Δεκέμβριος 2009




(με την αυθεντική ορθογραφία τους, και φυσικά με τον ανελέητο σχολιασμό μου)

10. ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ ΤΟ FACEBOOK ?

(ψοφα εσύ με το καλό, και τα υπόλοιπα άστα πάνω μου…)

9. My IQ dropped because of Star Channel News

(μάλλον κάποιοι δεν έχουν ακούσει για κάτι που λέγεται «ζάπινγκ»…)

8. An Boreis Na Xeseis Xwris Na Katourhseis Boreis Na kaneic Ta Panta

(και ναι, είναι αλήθεια, ο Τσακ Νόρις ΜΠΟΡΕΙ να χέσει χωρίς να κατουρήσει!)

7. elpizw o kainourgios xronos na einai pousths giati autos mas gamise!

(εγώ πάλι γιατί νομίζω ότι το 2010 θα είναι ο Τζον Χολμς των τελευταίων 20 χρόνων;

6. Μ’ αρέσει να μένω μόνος-η μου αλλά όταν αρρωσταίνω θέλω τη ΜΑΜΑ μου!!!!!!!!

(εγώ, πάλι, θέλω γιατρό. Ο καθένας όπως βολεύεται.)

5. Στο δημοτικο δεν φυτευα φακες σε κεσεδακι,αλλα φουντα στις γλαστρες μου..

(σιγά μην είχες πηδήξει και την Λίντα Εβαντζελίστα!)

4. To 99 Ston SEISMO evlepa BAYWATCH…

(…και προφανώς δεν κατάλαβες τον σεισμό, γιατί νόμιζες ότι ήταν τα βυζιά της Πάμελα Άντερσον που πήγαιναν πέρα-δώθε και όχι η τηλεόραση)

3. as ekane pio pera kai i winslet ton kwlo ths na min pagwne o di caprio !!!

(εγώ δηλαδή που πανηγύριζα όταν πέθανε ο Ντι Κάπριο μάλλον δεν πρέπει να γίνω μέλος σε αυτό το group, ε;)

2. Zeledakia Olou Tou Kosmou Ennotheite

(φυλαχτείτε! Ο Gummy Bear είναι ο νέος Τσε Γκεβάρα!)

1. ΔΕΣ ΠΟΙΟΣ ΧΕΖΕΙ ΕΝΩ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΣΟΥ!!!

(ω, ναι…η σύγχρονη τεχνολογία το επιτρέπει ΚΑΙ αυτό! Και, για του λόγου το αληθές, παραθέτω και τις διευκρινίσεις του δημιουργού του group:

————————————————–

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ!!!

Μαθε τωρα ποιος εχεζε ενω εβλεπε το προφιλ σου απλα, γρηγορα και αξιοπιστα!

1)κανε join
2)κανε invite σε τουλαχιστον 263 φιλους
3)σε 3-7 χρονια θα λαβεις e-mail με πληρη λιστα οσων εχουν χεσει ενω εβλεπαν το προφιλ σου

ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ???

με το που κανεις join αυτοματα εγκαθισταται στο προφιλ των φιλων σου ο ανιχνευτης σκατου(shit_tracker.exe)! ειναι 100% αποτελεσματικος και ανιχνευει ακομα και την κλανια!!!

ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΤΟ ΜΕ WINDOWS VISTA?

φυσικα και ειναι συμβατο με vista αλλα και με linux
ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ?

δεν υπαρχει λογος υπαρξης!προγραμμα για σκατα ειναι τι περιμενες?

ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΟΥΝ Κ ΕΜΕΝΑ ΔΗΛΑΔΗ?

μονο αν εισαι στο προφιλ τους! εκτος αν η μποχα σου ειναι τοσο ανυποφορη με αποτελεσμα να διαχεεται σε ολη τη γειτονια
———————————————————

Φοβερό;)


Αγιοβασίληδες. Τίποτα.
Μελομακάρονα. Μπα.
Λαμπιόνια. Όχι.
Σήματα καναλιών στολισμένα με γκι. Ούτε καν.
Last Christmas. Πέρασε και δεν άγγιξε.
Ανέξοδες χριστουγεννιάτικες ευχές. Nada.
Ρεπορτάζ δελτίων ειδήσεων για την κίνηση στην αγορά γαλοπούλας. Δεν ασχολήθηκα.
Κάλαντα στους αρχηγούς των κομμάτων. Παραλίγο, αλλά τζίφος.

