Αύγουστος 2007



Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αποτινάξει κανείς από πάνω του το βαρύ φορτίο της ευθύνης για κάτι κακό. Όπως έγραφα και χθες, ο Βύρων Πολύδωρας βρήκε τον πιο πρωτότυπο: Το βάφτισε «Στρατηγό Άνεμο». Νομίζω πως αυτή είναι μόνο η αρχή: Στο επόμενο πολύνεκρο αεροπορικό δυστύχημα υπαίτιος θα είναι ο αμείλικτος «Σμήναρχος Κακοκαιρίας», ενώ για μία ναυτική τραγωδία θα ευθύνεται ο «Ναύαρχος Ύφαλος».
Για σκεφτείτε αυτή την τακτική να την ήξεραν πιο παλιά…τον Σωκράτη θα τον είχε σκοτώσει ο «Πολέμαρχος Κώνειος», τον Κένεντι ο «Σερίφης Σφαίρας» και τον βασιλιά Γεώργιο τον Α’ ο «Συνταγματάρχης Μαϊμού». Για να μη μιλήσω για τα αμέτρητα θύματα του «Καπετάν Καρκίνου», του «Δόκτορος Εγκεφαλικού» και του «Ταγματάρχη Τροχαίου».
Επίσης, αυτή η τακτική θα χρησίμευε στα σπορ: Μια ομάδα μπάσκετ θα έριχνε την αποτυχία της στην «Υπολοχαγό Μπασκέτα», μία ομάδα ποδοσφαίρου στον «Δεκανέα Δοκάρη» και μία ομάδα βόλει στον «Επιτελάρχη Φιλέ».
Αν υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο αξίζει ο Βύρων Πολύδωρας να παραμείνει στο Υπουργείο του, αυτός είναι το άφθονο γέλιο που μας προσφέρει σε περιόδους που ακόμα και το χαμόγελο μας βγαίνει δύσκολα. Αλλά αρκεί αυτό για να κρατήσει έναν άχρηστο άνθρωπο σε ένα πολύ σημαντικό πόστο; Μάλλον όχι, γιατί τότε ο Λάκης Λαζόπουλος θα είχε δυο-τρία Υπουργεία.
Η προεκλογική περίοδος συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον (παραμένει στο μηδέν), και από σήμερα απαγορεύονται και οι δημοσκοπήσεις. Κρίμα…Πώς θα ζήσει τώρα ο Πρετεντέρης;;;

Υ.Γ.: Γλιτώσατε το μαρτύριο των διακοπών μου, γιατί οι φωτογραφίες που τράβηξα δεν «περνάνε» στον υπολογιστή. Και φωτορεπορτάζ χωρίς φωτογραφίες δεν γίνεται, γίνεται;


Συνήθως, τον Αύγουστο επιστρέφω από τις διακοπές μου μαυρισμένος στην Αθήνα. Φέτος, επιστρέφω από τις διακοπές μου στην μαυρισμένη Αθήνα. Αυτό το (κρύο) ορεκτικό black humor (κυριολεκτικά black, έτσι;) αποτελεί την απελπισμένη προσπάθειά μου να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα. Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να προσπαθείς να κάνεις χιούμορ εν μέσω μιας εθνικής τραγωδίας. Στην καλύτερη περίπτωση θα χαρακτηριστείς αναίσθητος και την χειρότερη προτιμώ να μην την σκέφτομαι.
Αλλά κι εσείς…Τι να σας πω…Άχρηστοι τελείως είστε…5 μέρες είπα κι εγώ να πάω διακοπές και καταστράφηκε η μισή χώρα! Τις περισσότερες φορές, σε όποιο μέρος κάνω διακοπές συμβαίνει κάτι κακό: Ήμουν στη Θάσο όταν ο Σεχίδης έκοψε φέτες το σόι του, ήμουν στην Κεφαλλονιά όταν κάηκε το μισό νησί πριν μερικά χρόνια, ήμουν στη Μυτιλήνη όταν είχε γίνει ο μεγάλος σεισμός στην Τουρκία (και τον ένιωσα). Φέτος, το κακό συνέβη σε όλες τις περιοχές εκτός από αυτήν που πήγα διακοπές! Δέχομαι προσκλήσεις για ποδαρικά την ερχόμενη Πρωτοχρονιά – θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
Τουλάχιστον κάνατε και κάτι καλό: Πήγατε όλοι στο Σύνταγμα να διαμαρτυρηθείτε. Στην συγκέντρωση για την Πάρνηθα ούτε οι μισοί δεν είχατε πάει – συνεπέστατοι είστε, συγχαρητήρια.
Ίσως ήταν οι μοναδικές διακοπές στη ζωή μου που είδα τόση πολλή τηλεόραση. Η δημοσιογραφία είναι το αντικείμενό μου και έχω αυτό το βίτσιο να θέλω να τα μαθαίνω όλα και να τα σχολιάζω όλα. Και πώς να μη σχολιάσω τον ανεκδιήγητο Βλίτωνα Πολύχοντρα, που μετονόμασε στρατηγικά την ανικανότητά του σε «στρατηγό άνεμο» – προφανώς ο «συνταγματάρχης Πυροσβεστική» απουσιάζει σε άδεια. Πώς να μην κράξω ανελέητα έναν Υπουργό Πολιτισμού (που έχει τόση σχέση με τον πολιτισμό όση η Μαστροκώστα με την Επίδαυρο) ο οποίος θεωρεί πως απλά «κάηκαν μερικά δέντρα στον περιβάλλοντα χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας», όταν μόνο κατά τύχη τη γλίτωσαν τα αρχαία μνημεία (ή μήπως τα έσωσε ο πονόψυχος «στρατηγός άνεμος»;). Και πώς να μην αναφερθώ στον Νίκο Αλιάγα, που προφανώς ζει σε κάποιον άλλο πλανήτη, όπου οι καταστροφικές πυρκαγιές έχουν «μια περίεργη ομορφιά».
Δεν ξέρω αν οι πυρκαγιές θα επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτό που ξέρω είναι πως αν κάποιος ίδρυε ένα νέο κόμμα, το Κ.Α.Μ.Ε.Ν.Ο.Ι. (Κίνημα Ανεξάρτητων και Μετριοπαθών Ελλήνων με Νέες και Ουσιαστικές Ιδέες) και κατέβαινε στις εκλογές, θα τις κέρδιζε άνετα. Είμαστε όλοι τόσο αηδιασμένοι από τα υπάρχοντα κόμματα, που ξαφνικά η αναρχία αρχίζει και φαίνεται πολύ ελκυστική προοπτική. Και αυτό είναι λίγο ανησυχητικό.
Αυτό το post δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία απλή ειδοποίηση: Επέστρεψα, είμαι πλήρως ενημερωμένος και σκοπεύω να προκαλέσω πολλά χαμόγελα στις επόμενες μέρες μέχρι τις εκλογές, εκμεταλλευόμενος τις υπέροχες «πάσες» που μου δίνουν οι πολιτικοί, ανεξαρτήτως παράταξης. Αν και η σάτιρα είναι ένα πάντα επίκαιρο είδος, φαίνεται πραγματικά σαν να επινοήθηκε ειδικά για την προεκλογική περίοδο.
Στο μεταξύ όμως, θα υποβληθείτε στο παραδοσιακό μαρτύριο στο οποίο έχουν υποβληθεί γενιές και γενιές Ελλήνων, και αυτό είναι οι ατέλειωτες διηγήσεις για τις διακοπές των άλλων. Κάποτε γινόταν με σλάιντς και φωτογραφικά άλμπουμ, τώρα γίνεται και μέσω των blogs. Αύριο το πρωί, όταν οργανωθώ, θα σας ταλαιπωρήσω με φωτογραφίες και διηγήσεις από την περιπέτειά μου στην Άνδρο. Μέχρι τότε, φροντίστε να μην έχετε κάψει κι άλλα δάση, αλλιώς θα βγάλω διαφήμιση σε στυλ Greenpeace: θα φορέσω ένα άνορακ και θα σας απειλήσω ότι αν δεν είστε μαζί μου, είστε εναντίον μου, με αποτέλεσμα να κλάσετε μέντες, μπανιέρες και λοιπά αρωματικά.
Και μια τελευταία παρατήρηση, γιατί θα σκάσω αν δεν το πω: Στην Ελλάδα, υπάρχει μία και μόνο μία κατηγορία ανθρώπων που κάνουν τη δουλειά τους σωστά, μεθοδικά και υποδειγματικά, και αυτοί είναι οι εμπρηστές. Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, αν προστατεύαμε τα δάση μας με τον ίδιο ζήλο που οι εμπρηστές τα καίνε, τότε θα είχαμε τόσο πράσινο που θα γκρινιάζαμε ότι δεν υπάρχουν αρκετές πολυκατοικίες!!!


