί πάντα με στολή αρκούδας (!), ένας καλοκάγαθος αλλά μεθύστακας μηχανοδηγός, ένας serial killer που ρίχνει τα θύματά του μπροστά από συρμούς του μετρό και ένας «μποτάκιας» που μισεί τους ελεγκτές. Η ταινία έχει πολύ έξυπνους συμβολισμούς, αλλά και ένα μεγάλο (για μένα) μειονέκτημα: Happy end.
Δεν ξέρω κατά πόσον θα μπορούσε να ενδιαφέρει οποιονδήποτε άλλο αυτή η ταινία. Ποιος θα κάτσει να βλέπει για 100 λεπτά μια χούφτα μαυροφορεμένους τύπους να κόβουν εισιτήρια και να πλακώνονται στο ξύλο, με φόντο πάντα τα αχνά φώτα του μετρό και τίποτα άλλο; Πάντως εγώ θα την ξαναέβλεπα ευχαρίστως…
Πριν κλείσω αυτό το (εντελώς μη-αστείο) κείμενο, πρέπει να αναφερθώ σε μία σκηνή που μου έκανε φοβερή εντύπωση: Ένα βραδινό πάρτυ μασκέ στους χώρους του μετρό, με τους συνήθως αδιάφορους και νυσταλέους επιβάτες να μεταμορφώνονται φορώντας πολύχρωμες στολές και μάσκες και να χορεύουν εκστασιασμένοι υπό τις οδηγίες του ψυχεδελικού DJ, που έχει στήσει κάπου εκεί την κονσόλα του. Και τι δεν θα’δινα για να γίνει κάτι τέτοιο στο μετρό της Αθήνας…Αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες, ε;


Ώρα 16:28. Βρίσκομαι σε κατάσταση τρανς, σχεδόν εξουδετερωμένος από το φονικό κοκτέιλ της αδάμαστης μονοτονίας και της αποπνικτικής ζέστης (post-it στον εαυτό μου: βάζεις πολλά και άχρηστα επίθετα…Να το διορθώσεις αυτό…που νομίζεις ότι έτσι το παίζεις και ψαγμένος, τρομάρα σου!). Ξαφνικά, χτυπάει το τηλέφωνο. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένα τηλέφωνο που με ξυπνάει δεν γίνεται βίδες. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου, ανυπομονώ να μιλήσω με τον άγνωστο στην άλλη άκρη της γραμμής – ελπίζω να είναι άγνωστος. Το σηκώνω. Ποιος νομίζετε πως είναι;

α. Μία υπάλληλος της Trellas, που θέλει να με ενημερώσει για τα νέα καταπληκτικά προγράμματα της εταιρείας της, πιστεύοντας ότι ενδιαφέρομαι περισσότερο γι’αυτά από τους 500 προηγούμενους που της έκλεισαν το τηλέφωνο κατάμουτρα.
β. Μία υπεραιωνόβια κατίνα, που θέλει να μιλήσει στην Φιλίτσα και επιμένει ότι δεν έχει πάρει λάθος νούμερο, γιατί «αυτό είναι το τηλέφωνο, το θυμάμαι πολύ καλά». Say hello to Dr. Alzheimer!
γ. Μία δημοσκόπος της Petron Paralysis, που θέλει να μάθει τη γνώμη μου για την πολιτική κατάσταση της χώρας – σιγά το θέμα για δημοσκόπηση, λες και θα πει κανείς πως κάτι πάει καλά σε αυτή τη χώρα.

Αν απαντήσατε α ή β, τότε δεν διαβάσατε τον τίτλο του κειμένου και για τιμωρία θα διαβάσετε το κείμενο από την αρχή για να μάθετε να το παίζετε έξυπνοι (post-it: Πολύ αυστηρός είσαι, θα τους αναγκάσεις να ξαναδιαβάσουν αυτό το τέρας; Για χαλάρωσε, γιατί σε βλέπω να γράφεις στο «Burda»!). Αν απαντήσατε γ, μπορείτε να συνεχίσετε. Αν δεν μπήκατε καν στον κόπο να απαντήσετε, μπορείτε επίσης να συνεχίσετε – αλλά μην το ξανακάνετε, εντάξει; (post-it: Έτσι μπράβο, πιο μαλακά…).