Τίποτα από όλα αυτά τα κλασικά χριστουγεννιάτικα δεν μπόρεσε να με βάλει στο κλίμα των Χριστουγέννων. Ένιωθα λες και ήταν Σεπτέμβριος ή Οκτώβριος. Τίποτα το ιδιαίτερο.

Και σήμερα είδα για τέταρτη (αν θυμάμαι καλά) φορά το «Love Actually». Και μου ήρθε η επιφοίτηση: Ρε συ, είναι Χριστούγεννα! Όπως στη διαφήμιση της Coca Cola, που ξαφνικά συνειδητοποιούν όλοι ότι «It’s Christmas!» και χτυπιούνται. Έτσι κι εγώ. Του χρόνου θα το έχω υπ’όψιν και θα φροντίσω να δω το «Love Actually» από τον Νοέμβριο, για να μπω εγκαίρως στο κλίμα. Μιλάμε για θαυματουργή ταινία! Αναρωτιέμαι γιατί την είχα βαθμολογήσει μόνο με 8 στο IMDB. Μάλλον θα πάω να το αλλάξω.

Είναι Χριστούγεννα, λοιπόν, τα 26α της ζωής μου. Και τα πέρασα οικογενειακά, με σπιτική γαλοπούλα και χαρτιά «για το καλό» (στα οποία έχασα, και ελπίζω αυτό να σημαίνει κάτι καλό για την αγάπη). Δεν ήταν τα πιο αξιοσημείωτα της ζωής μου. Φέτος δε χρειάστηκε να ντυθώ Άγιος Βασίλης για να κάνω ευτυχισμένο κάποιο κοριτσάκι. Ούτε ήμουν κλεισμένος σε κάποιο στρατόπεδο, παρέα με 30 άλλους φαντάρους. Ούτε παρακολουθούσα την πόλη μου να καίγεται στο όνομα της εκδίκησης. Και βέβαια ούτε περίμενα ανυπόμονα τα δώρα του Άη-Βασίλη κάτω απ’το πλαστικό έλατο. Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό για να χαρακτηρίσει τα φετινά χριστούγεννα είναι αγγλική: Mediocre. Μέτρια.

Θα πρέπει, βέβαια, σε αυτήν τη μετριότητα να γραφτεί με χρυσά γράμματα η περίπτωση εκείνης  της τύπισσας που «επιτέθηκε» στον Πάπα. Όχι τόσο επειδή μου τη δίνουν οι θρησκευτικοί ηγέτες, αλλά επειδή έσπασε τη μονοτονία. Όταν είδα τη σκηνή με τον Πάπα να πέφτει κάτω, γέλασα. Είχα να γελάσω έτσι από εκείνη τη μέρα που ο Τεν Κάτε στραβοκάθησε στην καρέκλα σε μία συνέντευξη Τύπου και σωριάστηκε κάτω. Αλήθεια, γιατί είναι τόσο αστείο να βλέπεις έναν άνθρωπο να πέφτει; Και αν νομίζετε ότι εγώ είμαι περίεργος και δεν είναι αστείο, έχω ισχυρό σύμμαχο τον Μελ Μπρουκς:

«Τραγωδία είναι όταν κόβω το δάχτυλό μου. Κωμωδία είναι όταν πέφτεις σε ένα ανοιχτό φρεάτιο και σκοτώνεσαι»

Τώρα βλέπω την ολονυχτία των «10 Μικρών Μήτσων». Αποκλείεται να αντέξω όλο το βράδυ – δε θέλω, άλλωστε. Μόνο μία φορά το έκανα αυτό, για τους «Απαράδεκτους». Και δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το κάνω για καμία άλλη εκπομπή στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Εκτός ίσως από το «Μαλβίνα Hostess». Σε αυτήν την περίπτωση θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά.

