Φεβρουαρίου 2007



gwh0093l.jpg

Σήμερα το θέμα μου είναι οι bad losers, αυτοί οι απεχθείς τύποι που δεν μπορούν να δεχτούν την ήττα τους, ακόμα και όταν την αξίζουν.Bad losers υπάρχουν παντού γύρω μας: Bad loser είναι ο φοιτητής που τα κάνει όλα λαμπόγυαλο επειδή κόπηκε σε ένα μάθημα, κι ενώ ξέρει ότι δεν του φταίει ο καθηγητής για τη δική του τεμπελιά. Είναι ο προπονητής που μιλά υποτιμητικά για την αντίπαλη ομάδα, αρνούμενος την ανωτερότητά της. Είναι ο τζογαδόρος που γκρινιάζει για την τύχη, τον ΟΠΑΠ, τον Κόκκαλη, την πουτάνα την Ντενιζλισπόρ που ισοφαρίστηκε στο 90′, τα πάντα εκτός από τη δική του ανικανότητα να προβλέψει σωστά. Είναι ο ταβλαδόρος που κλείνει εξοργισμένος το τάβλι, ο πολιτικός που δεν παραδέχεται την ήττα του στις εκλογές, ο δικηγόρος που κάνει μια έφεση καταδικασμένη να απορριφθεί, ο ηθοποιός που αρνείται κάθε μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία ενός σίριαλ, ο οδηγός που δεν παραδέχεται ότι φταίει για το ατύχημα, ο Τούρκος πρωθυπουργός που μπαγλαρώνει όποιον λέει κάτι που δεν του αρέσει, η γκόμενα που σπάει το αυτοκίνητο του πρώην της επειδή την χώρισε, ο κολλημένος Έλληνας που θεωρεί ότι αδικούμαστε στη Eurovision και ποιος ξέρει πόσα άλλα παραδείγματα υπάρχουν.
Είναι πολύ εύκολο να είσαι bad loser. Αρκεί να γκρινιάζεις για τα πάντα. Αντιθέτως, είναι δύσκολο να δέχεσαι αδιαμαρτύρητα την ήττα σου. Μόνο που οι bad losers πουλάνε περισσότερο. Η κλάψα, η γκρίνια, οι διαμαρτυρίες, οι γραφικότητες, οι βίαιες αντιδράσεις, τα μπινελίκια, οι θεωρίες συνομωσίας, οι μεγαλοστομίες, οι υπερβολές, οι έντονες χειρονομίες- αυτά είναι τα 10 must κάθε αξιοπρεπούς (;) bad loser. Και αυτά είναι που τραβάνε θεαματικότητες, γι’αυτό και μονοπωλούν τον τηλεοπτικό (και όχι μόνο) χρόνο. Τέτοιοι είμαστε, τέτοια θέλουμε να βλέπουμε.
Μάλλον αυτός δεν είναι λόγος εθνικής υπερηφάνειας…

Υ.Γ.: Αυτό το κείμενο το είχα γράψει πιο παλιά, αλλά μου φαίνεται ότι είναι πάντα επίκαιρο…
Υ.Γ.2: Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: Εγώ δεν είμαι ούτε bad loser, ούτε good loser…Είμαι απλά loser…
Υ.Γ.3: Μιας και ανέφερα τη Eurovision, σήμερα είναι η μεγάλη μέρα! Ποιος θα μας εκπροσωπήσει φέτος; Η Κλάφτα, ο Σουργέλ ή ο Βλαχάντης; Η αγωνία μου δεν περιγράφεται…
Υ.Γ.4: Εγώ, πάντως, θα ψηφίσω αποχή.
Υ.Γ.5: Θα ψήφιζα άκυρο, αλλά δεν είναι βλακεία να στείλεις ένα sms που να γράφει «σαλαμάκι», να το χρυσοπληρώσεις και τελικά να μην το διαβάσει και κανένας;
Υ.Γ.6: (Μην το σκέφτεστε, είναι).
Υ.Γ.7: (Σουργέλ…Μ’άρεσε αυτό! 🙂 )
Υ.Γ.8: Δεν είμαι σε φόρμα…Ούτε 10 Υ.Γ. δε βγάζω…

Advertisements

sms.jpg

Σήμερα συνειδητοποιώ μια πολύ ιδιαίτερη διάσταση του blog, την οποία δεν είχα καταλάβει μέχρι τώρα: Μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο επικοινωνίας, εκεί που τα κινητά χλωμιάζουν. Και με το «χλωμιάζουν», εννοώ «ξεμένουν από κάρτα».
Ναι, για άλλη μία φορά έμεινα χωρίς κάρτα. Θα’πρεπε να το έχω συνηθίσει πια. Και, με δεδομένη την απέχθειά μου για τα τηλεφωνήματα, δεν έχω απαντήσει σε μερικά μηνύματα από χθες και θέλω να στείλω μερικά σήμερα. Και επειδή δεν μπορώ να τα στείλω από το κινητό, θα τα στείλω μέσω blog. Πρωτοποριακό!

Προς: Δέσποινα
Χρόνια πολλά για τα γενέθλιά σου! Να σε χαιρόμαστε! Το ξέρω πως είμαι τελείως κάφρος που δουλεύω σήμερα, αλλά υπόσχομαι πως θα σε αποζημιώσω γι’αυτό! Φιλιά!

Προς: Στάθη
Χρόνια πολλά για τα γενέθλιά σου! Θα στα πω κι από κοντά όταν συναντηθούμε, γιατί αμφιβάλλω αν διαβάζεις τα παραληρήματά μου εδώ πέρα!

Προς: Ελίνα
Μα 80 Ευρώ; Αισχροκέρδεια! Και όντως, διαλέξαμε λάθος επάγγελμα και αυτό είναι γνωστό τοις πάσι. Αλλά πώς κολλάνε αυτά τα δύο; 😛

Προς: Goggy
Οι φωτό στα e-mail είναι απίστευτες! Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από σένα! Ειδοποιήστε με για καφέ!

Προς: Former
Μήπως το ξανασκέφτηκες για το blog; Νομίζω ότι θα έκανες μεγάλη καριέρα στην blogόσφαιρα. Τουλάχιστον, δεν θα έφτανες στο σημείο να στέλνεις sms μέσω του blog σου!!!

