Αύγουστος 2007



Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αποτινάξει κανείς από πάνω του το βαρύ φορτίο της ευθύνης για κάτι κακό. Όπως έγραφα και χθες, ο Βύρων Πολύδωρας βρήκε τον πιο πρωτότυπο: Το βάφτισε «Στρατηγό Άνεμο». Νομίζω πως αυτή είναι μόνο η αρχή: Στο επόμενο πολύνεκρο αεροπορικό δυστύχημα υπαίτιος θα είναι ο αμείλικτος «Σμήναρχος Κακοκαιρίας», ενώ για μία ναυτική τραγωδία θα ευθύνεται ο «Ναύαρχος Ύφαλος».
Για σκεφτείτε αυτή την τακτική να την ήξεραν πιο παλιά…τον Σωκράτη θα τον είχε σκοτώσει ο «Πολέμαρχος Κώνειος», τον Κένεντι ο «Σερίφης Σφαίρας» και τον βασιλιά Γεώργιο τον Α’ ο «Συνταγματάρχης Μαϊμού». Για να μη μιλήσω για τα αμέτρητα θύματα του «Καπετάν Καρκίνου», του «Δόκτορος Εγκεφαλικού» και του «Ταγματάρχη Τροχαίου».
Επίσης, αυτή η τακτική θα χρησίμευε στα σπορ: Μια ομάδα μπάσκετ θα έριχνε την αποτυχία της στην «Υπολοχαγό Μπασκέτα», μία ομάδα ποδοσφαίρου στον «Δεκανέα Δοκάρη» και μία ομάδα βόλει στον «Επιτελάρχη Φιλέ».
Αν υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο αξίζει ο Βύρων Πολύδωρας να παραμείνει στο Υπουργείο του, αυτός είναι το άφθονο γέλιο που μας προσφέρει σε περιόδους που ακόμα και το χαμόγελο μας βγαίνει δύσκολα. Αλλά αρκεί αυτό για να κρατήσει έναν άχρηστο άνθρωπο σε ένα πολύ σημαντικό πόστο; Μάλλον όχι, γιατί τότε ο Λάκης Λαζόπουλος θα είχε δυο-τρία Υπουργεία.
Η προεκλογική περίοδος συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον (παραμένει στο μηδέν), και από σήμερα απαγορεύονται και οι δημοσκοπήσεις. Κρίμα…Πώς θα ζήσει τώρα ο Πρετεντέρης;;;

Υ.Γ.: Γλιτώσατε το μαρτύριο των διακοπών μου, γιατί οι φωτογραφίες που τράβηξα δεν «περνάνε» στον υπολογιστή. Και φωτορεπορτάζ χωρίς φωτογραφίες δεν γίνεται, γίνεται;