Ναι, ήταν μία δημοσκόπος που ήθελε λίγα λεπτά από το χρόνο μου. Και, με δεδομένη την τραγικά χαμηλή αξία του χρόνου μου αυτόν τον καιρό, δεν ζητούσε και πολλά. Εξάλλου, έχω κάνει κι εγώ κατά κάποιον τρόπο αυτή τη δουλειά – ήμουν υποχρεωμένος να απαντήσω, έστω από συναδελφική αλληλεγγύη. Εντάξει, στην πραγματικότητα ήθελα πολύ να απαντήσω, γιατί λατρεύω να μου ζητάνε την άποψή μου για οτιδήποτε – ικανοποιηθήκατε;
Όπως και να’χει, απάντησα με ανεξάντλητη υπομονή και αξιοθαύμαστο ζήλο (post-it: Τι είπαμε για τα επίθετα;;;) στις αμέτρητες ερωτήσεις, που αφορούσαν την πολιτική ζωή του τόπου. Αλλά κάποιες από τις ερωτήσεις μου φάνηκαν ηλίθιες, δυσκολεύτηκα πολύ να απαντήσω χωρίς να γελάσω. Έτσι, σκέφτηκα ότι οι πολιτικές δημοσκοπήσεις χρειάζονται επειγόντως ρεκτιφιέ και ζυγοστάθμιση – ειδικά τώρα που πλησιάζουν απειλητικά οι εκλογές. Και ιδού πως θα ήταν η ιδανική πολιτική δημοσκόπηση:

Ερώτηση 1η: Αντί για την καθιερωμένη ερώτηση «ποιον θεωρείτε ικανότερο πρωθυπουργό;», το γκάλοπ που σέβεται τον εαυτό του (και τον ερωτώμενο) ξεκινά με την ερώτηση «ποιον θεωρείτε ικανότερο να καταστρέψει τη χώρα;».

Ερώτηση 2η: Όλες οι δημοσκοπήσεις ζητάνε από το δείγμα τους να πει τη γνώμη του για διάφορους πολιτικούς, σε μία κλίμακα «πολύ θετική-θετική-ουδέτερη-αρνητική-μάλλον αρνητική». Αυτή η κλίμακα είναι πια ξεπερασμένη. Προτείνεται η πολύ πιο μοντέρνα κλίμακα «άνετα θα έκανα σεξ μαζί του/της-είναι και γαμώ τα παιδιά-και να ψοφήσει δεν θα το καταλάβει κανείς-καλύτερα να δοκιμάσει την τύχη του/της στο τάβλι-δεν θα τον/την εμπιστευόμουν ούτε τα σκουπίδια να μου κατεβάσει».

Ερώτηση 3η: Οι ερωτήσεις αρχίζουν να εξειδικεύονται και ο ερωτώμενος καλείται να αποφασίσει ποιο κόμμα είναι πιο ικανό να χειριστεί διάφορους τομείς της χώρας, όπως οικονομία, εξωτερική πολιτική, δημόσια τάξη κλπ. Ωστόσο, είναι προφανές ότι τα προγράμματα όλων των κομμάτων σε αυτούς τους τομείς δεν διαφέρουν από δύο σταγόνες νερό, με αποτέλεσμα ο ερωτώμενος να έρχεται σε δύσκολη θέση και να μην μπορεί να απαντήσει με ευκολία. Αντίθετα, υπάρχουν τομείς στους οποίους κάποια κόμματα ξεχωρίζουν. Έτσι, θεωρείται επιτακτική η ανάγκη ενσωμάτωσης δύο νέων ερωτήσεων, με αρκετές υποερωτήσεις: 1.»Σε ποιο κόμμα θα δίνατε το Όσκαρ:

– Καλύτερου σκανδάλου
– Καλύτερου προεκλογικού παραμυθιού
– Καλύτερου προεκλογικού συνεδρίου
– Καλύτερων ρουσφετιών
– Καλύτερης προεκλογικής διαφήμισης
– Καλύτερου «μαγειρεμένου» γκάλοπ»

2. «Σε ποιον/α πολιτικό θα δίνατε το Όσκαρ:

– Καλύτερου ψεύτη
– Περισσότερων εμφανίσεων σε τηλεοπτικά παράθυρα
– Πειστικότερου ψευδοχαμόγελου
– Εκνευριστικότερου εκπροσώπου Τύπου
– Καλύτερου εθνικιστικού παραληρήματος
– Δυνατότερης τσιρίδας
– Ακριβότερου αυτοκινήτου
– Ακριβότερου κοστουμιού/τουαλέτας»

Ερώτηση 4η: Σε αυτό το σημείο, οι δημοσκόποι λένε μία λέξη, όπως «τίμιος», «αποφασιστικός», «ειλικρινής», και μας ζητούν να την συνδέσουμε με έναν από τους πολιτικούς αρχηγούς. Μα πλάκα μας κάνουν; Σε ολόκληρο τον πλανήτη Γη δεν υπάρχει τίμιος, ειλικρινής ή αποφασιστικός πολιτικός – πόσο μάλλον πολιτικός αρχηγός, και πόσο μάλλον Έλληνας πολιτικός αρχηγός! Επομένως, πρέπει να αλλάξουν οπωσδήποτε οι λέξεις που δίνονται στο δείγμα. Για παράδειγμα, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να δούμε πόσοι θα συνδύαζαν την λέξη «βλήμα» με τον Γιωργάκη, τη λέξη «παχύδερμο» με τον Κωστάκη κλπ.

Ερώτηση 5η: Ακόμα μία κλασική ερώτηση δημοσκοπήσεων: «Ποια πιστεύετε ότι είναι τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας;». Και σου αραδιάζουν την παιδεία, την ανεργία, το περιβάλλον, τη διαφθορά, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και άλλα τέτοια άσχετα. Προφανώς, έχουν μείνει στην δεκαετία του ’80, που όλα αυτά ήταν της μόδας. Σήμερα οι Έλληνες έχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα από αυτά, και τέτοια προβλήματα θα έπρεπε να θίγει η έρευνα. Ακολουθεί μία ενδεικτική λίστα με τέτοια, σύγχρονα προβλήματα:

– Το αμυντικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού
– Το γεγονός ότι έχουμε 2 χρόνια να κερδίσουμε την Eurovision
– Το γεγονός ότι έχουμε πήξει στους πούστηδες
– Το γεγονός ότι τελείωσε το «Παρά 5»
– Η απουσία της Άννας Βίσση από την ελληνική ποπ σκηνή
– Η υψηλή τιμή του Playstation 3
– Η παράλειψη της Ακρόπολης από τα 7 Σύγχρονα Θαύματα
– Η ακριβής ημερομηνία που οι «Ελ» θα έρθουν να μας πάρουν στον πλανήτη τους
– Οι ανυπόφορες επαναλήψεις του «Ρετιρέ»
– Η πειρατεία που σκοτώνει τη μουσική

Ερώτηση 6η: Δεν μπορείτε να αποφύγετε αυτήν την ερώτηση: «Τα πράγματα γενικά στη χώρα πηγαίνουν: Πολύ καλύτερα από παλιά-μάλλον καλύτερα από παλιά-τα ίδια με παλιά-μάλλον χειρότερα από παλιά-πολύ χειρότερα από παλιά». Και πάλι, η κλίμακα είναι ξεπερασμένη. Η νέα κλίμακα θα έπρεπε να είναι: «Έχω μπάρμπα στην Κορώνη και πάνε όλα δεξιά-τους ψήφισα στις τελευταίες εκλογές, οπότε καλά πάνε-η πολιτική με ενδιαφέρει λιγότερο και από τις επαναλήψεις των «Μικρομεσαίων»-Πώς να πάνε με τον Αλογοσκούφη και τον Πολύδωρα;;;-Δεν έχω λεφτά ούτε για να αγοράσω περίστροφο να αυτοκτονήσω».