Υ.Γ.: Δηλώνω ευθαρσώς ότι τα προαναφερθέντα πρόσωπα υπάρχουν στην πραγματικότητα και δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας μου.
Υ.Γ.2: Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω.
Υ.Γ.3: Μπορεί να σας φαίνεται παράξενο, αλλά όντως έχω 2 γνωστούς που έχουν την ίδια μέρα γενέθλια!
Υ.Γ.4: Παράξενο ζώδιο οι Ιχθύες, by the way…Δεν ξέρω από ζώδια, αλλά πρέπει να είναι παράξενο…
Υ.Γ.5: Πόσο ρόμπα μπορεί να είναι κανείς για να στέλνει sms μέσω blog;
Υ.Γ.6: Γιατί να μην υπάρχει κάρτα ανανέωσης αξίας 1 ευρώ; Ανάρπαστη θα γινόταν, κάθε μέρα θα αγόραζα!
Υ.Γ.7: Μα δεν είναι πολλά 10 ευρώ για κάρτα;
Υ.Γ.8: Ακόμα νυστάζω από τη βραδιά των Όσκαρ…αλλά άξιζε τον κόπο…
Υ.Γ.9: Κάποια στιγμή θα ήθελα να ξεπεράσω το ατομικό ρεκόρ των 42 Υ.Γ..
Υ.Γ.10: Αλλά όχι σήμερα.
Υ.Γ.11: Κάποια άλλη φορά ίσως.
Υ.Γ.12: Και μην ξεχνάτε: Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάτε αγκαλιά με ένα τηλέφωνο.
Υ.Γ.13: (Αυτό τώρα γιατί το είπα;)
Υ.Γ.14: Το επόμενο Υ.Γ. θα είναι και το τελευταίο.
Υ.Γ.15: Υ.Γ.15. Τερματικός σταθμός. Παρακαλούνται οι αναγνώστες να εξέλθουν από το post.


oscars.jpg

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω πόσο κοστίζει η Nova κάθε μήνα. Ξέρω, όμως, πως τα αξίζει και με το παραπάνω! Γιατί αν δεν ήταν αυτή, τα βράδια μου θα ήταν πιο βαρετά (το πιάσατε το λεπτό υπονοούμενο, υποθέτω…) και θα ήμουν καταδικασμένος να εξαρτώμαι από το κάθε άσχετο ανθυποκαναλάκι για τη διασκέδασή μου. Αλλά πάνω απ’όλα, τα αξίζει για τη βραδιά των Όσκαρ.
Για έναν φανατικό ταινιοφάγο σαν εμένα (δε λέω σινεφίλ, γιατί το θεωρώ προσβολή), η βραδιά των Όσκαρ είναι ο Κήπος της Εδέμ, χωρίς τα φίδια. Βέβαια, για κάποιον που σιχαίνεται τη ματαιοδοξία και την επιδειξιομανία, η βραδιά των Όσκαρ είναι ο Κήπος της Εδέμ, που τον έχουν κάνει μπουρδέλο οι μαθητές των σχολείων από τα Σόδομα και τα Γόμορρα που πηγαίνουν εκεί για πενθήμερη. Αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι αυτό.
Επειδή η τρέλα δεν πάει στα βουνά (το ξέρω από πρώτο χέρι, γιατί έχει μαζευτεί όλη πάνω μου και γύρω μου), στρώθηκα μπροστά στη Nova από τη 1:00 που άρχισαν να πατάνε οι καλεσμένοι πάνω στο κατακόκκινο χαλί, μέχρι τις 7:20, που ολοκληρώθηκε η σεμνή τελετή και σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου:

– Ήθελα να κερδίσει ο Γουίλ Σμιθ το Όσκαρ αντρικού ρόλου. Όχι πως ο Γουίτακερ δεν ήταν καλός – αντίθετα, ήταν συγκλονιστικός. Μόνο που όταν ο Γουίλ Σμιθ μιλάει σε μικρόφωνο, τρέμει όλο το κτίριο από τα γέλια και περίμενα να ακούσω τις θανατηφόρες ατάκες του. Και αντ’αυτού, είδα έναν μπούλη να ανεβαίνει πάνω στο βήμα, να βάζει τα κλάματα και να μην μπορεί να πει λέξη από τη συγκίνηση. Πού πα’ ρε Καραγουίτακερ χωρίς ατάκες;

– Οι περισσότεροι από τους νικητές έβγαλαν χαρτάκια από τα σακάκια/φορέματά τους και άρχισαν να απαριθμούν όλους όσους ευχαριστούν. Πού πήγε το κλασικό αυθόρμητο «Ευχαριστώ τη μαμά μου, τον μπαμπά μου, το καναρίνι μου, το ιδιωτικό μου τζετ και όλους όσους ξέχασα»; Τέτοιο άγχος πια;

– Μου άρεσε η ατάκα του Μάρτιν Σκορσέζε μόλις πήρε στα χέρια του το πρώτο του Όσκαρ, μετά από αναρίθμητες αποτυχημένες προσπάθειες (ατάκα που στοιχηματίζω ότι είχε προβάρει τουλάχιστον 200 φορές στον καθρέφτη του μπάνιου του): «Μπορείτε να ξανακοιτάξετε τον φάκελο; Είναι σίγουρο ότι είμαι εγώ;».

– Τζακ Μπλακ και Γουίλ Φερέλ έκαναν ένα χιουμοριστικό σκετσάκι, ένα τραγούδι με αστείους στίχους, που σχολίαζε την αδιαφορία της Ακαδημίας για τις κωμωδίες. Αυτό το σκετσάκι μου θύμισε για άλλη μια φορά πόσο απίστευτος είναι ο Τζακ Μπλακ και πόσο εκνευριστικός είναι ο Φερέλ…

– Στην τελετή παραβρέθηκε και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Αλ Γκορ, που είχε σχεδόν πρωταγωνιστικό ρόλο, αφού φέτος το Χόλιγουντ αποφάσισε να κάνει τα Όσκαρ…οικολογικά και ο Γκορ είναι πρωτεργάτης στην καμπάνια για τον περιορισμό του φαινομένου του θερμοκηπίου.

– Η παρουσιάστρια της βραδιάς, Έλεν ντε Τζένερες, ήταν απολαυστική, αν και δεν είχε και πολλές ευκαιρίες να ξεδιπλώσει το κωμικό της ταλέντο, γιατί δεν εμφανίστηκε και πολύ. Η κορυφαία ατάκα της βραδιάς; Σχολιάζοντας το γεγονός ότι η Τζένιφερ Χάντσον, που πήρε το βραβείο β’ γυναικείου ρόλου, δεν είχε κερδίσει την ψήφο του κοινού στο American Idol, είπε: «Να, εδώ η Τζένιφερ Χάντσον, που πήρε λιγότερες ψήφους στο American Idol, κι όμως σήμερα βρίσκεται στην απονομή των Όσκαρ. Βέβαια, στις εκλογές του 2000 και ο Αλ Γκορ είχε πάρει περισσότερες ψήφους, αλλά…» (ακολουθεί γέλιο διαρκείας).

– Είχα χαρεί που μια σπονδυλωτή και έξυπνη ταινία με κοινωνικό μήνυμα είχε κερδίσει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας πέρσι (Crash) και ήλπιζα ότι και φέτος θα γινόταν το ίδιο και θα κέρδιζε η Βαβέλ. Αλλά τελικά προτίμησαν τον Πληροφοριοδότη. Αναμενόμενο, μεν, αλλά και πάλι απογοητεύτηκα, δε.