bergis.jpg

Αυτό είναι το τελευταίο μου post πριν αποβιβαστώ στην Άνδρο (αν στο μεταξύ ακούσετε ότι το νησί έχει βουλιάξει 100 μέτρα τις τελευταίες μέρες, τουλάχιστον θα ξέρετε τον υπαίτιο). Θα το υποφέρετε για 5-6 μέρες, γι’αυτό φρόντισα να το κάνω όσο γίνεται πιο υποφερτό – είμαστε τώρα να χάνουμε αναγνώστες; Όχι βέβαια!
Που λέτε, μπήκαμε και επισήμως σε προεκλογική περίοδο. Συνήθως δεν ασχολούμαι με τους πολιτικούς, εν μέρει επειδή και αυτοί δεν ασχολούνται ποτέ μαζί μου, αν εξαιρέσουμε τα πανομοιότυπα γράμματα που μου στέλνουν στη γιορτή μου. Αλλά είναι μερικά πράγματα που απλά δεν μπορείς να μην τα σχολιάσεις.
Κάθε 4 χρόνια η ίδια ιστορία: «Αν μας εκλέξετε, θα φροντίσουμε ώστε όλοι οι λαγοί της ελληνικής επικρατείας να αποκτήσουν επιτέλους φανταχτερά πετραχήλια». Και όταν έρχεται η ώρα να πραγματοποιήσουν τις υποσχέσεις τους, κρατάνε για τον εαυτό τους τα πετραχήλια και αφήνουν τους λαγούς να περιμένουν μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Όλα τα κόμματα δίνουν τις ίδιες υποσχέσεις, τις οποίες δεν κρατούν ποτέ. Γιατί, λοιπόν, να μην κάνουν μια στροφή 180 μοιρών και να δώσουν υποσχέσεις που όχι μόνο θα μπορούν να πραγματοποιήσουν, αλλά θα προσελκύσουν ενδεχομένως και πολλούς ψηφοφόρους; Να μερικές ιδέες:

Ν.Δ.

– «Αν εκλεγούμε, θα αντικαταστήσουμε τον Βύρωνα Πολύδωρα με έναν πιο ικανό, λαοφιλή και ευαισθητοποιημένο Υπουργό Δημόσιας Τάξης. Ήδη συζητάμε τα ονόματα των Τζένγκις Χαν, Μάικ Τάισον και Ντούσαν Μπάγεβιτς»

– «Αν εκλεγούμε, ο κ. Καραμανλής θα αποκαλύψει τα πορίσματα της εμπεριστατωμένης έρευνάς του για την ποιότητα των κοψιδιών που προσφέρονται στον ελληνικό λαό και την αξιολόγηση όλων των εστιατορίων και ταβερνών της χώρας, ώστε όλοι οι Έλληνες να μπορούν να απολαύσουν γευστικό κοντοσούβλι και λαχταριστά παϊδάκιᨻ

– «Αν εκλεγούμε, θα μοιράσουμε σε όλη την Ελλάδα DVD με την ιστορική πλέον τούμπα της Φάνης Πάλλη-Πετραλιά, ώστε να μπορεί ο κάθε Έλληνας πολίτης να αναφωνεί περήφανα ‘Φάνη Πάλλη, πέσε πάλι!'»

– «Αν εκλεγούμε, θα φέρουμε στην Ελλάδα τη Μαντόνα για μία και μοναδική συναυλία στην Πλατεία Συντάγματος την 28η Οκτωβρίου, αμέσως μετά την παρέλαση, σε ένα ονειρικό ντουέτο με την Έφη Θώδη, όπου θα τραγουδήσουν δημοτικά και νησιώτικα τραγούδια του τόπου μας, ενώ η βασίλισσα της ποπ θα κλείσει το σόου φιλώντας στο στόμα την ελληνίδα αοιδό»

– «Αν εκλεγούμε, δεσμευόμαστε ότι δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά καταστροφική πυρκαγιά στα ελληνικά δάση, αφού θα τα κόψουμε όλα και στη θέση τους θα χτίσουμε πολυτελείς βίλες για τον απλό Έλληνα πολίτη»

– «Αν εκλεγούμε, θα σας πούμε κι άλλα καταπληκτικά ανέκδοτα από αυτά που μόνο εμείς ξέρουμε, όπως ‘το πράσινο καίει το πράσινο’, ‘δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη στο θέμα των ομολόγων’ κλπ»

ΠΑ.ΣΟ.Κ.

