Ελένη: 24 χρονών, καθηγήτρια αγγλικών. Προσπαθεί εδώ και χρόνια να διοριστεί, αλλά χωρίς επιτυχία. Αυτές οι δουλειές θέλουν «λάδωμα», και της Ελένης της έχει βγει το λάδι τα τελευταία χρόνια. Έχει στερέψει. Για την ώρα, παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά συγγενών και γνωστών της, από τότε που έκλεισε το φροντιστήριο που δούλευε. Ρεαλίστρια και μάλλον απαισιόδοξη, δεν πιστεύει ότι θα βρει ποτέ μια σταθερή δουλειά. «Δε με νοιάζει να πάρω σύνταξη ποτέ μου. Μπορώ να κάνω μαθήματα και καθισμένη σε αναπηρικό καροτσάκι», είναι η γνώμη της για το Ασφαλιστικό.

Λεωνίδας: Είναι να απορεί κανείς πού βρίσκει το μόνιμο κέφι του. Σπούδασε 5 χρόνια στο Μαθηματικό και ήταν από τους καλύτερους του έτους του. Και το αποτέλεσμα; Σήμερα δουλεύει ως delivery σε γνωστή πιτσαρία. «Τουλάχιστον δίνω πάντα σωστά τα ρέστα», του αρέσει να λέει. Πλακατζής και ωχαδερφιστής, δεν ψάχνει για δουλειά, αλλά περιμένει να ψάξει αυτή να τον βρει. Προέρχεται από φτωχή οικογένεια, οπότε έχει συνηθίσει στη λιτότητα. Αλλά για πόσο ακόμα;

Λίζα: Η «μικρή» της παρέας, μόλις 19 χρονών. Ήρθε στην Αθήνα πριν από έναν χρόνο από την επαρχία για να κυνηγήσει το όνειρό της, που είναι να γίνει ηθοποιός. Για να πληρώσει τα δίδακτρα της δραματικής σχολής δουλεύει σαν σερβιτόρα σε κεντρική καφετέρια. Ονειροπόλα αλλά και αποφασισμένη να πετύχει με οποιοδήποτε κόστος, ζει και αναπνέει για τη στιγμή που θα την καμαρώσει η μαμά της στην τηλεόραση. Καμιά φορά φαίνεται σαν ψώνιο, σαν χαζή ξανθιά, αλλά δεν είναι. Απλά, πιστεύει πολύ στον εαυτό της.

Αλία: Ο ίδιος προτιμά να τον φωνάζουν «Ηλία». Όχι επειδή ντρέπεται για την αλβανική καταγωγή του (είναι μετανάστης δεύτερης γενιάς), αλλά επειδή αυτή η καταγωγή από μόνη της του κλείνει πολλές πόρτες σε αυτή τη χώρα. Γι’αυτό και οι σπουδές του στο ΤΕΕ μέχρι τώρα δεν του έχουν χρησιμεύσει σε τίποτα και δουλεύει για πενταροδεκάρες σε οικοδομές. Απογοητευμένος από την αντιμετώπιση των Ελλήνων, θέλει να αισθάνεται και ο ίδιος Έλληνας, αλλά δεν του το επιτρέπουν. «Και το θυμάμαι αυτό κάθε φορά που πρέπει πάλι να ανανεώσω την άδεια παραμονής μου, κι ας μην έχω γνωρίσει άλλη πατρίδα», λέει – και ποιος μπορεί να του ρίξει άδικο;

Στάθης: Από μικρός ήθελε να γίνει δημοσιογράφος. Και τα κατάφερε. Και λοιπόν; Τώρα δουλεύει σχεδόν τζάμπα σε καθημερινή εφημερίδα, που δε φαίνεται να έχει την πρόθεση να τον πληρώσει ούτε δεκάρα παραπάνω από το βασικό μισθό. Ανησυχεί και θλίβεται για την κρίση που περνάει το επάγγελμα. Στην πραγματικότητα, ανησυχεί και θλίβεται για τα πάντα. Το δημοσιογραφικό του «μικρόβιο» τον κάνει να ενδιαφέρεται για τα πάντα και να έχει γνώμη για τα πάντα, όχι απαραίτητα σωστή. «Πρόσεχε τι εύχεσαι, μπορεί να βγει αληθινό», θα μπορούσε να πει.