– Συγκινητική η στιγμή που ο Ένιο Μορικόνε παρέλαβε από τον Κλιντ Ίστγουντ το ειδικό βραβείο για την προσφορά του στον κινηματογράφο (έχει γράψει τη μουσική σε πάνω από 300 ταινίες!). Ο Μορικόνε δεν ήξερε αγγλικά και ο Ίστγουντ έπαιξε το ρόλο του μεταφραστή από τα ιταλικά. Όλο το Kodak Theatre τον καταχειροκρότησε.

– Τη βραδιά την παρακολούθησα στο Filmnet 2, που έδειχνε την απονομή αμετάφραστη, χωρίς τα ενοχλητικά σχόλια των Ανδρεαδάκη-Μήτση. Τα λεφτά που πλήρωσε ο πατέρας μου σε ιδιαίτερα για να πάρω το Proficiency επιτέλους έπιασαν τόπο.

– Ο Άλαν Άρκιν ήταν ίσως η μεγαλύτερη φετινή έκπληξη των Όσκαρ. Αλήθεια, τόσο καλό είναι αυτό το Little Miss Sunshine; Πρέπει να το δω σε DVD…

– Μου άρεσε πολύ το αφιέρωμα στα 50 χρόνια του βραβείου ξενόγλωσσης ταινίας, στα πλαίσια του οποίου παρουσιάστηκε ένα βίντεο που είχε λίγες σκηνές από όλες τις ταινίες που είχαν βραβευθεί μέχρι χθες. Φυσικά, το φετινό βραβείο πήγε στο «Οι Ζωές των Άλλων». Ακόμα δεν έχω βρει κανέναν να πει κάτι κακό, οτιδήποτε, γι’αυτήν την ταινία.

– Η Σελίν Ντιόν γιατί τραγουδάει ακόμα;

– Ακριβώς πριν την απονομή του βραβείου καλύτερου τραγουδιού, ακούσαμε και τα 3 τραγούδια που ήταν υποψήφια από την ταινία Dreamgirls. Τελικά κέρδισε η Melissa Εtheridge, για ένα περιβαλλοντικό τραγούδι (Ι Need to Wake Up) για το ντοκιμαντέρ An Inconvenient Truth. Το ευχαριστήθηκα.

– Ο Λαβύρινθος του Πάνα τα πήγε πολύ καλά με 3 Όσκαρ. Δεν εκπλήσσομαι καθόλου.

– Όπως προανέφερα, παρακολούθησα και την προσέλευση τωv stars στο περίφημο κόκκινο χαλί. Βασικά, από εκεί δε μου έμεινε τίποτα. Όλες οι γυναίκες με μακριές, χρυσές και ασημένιες τουαλέτες και όλοι οι άνδρες με πανομοιότυπα σκούρα κοστούμια. Vanity is the word.

– Ο Τζακ Νίκολσον σε όλη τη διάρκεια της τελετής, ακόμα και όταν παρέδωσε το βραβείο καλύτερης ταινίας για τον Πληροφοριοδότη, φόραγε μαύρα γυαλιά. Δεν κατάλαβα το statement. Επίσης, έχει ξυρίσει το κεφάλι του. Ούτε αυτό το κατάλαβα.

– Νομίζω πως ήταν δίκαια η νίκη του Happy Feet στην κατηγορία των καρτούν. Τo Cars δεν ήταν αντάξιο της φήμης του.

– Ένα παράξενο πράγμα, αλλά για πρώτη φορά συμπάθησα τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Ποιος, εγώ, που γέλαγα στο τέλος του Τιτανικού. Μου αρέσει που «τσαλακώνεται» για τους ρόλους του.

– Δεν ξέρω αν ήταν όλοι συνεννοημένοι ή αποτελεί παράδοση του Hollywood, αλλά όλοι (μα όλοι) οι υποψήφιοι είπαν το ίδιο πράγμα: «Δε με νοιάζει αν κερδίσω, μου αρκεί που είμαι εδώ». Το άκουσα γύρω στις 20 φορές. Δεν το πίστεψα ούτε μία.

– And the Oscar goes to…Αυτή η σιωπή που ακολουθεί μοιάζει να κρατάει τουλάχιστον ένα τέταρτο.

Και του χρόνου!


spellcheck.gif

Κατά καιρούς έχω αναφερθεί σε διάφορα πράγματα που με εκνευρίζουν (με αποκορύφωμα την hatelist μου), όμως υπάρχει κάτι που με ενοχλεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και δεν θυμάμαι να το έχω ξαναπεί. Ναι, υπάρχει κάτι που μου γυρίζει τα άντερα όταν το βλέπω, κάτι που μισώ περισσότερο και από τους σκύλους, τις ντομάτες και την οδήγηση μαζί: Τα ορθογραφικά λάθη.
Δεν ξέρω αν τα είχα έμφυτα ή απλώς ήμουν καλός μαθητής (δυσκολεύομαι να αποφασίσω τι από τα δύο ισχύει, γιατί ποτέ δεν υπήρξα καλός μαθητής), αλλά ποτέ δεν θυμάμαι να έχω κάνει ορθογραφικό λάθος. Σαρδάμ; Χιλιάδες. Λάθη στο πληκτρολόγιο; Αμέτρητα. Αλλά ορθογραφικά λάθη; Ποτέ.
Μπαίνω σε αρκετά blogs κάθε μέρα και βλέπω πολλά λάθη. Μα γιατί; Μου φαίνεται πολύ ενοχλητικό να διαβάζω ένα ενδιαφέρον κείμενο, το οποίο έχει 3 ορθογραφικά λάθη ανά σειρά. Χάνω το ενδιαφέρον μου, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στο νόημα και κολλάω στο λάθος, σαν τον ηλίθιο που του δείχνουν το φεγγάρι και κοιτάζει το δάχτυλο. Ναι, όταν διαβάζω ένα κείμενο με λάθη νιώθω πιο ηλίθιος από αυτόν που το έχει γράψει. Δεν είναι οξύμωρο;
Δεν ξέρω αν ανήκω στην πλειοψηφία ή στη θλιβερή μειοψηφία, αλλά βγάζω καντήλες όταν βλέπω αυτοσχέδιες πινακίδες «μην παρκάρεται». Μα την ενεργητική και την παθητική φωνή δεν τις έμαθες στο σχολείο ρε άνθρωπε; Ούτε την τρίτη δημοτικού δεν πέρασες; Άμα δεν ξέρεις ρώτα!
Αλλά αυτοί δικαιολογούνται, έστω και θεωρητικά: Κανείς δεν τους ζήτησε να ξέρουν ορθογραφία, μπορεί να μην τους χρειάζεται στη δουλειά τους, στο κάτω κάτω γι’αυτούς δημιουργήθηκε ο ορθογραφικός έλεγχος του Word. Αλλά να βλέπω στις ειδήσεις για τα «κολλήματα» των βουλευτών; Ναι, είναι κολλημένοι στα έδρανά τους με UHU! Φυσικά, το σωστό είναι «κωλύματα»…
Δε θέλω να γίνομαι κουραστικός. Αν ήθελα κάτι τέτοιο θα ήμουν ήδη στο 37ο υστερόγραφο. Απλώς, θέλω να δώσω μια συμβουλή προς τους συμblogίτες και τις συμblogίτισσες με μαζοχιστικές τάσεις που διαβάζουν: Πριν πατήσετε το τιμημένο το Publish, κάντε έναν ορθογραφικό έλεγχο στο Word…Δεν έχετε τίποτα να χάσετε…


saturday_night_fever_big.jpg

Σήμερα δε μου ερχόταν τίποτα να γράψω.