Advertisements

Συνήθως, τον Αύγουστο επιστρέφω από τις διακοπές μου μαυρισμένος στην Αθήνα. Φέτος, επιστρέφω από τις διακοπές μου στην μαυρισμένη Αθήνα. Αυτό το (κρύο) ορεκτικό black humor (κυριολεκτικά black, έτσι;) αποτελεί την απελπισμένη προσπάθειά μου να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα. Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να προσπαθείς να κάνεις χιούμορ εν μέσω μιας εθνικής τραγωδίας. Στην καλύτερη περίπτωση θα χαρακτηριστείς αναίσθητος και την χειρότερη προτιμώ να μην την σκέφτομαι.
Αλλά κι εσείς…Τι να σας πω…Άχρηστοι τελείως είστε…5 μέρες είπα κι εγώ να πάω διακοπές και καταστράφηκε η μισή χώρα! Τις περισσότερες φορές, σε όποιο μέρος κάνω διακοπές συμβαίνει κάτι κακό: Ήμουν στη Θάσο όταν ο Σεχίδης έκοψε φέτες το σόι του, ήμουν στην Κεφαλλονιά όταν κάηκε το μισό νησί πριν μερικά χρόνια, ήμουν στη Μυτιλήνη όταν είχε γίνει ο μεγάλος σεισμός στην Τουρκία (και τον ένιωσα). Φέτος, το κακό συνέβη σε όλες τις περιοχές εκτός από αυτήν που πήγα διακοπές! Δέχομαι προσκλήσεις για ποδαρικά την ερχόμενη Πρωτοχρονιά – θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
Τουλάχιστον κάνατε και κάτι καλό: Πήγατε όλοι στο Σύνταγμα να διαμαρτυρηθείτε. Στην συγκέντρωση για την Πάρνηθα ούτε οι μισοί δεν είχατε πάει – συνεπέστατοι είστε, συγχαρητήρια.
Ίσως ήταν οι μοναδικές διακοπές στη ζωή μου που είδα τόση πολλή τηλεόραση. Η δημοσιογραφία είναι το αντικείμενό μου και έχω αυτό το βίτσιο να θέλω να τα μαθαίνω όλα και να τα σχολιάζω όλα. Και πώς να μη σχολιάσω τον ανεκδιήγητο Βλίτωνα Πολύχοντρα, που μετονόμασε στρατηγικά την ανικανότητά του σε «στρατηγό άνεμο» – προφανώς ο «συνταγματάρχης Πυροσβεστική» απουσιάζει σε άδεια. Πώς να μην κράξω ανελέητα έναν Υπουργό Πολιτισμού (που έχει τόση σχέση με τον πολιτισμό όση η Μαστροκώστα με την Επίδαυρο) ο οποίος θεωρεί πως απλά «κάηκαν μερικά δέντρα στον περιβάλλοντα χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας», όταν μόνο κατά τύχη τη γλίτωσαν τα αρχαία μνημεία (ή μήπως τα έσωσε ο πονόψυχος «στρατηγός άνεμος»;). Και πώς να μην αναφερθώ στον Νίκο Αλιάγα, που προφανώς ζει σε κάποιον άλλο πλανήτη, όπου οι καταστροφικές πυρκαγιές έχουν «μια περίεργη ομορφιά».
Δεν ξέρω αν οι πυρκαγιές θα επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτό που ξέρω είναι πως αν κάποιος ίδρυε ένα νέο κόμμα, το Κ.Α.Μ.Ε.Ν.Ο.Ι. (Κίνημα Ανεξάρτητων και Μετριοπαθών Ελλήνων με Νέες και Ουσιαστικές Ιδέες) και κατέβαινε στις εκλογές, θα τις κέρδιζε άνετα. Είμαστε όλοι τόσο αηδιασμένοι από τα υπάρχοντα κόμματα, που ξαφνικά η αναρχία αρχίζει και φαίνεται πολύ ελκυστική προοπτική. Και αυτό είναι λίγο ανησυχητικό.
Αυτό το post δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία απλή ειδοποίηση: Επέστρεψα, είμαι πλήρως ενημερωμένος και σκοπεύω να προκαλέσω πολλά χαμόγελα στις επόμενες μέρες μέχρι τις εκλογές, εκμεταλλευόμενος τις υπέροχες «πάσες» που μου δίνουν οι πολιτικοί, ανεξαρτήτως παράταξης. Αν και η σάτιρα είναι ένα πάντα επίκαιρο είδος, φαίνεται πραγματικά σαν να επινοήθηκε ειδικά για την προεκλογική περίοδο.
Στο μεταξύ όμως, θα υποβληθείτε στο παραδοσιακό μαρτύριο στο οποίο έχουν υποβληθεί γενιές και γενιές Ελλήνων, και αυτό είναι οι ατέλειωτες διηγήσεις για τις διακοπές των άλλων. Κάποτε γινόταν με σλάιντς και φωτογραφικά άλμπουμ, τώρα γίνεται και μέσω των blogs. Αύριο το πρωί, όταν οργανωθώ, θα σας ταλαιπωρήσω με φωτογραφίες και διηγήσεις από την περιπέτειά μου στην Άνδρο. Μέχρι τότε, φροντίστε να μην έχετε κάψει κι άλλα δάση, αλλιώς θα βγάλω διαφήμιση σε στυλ Greenpeace: θα φορέσω ένα άνορακ και θα σας απειλήσω ότι αν δεν είστε μαζί μου, είστε εναντίον μου, με αποτέλεσμα να κλάσετε μέντες, μπανιέρες και λοιπά αρωματικά.
Και μια τελευταία παρατήρηση, γιατί θα σκάσω αν δεν το πω: Στην Ελλάδα, υπάρχει μία και μόνο μία κατηγορία ανθρώπων που κάνουν τη δουλειά τους σωστά, μεθοδικά και υποδειγματικά, και αυτοί είναι οι εμπρηστές. Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, αν προστατεύαμε τα δάση μας με τον ίδιο ζήλο που οι εμπρηστές τα καίνε, τότε θα είχαμε τόσο πράσινο που θα γκρινιάζαμε ότι δεν υπάρχουν αρκετές πολυκατοικίες!!!


bergis.jpg

Αυτό είναι το τελευταίο μου post πριν αποβιβαστώ στην Άνδρο (αν στο μεταξύ ακούσετε ότι το νησί έχει βουλιάξει 100 μέτρα τις τελευταίες μέρες, τουλάχιστον θα ξέρετε τον υπαίτιο). Θα το υποφέρετε για 5-6 μέρες, γι’αυτό φρόντισα να το κάνω όσο γίνεται πιο υποφερτό – είμαστε τώρα να χάνουμε αναγνώστες; Όχι βέβαια!
Που λέτε, μπήκαμε και επισήμως σε προεκλογική περίοδο. Συνήθως δεν ασχολούμαι με τους πολιτικούς, εν μέρει επειδή και αυτοί δεν ασχολούνται ποτέ μαζί μου, αν εξαιρέσουμε τα πανομοιότυπα γράμματα που μου στέλνουν στη γιορτή μου. Αλλά είναι μερικά πράγματα που απλά δεν μπορείς να μην τα σχολιάσεις.
Κάθε 4 χρόνια η ίδια ιστορία: «Αν μας εκλέξετε, θα φροντίσουμε ώστε όλοι οι λαγοί της ελληνικής επικρατείας να αποκτήσουν επιτέλους φανταχτερά πετραχήλια». Και όταν έρχεται η ώρα να πραγματοποιήσουν τις υποσχέσεις τους, κρατάνε για τον εαυτό τους τα πετραχήλια και αφήνουν τους λαγούς να περιμένουν μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Όλα τα κόμματα δίνουν τις ίδιες υποσχέσεις, τις οποίες δεν κρατούν ποτέ. Γιατί, λοιπόν, να μην κάνουν μια στροφή 180 μοιρών και να δώσουν υποσχέσεις που όχι μόνο θα μπορούν να πραγματοποιήσουν, αλλά θα προσελκύσουν ενδεχομένως και πολλούς ψηφοφόρους; Να μερικές ιδέες:

Ν.Δ.

– «Αν εκλεγούμε, θα αντικαταστήσουμε τον Βύρωνα Πολύδωρα με έναν πιο ικανό, λαοφιλή και ευαισθητοποιημένο Υπουργό Δημόσιας Τάξης. Ήδη συζητάμε τα ονόματα των Τζένγκις Χαν, Μάικ Τάισον και Ντούσαν Μπάγεβιτς»

– «Αν εκλεγούμε, ο κ. Καραμανλής θα αποκαλύψει τα πορίσματα της εμπεριστατωμένης έρευνάς του για την ποιότητα των κοψιδιών που προσφέρονται στον ελληνικό λαό και την αξιολόγηση όλων των εστιατορίων και ταβερνών της χώρας, ώστε όλοι οι Έλληνες να μπορούν να απολαύσουν γευστικό κοντοσούβλι και λαχταριστά παϊδάκιᨻ

– «Αν εκλεγούμε, θα μοιράσουμε σε όλη την Ελλάδα DVD με την ιστορική πλέον τούμπα της Φάνης Πάλλη-Πετραλιά, ώστε να μπορεί ο κάθε Έλληνας πολίτης να αναφωνεί περήφανα ‘Φάνη Πάλλη, πέσε πάλι!'»

– «Αν εκλεγούμε, θα φέρουμε στην Ελλάδα τη Μαντόνα για μία και μοναδική συναυλία στην Πλατεία Συντάγματος την 28η Οκτωβρίου, αμέσως μετά την παρέλαση, σε ένα ονειρικό ντουέτο με την Έφη Θώδη, όπου θα τραγουδήσουν δημοτικά και νησιώτικα τραγούδια του τόπου μας, ενώ η βασίλισσα της ποπ θα κλείσει το σόου φιλώντας στο στόμα την ελληνίδα αοιδό»

– «Αν εκλεγούμε, δεσμευόμαστε ότι δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά καταστροφική πυρκαγιά στα ελληνικά δάση, αφού θα τα κόψουμε όλα και στη θέση τους θα χτίσουμε πολυτελείς βίλες για τον απλό Έλληνα πολίτη»

– «Αν εκλεγούμε, θα σας πούμε κι άλλα καταπληκτικά ανέκδοτα από αυτά που μόνο εμείς ξέρουμε, όπως ‘το πράσινο καίει το πράσινο’, ‘δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη στο θέμα των ομολόγων’ κλπ»

ΠΑ.ΣΟ.Κ.

–  «Αν εκλεγούμε, θα βάλουμε την Εύα Καϊλή να κάνει αισθησιακό στριπτίζ προς τέρψιν των ανδρών ψηφοφόρων μας.. Όσο για τις γυναίκες που μας στήριξαν, το ίδιο θα πράξει ο σέξι Κίμωνας Κουλούρης»

– «Αν εκλεγούμε, θα στείλουμε την Βάσω Παπανδρέου στο Extreme Makeover και θα γίνει αγνώριστη – ή έστω θα μπορεί ο ελληνικός λαός να την κοιτάζει χωρίς να χρειάζεται σακούλες για τον εμετό»

– «Αν εκλεγούμε, θα βάλουμε τον Γιώργο Παπανδρέου να κάνει κάθε μέρα τζόγκινγκ για πολλές ώρες, ώστε να αφήνει τους υπόλοιπους που έχουν μία ιδέα από πολιτική να κυβερνήσουν τη χώρα»

– «Αν εκλεγούμε, υποσχόμαστε να μην πειράξουμε τα ‘γαλάζια παιδιά’. Απλώς, θα τα βάλουμε να παίξουν στην ίδια παιδική χαρά με τα δικά μας ‘πράσινα παιδιά'»

– «Αν εκλεγούμε, θα βγάλουμε σε όλα τα στελέχη της κυβέρνησής μας γελοία παρατσούκλια, όπως έγινε με τον ‘αρκούδο’ Νίκο Αθανασάκη. Για παράδειγμα, ο Γιώργος Παπανδρέου θα είναι το ‘ζουλάπι’, ο Ευάγγελος Βενιζέλος ο ‘μπαφούσκας’ και η Άννα Διαμαντοπούλου η ‘ζαργάνα'»

– «Αν εκλεγούμε, θα αναγκάσουμε τον Ευάγγελο Βενιζέλο να κλειστεί στο σπίτι του και να μην ξαναβγεί μέχρι να χάσει 70 κιλά. Η προσπάθειά του θα βιντεοσκοπηθεί και θα προβληθεί από την κρατική τηλεόραση εν είδει ριάλιτι σόου, με τίτλο ‘Βαγγέλη, σφίξε κι άλλο το ζωνάρι'»

Κ.Κ.Ε.