1

(Ο Λεωνίδας τηλεφωνεί στον Στάθη)

– Ναι;
– Έλα ρε, τι γίνεται;
– Τι να γίνει ρε συ, πήζω εδώ μέσα…ΟΤΕ, Ντόπινγκ, Σκοπιανό, γίνεται χαμός εδώ πέρα, τρέχουμε και δε φτάνουμε.
– Έπρεπε να γίνεις αθλητικός δημοσιογράφος, ρε, να κάθεσαι…
– Δεν υπάρχει δημοσιογράφος που να κάθεται. Μόνο αυτοί που είναι «βιτρίνα», οι μεγάλοι που βγαίνουν στην τηλεόραση, μόνο αυτοί βγάζουν λεφτά και κάθονται. Όλοι οι άλλοι πήζουμε και δε βγάζουμε και λεφτά.
– Κωλοεπάγγελμα διάλεξες, ρε φίλε…Δεν το ήξερες όταν το αποφάσισες;
– Από μικρός το γούσταρα ρε Λεό. Οι άλλοι παίζανε «πόλεμο» με τα νεροπίστολα κι εγώ καθόμουν πιο πέρα κι έκανα τον πολεμικό ανταποκριτή.
– Κι εγώ, μη νομίζεις, όταν οι άλλοι έπαιζαν μπάλα εγώ πήγαινα στο ψιλικατζίδικο και τους έφερνα κοκακόλες και πατατάκια.
– Με δουλεύεις ρε συ; Εγώ σου μιλάω σοβαρά!
– Εντάξει ρε Στάθη, εσύ είχες ένα όνειρο, το πέτυχες και τώρα γκρινιάζεις. Εγώ δηλαδή τι να πω;
– Εσύ τι όνειρα είχες μικρός;
– Πολλά όνειρα είχα: Ποδοσφαιριστής, αστροναύτης, τραγουδιστής…
– Ε, γίνε τραγουδιστής. Τώρα πια βγαίνουν κάθε μέρα.
– Με έχεις ακούσει να τραγουδάω;
– Όχι.
– Ευτυχώς. Την τελευταία φορά που το δοκίμασα ένα ολόκληρο καραόκε μπαρ ήθελε να με λυντσάρει.
– Άρα ούτε αυτό το όνειρο θα πραγματοποιηθεί ποτέ, έτσι;
– Ποτέ δεν ξέρεις…Άμα μπορεί η Μπεζαντάκου, τότε μπορώ κι εγώ…
– Αυτό ξαναπέστο…Ρε φίλε, να σε ρωτήσω κάτι;
– Ρώτα.
– Θα αλλάξει τίποτα στη ζωή σου αν αυτό που εμείς λέμε «Σκόπια» αύριο λέγεται «Νέα Μακεδονία», «Άνω Μακεδονία» ή «Μακεδονική Δημοκρατία της Μακεδονικής Μακεδονίας»;
– Ναι ρε φίλε, θα αλλάξει. Δε γουστάρω να μας παίρνουν την ιστορία μας και να την κάνουν δική τους οι μαλάκες.
– Ποια ιστορία, ρε Λεό; Δηλαδή είναι δυνατό να πιστεύεις σοβαρά ότι είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Περικλή;
– Εγώ προσωπικά είμαι απόγονος του Λεωνίδα, αυτουνού με τους 300. Μόνο που αντί να στείλω 300 Σπαρτιάτες στον άλλο κόσμο στέλνω 300 πίτσες τη μέρα σε διάφορους πεινάλες.
– Αυτό το πράγμα που έχεις να τα παίρνεις όλα στην πλάκα δεν θα το συνηθίσω ποτέ.
– Όχι, θα κάτσω να μιζεριάσω σαν εσένα!
– Δεν είμαι μίζερος, ρε φίλε, απλά με ενδιαφέρουν αυτά που γίνονται γύρω μου.
– Άρα είσαι και μίζερος και κουτσομπόλης.
– Ε, δεν πρέπει να είσαι και λίγο κουτσομπόλης για να γίνεις δημοσιογράφος;
– Βασικά, μαλάκας πρέπει να είσαι για να θες να πέσεις από μόνος σου σε τέτοια σκατά.
– Μια ζωή μες στα σκατά είμαι, ρε Λεό, και έξοδο δε βρίσκω.
– Είσαι σίγουρος ότι θες να βγεις;
– Όχι απόλυτα.
– Ε, τότε κάτσε εκεί μέσα όλη σου τη ζωή, μέχρι να βρεθεί κάποιος να σου τραβήξει το καζανάκι.
– Μάλλον αυτό θα κάνω…Λοιπόν, σ’αφήνω τώρα, γιατί σε λίγο θα κάνει δηλώσεις ένας τύπος που δεν ενδιαφέρει ούτε εμένα, ούτε και κανέναν λογικό άνθρωπο, αλλά πρέπει να κάτσω να καταγράψω αυτά που λέει…
– ΟΚ, σε κλείνω. Κι εγώ σε λίγο πιάνω δουλειά. Είναι και Παρασκευή σήμερα, ποιος ξέρει πόσους θα ταϊσω…
– Τουλάχιστον εσύ θα κάνεις κάτι χρήσιμο, φίλε μου…Λοιπόν, άντε γεια.
– Γεια σου, ρε Στάθη. Τα λέμε.