Υ.Γ.: Όχι πως σας ενδιαφέρει βέβαια.
Υ.Γ.2: Και γιατί να σας ενδιαφέρει, άλλωστε…
Υ.Γ.3: Αλλά έτσι είναι, ποιος να ενδιαφερθεί για έναν άγνωστο, που μπορεί και να τον συναντήσεις και στο μετρό ή στο λεωφορείο και να πεις «τι αξιολύπητη φάτσα που έχει αυτός»…
Υ.Γ.4: Όχι, η μελαγχολία δεν ήρθε ακόμα, μάλλον κάπου χάθηκε στο δρόμο.
Υ.Γ.5: Μου αρέσουν τα υστερόγραφα!
Υ.Γ.6: Ωστόσο, θα προτιμούσα όλα αυτά να τα σκεφτόμουν πριν γράψω το post μου.
Υ.Γ.7: Βέβαια, θα μου πείτε «και γιατί δεν φτιάχνεις ένα καινούργιο post τώρα που τα σκέφτηκες;», και με το δίκιο σας.
Υ.Γ.8: Αλλά ξέρετε πόση ώρα χρειάζομαι για να το κάνω αυτό;
Υ.Γ.9: Υποθέτω πως σας έχω αναφέρει παραπάνω από μία φορές πόσο τεμπέλης είμαι.
Υ.Γ.10: Επίσης, θα έχετε καταλάβει ότι είμαι και φλύαρος.
Υ.Γ.11: Γράφω και λέω πράγματα που είναι περιττά και ασήμαντα.
Υ.Γ.12: Το Υ.Γ.11 ήταν περιττό και ασήμαντο.
Υ.Γ.13: Θα μπορούσα να το σβήσω, αλλά το Backspace είναι πολύ μακριά.
Υ.Γ.14: Αλήθεια, δεν είναι σπαστικό κουμπί το Backspace; Εγώ προτιμώ το Delete.
Υ.Γ.15: Επίσης, μου αρέσει και το F4. Άραγε τι θα γίνει αν το πατήσω μαζί με το Αlt;
Υ.Γ.16: Το δοκίμασα. Φιλική συμβουλή: Μην το δοκιμάσετε αν δεν έχετε σώσει το κείμενό σας…
Υ.Γ.17: Άραγε ξεμπλοκάρεται το writer’s block;
Υ.Γ.18: Άραγε ποιο είναι το παγκόσμιο ρεκόρ υστερόγραφων σε ένα post;
Υ.Γ.19: Άραγε θα διαβάσει κανένας τρελός αυτό το post Σάββατο βράδυ;
Υ.Γ.20: Άραγε πότε θα σταματήσω να κάνω ηλίθιες ερωτήσεις;
Υ.Γ.21: Σήμερα γιόρταζαν οι Θόδωροι και οι Θοδώρες. Τους θυμηθήκατε;
Υ.Γ.22: Εγώ πάντα την ξεχνάω αυτήν την γιορτή, γιατί είναι κινητή, αν και γιορτάζει η μάνα μου.
Υ.Γ.23: Για να μη μείνετε με την απορία, δεν τη λένε Θόδωρο.
Υ.Γ.24: Ξεφεύγω από το θέμα μου.
Υ.Γ.25: Μα τι λέω; Αφού δεν έχω θέμα!
Υ.Γ.26: Άμα είχα θέμα, δε θα χρειαζόμουνα 26 υστερόγραφα!
Υ.Γ.27: Κάν’τα 27.
Υ.Γ.28: Μήπως καταντάει κουραστικό όλο αυτό με τα Υ.Γ.;
Υ.Γ.29: Ναι, καταντάει κουραστικό. Ακόμα κι εγώ κουράστηκα.
Υ.Γ.30: Πόσο μάλλον εσείς, που κάθεστε και διαβάζετε.
Υ.Γ.31: Αλήθεια, ακόμα διαβάζετε; Εγώ θα τα είχα παρατήσει.
Υ.Γ.32: Αν φτάσατε ως εδώ, είστε αξιοθαύμαστοι.
Υ.Γ.33: Αν θέλετε να διαβάσετε και παρακάτω, είστε αξιολύπητοι.
Υ.Γ.34: Εγώ που κάθομαι και τα γράφω είμαι ακόμα πιο αξιολύπητος.
Υ.Γ.35: Αν αυτό σας παρηγορεί καθόλου…
Υ.Γ.36: Που πολύ αμφιβάλλω…
Υ.Γ.37: Ας με σταματήσει κάποιος, σας παρακαλώ!
Υ.Γ.38: Καλά, αφού δε με σταματάει κανείς, θα σταματήσω μόνος μου.
Υ.Γ.39: Δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω.
Υ.Γ.40: Όχι πως είπα και τίποτα, δηλαδή…
Υ.Γ.41: Άρα, θεωρητικά και να γράψω κάτι παραπάνω, δεν προσθέτω, γιατί δεν έχω πει τίποτα.
Υ.Γ.42: Whatever. I give up.


Πάνω που νιώθω τη μελαγχολία να πλησιάζει, αποφασισμένη να με βγάλει οριστικά από την παρατεταμένη κατάσταση νιρβάνας στην οποία βρίσκομαι τον τελευταίο καιρό, συμβαίνει κάτι που μου θυμίζει ότι χρειάζεται να γυμνάσω περισσότερους μύες για να κατσουφιάσω, παρά για να χαμογελάσω και εγώ είμαι αντίθετος σε κάθε είδους γυμναστική, τηρώντας κατά γράμμα τη συμβουλή του Γκάρφιλντ: «Δείξε μου έναν που κάνει γυμναστική, να σου δείξω έναν μαζοχιστή».
Οπως έμαθα σήμερα, λοιπόν, ένας φίλος μου δέχτηκε πρόσφατα SMS από κάποιον παλιό γνωστό, που με τον τρόπο του έχει καταφέρει να τον αντιπαθούν όλοι, με το οποίο του πρότεινε να βγουν για καφέ. Ο φίλος μου δεν ήθελε να του πει ένα απλό «όχι, ίσως κάποια άλλη φορά», αλλά ένα ηχηρό «ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ!». Γι’αυτό και έκανε το εξής: Του απάντησε ότι δεν μπορεί, γιατί έχει ήδη κανονίσει να πάει για…ράφτινγκ στη Λίμνη Πλαστήρα!
Νομίζω ότι οποιοσδήποτε θα μπορούσε να πιάσει το λεπτό υπονοούμενο (το οποίο χοντραίνει αρκετά αν αναλογιστεί κανείς ότι ο συγκεκριμένος δεν είναι ακριβώς ο τύπος που θα πήγαινε, όχι στη Λίμνη Πλαστήρα για ράφτινγκ, αλλά ούτε στη λίμνη του Ζαππείου για να ταϊσει τις πάπιες…ΟΚ, υπερβάλλω πάλι), αλλά αυτός δεν το έπιασε! Μάλιστα, του ευχήθηκε να περάσει καλά και να κανονίσουν κάποια άλλη φορά. Τζίφος, δηλαδή.
Αλλά η δικαιολογία «ράφτινγκ στη Λίμνη Πλαστήρα» μου θύμισε πολύ τους «Τούρκους χάκερ»…Τι άλλο θα μπορούσε, λοιπόν, να πει κανείς για να αποφύγει τη συνάντηση με κάποιον ενοχλητικό πρώην φίλο;