–  «Αν εκλεγούμε, θα βάλουμε την Εύα Καϊλή να κάνει αισθησιακό στριπτίζ προς τέρψιν των ανδρών ψηφοφόρων μας.. Όσο για τις γυναίκες που μας στήριξαν, το ίδιο θα πράξει ο σέξι Κίμωνας Κουλούρης»

– «Αν εκλεγούμε, θα στείλουμε την Βάσω Παπανδρέου στο Extreme Makeover και θα γίνει αγνώριστη – ή έστω θα μπορεί ο ελληνικός λαός να την κοιτάζει χωρίς να χρειάζεται σακούλες για τον εμετό»

– «Αν εκλεγούμε, θα βάλουμε τον Γιώργο Παπανδρέου να κάνει κάθε μέρα τζόγκινγκ για πολλές ώρες, ώστε να αφήνει τους υπόλοιπους που έχουν μία ιδέα από πολιτική να κυβερνήσουν τη χώρα»

– «Αν εκλεγούμε, υποσχόμαστε να μην πειράξουμε τα ‘γαλάζια παιδιά’. Απλώς, θα τα βάλουμε να παίξουν στην ίδια παιδική χαρά με τα δικά μας ‘πράσινα παιδιά'»

– «Αν εκλεγούμε, θα βγάλουμε σε όλα τα στελέχη της κυβέρνησής μας γελοία παρατσούκλια, όπως έγινε με τον ‘αρκούδο’ Νίκο Αθανασάκη. Για παράδειγμα, ο Γιώργος Παπανδρέου θα είναι το ‘ζουλάπι’, ο Ευάγγελος Βενιζέλος ο ‘μπαφούσκας’ και η Άννα Διαμαντοπούλου η ‘ζαργάνα'»

– «Αν εκλεγούμε, θα αναγκάσουμε τον Ευάγγελο Βενιζέλο να κλειστεί στο σπίτι του και να μην ξαναβγεί μέχρι να χάσει 70 κιλά. Η προσπάθειά του θα βιντεοσκοπηθεί και θα προβληθεί από την κρατική τηλεόραση εν είδει ριάλιτι σόου, με τίτλο ‘Βαγγέλη, σφίξε κι άλλο το ζωνάρι'»

Κ.Κ.Ε.

– «Αν εκλεγούμε, θα καταργήσουμε οτιδήποτε αμερικάνικο από την ελληνική αγορά. Η καπιταλιστική Coca Cola θα αντικατασταθεί από την κομμουνιστική K.K. Cola, τα ιμπεριαλιστικά McDonalds θα αντικατασταθούν από τα κρατικά McAlekas, ενώ την θέση των αμερικανικών ουίσκι θα πάρει η άριστης ποιότητας βότκα Gorbachev»

– «Αν εκλεγούμε, θα διοργανώσουμε ένα μεγάλο πάρτυ στον Περισσό, όπου θα τραγουδήσουν οι κομμουνιστές τροβαδούροι Αδελφοί Καραμπαζόφ, τρία συγκροτήματα αφρικανών μεταναστών και οι παγκοσμίου φήμης αργεντινοί Los Malaperdos de la Communa»

– «Αν εκλεγούμε, θα αυξήσουμε την κατώτατη σύνταξη στα 700 ευρώ και τον βασικό μισθό στα 800 ευρώ (αλλά θα εφαρμόσουμε ανώτατη σύνταξη 705 ευρώ και ανώτατο μισθό 802 ευρώ)»

– «Αν εκλεγούμε, θα παραδεχτούμε δημόσια ότι στη Σοβιετική Ένωση υπήρχαν γκουλάγκ, ότι ο Στάλιν ήταν κάπως τσαντίλας και ότι ίσως ο Τρότσκι ήταν καλό παιδί τελικά»

ΣΥ.ΡΙΖ.Α (όνομα να σου πετύχει!)

– «Αν εκλεγούμε, θα ανοίξουμε τρελοκομεία σε κάθε γωνιά της Ελλάδας – είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, αφού προφανώς δε θα’στε με τα καλά σας»

ΛΑ.Ο.Σ.

– «Αν εκλεγούμε, την επόμενη μέρα κιόλας θα ξεκινήσουμε να πάρουμε την Πόλη – αν πάρουμε τον πούλο, θα κατηγορήσουμε τους Αλβανούς που υπονομεύουν τον αγώνα μας»

– «Αν εκλεγούμε, θα φέρουμε στο ΤΗΛΕ ΑΣΤΥ τους τελευταίους κύκλους επεισοδίων του Lost, του Desperate Housewives και του Heroes»

– «Αν εκλεγούμε, θα γράψουμε βιβλία ιστορίας της 6ης Δημοτικού που πραγματικά θα μαθαίνουν στα παιδιά μας πόσο σπουδαίος λαός είμαστε. Μεταξύ άλλων, θα αναφέρουν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν φιλειρηνιστής, το ΕΑΜ τρομοκρατική οργάνωση και ο Κεμάλ Ατατούρκ γκέι»

Αν εκλεγούμε, δεσμευόμαστε ότι η Έφη Σαρρή δεν θα τραγουδήσει όσο θα είμαστε κυβέρνηση, αφού θα ισχύει το βουλευτικό ασυμβίβαστο. Για τις επόμενες εκλογές, προσπαθούμε ήδη να προσεγγίσουμε την Καλομοίρα, τη Γωγώ Μαστροκώστα και τα ταλέντα της Αννίτας Πάνια»


johnny_depp.jpg

Ο anisixos μου είχε προτείνει πριν πολύυυυυυυυυυυυυ καιρό μία ιστοσελίδα, στην οποία μπορεί ο καθένας να βάλει μία φωτογραφία του και να δει με ποιους celebrities μοιάζει. Μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα (καλό ψώνιο είμαι του λόγου μου) και τελικά το έκανα. Και ιδού τα (μάλλον ανησυχητικά) αποτελέσματα:

– Στην πρώτη φωτογραφία που δοκίμασα, τα πράγματα ήταν όχι απλά ενθαρρυντικά, αλλά τουλάχιστον εντυπωσιακά: 71% ομοιότητα με τον Τζόνι Ντεπ (!), 64% με τον Ρότζερ Φέντερερ (!!) και κάπου στο 60% με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο (!!!). Πιστέψτε με, 23 χρόνια τώρα κανείς δεν μου έχει πει ότι μοιάζω σε οποιονδήποτε από όλους αυτούς – και για να είμαι απολύτως ειλικρινής, αυτό δεν με εκπλήσσει καθόλου. Αντίθετα, με εκπλήσσει η ετυμηγορία ενός site που με έχει δει μόλις μία φορά στη ζωή του. Έτσι, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου με κάποια άλλη φωτογραφία, στην οποία φρόντισα να κοιτάζω κατάματα το πουλάκι, περιμένοντας πιο ρεαλιστικά αποτελέσματα.

– Ωστόσο, ο ρεαλισμός δεν μας χτύπησε την πόρτα ούτε αυτή τη φορά. Μπορεί αυτή τη φορά τα ηχηρά ονόματα να απουσίαζαν, όμως το ποσοστό ομοιότητας της τάξεως του 69% με τον Ματ Ντέιμον δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Φυσικά, ούτε αυτό το αποτέλεσμα με ικανοποίησε, καθώς το μόνο κοινό που έχουμε με τον Ματ Ντέιμον είναι οι περιορισμένες δυνατότητές μας στην υποκριτική. Έτσι, χρησιμοποίησα και μία παλιότερη φωτογραφία μου, ώστε να δω τι θα ακολουθούσε. Ποιος ήταν ο επόμενος, ο Μπραντ Πιτ;

– Όχι, δεν μοιάζω με τον Μπραντ Πιτ (όχι πως μοιάζω με όλους τους άλλους, αλλά προς το παρόν ας πούμε ότι το αντιπαρέρχομαι αυτό). Η τρίτη φωτογραφία είχε το ίδιο σουρεαλιστικό αποτέλεσμα, αλλά λιγότερο εντυπωσιακό: Ομοιότητα 69% με τον Εντ Χάρις, που είναι εξαιρετικός ηθοποιός, αλλά δεν θα τον έλεγες και ακριβώς «τεκνό».