Ερώτηση 7η και κρισιμότερη: Ναι, ήρθε η ώρα της κρίσεως. Όλα τα υπόλοιπα απλώς προετοιμάζουν το έδαφος για την τελευταία και, ουσιαστικά, μοναδική χρήσιμη για τα κομματικά επιτελεία ερώτηση: ΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΡΕ ΑΛΗΤΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ; Φυσικά, οι δημοσκοπήσεις το ρωτάνε πιο ύπουλα: Ξεκινάνε με το «ποιο κόμμα πιστεύετε ότι θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές;», συνεχίζουν με το «τι ψηφίσατε στις προηγούμενες εκλογές», και τελικά καταλήγουν στο «αν γινόντουσαν αύριο οι εκλογές, τι θα ψηφίζατε;».Ειλικρινά, θα ήθελα να γινόταν να συνεννοηθούμε όλοι και στην επόμενη δημοσκόπηση να απαντήσουμε ομόφωνα «θα ψηφίσω Χριστοπιστία!», να έβγαινε το γκάλοπ με ποσοστό 79,3% Χριστοπιστία και να τρέχανε όλα τα κόμματα να προσεταιριστούν αυτόν τον πανίσχυρο αντίπαλο. Φυσικά, αυτή η ερώτηση δεν μπορεί να λείπει από μία πολιτική δημοσκόπηση, οπότε την κρατάμε – αλλά σκεφτείτε το αυτό με την Χριστοπιστία…(post-it: Πολύ απότομα το κλείνεις το κείμενο, τι σκατά μάθαινες ρε άχρηστε 4 χρόνια στη σχολή; Γαμώ την Ανώτατη Εκπαίδευσή σας γαμώ!)


Οι ατάκες που ακολουθούν συνελήφθησαν να κυκλοφορούν αδέσποτες στο Διαδίκτυο και είχαν δημοσιευτεί (ανώνυμα, στερώντας μου την ευκαιρία να γίνω διάσημος 😛 ) στο περιοδικό FREE πριν 2,5 χρόνια. Όπως καταλαβαίνετε, προστατεύω το περιβάλλον – ανακυκλώνω τα παλιά μου posts! Δροσιστείτε!

Επιτυχημένος άνδρας είναι αυτός που μπορεί να βγάζει περισσότερα λεφτά απ’ όσα ξοδεύει η γυναίκα του. Επιτυχημένη γυναίκα είναι αυτή που μπορεί να βρει έναν τέτοιο άνδρα.

Πάντα ισχύει ο νόμος του 50-50-90: Όταν η πιθανότητα να κάνεις κάτι σωστά είναι 50-50, κατά 90% θα κάνεις λάθος.

Δεν μπορείς να έχεις τα πάντα. Πού θα τα έβαζες;

Το πρόστιμο είναι ένας φόρος που πληρώνεις όταν κάνεις κάτι κακό. Ο φόρος είναι ένα πρόστιμο που πληρώνεις όταν κάνεις κάτι καλό.

Χθες το βράδυ καθόμουν στο κρεβάτι μου και κοίταζα τ’ αστέρια. Και σκέφτηκα: Καλά, πού πήγε το ταβάνι;

Ευτυχώς που υπάρχει και η τελευταία στιγμή, αλλιώς τίποτα δε θα γινόταν.

Πέρσι γράφτηκα σε ένα γυμναστήριο. Πλήρωσα 500 ευρώ και δεν έχω χάσει ούτε ένα γραμμάριο. Ίσως πρέπει να πηγαίνω πού και πού.

Kάνω γυμναστική το πρωί, πριν ξυπνήσει ο εγκέφαλός μου και συνειδητοποιήσει τι κάνω.

Όταν η γιαγιά μου ήταν 60 χρονών άρχισε να τρέχει 10 χιλιόμετρα την ώρα. Τώρα είναι 97 και δεν έχω ιδέα πού είναι.

Όποιος γελάει τελευταίος, δεν κατάλαβε το αστείο.

Δανείσου λεφτά από έναν πεσιμιστή – δεν τα περιμένει πίσω.

Τα παιδιά στο πίσω κάθισμα προκαλούν ατυχήματα. Τα ατυχήματα στο πίσω κάθισμα προκαλούν παιδιά.

Ένα από τα μυστήρια της ζωής: Πώς γίνεται οι γυναίκες να παίρνουν 2 κιλά τρώγοντας 1 κιλό σοκολατάκια;

Όλοι όσοι πιστεύετε στην ψυχοκίνηση σηκώστε τα χέρια μου.

Η γυναίκα μου με απείλησε ότι αν ξαναπάω για ψάρεμα θα με παρατήσει. Κρίμα, θα μου λείψει.