– Δεν μπορώ, πρέπει να πάω στο Ντουμπάι να επιβλέψω τις πετρελαιοπηγές της θείας μου της Πελαγίας…
– Δε γίνεται, έχω ήδη κανονίσει με τους Αισθητικούς Χωρίς Σύνορα να μοιράσουμε πούδρες και κραγιόν στις φτωχές γυναίκες της Αιθιοπίας…
– Αχ, δε γίνεται, είναι η συναυλία της Madonna στο Κάτω Αλεποχώρι αύριο και της έχω υποσχεθεί να πάω…
– Αποκλείεται, είμαι επίσημος προσκεκλημένος στο 18ο Φεστιβάλ Μπουγάτσας στη Θεσσαλονίκη…
– Άστο καλύτερα, πρέπει να πάω το αυτοκίνητο για service…στην αντιπροσωπεία της Toyota στην Ιαπωνία…
– Με τίποτα, στο Supersport έχει το μεγάλο ντέρμπι Μπρομαποϊκάρνα-Γκέφλε για την τρίτη κατηγορία χόκεϊ επί πάγου της Σουηδίας…
– Λυπάμαι, αλλά σαν αύριο πριν από 240.000.000 χρόνια εξαφανίστηκαν από προσώπου γης οι πτεροδάκτυλοι και θα έχουμε πένθος στην οικογένεια…
– Αδύνατον, θα είμαι στη Ζάκυνθο και θα παρακολουθώ τις Καρέτα-Καρέτα να σκουντουφλάνε στην παραλία του Λαγανά…
– Θα το ήθελα, αλλά θα είμαι στην Αγγλία…αποφάσισα να διασχίσω το κανάλι της Μάγχης κολυμπώντας…
– Χλωμό το κόβω, έχω να βοηθήσω κάτι γνωστούς να κλαδέψουν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας…
– Μπα, αποφάσισα να κάνω έναν ύπνο ομορφιάς…από σήμερα μέχρι τον Σεπτέμβριο…
– Οχι, θα πάω στην απονομή των βραβείων Αρχιτεμπέλης 2006, είμαι υποψήφιος στην κατηγορία του Α` Ανδρικού Τεμπέλη…έχω ετοιμάσει και λόγο!
– Δύσκολα θα καταφέρω να ξεμπερδέψω νωρίς από τον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό χαμπουργκεροφαγίας που συμμετέχω…και δεν μπορώ να μην πάω, είμαι η ελπίδα της χώρας για διάκριση!
– Εχω να πάω σε ένα γάμο…για την ακρίβεια, είμαι κουμπάρος στο γάμο της Πάρις Χίλτον…
– Τώρα άργησες…Το πήρα απόφαση να αυτομολήσω στο Θιβέτ για να γνωρίσω τον Δαλάι Λάμα…

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν γελάσατε, αλλά εγώ απόλαυσα την διαδικασία της συγγραφής αυτού του post!
Υ.Γ.2: Το ξέρω πως είμαι εκνευριστικά χαζοχαρούμενος εσχάτως, αλλά θα μου περάσει, πού θα πάει…
Υ.Γ.3: Κάθε μέρα συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο πως δυσκολεύομαι να χωρέσω τα πάντα σε ένα post και χρειάζομαι πιο πολύ χώρο…
Υ.Γ.4: Επίσης, συνειδητοποιώ πως απολαμβάνω πολύ περισσότερο να διαβάζω blogs παρά να βλέπω τηλεόραση…
Υ.Γ.5: Μου αρέσουν τα υστερόγραφα!!!
Υ.Γ.6: Αν μου έβγαιναν όλα αυτά πριν αρχίσω να γράφω, δεν θα κατέληγα να βάζω ανέκδοτα για posts!
Υ.Γ.7: Ούτε να γράφω απανωτά υστερόγραφα…
Υ.Γ.8: Αλήθεια, σας ανέφερα πόσο μου αρέσουν τα υστερόγραφα;
Υ.Γ.9: Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω, Κύριε Φαρσέρ.
Υ.Γ.10: Εκτός από αυτό.


smile.jpg

Αν και ξέρω πόσο μικρή είναι η απόσταση μεταξύ ενός καλού και ενός «κρύου» ανεκδότου, ρισκάρω και σας παραθέτω μερικά από τα «διαμάντια» της εξωφρενικής συλλογής που διαθέτω από ανέκδοτα (ξεμένω από δικαιολογίες για το writer’s block…Πρέπει να το κοιτάξω…).
———————-
Ο Ιησούς Χριστός και ο Σατανάς μάλωναν για το ποιος από τους δύο είναι καλύτερος προγραμματιστής υπολογιστών. Μετά από αρκετές ώρες αψιμαχίας, συμφώνησαν να κάνουν έναν διαγωνισμό με κριτή τον Θεό.
Άρχισαν, λοιπόν, και οι δύο να γράφουν μανιωδώς στους υπολογιστές τους ολόκληρες σελίδες εξειδικευμένων εντολών για πολλές ώρες. Ένα λεπτό πριν τη λήξη του διαγωνισμού, γίνεται διακοπή ρεύματος, που κρατά μερικά δευτερόλεπτα. Αμέσως μετά, ο Θεός κηρύσσει το τέλος του διαγωνισμού.
Ρωτάει τον Σατανά τι έκανε. Σχεδόν κλαίγοντας, αυτός του απαντάει ότι έχασε όλα όσα είχε φτιάξει, εξαιτίας της διακοπής.
Όταν έρχεται η σειρά του Χριστού, αυτός πατάει Enter και αρχίζει ένα ωραιότατο interactive πρόγραμμα, με αγγελάκια που ψέλνουν ύμνους κλπ.
Ο Σατανάς τα’χει παίξει τελείως!»Π-Πώς είναι δυνατόν; Εγώ έχασα τα πάντα! Πώς γίνεται το δικό του πρόγραμμα να μένει ανέπαφο;;;»
Και ο Θεός του απαντά: «Καλά, δεν ξέρεις ότι ο Χριστός σώζει;»
——————————
Όταν άρχισε το τσουνάμι στην Ασία, ένας πολύ θρήσκος Χριστιανός παγιδεύτηκε μέσα στο σπίτι του. Για να γλιτώσει από τον βέβαιο πνιγμό, ανέβηκε στο μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου. Τον εντόπισε ένας άνδρας που βρισκόταν μέσα σε μια βάρκα και του φώναξε να κατέβει.
«Όχι, ευχαριστώ, δε μου χρειάζεταϊ», απαντά ο θρήσκος, «θα με σώσει ο Θεός.
Οπότε ο τύπος με τη βάρκα έφυγε.
Μετά από λίγο, ή στάθμη του νερού ανέβηκε ακόμα πιο πολύ, και ο θρήσκος σκαρφάλωσε στην ταράτσα. Ένα μικρό πλοιο που περνούσε από εκεί κοντά τον εντόπισε και οι επιβάτες του έκαναν νόημα να κατέβει.
«Όχι ευχαριστώ», είπε πάλι ο θρήσκος, «θα με σώσει ο Θεός».
Οπότε το πλοίο έφυγε.
Όταν τα νερά ανέβηκαν κι άλλο, αναγκάστηκε να ανέβει στην καμινάδα. Εκεί πέρα τον βρήκε ένα ελικόπτερο και του πέταξε μια ανεμόσκαλα για να ανέβει.
«Όχι ευχαριστώ, θα με σώσει ο Θεός», είπε πάλι ο τρελάρας.
Όπως ήταν αναμενόμενο, τελικά ο άνθρωπος πνίγηκε.
Όταν με το καλό έφτασε στον Παράδεισο, συνάντησε τον Θεό και ακολούθησε ο εξής διάλογος:

– Θεέ μου, πίστευα ότι θα με έσωζες! Γιατί με άφησες να πεθάνω;

– Εγώ φταίω; Δύο πλοία και ένα ελικόπτερο σου έστειλα, τι άλλο να έκανα;
——————————————
Νέα Υόρκη, έτος 2031. Έχουν περάσει 30 χρόνια από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, και ένας πατέρας δείχνει στο παιδί του ό,τι έχει μείνει από αυτούς.

«Μπαμπά, τι είναι οι Δίδυμοι Πύργοι;», ρωτάει το παιδί.
«Οι Δίδυμοι Πύργοι, παιδί μου, ήταν δύο πανύψηλα κτίρια, με πολλούς ορόφους και ήταν ένα πανέμορφο αξιοθέατο. ‘Ομως, κάπου 30 χρόνια πριν, οι Άραβες τα ανατίναξαν.», απαντά ο πατέρας.
Το παιδί σωπαίνει για λίγο και μετά ρωτάεϊ:
«Μπαμπά, τι θα πει «Άραβες»;»
————————————
Ο καινούργιος παπάς της ενορίας ήταν τόσο νευρικός στην πρώτη του λειτουργία, που δεν μπορούσε να μιλήσει.
Πριν από την επόμενη λειτουργία ρωτάει τον Αρχιεπίσκοπο, τι θα μπορούσε να
κάνει για να χαλαρώσει.
Ο Αρχιεπίσκοπος τόν συμβουλεύει ως εξής :
«Την επόμενη φορά ρίξε μερικές σταγόνες βότκα στο νερό που θα πιείς και
θα δεις πώς θα χαλαρώσεις».
Την Κυριακή ο παπάς ακολουθεί τη συμβουλή και πραγματικά νιώθει ότι θα
μπορούσε να κάνει κηρυγμα χωρίς άγχος ακόμα και αν λυσσομανούσε
καταιγίδα.
Μετά τη λειτουργία επιστρέφει στο σπίτι του, όπου μετά από λίγο εμφανίζεται ο Διάκος το Αρχιεπισκόπου και του παραδίδει ένα σημείωμα που έγραφε τα εξής :

Αγαπητέ πάτερ,
την επόμενη φορά να ρίξετε μερικές σταγόνες βότκα στο νερό κι όχι
μερικές σταγόνες νερό στη βότκα.
Σας παραθέτω μερικές παρατηρήσεις, για να μην επαναληφθούν τα σημερινά.
– Δεν χρειάζεται να τοποθετείτε φέτα λεμονιού στο χείλος του δισκοπότηρου.
– Το κουβούκλιο στην πλευρά της εκκλησίας είναι το εξομολογητήριο, όχι
το μπάνιο.
– Ο Αρχάγγελος είπε στην Παρθένο: «Χαίρε κεχαριτωμένη»,όχι «Γεια σου πιπίνι».
– Καλό θα είναι να μην ακουμπάτε στο άγαλμα της Παναγίας πόσο μάλλον να
το αγκαλιάζετε και να το φιλάτε με τέτοιο πάθος.
– Οι εντολές είναι 10 και όχι 12.
– Οι απόστολοι ήταν 12 και όχι 7. Κανείς τους δεν ήταν νάνος.
– Δεν αναφερόμαστε στον Ιησού Χριστό και τους αποστόλους ως «Ι.Χ. και Σία».
– Ο Ιούδας ήταν προδότης, όχι «σκατορουφιάνος του κερατά».
– Ο Χριστός μας είπε στον Πέτρο ότι «πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, θα με
αρνηθείς», δεν του είπε «Μέχρι να λαλήσουν τα κοκόρια θα μ’ έχεις γράψει
στ’ α…… σου».
– Δεν επιτρέπεται να αποκαλούμε την κεφαλή της εκκλησίας μας «Νονό».
– Το καθαγιασμένο ύδωρ είναι για να ευλογούμε, όχι για να δροσίζουμε τον
σβέρκο μας.
– Ποτέ δεν κυρήττουμε καθισμένοι στα σκαλιά του ιερού και σε καμία
περίπτωση δεν ακουμπάμε το πόδι μας πάνω στη Βίβλο.
– Ο άρτος χρησιμεύει για τη Θεία Ευχαριστία όχι ως απεριτίφ που
συνοδεύει το κρασί.
– Η παρότρυνση να χορέψει το ποίμνιο ήταν ενδιαφέρουσα, δεν χρειαζόταν
όμως και να χορέψει σάμπα γύρω από την εκκλησία.
– Και τέλος, την λειτουργία την τελειώνουμε με «Αμήν», όχι με «Ολέ!»

ΠΡΟΣΟΧΗ
Αυτός που καθόταν στην άκρη του ιερού και τον οποίο αποκάλεσατε «αδερφάρα»
και «τραβεστί με μάξι» ήμουν εγώ!
Τις σκάλες του άμβωνα τις κατεβαίνουμε κανονικά, όχι τσουλήθρα στο κάγκελο.
Ελπίζω αυτά τα λάθη να διορθωθούν την ερχόμενη Κυριακή.

Με τιμή,
Ο Αρχιεπίσκοπος
—————————
Αγαπητέ Νώντα:

Δεν μπορώ να κοιμηθώ από τότε που διέλυσα τον αρραβώνα σου με την κόρη
μου. Θα μπορέσεις να με συγχωρέσεις; Η αλήθεια είναι ότι ήμουν
υπερβολικά αρνητικός σχετικά με το πανκ κούρεμά σου, τα τατουάζ και το
σκουλαρίκι στη μύτη σου.