Και τώρα το ερώτημα είναι το εξής: Με ποιον από όλους αυτούς μοιάζω τελικά; Κοιτάζοντας τον καθρέφτη, δεν μπορώ να πω ψέματα: Δε μοιάζω με κανέναν από αυτούς. Ωστόσο, επειδή εσείς δεν με έχετε δει (και υπάρχει σοβαρός λόγος γι’αυτό 😉 ), μπορείτε από εδώ και στο εξής να με φωνάζετε και Johnny…


summer-sun-poster-c10277796.jpg

Από τότε που είδα το High Fidelity, την περασμένη εβδομάδα, μου έμεινε ένα περίεργο κουσούρι, το ίδιο που είχε και ο πρωταγωνιστής της ταινίας: Φτιάχνω στιγμιαία top 5, με οτιδήποτε μου κατέβει στο κεφάλι! Και μιας και είναι καλοκαίρι, είπα να φτιάξω μερικά καλοκαιρινά top 5 – έχω που έχω το κουσούρι, ας το εκμεταλλευτώ τουλάχιστον για να γράψω και κανένα post! Πάμε, λοιπόν:

Top 5 τραγούδια για όσους έχουν ξεμείνει σε πόλη τον Αύγουστο:

1. Ξύλινα Σπαθιά – Λιωμένο Παγωτό
2. Lovin’ Spoonful – Summer In The City
3. Ace of Base – Cruel Summer
4. The Underdog Project – Summer Jam
5. Ημισκούμπρια – Πάμε Όλοι Μαζί Σε Μια Παραλία

Top 5 παραλίες που έχω τιμήσει με την παρουσία μου:

1. Κολώνα, Κύθνος
2. Κουκουναριές, Σκιάθος
3. Μύρτος, Κεφαλλονιά
4. Βάι, Κρήτη
5. Κολυμπήθρες, Πάρος

Top 5 φανταστικοί τίτλοι για καλοκαιρινές τσόντες:

1. Από τη θάλασσα, μέσα μου
2. Beach party με ούζα
3. Άμμος, χύσια και ιδρώτας
4. Καβλοκαίρι στο Αιγαίο
5. Βγάλε το τάνγκα και έλα στον μάγκα

Top 5 λόγοι που ο Αύγουστος είναι ο καλύτερος μήνας του χρόνου:

1. Η Αθήνα είναι άδεια – χρειάζεται να πω περισσότερα;
2. Οι περισσότεροι γνωστοί μας έχουν άδεια και τους βλέπουμε πού και πού
3. Τα αυγουστιάτικα μελτέμια κάνουν λιγότερο αφόρητο τον καύσωνα
4. Ξεκινά ο τρίτος προκριματικός γύρος του Champions League
5. Το πανέμορφο αυγουστιάτικο φεγγάρι, που νομίζεις ότι θα πέσει και θα σε πλακώσει

Top 5 λόγοι που ο Αύγουστος είναι ο χειρότερος μήνας του χρόνου

1. Αν δεν έχεις πάει διακοπές καταριέσαι την τύχη σου που ξέμεινες στην Αθήνα, ενώ αν βρίσκεσαι σε διακοπές καταριέσαι την τύχη σου που στο νησί που διάλεξες έχει περισσότερη φασαρία, αυτοκίνητα και πολυκοσμία από την Μεσογείων σε ώρα αιχμής
2. Δεν υπάρχουν συναυλίες, νέες ταινίες σε σινεμά ή DVD, αξιοπρεπή τηλεοπτικά προγράμματα και θέατρα, οπότε η διασκέδαση αποτελεί άγνωστη λέξη
3. Ελάχιστοι ανανεώνουν τα blogs τους, και ακόμα πιο ελάχιστοι μένουν ανεπηρέαστοι από την ζέστη, με αποτέλεσμα να γεμίζει ο τόπος από ηλίθια posts σαν αυτό που διαβάζετε τώρα
4. Τα πάσης φύσεως φυτά χρειάζονται πότισμα σχεδόν κάθε μέρα
5. Οι τσούχτρες κάνουν πάρτυ στις περισσότερες παραλίες

Top 5 χρώματα για μπικίνι:

1. Κόκκινο της φωτιάς
2. Μαύρο της πλερέζας
3. Ροζ του ροζ πάνθηρα
4. Λευκό του Ariel
5. Κίτρινο του Τουίτι

Top 5 λέξεις που χρησιμοποιούμε μόνο το καλοκαίρι:

1. Γκάργκανο
2. Μπικίνι
3. Αρκουδίσιον
4. Ρακέτες
5. Καύσωνας

Top 5 άσχημα πράγματα που συνέβησαν φέτος το καλοκαίρι:

1. Οι φωτιές σε όλη την Ελλάδα
2. Ο θάνατος του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
3. Οι μεταγραφές του Παναθηναϊκού στο ποδόσφαιρο
4. Η προκήρυξη πρόωρων εκλογών (dammit!)
5. Η απαίσια, αποκρουστική και ειδεχθής διαφήμιση της Greenpeace με τον πιτσιρικά

Top 5 καλά πράγματα που συνέβησαν φέτος το καλοκαίρι:

1. Το μαζικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα για την πυρκαγιά στην Πάρνηθα
2. Η μεταγραφή της Στάη στον Alpha – θα πέσουν σύννεφο οι ιπτάμενες γόβες-στιλέτο στην Κάντζα…
3. Η πορεία της Εθνικής Νέων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου
4. Η σύλληψη της Paris Hilton για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ – έστω κι αν δεν κράτησε πολύ
5. Η διαφήμιση του ΟΤΕ για την ευρυζωνικότητα, γνωστή και ως «στη μάνα σου το είπες;»