– «Αν εκλεγούμε, θα καταργήσουμε οτιδήποτε αμερικάνικο από την ελληνική αγορά. Η καπιταλιστική Coca Cola θα αντικατασταθεί από την κομμουνιστική K.K. Cola, τα ιμπεριαλιστικά McDonalds θα αντικατασταθούν από τα κρατικά McAlekas, ενώ την θέση των αμερικανικών ουίσκι θα πάρει η άριστης ποιότητας βότκα Gorbachev»

– «Αν εκλεγούμε, θα διοργανώσουμε ένα μεγάλο πάρτυ στον Περισσό, όπου θα τραγουδήσουν οι κομμουνιστές τροβαδούροι Αδελφοί Καραμπαζόφ, τρία συγκροτήματα αφρικανών μεταναστών και οι παγκοσμίου φήμης αργεντινοί Los Malaperdos de la Communa»

– «Αν εκλεγούμε, θα αυξήσουμε την κατώτατη σύνταξη στα 700 ευρώ και τον βασικό μισθό στα 800 ευρώ (αλλά θα εφαρμόσουμε ανώτατη σύνταξη 705 ευρώ και ανώτατο μισθό 802 ευρώ)»

– «Αν εκλεγούμε, θα παραδεχτούμε δημόσια ότι στη Σοβιετική Ένωση υπήρχαν γκουλάγκ, ότι ο Στάλιν ήταν κάπως τσαντίλας και ότι ίσως ο Τρότσκι ήταν καλό παιδί τελικά»

ΣΥ.ΡΙΖ.Α (όνομα να σου πετύχει!)

– «Αν εκλεγούμε, θα ανοίξουμε τρελοκομεία σε κάθε γωνιά της Ελλάδας – είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, αφού προφανώς δε θα’στε με τα καλά σας»

ΛΑ.Ο.Σ.

– «Αν εκλεγούμε, την επόμενη μέρα κιόλας θα ξεκινήσουμε να πάρουμε την Πόλη – αν πάρουμε τον πούλο, θα κατηγορήσουμε τους Αλβανούς που υπονομεύουν τον αγώνα μας»

– «Αν εκλεγούμε, θα φέρουμε στο ΤΗΛΕ ΑΣΤΥ τους τελευταίους κύκλους επεισοδίων του Lost, του Desperate Housewives και του Heroes»

– «Αν εκλεγούμε, θα γράψουμε βιβλία ιστορίας της 6ης Δημοτικού που πραγματικά θα μαθαίνουν στα παιδιά μας πόσο σπουδαίος λαός είμαστε. Μεταξύ άλλων, θα αναφέρουν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν φιλειρηνιστής, το ΕΑΜ τρομοκρατική οργάνωση και ο Κεμάλ Ατατούρκ γκέι»

Αν εκλεγούμε, δεσμευόμαστε ότι η Έφη Σαρρή δεν θα τραγουδήσει όσο θα είμαστε κυβέρνηση, αφού θα ισχύει το βουλευτικό ασυμβίβαστο. Για τις επόμενες εκλογές, προσπαθούμε ήδη να προσεγγίσουμε την Καλομοίρα, τη Γωγώ Μαστροκώστα και τα ταλέντα της Αννίτας Πάνια»


johnny_depp.jpg

Ο anisixos μου είχε προτείνει πριν πολύυυυυυυυυυυυυ καιρό μία ιστοσελίδα, στην οποία μπορεί ο καθένας να βάλει μία φωτογραφία του και να δει με ποιους celebrities μοιάζει. Μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα (καλό ψώνιο είμαι του λόγου μου) και τελικά το έκανα. Και ιδού τα (μάλλον ανησυχητικά) αποτελέσματα:

– Στην πρώτη φωτογραφία που δοκίμασα, τα πράγματα ήταν όχι απλά ενθαρρυντικά, αλλά τουλάχιστον εντυπωσιακά: 71% ομοιότητα με τον Τζόνι Ντεπ (!), 64% με τον Ρότζερ Φέντερερ (!!) και κάπου στο 60% με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο (!!!). Πιστέψτε με, 23 χρόνια τώρα κανείς δεν μου έχει πει ότι μοιάζω σε οποιονδήποτε από όλους αυτούς – και για να είμαι απολύτως ειλικρινής, αυτό δεν με εκπλήσσει καθόλου. Αντίθετα, με εκπλήσσει η ετυμηγορία ενός site που με έχει δει μόλις μία φορά στη ζωή του. Έτσι, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου με κάποια άλλη φωτογραφία, στην οποία φρόντισα να κοιτάζω κατάματα το πουλάκι, περιμένοντας πιο ρεαλιστικά αποτελέσματα.