*ΚΛΙΚ*

2

(Κυριακή πρωί, όλοι μαζεμένοι στην καφετέρια που δουλεύει η Λίζα)

ΛΙΖΑ: Τι να σας φέρω, παιδιά;
ΛΕΩΝΙΔΑΣ: Με τις τιμές που έχετε; Μια έξτρα σαντιγί με σιρόπι φουντούκι.
ΛΙΖΑ: Πίστεψέ με, δεν είμαστε από τις πιο ακριβές καφετέριες.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ: Πού να ήσασταν κιόλας…
ΕΛΕΝΗ: Έλα ρε Λεό, αφού όλα είναι ακριβά πια, ο καφές σου κάνει εντύπωση;
ΣΤΑΘΗΣ: Μπορείς, σε παρακαλώ, να μη μιλάς σαν ρεπόρτερ του Alter; Αρκετά μου έχουν σπάσει τα νεύρα στη δουλειά τελευταία.
ΕΛΕΝΗ: Γιατί, ψέματα λέω; Αφού έχουμε τους χαμηλότερους μισθούς και τις υψηλότερες τιμές στην Ευρώπη.
ΣΤΑΘΗΣ: Ωραία, και ποιος φταίει γι’αυτό;
ΕΛΕΝΗ: Εσύ είσαι ο δημοσιογράφος της παρέας, δεν ξέρεις;
ΣΤΑΘΗΣ: Επειδή ξέρω το λέω…Σχεδόν όλοι φταίνε.
ΕΛΕΝΗ: Οι μόνοι που δε φταίνε είναι οι καταναλωτές.
ΣΤΑΘΗΣ: Μπα, έτσι νομίζεις; Εμείς είμαστε οι πρώτοι φταίχτες.
ΕΛΕΝΗ: Γιατί;
ΣΤΑΘΗΣ: Γιατί όσο κι αν ανεβαίνουν οι τιμές, όχι μόνο δε διαμαρτυρόμαστε, αλλά αγοράζουμε κι ακόμα περισσότερο.
ΑΛΙΑ: Και τι να κάνουμε; Να βγούμε στους δρόμους;
ΣΤΑΘΗΣ: Γιατί, οι οικοδόμοι που βγαίνετε και διεκδικείτε τα δικαιώματά σας τι είστε, βλάκες;
ΑΛΙΑ: Αν κρίνω εκ του αποτελέσματος, ναι.
ΕΛΕΝΗ: Δε γίνεται τίποτα έτσι. Αυτό που χρειάζονται είναι ένα γερό σοκ, να καταλάβουν τη δύναμή μας.
ΣΤΑΘΗΣ: Στα λόγια μου έρχεσαι. Αυτό που χρειάεται είναι ένα μποϊκοτάζ διαρκείας.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ: Τι, δηλαδή να μην αγοράζουμε τίποτα; Ούτε πίτσες; Κι εγώ πώς θα βγάλω το μεροκάματο;
ΕΛΕΝΗ: Δεν κατάλαβες. Η πίτσα είναι αγαθό πολυτελείας, όχι είδος πρώτης ανάγκης. Η πίτσα ας έχει ό,τι τιμή θέλει, αλλά το γάλα; Το ψωμί; Τα φρούτα;
ΑΛΙΑ: Και πώς θα γίνει σαμποτάζ στα είδη πρώτης ανάγκης; Δεν θα παίρνουμε ψωμί και γάλα;
ΛΕΩΝΙΔΑΣ: Και πορνοπεριοδικά;
ΣΤΑΘΗΣ: Πρώτον, είναι «μποϊκοτάζ», όχι «σαμποτάζ». Και δεύτερον, δε θα πάθεις και τίποτα αν δε φας για 3-4 μέρες ψωμί, έτσι δεν είναι;
ΑΛΙΑ: Δεν έχεις δει τι έχει μέσα το ψυγείο μου, γι’αυτό το λες.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ: Κάτσε, δηλαδή όλη αυτή η ιστορία να γίνει για 3-4 μέρες; Και τι θα κερδίσουμε;
ΣΤΑΘΗΣ: Στην αρχή τίποτα, αλλά θα χάσουν πολλοί και σταδιακά θα κερδίσουμε όλοι.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ: Μου το κάνεις πιο λιανά αυτό;