Όταν ο σεναριογράφος ενός σίριαλ ξεμένει από ιδέες, δεν μπορεί να βγει και να πει «αγαπητοί τηλεθεατές, επειδή τελευταία πάσχω από writer’s block και δεν έχω γράψει ούτε μισό διάλογο για το επόμενο επεισόδιο, ζητώ συγνώμη και υπόσχομαι την άλλη εβδομάδα να προσπαθήσω περισσότερο, όσο εσείς θα βλέπετε ατέλειωτες επαναλήψεις του τελευταίου επεισοδίου». Αν όχι για κάποιον πιο προφανή λόγο, τότε σίγουρα γιατί στην τηλεόραση η ειλικρίνεια δεν είναι αρετή, αλλά αδυναμία.
Και τι κάνει, λοιπόν, ο πολυμήχανος σεναριογράφος; Καταφεύγει στο αρχαιότερο (μετά το κλασικό «τελειώνω-το-επεισόδιο-πάνω-στο-καλύτερο») τηλεοπτικό τρικ: τα flashback. Θα τα βρείτε σε κάθε σίριαλ που κάποια στιγμή έγινε σαν ξεχειλωμένο λάστιχο από το τράβηγμα, από τα all time classic Φιλαράκια, μέχρι το εγχώριο Παρά 5. Αντί να γράψει ένα νέο επεισόδιο, ο σεναριογράφος κάνει ένα κολάζ από παλιές σκηνές και το παρουσιάζει ως «νέο επεισόδιο». Έξυπνο, έτσι;
Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και ένας blogger: Αντί να γράψει ένα ολοκαίνουργιο post, να κάνει μία αναδρομή στο παρελθόν, ένα flashback, και να βαφτίσει το αποτέλεσμά της «ολοκαίνουργιο post». Έτσι, αποφάσισα να επιστρέψω μετά από χρόνια στην παλιά μου γειτονιά, στο Μαρούσι, ώστε να γράψω γι’αυτό.
Ξεκίνησα το μεσημέρι, παίρνοντας το μετρό. Φυσικά, θα μπορούσα κάλλιστα να έχω πάρει το αυτοκίνητό μου και να γλιτώσω την πεζοπορία κάτω από τον αυγουστιάτικο ήλιο, ειδικά τώρα που είναι και άδειοι οι δρόμοι, αλλά τότε: 1. Θα είχαν δίκιο όσοι λένε ότι δεν δικαιολογώ πια τον τίτλο «ο άνθρωπος του μετρό» και 2. Θα ήταν κάπως αταίριαστο να επιστρέψω με αυτοκίνητο σε μία περιοχή την οποία έχω «οργώσει» με το ποδήλατό μου. Θα ένιωθα σαν να έμπαινα με τρακτέρ στο Μέγαρο Μαξίμου.
Μπαίνοντας στον ηλεκτρικό, παρατήρησα αμέσως μια μελαχρινή κοπέλα, μικρότερη από εμένα, που είχε βάψει μερικές τούφες από τα μαλλιά της λευκές και έμοιαζε με την κακιά μάγισσα του παραμυθιού. Προσέχοντας καλύτερα, παρατήρησα και ότι μιλούσε σε κάποιον και, προσέχοντας ακόμα καλύτερα, παρατήρησα ότι συνεννοούνταν με νοήματα. Χρησιμοποιούσαν τη νοηματική γλώσσα.
Αργότερα, στην «συζήτηση» μπήκε και ένα νεαρό ζευγάρι, καθώς και μία άλλη κοπέλα που μπήκε σε άλλο σταθμό. Δεν μπορώ να καταλάβω τι συζητούσαν – οι κινήσεις των χεριών τους δεν μου έλεγαν απολύτως τίποτα. Κι όμως, αυτοί γελούσαν, αγκαλιαζόντουσαν, διασκέδαζαν. Ήταν συγκλονιστικό, σαν να βλέπεις ταινία στην τηλεόραση χωρίς ήχο. Στόματα που ανοιγοκλείνουν και δεν ακούγεται τίποτα, μία παράξενη σιωπή που δεν ξέρεις αν σου προκαλεί περιέργεια, φόβο, χαμόγελο, τύψεις ή και όλα τα παραπάνω στη συσκευασία του ενός.
Επιπλέον, σαν ενθουσιώδης blogger, δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ πως η blogόσφαιρα θα ήταν ιδανικός χώρος για τους κωφάλαλους. Γιατί μπορεί οι περισσότεροι από εμάς να μην καταλαβαίνουμε τη νοηματική γλώσσα, αλλά στον γραπτό λόγο αυτό το πρόβλημα δεν υπάρχει. Ενδεχομένως και κάποιος από εσάς που διαβάζει αυτό το κείμενο να είναι κωφάλαλος, ίσως κάποιο από τα blogs που διαβάζω να είναι γραμμένο από κάποιον κωφάλαλο. Είναι φοβερό το πόσες δυνατότητες δίνει σε αυτούς τους ανθρώπους το Διαδίκτυο, έτσι δεν είναι;
Η παρέα αυτή κατέβηκε στην Νεραντζιώτισσα, στο The Mall, έναν σταθμό πριν κατέβω εγώ. Περιττό να πω ότι η επιστροφή μου στην παλιά μου γειτονιά πέρασε σε δεύτερη μοίρα – εξάλλου, λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που έφυγα. Μόνο οι φίλοι μου κι εγώ με τα ποδήλατα λείπαμε. Έτσι, το κόλπο με το flashback απέτυχε. Το ταξίδι μου στην Λεωφόρο Νοσταλγίας (παράλληλη της Λεωφόρου Χαμένων Ονείρων που τραγουδούν οι Green Day) σταμάτησε άδοξα πάνω σε μία κωφάλαλη λακούβα που εμφανίστηκε από το πουθενά στο δρόμο μου. Ποιος ξέρει, ίσως την επόμενη φορά καταφέρω να φτάσω στο τέλος (ή μήπως στην αρχή;) αυτής της λεωφόρου…Ίσως πρέπει να παρατήσω αυτήν την κακή συνήθεια που έχω, να πέφτω σε όλες τις λακούβες που βλέπω μπροστά μου…Ή ίσως έτσι είναι το σωστό…


(μουσική υπόκρουση: The Killers – Somebody Told Me)

Ζήτω μου! Έσπασα το ατομικό ρεκόρ μου τεμπελιάς, αφήνοντας το blog μου ορφανό για σχεδόν 10 μέρες. Αν και, απ’ό,τι καταλαβαίνω, αυτή την εποχή οι μόνοι που ασχολούνται με τα blogs είναι τα λιωμένα παγωτά που ξέμειναν στην Αθήνα και οι γνωστοί τελειωμένοι τύποι που ψάχνουν στο Google γυμνές φωτογραφίες της Αννίτας Πάνια και της Καλομοίρας. Συγχωρέστε με, δεν ήξερα ότι γίνεται έτσι – είναι το πρώτο μου καλοκαίρι στην blogόσφαιρα. Του χρόνου θα το κάνω καλοκαιρινό το blog, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

(μουσική υπόκρουση: Garbage – Only Happy When It Rains)

Καλά ρε μάστορα, πλάκα μας κάνεις;;; Εδώ ψηνόμαστε από τη ζέστη και εσύ μας λες πόσο σου αρέσει η βροχή;;; Μου φαίνεται ότι η ζέστη χτύπησε και τον Φαρσέρ στο κεφάλι…

(μουσική υπόκρουση: Red Hot Chili Peppers – Hump De Bump)

Έλεγα, λοιπόν, ότι το καλοκαίρι δεν είναι εποχή για blogging. Όπως τα δελτία ειδήσεων αναγκάζονται να μας δείχνουν κώλους για να γεμίζουν τον τηλεοπτικό τους χρόνο, επειδή δεν υπάρχουν ειδήσεις, έτσι και οι bloggers αναγκάζονται να γράφουν τα παράγωγα των κώλων (δηλαδή, σκατά). επειδή δεν συμβαίνει τίποτα απολύτως. Και μετά σου λένε ότι τα blogs διαφέρουν από τα παραδοσιακά ΜΜΕ…