Eχω συνειδητοποιήσει πια ότι οι μοτοσικλέτες δεν είναι και τόσο
επικίνδυνες και δεν έπρεπε να αντιδράσω έτσι όταν έμαθα ότι δεν έχεις
δουλέψει μία μέρα στη ζωή σου.

Είμαι σίγουρος επίσης ότι όσοι κοιμούνται στα παγκάκια του πάρκου το
βράδυ δεν είναι και τόσο κακοί. Βέβαια η κόρη μου είναι μόνο 18 και
θέλει να σε παντρευτεί αντί να πάει στο Χάρβαρντ με υποτροφία αλλά δεν
μαθαίνεις τα πάντα από τα βιβλία σε αυτή τη ζωή.

Καμιά φορά ξεχνάω πόσο συντηρητικός είμαι. Παραδέχομαι ότι έκανα λάθος.
Τώρα έχω μετανιώσει και έχεις την ευλογία μου να παντρευτείς την κόρη
μου.

Φιλικά
Ο μέλλων πεθερός σου

Υ.Γ. Συγχαρητήρια για τα 300 εκατομμύρια που κέρδισες στο Λόττο.
———————————-
Σε μια γωνιά ενός μπαρ κάθεται ένας ανθρωπάκος αμίλητος, κοιτώντας το ποτό που έχει μπροστά του.
Ένας φασαριόζος τακτικός θαμώνας του μπαρ τον παίρνει χαμπάρι και για να τον πειράξει,
τον πλησιάζει και με μια γρήγορη κίνηση του βουτάει το ποτό και το κατεβάζει μονορούφι.
O ανθρωπάκος τον κοιτάει στα μάτια και ξεσπάει σε λυγμούς.
– Έλα μωρέ, πλάκα σου έκανα! του λέει ο άλλος. Μη κλαις θα σου παραγγείλω άλλο ποτό!
– Δεν κλαίω γι’αυτό, αποκρίνεται ο ανθρωπάκος, αλλά σήμερα ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μου….
Το πρωί με πήρε ο ύπνος και άργησα να πάω στη δουλειά μου. Το αφεντικό είχε τις κακές του και με απέλυσε.
Βγαίνοντας από το γραφείο για να πάρω το αμάξι μου, διαπιστώνω ότι μου το έχουν κλέψει.
Γυρνάω σπίτι με ταξί και λίγο αργότερα συνειδητοποιώ ότι ξέχασα το πορτοφόλι και τις πιστωτικές μου κάρτες στο ταξί.
Μπαίνωντας σπίτι, βρίσκω σημείωμα από τη γυναίκα μου που λέει ότι με εγκαταλείπει για πάντα.
Σαν τρελός φεύγω από το σπίτι κι’ έρχομαι σ’ αυτό εδώ το μπαρ και πάνω που σκεφτόμουνα να βάλω ένα τέρμα στη ζωή μου, εσύ έρχεσαι ξαφνικά και μου πίνεις το δηλητήριο…
—————————————-
Ένας παπάς σε ένα μικρό χωριό εξηγεί σε έναν φίλο του πόσο στενοχωρημένος είναι που του έκλεψαν το ποδήλατο.Εκείνος του απαντάει: «Ξέρω έναν σίγουρο τρόπο να το πάρεις πίσω! Απλά την Κυριακή στη Λειτουργία κάνε κήρυγμα για τις 10 Εντολές και δώσε ιδιαίτερη έμφαση στο «Ου Κλέψεις». Ο κλέφτης θα νιώσει τύψεις και θα σου το επιστρέψει!»
Ο παπάς ενθουσιάστηκε με την ιδέα και αποφάσισε να κάνει κήρυγμα για τις 10 Εντολές.
Την Κυριακή μετά την Λειτουργία περνάει ο φίλος του παπά έξω από την εκκλησία και τον βλέπει περιχαρή να ετοιμάζεται να ξεκινήσει με το ποδήλατό του!
«Έπιασε το κόλπο τελικά; Όταν είπες για το «Ου κλέψεις»μετάνιωσε και το επέστρεψε ο κλέφτης;», τον ρωτάει.
«Όχι», απαντάει ο παπάς, «δεν χρειάστηκε να φτάσω στο «Ου κλέψεις»! Όταν είπα το «Ου μοιχεύσεις» θυμήθηκα πού το είχα αφήσει»!!!
—————————————–
Πρώτο μάθημα στη σχολή Ιατρικής. Όλοι οι φοιτητές είναι ψαρωμένοι και αγωνιούν. Κάποια στιγμή μπαίνει μέσα ο καθηγητής, συστήνεται, κάνει μια περιγραφή του μαθήματος και αρχίζει παράδοση, λέγοντας ότι σήμερα θα διδάξει «μια πρωταρχικά σημαντική αρχή της Ιατρικής».
Βγάζει από την τσάντα του έναν δοκιμαστικό σωλήνα με ούρα, βάζει θαραλλέα το δάχτυλό του μέσα και γλείφει την άκρη του δαχτύλου του. Φυσικά οι φοιτητές κοντεύουν να ξεράσουν.
Ο καθηγητής ζητάει να περάσει ο δοκιμαστικός σωλήνας από όλους τους φοιτητές και να κάνουν όλοι το ίδιο. Πανικός στο αμφιθέατρο! Μορφασμοί αηδίας, φωνές αποτροπιασμού, εμετοί…
Όταν ο δοκιμαστικός σωλήνας περνάει από όλους, ο καθηγητής αναφωνεί: «Λοιπόν, σήμερα μάθατε την πρώτη αρχή της διάγνωσης, δηλαδή την δύναμη της παρατήρησης. Βλέπετε,» λέει ο καθηγητής θριαμβευτικά, «εγώ βούτηξα το ΜΕΣΑΙΟ δάχτυλο στα ούρα, αλλά έγλειψα τον ΔΕΙΚΤΗ μου»!!!!!!!
————————————-
Δύο ομοφυλόφιλοι παντρεύονται και θέλουν να αποκτήσουν παιδί. Κάνει, λοιπόν, ο ένας από αυτούς έρωτα με μία γυναίκα και την αφήνει έγκυο, κάνοντας συμφωνία μαζί της να τους δώσει το μωρό όταν γεννηθεί. Εννιά μήνες μετά, οι γκέι βρίσκονται στη θερμοκοιτίδα του μαιευτηρίου, όπου όλα τα μωρά κλωτσάνε και κλαίνε, εκτός από ένα.
Ο ένας από τους δύο ρωτάει τη νοσοκόμα: «Αδελφή, ω αδελφή, ποιο είναι το παιδί μας;»
Εκείνη, ενοχλημένη από την όλη κατάσταση τους λέει απρόθυμα, «Το ήσυχο».
Ο γκέι της λέει: «Είδατε; Τόσο ήρεμο και γαλήνιο!»