ΣΤΑΘΗΣ: Οι εταιρείες θα καταλάβουν ότι κανείς δεν αγοράζει τίποτα σε αυτές τις τιμές και θα αναγκαστούν να τις μειώσουν.
ΑΛΙΑ: Πιστεύεις σοβαρά ότι μπορεί αυτό να γίνει στ’αλήθεια;
ΣΤΑΘΗΣ: Γιατί όχι; Επειδή δεν έχει συμβεί ακόμα δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να συμβεί.
ΑΛΙΑ: Σκέφτηκες, όμως, ότι και τις εταιρείες ίσως να μην τις συμφέρει να αυξάνονται οι τιμές; Είναι και οι τιμές των πρώτων υλών που αυξάνονται, καλαμπόκι, σιτάρι, βενζίνη. Μήπως δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς;
ΕΛΕΝΗ: Ναι, φόρα τους και φωτοστέφανο. Μήπως να αγιοποιήσουμε τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τους «οσιομάρτυρες της ακρίβειας»;
ΑΛΙΑ: Κανείς δεν είναι άγιος, ούτε αυτοί ούτε κι εμείς. Αλλά δεν πρέπει να τα βλέπεις όλα τόσο μονόπλευρα.
ΕΛΕΝΗ: Ναι, αλλά όταν μια εταιρεία χάνει λεφτά απολύει 500 εργαζομένους και καθαρίζει.Όταν όμως ένας καταναλωτής χάνει λεφτά, χάνει και το σπίτι του, το αυτοκίνητο και όλα του τα υπάρχοντα.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ: Εγώ δεν κινδυνεύω. Δεν έχω υπάρχοντα.
ΑΛΙΑ: Εσύ δεν το έχεις πάρει χαμπάρι ότι όλα είναι πιο ακριβά;
ΛΕΩΝΙΔΑΣ: Μόνο από τα φιλοδωρήματα, που όλο και μειώνονται. Τα καλύτερα ήταν τον πρώτο καιρό που ήρθε το ευρώ, που μου έδιναν νομίσματα των 2 ευρώ!
ΕΛΕΝΗ: Μα τότε έγινε όλη η ζημιά, που όλοι είχαν το ευρώ για κατοστάρικο, ενώ ήταν 340 δραχμές.
ΣΤΑΘΗΣ: Όχι, ακρίβεια πάντα υπήρχε. Είναι χαρακτηριστικό του Έλληνα, να ψάχνει την αρπαχτή, το γρήγορο και εύκολο χρήμα.
ΑΛΙΑ: Γιατί, και ποιος δεν θέλει να κάνει μια αρπαχτή; Μόνο οι Έλληνες είναι, νομίζεις;
ΛΕΩΝΙΔΑΣ: Εγώ πάντως ενδιαφέρομαι, αν έχεις κάποια πρόταση…
ΑΛΙΑ: Μην ξερογλείφεσαι, αν ήξερα κάτι θα το κράταγα για μένα.
ΕΛΕΝΗ: Μμμμμμ, πολύ συναδελφικό.
ΑΛΙΑ: Το πρόβλημά σου είναι ότι δεν έχεις χιούμορ.
ΕΛΕΝΗ: Το πρόβλημά μου είναι ότι τα λεφτά που έχω μαζί μου μου φτάνουν ίσα-ίσα για να πληρώσω τον καφέ μου και το εισιτήριο του μετρό.
ΣΤΑΘΗΣ: Πάλι καλά να λες, που δεν χρειάζεται να πληρώνεις βενζίνη.
ΕΛΕΝΗ: Ναι, αλλά και τα εισιτήρια ακρίβυναν. Κανείς δε γλιτώνει από την ακρίβεια.
(έρχεται η Λίζα)
ΛΙΖΑ: Λοιπόν, αποφασίσατε τι θα πάρετε;
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: Μια έξτρα σαντιγί με σιρόπι φουντούκι!
ΛΙΖΑ: !!!