(μουσική υπόκρουση: Magic De Spell – Διαλύεσαι)

Έχω βαρεθεί να βλέπω παραλίες, να ακούω για παραλίες, να σκέφτομαι παραλίες. Η δικτατορία της παραλίας δεν θα περάσει! Μήπως ξέρει κανείς κάποιο καλό ντοκιμαντέρ για την Ανταρκτική, την εποχή των παγετώνων ή έστω κάτι χριστουγεννιάτικο; Μου έχει λείψει αφάνταστα ο χειμώνας. Χμμ…ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να δω επιτέλους τον Καρυοθραύστη ολόκληρο χωρίς να με πάρει ο ύπνος…

(μουσική υπόκρουση: Meredith Brooks – Bitch)

Έχει την πλάκα του το να μην έχεις τίποτα να κάνεις, γιατί όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις, τότε μπορείς να κάνεις οτιδήποτε. Μην στενοχωριέστε αν δεν καταλάβατε τι εννοώ – ούτε εγώ θα καταλάβαινα, αν αυτό σας παρηγορεί. Σήμερα κλείστηκα στο σπίτι και είδα ταινίες που θα έπρεπε να έχω δει πολύ καιρό πριν. Το Batman Begins, το High Fidelity, το Sin City…ε, και μετά είδα το Σεβίλη-Ρεάλ Μαδρίτης, γιατί ένιωσα ότι είχα προσλάβει πολλή κουλτούρα και μπορεί να μην την άντεχε ο οργανισμός μου. Αύριο λέω να νοικιάσω έναν Μπέργκμαν και έναν Παζολίνι και μετά καπάκι να δω την Τσέλσι, την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Αρσεναλ στην πρώτη αγωνιστική της Premier League…Πωπωωωωωωωω, ανακατεύτηκα ήδη…

(μουσική υπόκρουση: Ξύλινα Σπαθιά – Ένα Παράξενο Τραγούδι)

Φυσικά, μη νομίζετε πως όλες οι μέρες μου είναι τόσο ανούσιες. Χθες το απόγευμα έκανα μια υπέροχη βόλτα από το Γκάζι στο Θησείο, και από εκεί μέχρι το Σύνταγμα. Τελικά, το Γκάζι είναι φοβερή περιοχή! Δίπλα στις ιν (in), χάι (high) και γουάου (wow) καφετέριες βλέπεις χαμόσπιτα και μισογκρεμισμένους τοίχους. Και όσοι δεν είναι γκρεμισμένοι, είναι στολισμένοι με υπέροχα τατουάζ – κοινλως, γκραφίτι. Δεν νομίζω ότι έχω ταυτιστεί ποτέ περισσότερο με άλλο σύνθημα γραμμένο σε τοίχο, παρά μόνο με αυτό που βρήκα σε μία πόρτα ενός σπιτιού κοντά στην Πειραιώς: «ΑΔΕΙΟΥΧΟΙ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, ΣΤΟΝ ΑΓΥΡΙΣΤΟ». Θα το βάλω και σε φωτό όταν ξεπεραστούν τα τεχνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο συγγραφέας, τρομάρα του.

(μουσική υπόκρουση: Creed – Six Feet From The Edge)

Εσύ που το διαβάζεις αυτό, με εντυπωσιάζεις. Εκτός από το γεγονός ότι είσαι ένας από τους 2-3 που αντί να ξεροψήνονται σε κάποια Κυκλάδα ή σε κάποιο Δωδεκάνησο κάθονται και διαβάζουν τα παραληρήματά μου, κατάφερες να φτάσεις και μέχρι εδώ. Η επιμονή σου είναι αξιοθαύμαστη, αλλά η εγκεφαλική σου δραστηριότητα εξαιρετικά περιορισμένη. Μην αισθάνεσαι άσχημα, όλοι το παθαίνουμε με τη ζέστη. Είπαμε, το καλοκαίρι δεν είναι blogger-friendly εποχή. Γιατί δεν ανοίγεις ένα βιβλίο καλύτερα;

(μουσική υπόκρουση: Joe Cocker – Summer In The City)

Πιστόλι να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα δεν έχω.
Σκοινί να κρεμαστώ από τον πολυέλαιο δεν έχω – επίσης, δεν έχω και πολυέλαιο.
Μαχαίρια έχω,. αλλά μέχρι να βρω την καρδιά θα έχω γεμίσει αίματα – και άντε μετά να τα μαζεύεις από το πάτωμα.
Ναρκωτικά για να πάρω υπερβολική δόση δεν μου βρίσκονται πρόχειρα.
Ποντικοφάρμακο δεν έχω στο σπίτι, ούτε αρσενικό.
Λεφτά δεν έχω να βάλω πληρωμένο δολοφόνο να με ξεκάνει.

Εντάξει, μπορώ να ακούσω αυτό το τραγούδι χωρίς να φοβάμαι τις καταστροφικές του συνέπειες στην ψυχολογία μου. Hot night, summer in the city…Ααααααααααααααχ…


no-cell-phone-sign.jpg

Οι εφευρέτες πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους ιδιοφυίες, είτε πρόκειται για τον εφευρέτη της τηλεόρασης ή του αυτοκινήτου, είτε για αυτόν του συνδετήρα ή του μπλάνκο. Και λογικό είναι, γιατί έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν κάτι εντελώς καινούργιο, κάτι που κανείς άλλος πριν από αυτούς δεν μπόρεσε να πετύχει. Αν αυτό δεν σε καθιστά ιδιοφυία, τότε τι;
Αλλά ακόμα και αυτές οι ιδιοφυίες δεν μπορούν να προβλέψουν το μέλλον. Δεν μπορούν να αναλογιστούν τι θα συμβεί αν αυτές οι εφευρέσεις πέσουν σε λάθος χέρια. Ο εφευρέτης του αυτοκινήτου δεν ήξερε ότι έναν αιώνα μετά ο μισός πληθυσμός μίας χώρας θα ξεκληριζόταν σε τροχαία, ο εφευρέτης του τηλεφώνου δεν μπορούσε να προβλέψει τις τηλεφωνικές φάρσες, ο εφευρέτης της τηλεόρασης δεν περίμενε ότι θα δημιουργούσε έναν τετράγωνο Φρανκενστάιν.
Όλη αυτή η ηλίθια εισαγωγή έχει σαν μοναδικό σκοπό να οδηγήσει ομαλά τους (ελάχιστους λόγω διακοπών) αναγνώστες αυτού του κακομοιριασμένου και ηλιοκαμένου blog στο σημερινό θέμα μας: Τα κινητά τηλέφωνα. Τα οποία από μόνα τους δεν είναι καθόλου κακή ιδέα: Να ελέγχεις αν η γκόμενα είναι όντως σπίτι της και όχι στο λιμάνι παρέα με τους ναύτες, να πάρεις το 166 αμέσως άμα στουκάρεις σε καμία κολώνα ενώ οδηγείς (βέβαια, αν δε μίλαγες στο κινητό ενώ οδηγούσες δεν θα συνέβαινε το ατύχημα, αλλά ας το αγνοήσουμε επιδεικτικά αυτό), και στην πορεία να παίζεις και κανένα «φιδάκι» για να περνάει η ώρα. Πολύ καλή ιδέα. Στην πράξη, όμως, πολλά κινητά τηλέφωνα έχουν πέσει σε λάθος χέρια. Το λυπηρό αυτό γεγονός με οδήγησε στο να συντάξω αυτό το επικό (και, δυστυχώς, επικών διαστάσεων) κείμενο. Απολαύστε υπεύθυνα.