– Ωστόσο, ο ρεαλισμός δεν μας χτύπησε την πόρτα ούτε αυτή τη φορά. Μπορεί αυτή τη φορά τα ηχηρά ονόματα να απουσίαζαν, όμως το ποσοστό ομοιότητας της τάξεως του 69% με τον Ματ Ντέιμον δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Φυσικά, ούτε αυτό το αποτέλεσμα με ικανοποίησε, καθώς το μόνο κοινό που έχουμε με τον Ματ Ντέιμον είναι οι περιορισμένες δυνατότητές μας στην υποκριτική. Έτσι, χρησιμοποίησα και μία παλιότερη φωτογραφία μου, ώστε να δω τι θα ακολουθούσε. Ποιος ήταν ο επόμενος, ο Μπραντ Πιτ;

– Όχι, δεν μοιάζω με τον Μπραντ Πιτ (όχι πως μοιάζω με όλους τους άλλους, αλλά προς το παρόν ας πούμε ότι το αντιπαρέρχομαι αυτό). Η τρίτη φωτογραφία είχε το ίδιο σουρεαλιστικό αποτέλεσμα, αλλά λιγότερο εντυπωσιακό: Ομοιότητα 69% με τον Εντ Χάρις, που είναι εξαιρετικός ηθοποιός, αλλά δεν θα τον έλεγες και ακριβώς «τεκνό».

Και τώρα το ερώτημα είναι το εξής: Με ποιον από όλους αυτούς μοιάζω τελικά; Κοιτάζοντας τον καθρέφτη, δεν μπορώ να πω ψέματα: Δε μοιάζω με κανέναν από αυτούς. Ωστόσο, επειδή εσείς δεν με έχετε δει (και υπάρχει σοβαρός λόγος γι’αυτό 😉 ), μπορείτε από εδώ και στο εξής να με φωνάζετε και Johnny…


summer-sun-poster-c10277796.jpg

Από τότε που είδα το High Fidelity, την περασμένη εβδομάδα, μου έμεινε ένα περίεργο κουσούρι, το ίδιο που είχε και ο πρωταγωνιστής της ταινίας: Φτιάχνω στιγμιαία top 5, με οτιδήποτε μου κατέβει στο κεφάλι! Και μιας και είναι καλοκαίρι, είπα να φτιάξω μερικά καλοκαιρινά top 5 – έχω που έχω το κουσούρι, ας το εκμεταλλευτώ τουλάχιστον για να γράψω και κανένα post! Πάμε, λοιπόν:

Top 5 τραγούδια για όσους έχουν ξεμείνει σε πόλη τον Αύγουστο:

1. Ξύλινα Σπαθιά – Λιωμένο Παγωτό
2. Lovin’ Spoonful – Summer In The City
3. Ace of Base – Cruel Summer
4. The Underdog Project – Summer Jam
5. Ημισκούμπρια – Πάμε Όλοι Μαζί Σε Μια Παραλία

Top 5 παραλίες που έχω τιμήσει με την παρουσία μου:

1. Κολώνα, Κύθνος
2. Κουκουναριές, Σκιάθος
3. Μύρτος, Κεφαλλονιά
4. Βάι, Κρήτη
5. Κολυμπήθρες, Πάρος

Top 5 φανταστικοί τίτλοι για καλοκαιρινές τσόντες:

1. Από τη θάλασσα, μέσα μου
2. Beach party με ούζα
3. Άμμος, χύσια και ιδρώτας
4. Καβλοκαίρι στο Αιγαίο
5. Βγάλε το τάνγκα και έλα στον μάγκα

Top 5 λόγοι που ο Αύγουστος είναι ο καλύτερος μήνας του χρόνου:

1. Η Αθήνα είναι άδεια – χρειάζεται να πω περισσότερα;
2. Οι περισσότεροι γνωστοί μας έχουν άδεια και τους βλέπουμε πού και πού
3. Τα αυγουστιάτικα μελτέμια κάνουν λιγότερο αφόρητο τον καύσωνα
4. Ξεκινά ο τρίτος προκριματικός γύρος του Champions League
5. Το πανέμορφο αυγουστιάτικο φεγγάρι, που νομίζεις ότι θα πέσει και θα σε πλακώσει

Top 5 λόγοι που ο Αύγουστος είναι ο χειρότερος μήνας του χρόνου

1. Αν δεν έχεις πάει διακοπές καταριέσαι την τύχη σου που ξέμεινες στην Αθήνα, ενώ αν βρίσκεσαι σε διακοπές καταριέσαι την τύχη σου που στο νησί που διάλεξες έχει περισσότερη φασαρία, αυτοκίνητα και πολυκοσμία από την Μεσογείων σε ώρα αιχμής
2. Δεν υπάρχουν συναυλίες, νέες ταινίες σε σινεμά ή DVD, αξιοπρεπή τηλεοπτικά προγράμματα και θέατρα, οπότε η διασκέδαση αποτελεί άγνωστη λέξη
3. Ελάχιστοι ανανεώνουν τα blogs τους, και ακόμα πιο ελάχιστοι μένουν ανεπηρέαστοι από την ζέστη, με αποτέλεσμα να γεμίζει ο τόπος από ηλίθια posts σαν αυτό που διαβάζετε τώρα
4. Τα πάσης φύσεως φυτά χρειάζονται πότισμα σχεδόν κάθε μέρα
5. Οι τσούχτρες κάνουν πάρτυ στις περισσότερες παραλίες