Μην κλέβετε. Αυτή είναι δουλειά της κυβέρνησης.

Χαμογελάστε! Είναι το δεύτερο καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε με τα χείλη σας.

Σώστε την Αθήνα: Φεύγοντας πάρτε κάποιον μαζί σας.

Αν τα λεφτά είχαν φωνή, θα μου έλεγαν «Αντίο».

Μπορεί εγώ να είμαι χοντρός, αλλά εσύ είσαι άσχημος, και εγώ μπορώ να κάνω δίαιτα.

Οι άντρες είναι σαν τα ωροσκόπια: Σου λένε τι να κάνεις, και πέφτουν πάντα έξω.

Γυναίκα χωρίς άντρα είναι σαν ψάρι χωρίς ποδήλατο.

Όταν οι γυναίκες έχουν τις μαύρες τους ή τρώνε ή πάνε για ψώνια. Οι άντρες εισβάλλουν σε ξένες χώρες.

Η τιμωρία για την πολυγαμία: Δύο πεθερές.

Δεν ήξερα τι θα πει ευτυχία, μέχρι που παντρεύτηκα. Αλλά τότε ήταν πολύ αργά.

Εν αρχή ο Θεός έπλασε τη Γη και ξεκουράστηκε. Μετά έπλασε τον άνδρα και ξεκουράστηκε. Μετά έπλασε τη γυναίκα. Από τότε, ούτε ο Θεός, ούτε οι άνδρες έχουν ξεκουραστεί.

Οι άνδρες με σκουλαρίκια είναι προετοιμασμένοι για γάμο: Έχουν νιώσει πόνο και έχουν αγοράσει κοσμήματα.

Όταν μια γυναίκα συνειδητοποιεί ότι ένα ρούχο της είναι στενό συμπεραίνει ότι έχει παχύνει. Όταν το ίδιο συμβαίνει σε έναν άνδρα, συμπεραίνει ότι το ρούχο μπήκε στο πλύσιμο.

Κάποτε ήμουν σχιζοφρενής, αλλά τώρα είμαστε εντάξει.

Υπάρχουν δύο είδη πεζών: Οι γρήγοροι και οι νεκροί.

Όταν έχω τις μαύρες μου, μ’ αρέσει να σφυρίζω. Κάνει το σκύλο του γείτονα να τρέχει, μέχρι που τεντώνεται η αλυσίδα του και πνίγεται.

Το σεξ είναι κληρονομικό. Αν δεν το έκαναν οι γονείς σου, πιθανότατα δε θα το κάνεις ούτε εσύ.

Μέχρι να βρεις τον ωραίο σου πρίγκιπα πρέπει να φιλήσεις πολλούς βατράχους.

Το σεξ είναι ένας από τους 9 λόγους που αξίζει η μετενσάρκωση – οι υπόλοιποι 8 είναι ασήμαντοι.

Τραπεζίτης λέγεται ο άνθρωπος που σου δανείζει μια ομπρέλα όταν έχει ήλιο και τη ζητά πίσω όταν βρέχει.

Διπλωματία θα πει να θυμάσαι κάθε χρόνο τα γενέθλια της γυναίκας σου, αλλά όχι και την ηλικία της.

Πάντα να θυμάσαι ότι είσαι μοναδικός. Όπως και όλοι οι άλλοι.

Ο ειδήμων είναι κάποιος που ξέρει όλο και περισσότερα για όλο και λιγότερα πράγματα, ώσπου καταλήγει να ξέρει τα πάντα για το τίποτα.

Με το ΠΑΣΟΚ είχαμε φτάσει στο χείλος του γκρεμού. Με τη ΝΔ κάναμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά.

Μην είστε προληπτικοί. Είναι γρουσουζιά.

Ευνούχοι όλου του κόσμου ενωθείτε – δεν έχετε τίποτα να χάσετε!

Υπάρχουν τρία είδη ανθρώπων: Αυτοί που ξέρουν να μετράνε και αυτοί που δεν ξέρουν.

Πάντα μου την έσπαγαν (από μικρό παιδί), όπως και σε όλους (θέλω να πιστεύω) οι παρενθέσεις.