Χθες, πάλι, έβλεπα το πρωτοχρονιάτικο επεισόδιο του «Άλλα Κόλπα», νομίζω του 1995, με καλεσμένους μεταξύ άλλων την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Στέλιο Ρόκκο, που μόλις είχε βγάλει τον πρώτο του δίσκο (!). Πόσο πολύ λείπει από την τηλεόραση ένας παρουσιαστής με το μπρίο του Μπονάτσου, ε;

Είναι λίγο μίζερες οι φετινές γιορτές, δεν είναι; Μάλλον θα φταίει αυτή η πουτάνα η κρίση. Είναι απίστευτο αυτό που έγινε με την «κρίση»: Το 0,1% του κόσμου εξαπάτησε το υπόλοιπο 99,9%, κι αυτό αντί να λυντσάρει τη μειοψηφία των απατεώνων, ουσιαστικά τους είπε και «ευχαριστώ», προσφέροντάς τους ακόμα περισσότερα χρήματα όταν αυτοί τα χρειάστηκαν. Αποτέλεσμα; Το 99.9% κάνει μαύρα Χριστούγεννα, ενώ οι τράπεζες που δημιούργησαν την κρίση είναι σχεδόν οι μόνες κερδοφόρες επιχειρήσεις. Τόσες χιλιάδες χρόνια εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, κι ακόμα δεν έχουμε μάθει να μην εκμεταλλευόμαστε ο ένας τον άλλο. Ε, κύριε εκεί πάνω στα σύννεφα, λάθος είδος εξέλιξες. Ίσως έπρεπε να δοκιμάσεις τα πρόβατα.

Όταν τελειώσω αυτό το κείμενο, μπορώ ίσως να επιστρέψω στη χαρούμενη τρανς κατάσταση των Χριστουγέννων. Να βάλω στη διαπασών τα «Χριστούγεννα» της Βανδή, να δανειστώ πάλι το «Love Actually» ή το «Home Alone», να χαζέψω για κανά μισάωρο τα πολύχρωμα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν χαρωπά πάνω στο δέντρο, να πλακωθώ στα μελομακάρονα. Και μετά, όταν περάσουν τα Φώτα και λήξει και επισήμως η περίοδος των γιορτών, τα λαμπιόνια θα καταχωνιαστούν στην αποθήκη και εγώ δε θα έχω με τι να φωτίσω τη θλίψη μου. Δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο: Να χαλάω τα Χριστούγεννά μου με μίζερες σκέψεις ή να πετάω στο ροζ συννεφάκι μου τα Χριστούγεννα και να πέφτω χωρίς αλεξίπτωτο στο κενό των υπόλοιπων 350 ημερών του χρόνου;

Δεν θέλω να σας ευχηθώ καλά Χριστούγεννα. Πρώτον, επειδή δεν πιστεύω στις ευχές και νομίζω ότι οι περισσότεροι εκτοξεύουν τέτοιες ανέξοδες ευχές μόνο και μόνο για να μην κακοχαρακτηριστούν από τους γύρω τους σαν αγενείς, σαν τους χαμένους «φίλους» σου στο Facebook, που σου στέλνουν ένα τυπικό «Χρόνια Πολλά» στα γενέθλιά σου, επειδή τους μαρτύρησε το Facebook ότι έχεις τα γενέθλιά σου – αλλιώς ούτε που θα το θυμόντουσαν. Και δεύτερον, επειδή φημίζομαι περισσότερο για τη γρουσουζιά μου, παρά για το γούρι που φέρνω. Και δε θέλετε ευχές από έναν γκαντέμη, έτσι;

Γι’αυτό, δε σας εύχομαι τίποτα. Ελπίζω, όμως, να είστε όλοι καλά, να περνάτε υπέροχα αυτά τα Χριστούγεννα και να συγκεντρώνετε όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις για τη νέα χρονιά που έρχεται σε μία εβδομάδα.

Έχω την εντύπωση ότι η επίδραση του «Love Actually» πέρασε κιόλας. Μάλλον πρέπει να το ξαναδώ. Αλήθεια, έμεινε κανένα μελομακάρονο; Και κοίτα τι ωραία που αναβοσβήνουν αυτά τα λαμπιόνια! Τα «Χριστούγεννα» της Βανδή είναι αυτά που ακούγονται;


Όπως έχω διαπιστώσει εδώ και αρκετά χρόνια, όλα στη ζωή είναι θέμα μάρκετινγκ. Πρέπει να ξέρεις να πλασάρεις το προϊόν σου, όποιο κι αν είναι αυτό. Ακόμα κι αν διαθέτεις το καλύτερο προϊόν ή υπηρεσία, αν δεν το προωθήσεις σωστά το πιο πιθανό είναι ότι θα καταποντιστεί, αντίθετα με τα αντίστοιχα προϊόντα ή υπηρεσίες κάποιου άλλου, που μπορεί να είναι κατώτερης ποιότητας, αλλά τα έχει προωθήσει σωστά.