Top 5 χρώματα για μπικίνι:

1. Κόκκινο της φωτιάς
2. Μαύρο της πλερέζας
3. Ροζ του ροζ πάνθηρα
4. Λευκό του Ariel
5. Κίτρινο του Τουίτι

Top 5 λέξεις που χρησιμοποιούμε μόνο το καλοκαίρι:

1. Γκάργκανο
2. Μπικίνι
3. Αρκουδίσιον
4. Ρακέτες
5. Καύσωνας

Top 5 άσχημα πράγματα που συνέβησαν φέτος το καλοκαίρι:

1. Οι φωτιές σε όλη την Ελλάδα
2. Ο θάνατος του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
3. Οι μεταγραφές του Παναθηναϊκού στο ποδόσφαιρο
4. Η προκήρυξη πρόωρων εκλογών (dammit!)
5. Η απαίσια, αποκρουστική και ειδεχθής διαφήμιση της Greenpeace με τον πιτσιρικά

Top 5 καλά πράγματα που συνέβησαν φέτος το καλοκαίρι:

1. Το μαζικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα για την πυρκαγιά στην Πάρνηθα
2. Η μεταγραφή της Στάη στον Alpha – θα πέσουν σύννεφο οι ιπτάμενες γόβες-στιλέτο στην Κάντζα…
3. Η πορεία της Εθνικής Νέων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου
4. Η σύλληψη της Paris Hilton για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ – έστω κι αν δεν κράτησε πολύ
5. Η διαφήμιση του ΟΤΕ για την ευρυζωνικότητα, γνωστή και ως «στη μάνα σου το είπες;»