50 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΜΙΣΩ ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ

1. Καθημερινός διάλογος που δεν θα γινόταν ποτέ αν η Nokia έφτιαχνε φούρνους μικροκυμάτων:

– Εμπρός;
– Ωχ, εσένα πήρα;
– Ε, αφού το σηκώνω εγώ μάλλον εμένα θα πήρες.
– Γαμώτο, ποτέ δεν θα το μάθω αυτό το κωλοκινητό…
***ΚΛΙΚ***

2. Οι ελεεινοί και τρισάθλιοι τύποι που επιμένουν να χρησιμοποιούν το Nokia Tune για ήχο κλήσης. Το βασίλειό μου για ένα καινούργιο ringtone!

3. Τα παιχνίδια Java, που προσπαθούν να σου προσφέρουν την ψευδαίσθηση ότι έχεις στα χέρια σου ένα PSP, όμως τελικά το μόνο που σου προσφέρουν είναι μία ξεγυρισμένη μυωπία, αφού ο Super Mario είναι στην πραγματικότητα μία λιλιπούτεια κόκκινη κουκίδα σε μία εξίσου λιλιπούτεια οθόνη…

4. Τα εντελώς άχρηστα αξεσουάρ για τα κινητά, τα οποία κάνουν το πεντικιούρ για σκυλιά να φαίνεται εξαιρετική επένδυση.

5. Οι κουτσομπόλες κυρίες στο λεωφορείο που όχι μόνο θάβουν τους πάντες από τηλεφώνου, αλλά το κάνουν και αρκετά δυνατά για να τις ακούνε ακόμα και από τα διπλανά ΙΧ. Ugly.

6. SMS που δεν θα βλέπαμε ποτέ αν η Sony Ericsson έφτιαχνε είδη προικός:

Τι λε ρε; Κ γω τα ιδια. Παμε κανα καφε με Κ; Θα πω κ στην Α. Κανε αναπ να σε πάρω, ΟΚ; CU 🙂

7. Οι πανομοιότυπες διαφημίσεις εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, που προσφέρουν ακριβώς τα ίδια πράγματα και προσπαθούν να τα πλασάρουν ως εντελώς καινοτόμα. Τουλάχιστον έχουν ωραία μουσική.

8. Τα υπερβολικά μικρά κουμπάκια, που καθιστούν αδύνατη την πληκτρολόγηση χωρίς λάθη, εκτός και αν είσαι μέχρι 2 χρονών και έχεις μικρά δάχτυλα.

9. Οι μπαταρίες (η)λιθίου, που εμφανίστηκαν σαν μάννα εξ ουρανού πριν πολλά χρόνια, αλλά τώρα δεν διαρκούν ούτε μία μέρα, έτσι φορτωμένα που είναι τα κινητά μας με άχρηστες εφαρμογές.

10. Οι βλαμμένοι τύποι που τσακώνονται για το ποιανού το κινητό διαθέτει κάμερα με περισσότερα megapixel ανάλυση, αλλά αν τους ρωτήσεις «τι είναι megapixel;», νομίζουν ότι πρόκειται για συγκρότημα χέβι μέταλ.

11. Οι εκνευριστικές φωνές που υποστηρίζουν ότι «ο συνδρομητής που καλέσαμε πιθανόν έχει το κινητό του απενεργοποιημένο» και είναι οι ίδιες εδώ και 15 χρόνια. Απλά, τις βαρέθηκα.

12. Τα όλο και πιο λεπτά κινητά που βγαίνουν στην αγορά, που με κάνουν σχεδόν να νοσταλγώ τις μπακατέλες του παλιού καιρού, που μπορεί να χρειαζόσουν γερανό για να τις σηκώσεις, αλλά δεν έσπαγαν ούτε με σιδερογροθιά.

13. Οι εταιρείες-αρπακτικά, που σε χρεώνουν 5 ευρώ (το λιγότερο) για ένα ringtone ή ένα java game που μπορείς να αποκτήσεις δωρεάν αν ψάξεις λίγο στο Ίντερνετ.

14. Η δυνατότητα πλοήγησης στο Ίντερνετ από τα κινητά, που δεν είναι πιο πρακτική απ’όσο θα ήταν σε έναν απαρχαιωμένο 386.

15. Τα τηλέφωνα που χωράνε στη μνήμη τους 1000 επαφές, γεγονός που σου θυμίζει ότι τα 10 νούμερα που έχεις εσύ (εκ των οποίων τα δύο είναι των γονιών σου και ένα ακόμα το σταθερό σου) σημαίνουν ότι δεν είσαι ιδιαίτερα δημοφιλής…

16. Διάλογος που θα αποφεύγαμε αν η Motorola έφτιαχνε ρολόγια με κούκο:

– Έλα, που είσαι;
– Έχω φτάσει, εσύ που είσαι;
– Στο μ(βζμπζμπζζζζζ)ρό, έρχομαι.
– Πού είσαι;
– Στο μετ(μπζζβζββζζζζ)ό, φτάνω.
– Δε σε ακούω ρε.
– ΛΕΩ, ΣΤΟ Μ(μπζζζζγκχχχχχ)Ο ΕΙΜΑΙ!
– Καλά, δεν έχεις σήμα, στείλε μήνυμα.
***ΚΛΙΚ***

17. Η αυτόματη αποθήκευση μηνυμάτων και κλήσεων, που δίνει στην γκόμενά σου τη δυνατότητα να μάθει όλα τα μυστικά που προσπαθείς να κρύψεις – κάποια στιγμή θα την πατήσεις.

18. Το γεγονός ότι τα σύγχρονα κινητά δεν παρέχουν τη δυνατότητα σύνθεσης μελωδίας. Στο σχολείο είχα συνθέσει αριστουργήματα στο παλιό μου Nokia 3300…

19. Υπερήφανοι κρετίνοι που επιδεικνύουν τις εκατοντάδες φωτογραφίες που έχουν τραβήξει με το κινητό τους, πιστεύοντας πως είναι οι καλύτεροι φωτογράφοι στον πλανήτη. Επιτέλους, η καταναγκαστική παρακολούθηση σε βιντεοκασέτα στιγμιοτύπων από τις διακοπές του φίλου σου στο Παρίσι περνάνε στην δεύτερη θέση της λίστας των πιο βαρετών ασχολιών.