3

(Η Λίζα τηλεφωνεί στον Στάθη)

– Ναι;
– Έλα Στάθη, τι κάνεις;
– Τι να κάνω, δουλεύω.
– Όταν λες «δουλεύεις»;
– Θέλεις πραγματικά να σου αναλύσω τώρα την ιστορία της Siemens;
– Όχι, όχι…Άλλο ήθελα…
– Τι ήθελες;
– Ε, να…Για τον Σεργιανόπουλο ήθελα να μάθω…
– Τι σχέση έχω εγώ με τον Σεργιανόπουλο;
– Ε, δημοσιογράφος δεν είσαι;
– Ναι, αλλά πρώτον δεν δουλεύω στην Espresso και δεύτερον επειδή είμαι δημοσιογράφος δε σημαίνει ότι ξέρω και ποιος έχτισε τις Πυραμίδες, τι ώρα θα έρθει η συντέλεια του κόσμου και πώς θα τελειώσει το Lost.
– Δηλαδή δεν ξέρεις τίποτα;
– Τίποτα παραπάνω απ’όσα ξέρεις εσύ, δηλαδή ότι τον μαχαίρωσαν αρκετές φορές και ότι δεν υπήρχαν ίχνη παραβίασης, άρα γνώριζε τον δολοφόνο.
– Τίποτα άλλο;
– Δεν ξέρω αν ήταν γκέι, αν αυτή είναι η επόμενή σου ερώτηση.
– Καθόλου;
– Λες να έχω πάει μαζί του και να σου το κρύβω;
– Κρίμα, πάντως, ήταν καλός ηθοποιός…
– Ναι, πολύ που σε νοιάζει. Εσένα αυτό που σε καίει είναι να μάθεις αν ήταν γκέι ή όχι.
– Κάνεις λάθος! Τον θαύμαζα σαν ηθοποιό. Ήμουν ερωτευμένη μαζί του όταν έπαιζε στους «Δύο Ξένους». Πάντα έλεγα ότι όταν γίνω ηθοποιός θα ήθελα να παίξω μαζί του.
– Κρίμα, έχασες το κελεπούρι.
– Μα πώς είσαι τόσο κυνικός; Δεν στενοχωρήθηκες καθόλου; Πέθανε ένας άνθρωπος!
– Ακριβώς αυτό. Την ίδια μέρα μ’αυτόν πέθαναν και μερικές χιλιάδες άλλοι στην Ελλάδα και τον κόσμο, και ίσως και με πιο τραγικό θάνατο.
– Πόσο πιο τραγικό από 20 μαχαιριές;
– Πώς σου φαίνεται ένας νεαρός που πέθανε μετά από τροχαίο δυστύχημα επειδή στο νοσοκομείο που τον πήγαν δεν υπήρχε εντατική; Ή ένα παιδί 2 χρονών που πεθαίνει στην Αφρική από AIDS ή ασιτία;
– Μα αυτά γίνονται κάθε μέρα.
– Τώρα ποιος είναι ο κυνικός; Και μαχαιριές πέφτουν κάθε μέρα, απλά δεν τυχαίνει να πέσουν σε διάσημο.
– Δεν κατάλαβα…Δηλαδή για σένα δεν είναι είδηση ο θάνατος του Σεργιανόπουλου;
– Ο θάνατός του είναι είδηση. Όλο το υπόλοιπο που γίνεται εδώ και μέρες είναι σκέτο τσίρκο. Η τηλεόραση δεν είναι ντετέκτιβ, ούτε μοιρολογίστρα. Είναι μέσο ενημέρωσης.
– Και ψυχαγωγίας, μην το ξεχνάς.
– Ψυχαγωγία το λες εσύ αυτό; Να βγάζεις λεφτά από το θάνατο κάποιου, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να τον γελοιοποιείς;
– Ποιος τον γελοιοποίησε; Όλοι με τα καλύτερα λόγια μιλάνε γι’αυτόν.
– Εσένα άμα σου βγάλω στη φόρα όλα τα προσωπικά σου δεν θα σε γελοιοποιήσω;