Όταν ο σεναριογράφος ενός σίριαλ ξεμένει από ιδέες, δεν μπορεί να βγει και να πει «αγαπητοί τηλεθεατές, επειδή τελευταία πάσχω από writer’s block και δεν έχω γράψει ούτε μισό διάλογο για το επόμενο επεισόδιο, ζητώ συγνώμη και υπόσχομαι την άλλη εβδομάδα να προσπαθήσω περισσότερο, όσο εσείς θα βλέπετε ατέλειωτες επαναλήψεις του τελευταίου επεισοδίου». Αν όχι για κάποιον πιο προφανή λόγο, τότε σίγουρα γιατί στην τηλεόραση η ειλικρίνεια δεν είναι αρετή, αλλά αδυναμία.
Και τι κάνει, λοιπόν, ο πολυμήχανος σεναριογράφος; Καταφεύγει στο αρχαιότερο (μετά το κλασικό «τελειώνω-το-επεισόδιο-πάνω-στο-καλύτερο») τηλεοπτικό τρικ: τα flashback. Θα τα βρείτε σε κάθε σίριαλ που κάποια στιγμή έγινε σαν ξεχειλωμένο λάστιχο από το τράβηγμα, από τα all time classic Φιλαράκια, μέχρι το εγχώριο Παρά 5. Αντί να γράψει ένα νέο επεισόδιο, ο σεναριογράφος κάνει ένα κολάζ από παλιές σκηνές και το παρουσιάζει ως «νέο επεισόδιο». Έξυπνο, έτσι;
Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και ένας blogger: Αντί να γράψει ένα ολοκαίνουργιο post, να κάνει μία αναδρομή στο παρελθόν, ένα flashback, και να βαφτίσει το αποτέλεσμά της «ολοκαίνουργιο post». Έτσι, αποφάσισα να επιστρέψω μετά από χρόνια στην παλιά μου γειτονιά, στο Μαρούσι, ώστε να γράψω γι’αυτό.
Ξεκίνησα το μεσημέρι, παίρνοντας το μετρό. Φυσικά, θα μπορούσα κάλλιστα να έχω πάρει το αυτοκίνητό μου και να γλιτώσω την πεζοπορία κάτω από τον αυγουστιάτικο ήλιο, ειδικά τώρα που είναι και άδειοι οι δρόμοι, αλλά τότε: 1. Θα είχαν δίκιο όσοι λένε ότι δεν δικαιολογώ πια τον τίτλο «ο άνθρωπος του μετρό» και 2. Θα ήταν κάπως αταίριαστο να επιστρέψω με αυτοκίνητο σε μία περιοχή την οποία έχω «οργώσει» με το ποδήλατό μου. Θα ένιωθα σαν να έμπαινα με τρακτέρ στο Μέγαρο Μαξίμου.
Μπαίνοντας στον ηλεκτρικό, παρατήρησα αμέσως μια μελαχρινή κοπέλα, μικρότερη από εμένα, που είχε βάψει μερικές τούφες από τα μαλλιά της λευκές και έμοιαζε με την κακιά μάγισσα του παραμυθιού. Προσέχοντας καλύτερα, παρατήρησα και ότι μιλούσε σε κάποιον και, προσέχοντας ακόμα καλύτερα, παρατήρησα ότι συνεννοούνταν με νοήματα. Χρησιμοποιούσαν τη νοηματική γλώσσα.
Αργότερα, στην «συζήτηση» μπήκε και ένα νεαρό ζευγάρι, καθώς και μία άλλη κοπέλα που μπήκε σε άλλο σταθμό. Δεν μπορώ να καταλάβω τι συζητούσαν – οι κινήσεις των χεριών τους δεν μου έλεγαν απολύτως τίποτα. Κι όμως, αυτοί γελούσαν, αγκαλιαζόντουσαν, διασκέδαζαν. Ήταν συγκλονιστικό, σαν να βλέπεις ταινία στην τηλεόραση χωρίς ήχο. Στόματα που ανοιγοκλείνουν και δεν ακούγεται τίποτα, μία παράξενη σιωπή που δεν ξέρεις αν σου προκαλεί περιέργεια, φόβο, χαμόγελο, τύψεις ή και όλα τα παραπάνω στη συσκευασία του ενός.
Επιπλέον, σαν ενθουσιώδης blogger, δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ πως η blogόσφαιρα θα ήταν ιδανικός χώρος για τους κωφάλαλους. Γιατί μπορεί οι περισσότεροι από εμάς να μην καταλαβαίνουμε τη νοηματική γλώσσα, αλλά στον γραπτό λόγο αυτό το πρόβλημα δεν υπάρχει. Ενδεχομένως και κάποιος από εσάς που διαβάζει αυτό το κείμενο να είναι κωφάλαλος, ίσως κάποιο από τα blogs που διαβάζω να είναι γραμμένο από κάποιον κωφάλαλο. Είναι φοβερό το πόσες δυνατότητες δίνει σε αυτούς τους ανθρώπους το Διαδίκτυο, έτσι δεν είναι;
Η παρέα αυτή κατέβηκε στην Νεραντζιώτισσα, στο The Mall, έναν σταθμό πριν κατέβω εγώ. Περιττό να πω ότι η επιστροφή μου στην παλιά μου γειτονιά πέρασε σε δεύτερη μοίρα – εξάλλου, λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που έφυγα. Μόνο οι φίλοι μου κι εγώ με τα ποδήλατα λείπαμε. Έτσι, το κόλπο με το flashback απέτυχε. Το ταξίδι μου στην Λεωφόρο Νοσταλγίας (παράλληλη της Λεωφόρου Χαμένων Ονείρων που τραγουδούν οι Green Day) σταμάτησε άδοξα πάνω σε μία κωφάλαλη λακούβα που εμφανίστηκε από το πουθενά στο δρόμο μου. Ποιος ξέρει, ίσως την επόμενη φορά καταφέρω να φτάσω στο τέλος (ή μήπως στην αρχή;) αυτής της λεωφόρου…Ίσως πρέπει να παρατήσω αυτήν την κακή συνήθεια που έχω, να πέφτω σε όλες τις λακούβες που βλέπω μπροστά μου…Ή ίσως έτσι είναι το σωστό…


(μουσική υπόκρουση: The Killers – Somebody Told Me)

Ζήτω μου! Έσπασα το ατομικό ρεκόρ μου τεμπελιάς, αφήνοντας το blog μου ορφανό για σχεδόν 10 μέρες. Αν και, απ’ό,τι καταλαβαίνω, αυτή την εποχή οι μόνοι που ασχολούνται με τα blogs είναι τα λιωμένα παγωτά που ξέμειναν στην Αθήνα και οι γνωστοί τελειωμένοι τύποι που ψάχνουν στο Google γυμνές φωτογραφίες της Αννίτας Πάνια και της Καλομοίρας. Συγχωρέστε με, δεν ήξερα ότι γίνεται έτσι – είναι το πρώτο μου καλοκαίρι στην blogόσφαιρα. Του χρόνου θα το κάνω καλοκαιρινό το blog, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

(μουσική υπόκρουση: Garbage – Only Happy When It Rains)

Καλά ρε μάστορα, πλάκα μας κάνεις;;; Εδώ ψηνόμαστε από τη ζέστη και εσύ μας λες πόσο σου αρέσει η βροχή;;; Μου φαίνεται ότι η ζέστη χτύπησε και τον Φαρσέρ στο κεφάλι…

(μουσική υπόκρουση: Red Hot Chili Peppers – Hump De Bump)

Έλεγα, λοιπόν, ότι το καλοκαίρι δεν είναι εποχή για blogging. Όπως τα δελτία ειδήσεων αναγκάζονται να μας δείχνουν κώλους για να γεμίζουν τον τηλεοπτικό τους χρόνο, επειδή δεν υπάρχουν ειδήσεις, έτσι και οι bloggers αναγκάζονται να γράφουν τα παράγωγα των κώλων (δηλαδή, σκατά). επειδή δεν συμβαίνει τίποτα απολύτως. Και μετά σου λένε ότι τα blogs διαφέρουν από τα παραδοσιακά ΜΜΕ…