Τι γίνεται, όμως, όταν το «προϊόν» που καλείσαι να προωθήσεις είναι ο ίδιος σου ο εαυτός; Ποτέ δεν είχα κληθεί να απαντήσω σε αυτήν την απορία – μέχρι χθες.

Χθες, λοιπόν, βρέθηκα σε ένα χριστουγεννιάτικο πάρτυ, περικυκλωμένος από δεκάδες εκπροσώπους του κλάδου μου. Αποστολή μου; Να πλασάρω τον εαυτό μου. Μία αποστολή αρκετά δύσκολη, δεδομένου ότι από φυσικού μου είμαι τόσο συνεσταλμένος, ώστε αγγίζω τα όρια της αγοραφοβίας. Και μπορεί να μην την έφερα εις πέρας (αφού δεν αντάλλαξα ούτε ένα τηλέφωνο, ούτε ένα mail, ούτε καν ένα facebook), αλλά νομίζω ότι έμαθα αρκετά χρήσιμα πράγματα. Και σας τα παρουσιάζω:

– Ακόμα και σε τέτοιου είδους περιστάσεις, η τύχη παίζει πάντα σημαντικό ρόλο. Αν δεν είχα καθήσει (εντελώς τυχαία) δίπλα σε κάποια που έτυχε να γνωρίζω, έστω κι αν δεν την είχα δει ποτέ, παρά μόνο της είχα μιλήσει από το τηλέφωνο, πιθανότατα θα βολόδερνα από δω κι από κει, μεχρι να βαρεθώ και να φύγω άπραγος και καταφρονεμένος.

– Η στιγμή της εισόδου σε μία εκδήλωση είναι η πιο σημαντική όλης της βραδιάς. Αν μπορέσει κανείς να ξεπεράσει την αρχική αμηχανία των δεκάδων βλεμμάτων που είναι εστιασμένα πάνω του, τότε δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Αλλά αν, όπως εγώ, τριγυρνάει σαν χαμένος για πέντε λεπτά, ψάχνοντας να βρει κάτι οικείο μέσα σε μια θάλασσα από άγνωστες φάτσες, τότε είναι καταδικασμένος σε αμηχανία για το υπόλοιπο της βραδιάς.

– Σε τέτοιες εκδηλώσεις, το παν είναι να μη δείχνεις ποτέ αμήχανος. Πρέπει να κάνεις κάτι, οτιδήποτε, ανά πάσα στιγμή. Να στρίψεις ένα τσιγάρο, να πιεις μια γουλιά από το ποτό σου, να «χωθείς» σε κάποια συζήτηση. Αλλιώς φαίνεσαι βαρετος ή/και απρόσιτος και χάνεις το παιχνίδι. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να διαμαρτυρηθώ κατά παντός υπευθύνου για το γεγονός ότι εμείς οι μη καπνιστές στερούμαστε του πλέον αποτελεσματικού μέσου καταπολέμησης της αμηχανίας, του τσιγάρου. Τι, στο πηγάδι κατουρήσαμε;

– Επίσης, κάποιες φορές χρειάζεται να κάνεις πράγματα ηλίθια ή πράγματα που δεν έχεις κάνει ποτέ στη ζωή σου (ή και τα δύο μαζί), προκειμένου να «μπεις» σε μια παρέα. Δεν είναι πάντα ευχάριστη τακτική, αλλά είναι πάντα αποτελεσματική. Παρεμπιπτόντως, τελικά ο ναργιλές δεν είναι και τόσο χάλια όσο τον περίμενα. Τουλάχιστον οι τρεις τζούρες που ρούφηξα ήταν μια χαρά.

– Η μουσική είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας. Μπορεί να σου φτιάξει ή να σου χαλάσει τη διάθεση. Κι αν σου φτιάξει τη διάθεση, περνάς στο επόμενο στάδιο: Λίγος χορός ποτέ δεν έβλαψε κανέναν – τουλάχιστον κανέναν που ξέρει να χορεύει. Ίσως μέχρι το επόμενο αντίστοιχο event να έχω μάθει να χορεύω, τώρα που ξέρω πόσο χρήσιμο είναι. Ειδικά latin.