– Όχι, γιατί δεν έχω τίποτα να κρύψω. Ούτε και τίποτα φανερό, τώρα που το σκέφτομαι…
– Όλοι έχουμε κάτι να κρύψουμε. Κι ακόμα κι αν δεν είχαμε, υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να μας εμποδίζει να δημοσιοποιήσουμε τα προσωπικά μας – δεν ξέρω αν έχεις ακουστά τη λέξη «αξιοπρέπεια»…
– Ναι, αλλά εγώ θέλω να μάθω τι έγινε.
– Κι εγώ θέλω να μάθω ποιος σκότωσε τον Κένεντι και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, που είναι και πιοπ σημαντικές προσωπικότητες στο κάτω-κάτω, αλλά δεν θα το μάθω.
– Όπως πάντα υπερβολικός. Απλά θέλω να ενημερωθώ.
– Αν θες να ενημερωθείς πάρε την εφημερίδα μας αύριο και διάβασε για τη Siemens. Καιρός να πατήσεις το Off της τηλεόρασης, Λίζα. Το έχεις δοκιμάσει ποτέ;
– Ξέρεις, εγώ την έχω ανάγκη την τηλεόραση. Θα δουλέψω σε αυτήν κάποτε.
– Ωραία, να δω τότε πως θα αντιδράσεις άμα γίνεις διάσημη ηθοποιός και δεις τις κουτσομπολίστικες εκπομπές να υπονοούν ότι είσαι λεσβία.
– Μα δεν είμαι λεσβία!
– Αν το πει η τηλεόραση, τότε είσαι λεσβία μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
– Πωπω, γιατί σε παίρνω τηλέφωνο; Αφού πάντα με συγχύζεις.
– Αυτά παθαίνεις για να κάνεις παρέα με πεσιμιστές.
– Όντως. Θα πάρω τον Λεωνίδα να μου φτιάξει το κέφι.
– Να τον πάρεις, να συζητήσετε τις θεωρίες συνωμοσίας σας.
– Αυτή κανονικά είναι δική σου δουλειά, ξέρεις…
– Αυτή τη στιγμή η δουλειά μου είναι το σκοτεινό παρελθόν και παρόν της Siemens και τίποτα άλλο.
– ΟΚ, το’πιασα το υπονοούμενο. Σε κλείνω. Byeeeeeeee!
– (ειρωνικά) Byeeeeeee…
*ΚΛΙΚ* 

5 Σχόλια to “Ε.Λ.Λ.Α.Σ. 600”

  1. JoaN Says:

    Ουφ…καταθλιπτική η κατάσταση…

    Ωραίο μέχρι στιγμής, άντε να δούμε και τη συνέχεια. Πώς το έχεις στο μυαλό σ’ : να συζητάνε κάθε φορά την επικαιρότητα? ή θα είναι μια ιστορία με αρχή- μέση -τέλος?

  2. The_Stranger Says:

    Θα συζητούν κάθε φορά την επικαιρότητα, αυτό είναι το concept. Άντε να δούμε πόσο θ’αντέξει! 😛

  3. JoaN Says:

    3 : «Ναι, αλλά εγώ θέλω να μάθω τι έγινε.
    – Κι εγώ θέλω να μάθω ποιος σκότωσε τον Κένεντι και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ,» -> κ γω που θέλω να μάθω ποια πήγε κ άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα, πού να απευθυνθώ?


  4. πολύ καλό! περιμένουμε και τα επόμενα επεισόδια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s