Όλοι οι Έλληνες είναι απαθείς και αναίσθητοι. Αλλά, στο κάτω κάτω, τι με νοιάζει εμένα;

Τα λεφτά δεν είναι το παν. Υπάρχουν και οι πιστωτικές κάρτες.


(Μουσική υπόκρουση: Ξύλινα Σπαθιά – Σαν Εσένα)

Μπορεί να φαίνεται υπερβολικό, αλλά στα 23 χρόνια που διαβάζω, ακούω και γράφω δεν έχω βρει πιο δυνατή εικόνα από αυτή του δέντρου που όχι μόνο δεν εκδικείται αυτόν που το ρίχνει στη φωτιά, αλλά τον ζεσταίνει κιόλας. Κάθε φορά που ακούω αυτόν τον στίχο θέλω να φωνάξω «όχι, κάψ’τον τον πούστη, φουρνέλο κάν’το, δεν αξίζει να καείς έτσι άδοξα», αλλά πάντα το δεντράκι έχει την ίδια τραγική κατάληξη. Και γιατί να με ακούσει άλλωστε; Κι εγώ ένα ηλίθιο δέντρο είμαι, που ζεσταίνω πρόθυμα όλους αυτούς που όταν γίνω στάχτη θα με πετάξουν στη χωματερή…

(Μουσική υπόκρουση: Kaiser Chiefs – Everyday I Love You Less And Less)

Τελικά, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η αγάπη από το μίσος απέχουν όσο το «αααααααχ» από το «ωωωωωωωχ» (για όσους δεν ξέρετε το ανέκδοτο, είναι η απόσταση της κωλοτρυπίδας από το αιδοίο): Δυο δάχτυλα και κάτι. Σήμερα είσαι ερωτευμένος με κάποια, αύριο βαριέσαι και την χωρίζεις, μεθαύριο ξαναερωτεύεσαι την ίδια και επιστρέφεις, μετά ερωτεύεσαι κάποια άλλη και σιχαίνεσαι τη ζωή σου, η άλλη σε απορρίπτει και τελικά μένεις στα ίδια. Και σε όλη αυτή την διαδικασία, πάντα κάπου κολλάει το «everyday I love you less and less»…

(Μουσική υπόκρουση: Chris Isaac – Blue Hotel)

Είναι 2.30 τα ξημερώματα. Ο κόσμος τέτοια ώρα κοιμάται, διασκεδάζει σε κάποιο κλαμπ ή βλέπει τσόντες. Εγώ γράφω τα απομνημονεύματά μου. Δεν έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στους ψυχολόγους, αλλά νομίζω ότι ένας blogολόγος-ψυχολόγος θα έκανε χρυσές δουλειές – μόνο από μένα θα έβγαζε τις καλοκαιρινές του διακοπές.

(Μουσική υπόκρουση: Νικόλας Άσιμος – Μπαγάσας)

Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι δεν θέλω ποτέ να γεράσω. Να πεθάνω νέος και δοξασμένος, σαν τον Κερτ Κομπέιν, ας πούμε. Αλλά μετά σκέφτηκα ότι υπάρχει μόνο ένας λόγος για να φτάσει κανείς στα βαθιά γεράματα, και είναι καλός: Η ικανοποίηση που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς ότι έζησες περισσότερο από τον σπασίκλα του σχολείου, που σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στην Βενεζουέλα, από την πρώην σου, που βρέθηκε ακρωτηριασμένη σε χαντάκι της Πεντέλης, και από την health freak συναδέλφισσά σου, που πνίγηκε με μία μανιταρόσουπα βελουτέ. Live and let die, γαμώ την τρέλα μου!!!

(Μουσική υπόκρουση: Arno Elias – El Corazon)

Η μουσική είναι σαν τον έρωτα: Υπάρχουν ελάχιστα κομμάτια που σου κάνουν «κλικ» από την πρώτη φορά. Κάποια άλλα δεν σου φαίνονται τόσο ενδιαφέροντα στην αρχή, όμως όταν τα γνωρίσεις καλύτερα συνειδητοποιείς πως έχουν πολλά να σου προσφέρουν. Και φυσικά υπάρχουν και κομμάτια που τα απορρίπτεις χωρίς να μπεις στον κόπο να ασχοληθείς μαζί τους, με την πρώτη ματιά. Απλά, αυτά τα κομμάτια στον έρωτα λέγονται «φλόμπες» και στη μουσική «ελληνική ποπ».