– Το πιο δύσκολο μέρος μιας συζήτησης είναι, προφανώς, η αρχή της. Αυτός ο πάγος, που δε σπάει με τίποτα. Πώς μπορείς, πριν μιλήσεις σε κάποιον, να ξέρεις ότι έχετε κάτι κοινό; Και, ακόμα κι αν έχετε κάτι κοινό, πώς είσαι σίγουρος ότι θα το βρεις; Πιστεύω ότι ο πιο σίγουρος τρόπος για να συμμετάσχεις σε μια συζήτηση είναι να «χωθείς» σε μία ήδη υπάρχουσα. Να πιαστείς από κάτι που θα πει κάποιος άλλος και να μπεις από το παράθυρο στη συζήτηση. Βέβαια, ούτε κι αυτό είναι πάντα αποτελεσματικό, γιατί κάποιες φορές τα «πηγαδάκια» που δημιουργούνται είναι κλειστά και δεν δέχονται αιτήσεις για συμμετοχή. Ευτυχώς, αυτό δε μου έτυχε χθες.

– Η στάση του σώματος λέει όντως πολλά πράγματα που δεν αποκαλύπτουν τα λόγια, όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτό. Από την άλλη, όταν κάθεσαι σε ένα άβολο σκαμπό είναι λίγο δύσκολο να περάσεις τα μηνύματα που θέλεις με το σώμα σου. Συμπέρασμα: Την άλλη φορά ΟΧΙ σκαμπό. Καλύτερα όρθιος.

– Σχεδόν εξίσου δύσκολη με την πρώτη εντύπωση που κάνεις σε μία κοινωνική εκδήλωση είναι και η τελευταία. Πρέπει να διαλέξεις την κατάλληλη στιγμή να φύγεις, όταν επικρατεί σχετική ησυχία και όχι πάνω στον γενικό χαμό. Γιατί πρέπει να τους χαιρετήσεις όλους (μα ΟΛΟΥΣ), για να μη φανείς αγενής, και αν τους διακόψεις από τον χορό θα τους κακοφανεί. Επίσης, δεν πρέπει να φύγεις πολύ νωρίς, για να μη φανείς ξενέρωτος. Αντίθετα, αν μπορείς να μείνεις μέχρι αργά, που θα έχουν μείνει τρεις κι ο κούκος και θα είναι πιο χαλαρή και παρεϊστικη η ατμόσφαιρα, ακόμα καλύτερα.

– Επιμύθιο: Στην επόμενη αντίστοιχη εκδήλωση στην οποία θα πρέπει να παραβρεθώ, θα χορέψω λάτιν, θα καπνίσω ό,τι υπάρχει διαθέσιμο, θα κάτσω σε καναπέ και θα φύγω τελευταίος. Ή, εναλλακτικά, δε θα κάνω τίποτα από αυτά και θα έχω τα ίδια, πενιχρά αποτελέσματα. Τι να κάνουμε, μερικοί από εμάς δε γεννηθήκαμε ικανοί να πλασάρουμε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό. Καθείς εφ’ώ ετάχθη, υποθέτω. Απλά δεν ξέρω ακόμα που ετάχθην εγώ.



(Οδός Καλλιδρομίου, που από χθες είναι επισήμως ο αγαπημένος μου δρόμος στην Αθήνα. Δε νομίζω ότι ο Ευγένιος Ποτιέ εννοούσε αυτούς τους «κολασμένους» όταν έγραφε τη «Διεθνή».)

(Στον ίδιο δρόμο, λίγο πιο κάτω. Αν και η άποψή μου είναι ότι οι κατά συρροήν ανορθόγραφοι θα έπρεπε να λιθοβολούνται στην Ομόνοια, δεν μπορώ να μη θαυμάσω το επαναστατικό πνεύμα του καλλιτέχνη)

(σε μια κάθετη της Καλλιδρομίου. Το μόνο που δεν έχει αλλάξει είναι ότι αυτοί που καίνε τα βιβλία ή τα μυαλά μας είναι καμένοι οι ίδιοι)

(Καλλιδρομίου, λίγο πιο κάτω. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ όντως νιώθω τρόμο μπροστά στα σημαιοστολισμένα μπαλκόνια.)

(Δύο σε ένα! Νομίζω στη γωνία Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων. Δεν ξέρω ποιο να πρωτοσχολιάσω. Οπότε θα τα αφήσω ασχολίαστα.)