(μουσική υπόκρουση: Magic De Spell – Διαλύεσαι)

Έχω βαρεθεί να βλέπω παραλίες, να ακούω για παραλίες, να σκέφτομαι παραλίες. Η δικτατορία της παραλίας δεν θα περάσει! Μήπως ξέρει κανείς κάποιο καλό ντοκιμαντέρ για την Ανταρκτική, την εποχή των παγετώνων ή έστω κάτι χριστουγεννιάτικο; Μου έχει λείψει αφάνταστα ο χειμώνας. Χμμ…ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να δω επιτέλους τον Καρυοθραύστη ολόκληρο χωρίς να με πάρει ο ύπνος…

(μουσική υπόκρουση: Meredith Brooks – Bitch)

Έχει την πλάκα του το να μην έχεις τίποτα να κάνεις, γιατί όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις, τότε μπορείς να κάνεις οτιδήποτε. Μην στενοχωριέστε αν δεν καταλάβατε τι εννοώ – ούτε εγώ θα καταλάβαινα, αν αυτό σας παρηγορεί. Σήμερα κλείστηκα στο σπίτι και είδα ταινίες που θα έπρεπε να έχω δει πολύ καιρό πριν. Το Batman Begins, το High Fidelity, το Sin City…ε, και μετά είδα το Σεβίλη-Ρεάλ Μαδρίτης, γιατί ένιωσα ότι είχα προσλάβει πολλή κουλτούρα και μπορεί να μην την άντεχε ο οργανισμός μου. Αύριο λέω να νοικιάσω έναν Μπέργκμαν και έναν Παζολίνι και μετά καπάκι να δω την Τσέλσι, την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Αρσεναλ στην πρώτη αγωνιστική της Premier League…Πωπωωωωωωωω, ανακατεύτηκα ήδη…

(μουσική υπόκρουση: Ξύλινα Σπαθιά – Ένα Παράξενο Τραγούδι)

Φυσικά, μη νομίζετε πως όλες οι μέρες μου είναι τόσο ανούσιες. Χθες το απόγευμα έκανα μια υπέροχη βόλτα από το Γκάζι στο Θησείο, και από εκεί μέχρι το Σύνταγμα. Τελικά, το Γκάζι είναι φοβερή περιοχή! Δίπλα στις ιν (in), χάι (high) και γουάου (wow) καφετέριες βλέπεις χαμόσπιτα και μισογκρεμισμένους τοίχους. Και όσοι δεν είναι γκρεμισμένοι, είναι στολισμένοι με υπέροχα τατουάζ – κοινλως, γκραφίτι. Δεν νομίζω ότι έχω ταυτιστεί ποτέ περισσότερο με άλλο σύνθημα γραμμένο σε τοίχο, παρά μόνο με αυτό που βρήκα σε μία πόρτα ενός σπιτιού κοντά στην Πειραιώς: «ΑΔΕΙΟΥΧΟΙ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, ΣΤΟΝ ΑΓΥΡΙΣΤΟ». Θα το βάλω και σε φωτό όταν ξεπεραστούν τα τεχνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο συγγραφέας, τρομάρα του.

(μουσική υπόκρουση: Creed – Six Feet From The Edge)

Εσύ που το διαβάζεις αυτό, με εντυπωσιάζεις. Εκτός από το γεγονός ότι είσαι ένας από τους 2-3 που αντί να ξεροψήνονται σε κάποια Κυκλάδα ή σε κάποιο Δωδεκάνησο κάθονται και διαβάζουν τα παραληρήματά μου, κατάφερες να φτάσεις και μέχρι εδώ. Η επιμονή σου είναι αξιοθαύμαστη, αλλά η εγκεφαλική σου δραστηριότητα εξαιρετικά περιορισμένη. Μην αισθάνεσαι άσχημα, όλοι το παθαίνουμε με τη ζέστη. Είπαμε, το καλοκαίρι δεν είναι blogger-friendly εποχή. Γιατί δεν ανοίγεις ένα βιβλίο καλύτερα;

(μουσική υπόκρουση: Joe Cocker – Summer In The City)

Πιστόλι να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα δεν έχω.
Σκοινί να κρεμαστώ από τον πολυέλαιο δεν έχω – επίσης, δεν έχω και πολυέλαιο.
Μαχαίρια έχω,. αλλά μέχρι να βρω την καρδιά θα έχω γεμίσει αίματα – και άντε μετά να τα μαζεύεις από το πάτωμα.
Ναρκωτικά για να πάρω υπερβολική δόση δεν μου βρίσκονται πρόχειρα.
Ποντικοφάρμακο δεν έχω στο σπίτι, ούτε αρσενικό.
Λεφτά δεν έχω να βάλω πληρωμένο δολοφόνο να με ξεκάνει.

Εντάξει, μπορώ να ακούσω αυτό το τραγούδι χωρίς να φοβάμαι τις καταστροφικές του συνέπειες στην ψυχολογία μου. Hot night, summer in the city…Ααααααααααααααχ…

Επόμενη σελίδα: »