(Μουσική υπόκρουση: Guns ‘n’ Roses – Paradise City)

Είναι μέσα Ιουλίου κι εγώ είμαι ακόμα στην Paradise City μου, την Αθήνα. Ποιος χρειάζεται τα νησιά όταν μπορεί να βρει τον δικό του παράδεισο μερικά μέτρα από το σπίτι του; Και για όσους έχετε ξεμείνει σε πόλη και δεν το απολαμβάνετε όσο εγώ, ένα να ξέρετε: Το λιωμένο παγωτό έχει ακριβώς την ίδια γεύση με το παγωμένο!


uniondynamo1.jpg

Μπορεί να είναι ακόμα καλοκαίρι, αλλά για έναν φανατικό ποδοσφαιρόφιλο το καλοκαίρι δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μία σύντομη περίοδος ξεκούρασης ανάμεσα σε δύο ποδοσφαιρικές σεζόν – με εξαίρεση τα καλοκαίρια που έχει Μουντιάλ, άντε και εκείνο του 2004 που σηκώσαμε το Euro. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για την ερχόμενη ποδοσφαιρική χρονιά. Ας μπούμε, λοιπόν, στο κλίμα, γνωρίζοντας τους 7 βασικούς τύπους ανθρώπων που θα συναντήσετε στα γήπεδα και μερικές συμβουλές για το πώς θα τους αντιμετωπίσετε.

1. Επιστημονική ονομασία: Homo Huliganis

Κοινή ονομασία: ΧουλιγκάνοςΜορφή: Συνήθως νεαρός, συχνά με μούσια μερικών μηνών, άλλοτε με αφάνα και άλλοτε με ξυρισμένο κεφάλι.

Πώς αναγνωρίζεται: Εύκολα. Οι εκπρόσωποι του είδους Homo Huliganis διαθέτουν φανέλες, σορτσάκια, κασκόλ, γάντια, σκούφους, παπούτσια, κάλτσες, σώβρακα και τατουάζ στα χρώματα της αγαπημένης τους ομάδας.Συχνότητα: Εξαιρετικά μεγάλη. Δεν θα εκλείψει ποτέ.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: Πάντα βρίζει. Τους αντίπαλους παίκτες, τους δικούς του παίκτες, τους αντίπαλους οπαδούς, τους διαιτητές, τους επόπτες, τα δοκάρια, το σημαιάκι του κόρνερ, τη γραμμή του άουτ κλπ. Συμβουλές: Άκρως επιθετικό και επικίνδυνο είδος. Καλό θα είναι να αποφεύγεται κάθε επαφή μαζί του.2. Επιστημονιική ονομασία:Proedrus Maximus

Κοινή ονομασία: ΠροεδράραΜορφή: Καλοντυμένος και μουράτος, δείχνει πάντα πλόύσιος (αλλά δεν έχει λεφτά για μεταγραφές).

Πώς αναγνωρίζεται: Κάθεται πάντα στις VIP θέσεις και αντί να βλέπει τον αγώνα συζητά με τους φίλους του (ή με την σύζυγό του).Συχνότητα: Σπάνια. Συνήθως μαθαίνει το αποτέλεσμα του αγώνα από τις ειδήσεις.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: Θα τον βρείτε όπου υπάρχουν κάμερες, να πλακώνει τον διαιτητή, να εκθειάζει τους παίκτες του ή να βρίζει τους δημοσιογράφους. Συμβουλές: Πλησιάστε άφοβα, αρκεί να μην αναφέρετε τις λέξεις «μπάτζετ» και «μεταγραφές».3. Επιστημονιική ονομασία: Proponitus Exedrae

Κοινή ονομασία: ΞερόλαςΜορφή: Χωρίς ιδιαίτερα μορφολογικά στοιχεία – μπορεί να είναι οποιοσδήποτε.

