Απρίλιος 2010





(+1 bonus: Αν η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου για προσφυγή στο ΔΝΤ γινόταν μέσω υπολογιστή…)

(με την πολύτιμη βοήθεια αυτού του site )




Διανύουμε μια περίοδο οικονομικής κρίσης. Εντάξει, αυτό το ξέρουν πια όλοι. όπως όλοι ξέρουν ότι η κρίση προκλήθηκε από ορισμένους πλούσιους, όμως αυτοί που καλούνται να την πληρώσουν είναι οι λιγότερο προνομιούχοι. Αλλά νομίζω ότι αυτό ήταν από την αρχή προφανές – αν η οικονομική κρίση έπληττε εξίσου τους φτωχούς και τους πλούσιους, τότε δεν θα τη λέγαμε «κρίση», αλλά «επανάσταση», ή ακόμα και «αναδιανομή πλούτου». Αλλά φυσικά κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο να συμβεί σε μια ανεξέλεγκτα καπιταλιστική κοινωνία, όπως είναι κάθε σύγχρονη δυτική κοινωνία που (νομίζει πως) σέβεται τον εαυτό της. Σε μια τέτοια κοινωνία, οι προνομιούχοι διαθέτουν τις ασφαλιστικές δικλείδες που τους επιτρέπουν να συντηρούν (ή και να αυξάνουν) τον πλούτο τους, ακόμα και σε περιόδους όπου η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε ύφεση. Είτε μιλάμε για νομικά «παραθυράκια», είτε για διαπλεκόμενα ΜΜΕ, είτε για διεφθαρμένες κυβερνήσεις – όποιος έχει τα γένια, έχει και τα χτένια.

(Και, για να μη λέμε και μαλακίες, αυτό δεν είναι πρόβλημα του καπιταλισμού, αλλά ηθικό πρόβλημα. Δεν κάνει το σύστημα τους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι το σύστημα. Αν το σύστημα το υπηρετούσαν άνθρωποι ηθικοί και τίμιοι, δε θα είχε συμβεί ποτέ μια τέτοια κρίση. Όλα ξεκίνησαν όταν οι άνθρωποι αποφάσισαν ότι τους ενδιαφέρει πολύ περισσότερο το χρήμα, παρά η συνείδησή τους.)

Όπως και να’χει, σίγουρα δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να κάνω κριτική σε ένα οικονομικό σύστημα, ή σε αποφάσεις επί της οικονομίας, γιατί ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα οικονομικά. Ούτε τα δικά μου, ούτε των άλλων. Αλλά αν έχει ένα καλό το πολιτικό μας σύστημα (που μόνο δημοκρατικό δεν το λες), είναι ότι ακόμα και ένας άγνωστος τύπος, χωρίς καμία απολύτως γνώση πάνω σε ένα θέμα, μπορεί να εκφράσει τις απόψεις του γι’αυτό το θέμα, και να βρει κοινό που θα συμφωνήσει ή θα διαφωνήσει μαζί του. Μάλιστα, μερικές φορές αυτός ο τύπος μπορεί να γίνει ακόμα και Υπουργός – αλλά αυτό μάλλον στα κακά του πολιτικού μας συστήματος συμπεριλαμβάνεται…

Πάντως, δε μένουν όλοι οι πλούσιοι αλώβητοι από αυτήν την κρίση. Ορισμένοι πλήττονται σφοδρά, και αναγκάζονται να προβούν σε άγριες περικοπές προκειμένου να επιβιώσουν. Δείτε, για παράδειγμα, την περίπτωση ενός πασίγνωστου πλέιμποϊ και πάμπλουτου επιχειρηματία, ο οποίος αποφάσισε με βαριά καρδιά να αποχωριστεί το πολυτελέστατο αυτοκίνητό του, προκειμένου να γλιτώσει από τα υπέρογκα τέλη κυκλοφορίας και την πανάκριβη βενζίνη του, αγοράζοντας στη θέση του το εικονιζόμενο όχημα:

Το Γκόθαμ Σίτι δε θα είνα ποτέ πια το ίδιο. Πουτάνα κρίση.


(Πλάκα. Η Στρουμφίτα αγρίεψε και δε χαρίζει κάστανα.)

(Πανεπιστημίου, κοντά στην Ομόνοια. Ένα τόσο εντυπωσιακό επίτευγμα αξίζει να το βροντοφωνάξεις. Όσοι πήγαμε φαντάροι το ξέρουμε καλά.)

(Αιόλου. Μπορεί ένας μετρητής της ΔΕΗ να γίνει έργο τέχνης; Ναι, μπορεί.)

(Αιόλου; Ευαγγελιστρίας; Θα επιστρέψω και θα θυμηθώ. Πάντως, το σύνθημα το στηρίζω. Δε θα γίνω ποτέ αφεντικό κανενός.)

(Καραγιώργη Σερβίας, στο Σύνταγμα. Φραντς Κάφκα στην Αθήνα; Τώρα νιώθω περήφανος.)

Επόμενη σελίδα: »