(σε μια παράλληλη της Καλλιδρομίου. Διαφωνώ κάθετα: Αν γκρεμιστούν οι πολυκατοικίες, πού θα βγάζω εγώ φωτογραφίες; Στα λιβάδια και τις εξοχές;)

(Σε έναν πεζόδρομο κάθετο της Καλλιδρομίου, δίπλα στο εργαστήρι ζωγραφικής. Η πιο δραστική (και ίσως και η πιο απλή) λύση για όσους χρωστάνε στις τράπεζες.)

(αυτό, να πω την αλήθεια, δε θυμάμαι πού είναι. Ίσως μετά την Καλλιδρομίου, προς το Πολυτεχνείο. Αναφυλαξία δεν έχω πάθει ακόμα, αλλά για το πρώτο σκέλος συμφωνώ απόλυτα.)

(κι ένα ξεκάρφωτο για το τέλος, καθώς γύριζα προς την Ακαδημίας. Έχω ακούσει κι αν έχω ακούσει ερωτικά προσωνύμια, αλλά «τυροκαφτερό»;  Γουάου!)


Κάθε φορά που πηγαίνω για φωτογραφίες στα Εξάρχεια, νιώθω σαν να κλέβω γλειφιτζούρι μέσα απ’τα χέρια μωρού. Σε όλες τις άλλες περιοχές, μπορεί να μου πάρει και μία ώρα να βρω κάτι που να μου τραβήξει την προσοχή. Στα Εξάρχεια, σε μία ώρα μπορώ να βγάλω και 50 φωτογραφίες. Άσε που είναι η μοναδική περιοχή που το φωτογραφικό υλικό ανανεώνεται τόσο συχνά. Να μην είχε και τόσους μπάτσους…Καλά θα ήταν.

Επειδή έβγαλα πολλές φωτογραφίες σήμερα (ναι, ξεπεράσαμε τις 200 στο σύνολο!!!), θα τις δημοσιεύσω σε δύο δόσεις. Αφενός για να μην «βαρύνω» πολύ αυτό το post, και αφετέρου επειδή ένας πιστός και τίμιος αργόσχολος σαν εμένα δε χάνει ποτέ μια ευκαιρία να βγάλει και το αυριανό post χωρίς να ιδρώσει. Εξάλλου, αρκετά ίδρωσα σήμερα.

Πάμε λοιπόν για το πρώτο μέρος:

(Πίσω από το γήπεδο της Λεωφόρου. Πού να το φανταζόταν ο Καρτέσιος ότι κάποτε τα αποφθέγματά του θα συνυπήρχαν στον ίδιο τοίχο με το «Στον Περαία ήρθε στόλος και γαμούσε τη μαμά σας ασυστόλως».)

(Οδός Αρματολών και Κλεφτών. Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν έχουμε κι εμείς τόσο προχωρημένα γκατζετάκια ρε γαμώτο;)

(Λίγο πιο πάνω, προς τον Λυκαβηττό. Μη με ρωτήσετε γιατί το έβγαλα. Just because.)

(Νομίζω στην Ασκληπιού. Χαμογέλα! Τόσες κάμερες σε βλέπουν, μη βγεις χάλια!)

(Σε ένα αδιέξοδο  προς τον Λυκαβηττό. Αν είχα ένα μαύρο σπρέι πρόχειρο θα διόρθωνα το προφανές λάθος (in αντί για on).)

(Αυτό σίγουρα στην Ασκληπιού ήταν. Πού κολλάνε τα ΜΑΤ με το ΚΚΕ;)

(και ναι, είμαστε ακόμα στην Ασκληπιού. Λατρεύω τους διαλόγους με σοβαρή επιχειρηματολογία.)

(όχι στην Καλλιδρομίου, στην επόμενη κάθετη της Ασκληπιού που δε θυμάμαι πώς τη λένε. Εγώ δεν κυνηγάω καριέρα, μάλλον αυτή με κυνηγάει. Αλλά δε μ’έχει πιάσει ακόμα.)

(Μπαίνουμε λίγο πιο βαθιά στα Εξάρχεια. Κάθετη της Καλλιδρομίου, κοντά στο χοιροστάσιο. Το αστυνομικό τμήμα, ντε. Αγαπάμε Γενιά του Χάους.)

(σε εγκαταλελειμένο κτίριο στην Ιπποκράτους. Πολύ θα ήθελα κάποιος να με στείλει στον άλλο κόσμο. Όχι, κάτσε, αυτό ακούστηκε περίεργα.)

Αύριο: Καλλιδρομίου και γύρω δρόμοι.

Επόμενη σελίδα: »