Ιανουαρίου 2016



Προς το τέλος της συνέντευξης, η δημοσιογράφος του περιοδικού πέρασε σε πιο προσωπικές ερωτήσεις.

“Ποιο θεωρείτε πως είναι το μεγαλύτερο λάθος που έχετε κάνει στη ζωή σας;”, τον ρώτησε.

“Δεν έχω κάνει κανένα λάθος”, απάντησε εκείνος με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Μην ξέροντας τι να πει, η δημοσιογράφος του έκανε μόνο ένα αμήχανο νεύμα.

“Θέλω να πω, το ότι έκανα κάτι που είχε αρνητικές συνέπειες δε σημαίνει ότι ήταν και λάθος. Θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι ακόμα χειρότερο. Όταν έχεις να πάρεις μία απόφαση, υπάρχουν πεντακόσια διαφορετικά πράγματα που μπορείς να κάνεις, καλά ή κακά. Το μόνο που είναι “λάθος” είναι να τα παρατήσεις. Εγώ αυτό δεν το έκανα ποτέ”.

Όταν δημοσιεύθηκε η συνέντευξη στο περιοδικό, εκείνο το κομμάτι δεν ήταν πουθενά. Όπως τον ενημέρωσαν αργότερα, το συγκεκριμένο απόσπασμα είχε παραλειφθεί. Κατά λάθος.


«Τι να γίνονται άραγε όλα αυτά τα βιβλία που έχουμε κρυμμένα μέσα μας και δεν τα γράφουμε ποτέ;», αναρωτήθηκε φωναχτά. Δεν τον άκουσε κανείς στο άδειο δωμάτιο.

Μετά σκέφτηκε ότι αυτό που κάνουμε είναι κάτι σαν έκτρωση. Σκοτώνουμε τα βιβλία μας πριν γεννηθούν, και μετά δε μένει τίποτα από αυτά, λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Ούτε μία πληγή, που να μας θυμίζει ότι κάποτε υπήρξαν.

Αυτό τον στεναχώρησε, όμως ένιωσε καλύτερα όταν σκέφτηκε πως υπάρχει κάτι ακόμα χειρότερο. Αυτοί που κάνουν την έκτρωση, και μετά κρατούν το έκτρωμα και το δείχνουν περήφανα σε όλους να το θαυμάσουν.

«Όχι, καλύτερα έτσι», σκέφτηκε. Και έπιασε το νυστέρι.