Πώς αναγνωρίζεται: Ρωτήστε τον ποιον θεωρεί καλύτερο αθλητικό δημοσιογράφο. Αν απαντήσει «τον άρχοντα τον Γιώργο Γεωργίου», τότε είναι Proponitus Exedrae..Συχνότητα: Να φαν’ κι οι κότες,

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά:Αναλύει κάθε φάση τη στιγμή που γίνεται, χώνοντας κάθε τόσο μπινελίκια στον Λεμονή που δεν παίζει 4-1-2-1-2, Συμβουλές: Αν δεν θέλετε να ξεχάσετε κι αυτά που ξέρετε για το ποδόσφαιρο, μείνετε μακριά του,4. Επιστημονιική ονομασία: Batsus Batsus

Κοινή ονομασία: ΚωλόμπατσοςΜορφή: Κατά κανόνα μυώδης, για να βαράει στο ψαχνό,

Πώς αναγνωρίζεται: Με δύο τρόπους: 1. Από την ειδική στολή που φοράει και 2. Είναι αυτός που πλακώνει στο ξύλο όποιον βρει μπροστά του και ΔΕΝ έχει τα χαρακτηριστικά του Homo Huliganis.Συχνότητα: Εξαρτάται. Μεγάλη στα σημαντικά ματς, μικρότερη στα υπόλοιπα – πάντως, ποτέ επαρκής,

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: Αν και έχει πολλά κοινά με τον Homo Huliganis, στην πραγματικότητα τα δύο είδη βρίσκονται σε θανάσιμη διαμάχη από καταβολής ποδοσφαίρου, Συμβουλές: Καλό θα ήταν να τον αποφύγετε κατά τη διάρκεια επεισοδίων για να μη φάτε καμιά αδέσποτη,5. Επιστημονιική ονομασία: Iremus Isihus

Κοινή ονομασία: ΠαππούληςΜορφή: Συνήθως μεγάλης ηλικίας, χωρίς διακριτικά ομάδων,

Πώς αναγνωρίζεται: Όταν μπαίνει γκολ, αντί να ουρλιάξει «ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ!», απλώς χειροκροτά,Συχνότητα: Πολύ μικρή – απαντάται πια σε ελάχιστα γήπεδα,

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: Δεν φωνάζει ποτέ. Στα γκολ χειροκροτά. Ακόμα και στα γκολ των αντιπάλων. Εξαιτίας αυτού, δέχεται συχνά επιθέσεις από Homines Huliganes, Συμβουλές: Μην τον πλησιάζετε! Είδος υπό εξαφάνιση!6. Επιστημονιική ονομασία: Plusius Diasimus

Κοινή ονομασία: ΣελέμπριτιΜορφή: Καλοδιατηρημένος/η μεσήλιξ, συνήθως καπνίζει, πάντα με παρέα (για να του/της εξηγούν τι συμβαίνει),

Πώς αναγνωρίζεται: Τον/την έχετε δει στην τηλεόραση,Συχνότητα: Μόνο όταν το παιχνίδι μεταδίδεται τηλεοπτικά (αλλιώς πώς θα τον/την πάρουν οι κάμερες;),

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: Δεν φωνάζει πολύ. Συνήθως μιλάει με τους γύρω του, ρωτώντας «τι είναι οφσάιντ». Χαμογελάει πάντα στις κάμερες. Πήγε και στην Πορτογαλία, στο Euro 2004. Συμβουλές: Κάντε παρέα μαζί του/της. Θα σας βγει σε καλό,7. Επιστημονιική ονομασία: Xenus Catascopus

Κοινή ονομασία: ΚατάσκοποςΜορφή: Λέγεται ότι φοράει πάντα σκούρα γυαλιά και μαύρη καμπαρντίνα, αλλά δεν είναι βέβαιο,

Πώς αναγνωρίζεται: Είναι ο μόνος στο γήπεδο που κρατάει σημειώσεις,Συχνότητα: Απαντάται μόνο όταν ακολουθεί ευρωπαϊκό παιχνίδι για τις ελληνικές ομάδες – δηλαδή, πολύ σπάνια,

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: Είναι ξένος, επομένως: 1. Δεν μιλάει τη γλώσσα, 2. Δεν πανηγυρίζει στα γκολ και 3. Δεν βγάζει κιχ σε όλο το παιχνίδι.Συμβουλές: Μην του μιλάτε. Δεν θα σας καταλάβει.

Επόμενη σελίδα: »