Κι εκείνη:»Ναι; Περιμένετε να του βγάλω την πιπίλα από τον κώλο και θα δούμε!»
———————————
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα σπερματοζωάριο με το όνομα Στάνλευ, που ζούσε μέσα σε έναν διάσημο ηθοποιό του Χόλυγουντ. Ο Στάνλευ ήταν ένα πολύ υγιές σπερματοζωάριο. Έκανε καθημερινά σκληρή γυμναστική και κρατιόταν σε φόρμα, τη στιγμή που τα άλλα σπερματοζωάρια απλώς καθόντουσαν νωχελικά.
Μια μέρα, ένα σπερματοζωάριο ρώτησε τον Στάνλευ γιατί ήθελε να κρατιέται σε φόρμα.
«Άκου να δεις συνάδελφε», απάντησε ο Στάνλευ, «μόνο ένα σπερματοζωάριο αφήνει έγκυο τη γυναίκα, και όταν έρθει αυτή η ώρα, αυτό το σπερματοζωάριο θα είμαι ΕΓΩ!»
Λίγες μέρες αργότερα, τα σπερματοζωάρια άρχισαν να ζεσταίνονται, και ήταν φανερό ότι πλησίαζε η ώρα τους να φύγουν.Εξαπολύθηκαν αιφνιδίως και, όπως ήταν αναμενόμενο, ο Στάνλευ ήταν πολύ πιο μπροστά από τους άλλους.
Ξαφνικά, ο Στάνλευ σταμάτησε, έστριψε επιτόπου και άρχισε να κολυμπάει με όλη του τη δύναμη, φωνάζοντας:
«ΟΛΟΙ ΠΙΣΩ! ΟΛΟΙ ΠΙΣΩ! ΕΙΝΑΙ Μ…ΚΙΑ!»
———————————
Δύο κυρίες βρίσκονται στην αίθουσα αναμονής του κτηνιάτρου.
«Εσείς τι κάνετε εδώ;», ρωτάει η πρώτη την δεύτερη.
«Το γατάκι μου πηγαίνει συνεχώς στο καθιστικό και γδέρνει τα έπιπλα, οπότε το έφερα για να του βγάλει ο γιατρός τα νύχια.», απαντά αυτή. «Εσείς;»
«Ω, το κουταβάκι μου. Κάθε φορά που σκύβω με καβαλάει από πίσω»
«Α, και θα του κάνετε στείρωση;»
«Όχι καλέ, κι εγώ τα νύχια θα του κόψω!!!»
———————————-
Ένα ζεύγος ταξιδεύει με το αυτοκίνητο, όταν βλέπουν στην άκρη του δρόμου ένα χτυπημένο κουνάβι. Σταματάνε, η κυρία κατεβαίνει και το φέρνει μέσα στο αυτοκίνητο.
«Κοίτα το, τρέμει. Πρέπει να κρυώνει. Τι να κάνω;», ρωτάει τον σύζυγο.
«Βαλ’το ανάμεσα στα πόδια σου», της απαντά αυτός.
«Και η μυρωδιά;»
«Κράτα του τη μύτη!!!»
—————————–
Πριν από πολλούς αιώνες, ο τότε Πάπας αποφάσισε ότι όλοι οι Εβραίοι θα έπρεπε να απομακρυνθούν από την Ιταλία. Φυσικά, η εβραϊκή κοινότητα αντέδρασε έντονα και τελικά ο Πάπας συμβιβάστηκε: Συμφώνησε να αντιμετωπίσει σε ένα debate ένα μέλος της εβραϊκής μειονότητας. Αν ο Εβραίος κέρδιζε, ο λαός του θα παρέμενε στο Βατικανό. Αλλιώς, θα εγκατέλειπε τη χώρα. Οι Εβραίοι σκέφτηκαν να στείλουν έναν από τους γηραιότερους και σοφώτερους άνδρες της κοινότητας, ο οποίος, ωστόσο, δεν μιλούσε καμία άλλη γλώσσα πλην των Εβραϊκών. Έτσι, ο Πάπας δέχτηκε το debate να γίνει στη νοηματική γλώσσα.
Η μεγάλη μέρα έφτασε! Ο Εβραίος και ο Πάπας κλείστηκαν σε ένα δωμάτιο και κάθισαν αντικρυστά. Για ένα λεπτό κανείς δεν κουνήθηκε. Τότε, ο Πάπας σήκωσε το χέρι του με υψωμένα τα τρία μεσαία δάχτυλα. Η απάντηση του Εβραίου ήταν να υψώσει το χέρι του με υψωμένο τον δείκτη.
Μετά, ο Πάπας σχημάτισε με το δάχτυλό του έναν κύκλο στον αέρα πάνω από το κεφάλι του. Ο Εβραίος έδειξε με το χέρι του το έδαφος.
Μετά ο Πάπας έβγαλε ένα πρόσφορο και ένα ποτήρι κρασί. Αμέσως, ο Εβραίος έβγαλε από την τσέπη του ένα μήλο και το ακούμπησε στο τραπέζι.
Εκείνη τη στιγμή ο Πάπας ανακοίνωσε: «Παραδέχομαι την ήττα μου. Αυτός ο άνδρας είναι πραγματικά πολύ καλός!»
Όταν βγήκαν από την αίθουσα, οι καρδινάλιοι ρώτησαν τον Πάπα τι έγινε εκεί μέσα. Ο Πάπας απάντησε: «Πρώτα του έδειξα τρία δάχτυλα, τα οποία συμβόλιζαν την Αγία Τριάδα. Αυτός απάντησε δείχνοντάς μου ένα δάχτυλο,για να μου υπενθυμίσει ότι δεν παύει να υπάρχει ένας και μόνο Θεός, κοινός στις θρησκείες μας. Μετά σχημάτισα με το δάχτυλο έναν κύκλο, για να του δείξω ότι ο Θεός κατοικεί στους Ουρανούς, κι αυτός μου έδειξε τη Γη, δείχνοντας ότι ο Θεός είναι και εδώ, μαζί μας. Τέλος, έβγαλα το πρόσφορο και το κρασί για να δείξω ότι ο Θεός μας σώζει από τις αμαρτίες μας, και αυτός έβγαλε ένα μήλο, για να τονίσει το προπατορικό αμάρτημα! Είχε μια απάντηση για όλα! Τι να έκανα;»
Στο μεταξύ, οι Εβραίοι πανηγύριζαν! Περικύκλωσαν τον σωτήρα τους και τον ρώτησαν τι είχε γίνει εκεί μέσα. Αυτός είπε: «Κοιτάξτε, πρώτα μου είπε ότι οι Εβραίοι έχουμε τρεις μέρες για να εγκαταλείψουμε την Ιταλία. Του απάντησα ότι ούτε ένας δεν θα έφευγε. Μετά μου είπε ότι θα καθάριζε ολόκληρη την περιοχή από τους Εβραίους. Του είπα ότι θα μείνουμε εδώ που είμαστε. Μετά…δεν ξέρω. Έβγαλε το μεσημεριανό του και έκανα κι εγώ το ίδιο!»

Επόμενη σελίδα: »