20. Η κάρτα, που έχει την ενοχλητική συνήθεια να τελειώνει την πλέον ακατάλληλη στιγμή – συνήθως, στη μέση ενός σημαντικού τηλεφωνήματος.

21. Η αποδεδειγμένα βλαβερή επίδραση των κινητών στον εγκέφαλο…

22. …και το γεγονός ότι κανείς δεν κάνει τίποτα γι’αυτό – ακόμα και εμείς, που είμαστε τα θύματα, επιμένουμε να σνομπάρουμε τα hands free!

23. Η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη των κινητών, που καθιστά μία ολοκαίνουργια συσκευή άχρηστη μετά από μερικούς μήνες.

24. Το γεγονός ότι τα κινητά χρησιμοποιούνται πλέον για την βιντεοσκόπηση ιδιωτικών στιγμών (κοινώς, σπιτικής τσόντας) και την διακίνησή τους, όχι απαραίτητα με την έγκριση των ερασιτεχνών πορνοστάρ…

25. …και το γεγονός ότι κανένα τέτοιο βίντεο δεν έχει φτάσει στο δικό μου κινητό! Στο πηγάδι κατούρησα;;;

26. Οι πολυδιαφημισμένες οθόνες των κινητών, που όσο περισσότερες χιλιάδες χρώματα διαθέτουν, τόσο πιο δυσδιάκριτες είναι στο φως του ήλιου.

27. Η τεχνολογία bluetooth, που κατάφερε να φέρει στα κινητά μία μέχρι πρότινος αποκλειστικότητα των υπολογιστών: τους ιούς…

28. …και επειδή δεν μας έφταναν οι ιοί, τα κινητά αφομοίωσαν ακόμα μία ηλίθια συνήθεια που μας έμαθαν οι υπολογιστές: Τα chain SMS (ξέρετε, αυτά που λένε ότι αν δεν στείλετε αυτό το μήνυμα σε 50 ανθρώπους μέσα σε 1 λεπτό θα δείτε μαύρη γάτα στο δρόμο και θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα δείτε, γιατί μετά θα σας πατήσει τριαξονική νταλίκα).

29. Ο αποκρουστικός ήχος που κάνει το κινητό όταν δονείται σε στερεή επιφάνεια. Μπρρρρρρρ…

30. Οι ξεκάρφωτες αναπάντητες κλήσεις, που ανάλογα με την περίσταση μπορεί να σημαίνουν «σε σκέφτομαι», «πάρε με γιατί δεν έχω κάρτα», «δεν είχα το να κάνω και είπα να σου κάνω μία αναπάντητη» – αλλά εσύ είσαι πάντα υποχρεωμένος να ξέρεις τι σημαίνει η συγκεκριμένη αναπάντητη.

31. Ηλίθιος διάλογος που θα γλιτώναμε αν η Samsung έφτιαχνε κολάρα για σκύλους:

– Έλα, πού είσαι, έρχεσαι;
– Στη γωνία είμαι, σε μισό λεπτό θα είμαι εκεί.
– Και τι το σηκώνεις τότε ρε γελοίε το τηλέφωνο; Για να με χρεώσεις; Λες και τις έχω για ξόδεμα τις μονάδες!
***ΚΛΙΚ***

32. Οι ύπουλοι γονείς που αγοράζουν στα παιδιά τους κινητά δήθεν για περίπτωση ανάγκης, ενώ στην πραγματικότητα θέλουν απλά να τα ελέγχουν ανά πάσα στιγμή.

33. Οι εκνευριστικοί τύποι που τσεκάρουν όλες τις μελωδίες του κινητού τους στο μέγιστο volume στην παραλία ή στο λεωφορείο. Σπίτι δεν έχετε;

34. Οι θήκες για τα κινητά, που είναι ό,τι και η ζώνη αγνότητας για τις παρθένες: Περισσότερο ενοχλούν, παρά προστατεύουν.

35. Το γεγονός ότι, παρ’όλες τις φοβερές τους δυνατότητες, τα κινητά δεν φτιάχνουν ακόμα καφέ. Και αυτό δεν θα ήταν και τόσο φοβερό, αν δεν άκουγα σχεδόν κάθε μέρα την κλισέ φράση «φοβερά αυτά τα κινητά, τα πάντα κάνουν! Μόνο καφέ δεν ψήνουν!».

36. Το γεγονός ότι, χάρη στα κινητά, υπάρχει ένας ακόμα πιο άνανδρος και βολικός τρόπος να χωρίσεις κάποιον: το αποχαιρετιστήριο SMS.

37. Οι νέοι ορίζοντες που άνοιξε η κινητή τηλεφωνία στην παραδοσιακή τέχνη της τηλεφωνικής φάρσας, χάρη στην απόκρυψη αριθμού.

38. Τραγούδια όπως «Την κλήση προωθώ», «Στέλνω μήνυμα γραπτό», «Αναπάντητες κλήσεις» και άλλα παρόμοια, που δεν θα είχαν γραφτεί ποτέ αν δεν είχαν εφευρεθεί τα κινητά.

39. Εκπομπές που σε παροτρύνουν να στείλεις «ένα απλό SMS», το οποίο όμως κοστίζει 15 φορές περισσότερο από ένα απλό SMS, επειδή το κανάλι (νομίζει ότι) έχει βρει τον μήνα που τρέφει τους έντεκα.

40. Ανούσιος διάλογος που δεν θα ακούγαμε ποτέ αν η Siemens κατασκεύαζε ζάντες αλουμινίου:

– Ναι;
– Έλα, δεν έχω μπαταρία, θα μας κλείσει
– Ωραία, λέγε.
– Λοιπόν: ***ΚΛΙΚ***

41. Οι γιαγιάδες που αδυνατούν να εξοικειωθούν με την τεχνολογία και τηλεφωνούν κατά λάθος σε όποιον πάρει ο Χάρος – αυτές μάλλον τις έχει ξεχάσει.

42. Το γεγονός ότι πληκτρολογώ ένα μήνυμα και ψάχνω μάταια να βρω το Backspace, το Enter και το Shift+Alt.

43. Το αυτόματο λεξικό Τ9 των κινητών. Ακόμα δεν έχω συναντήσει κάποιον που να το θεωρεί έστω και απειροελάχιστα χρήσιμο.

44. Οι μπετόβλακες που όχι μόνο δεν κλείνουν το κινητό τους στο σινεμά, αλλά και το σηκώνουν όταν χτυπήσει, μόνο και μόνο για να πουν «δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα, βλέπω ταινία».

45. Η τραγική διαπίστωση ότι στην Ελλάδα έχουμε περισσότερα κινητά παρά δέντρα – και αυτό πριν τις πυρκαγιές του Ιουλίου.

46. Η ακόμα πιο τραγική διαπίστωση ότι έκλαψες πιο πολύ όταν έχασες το κινητό σου, παρά όταν πέθανε η μάνα σου.

47. Η εφιαλτική προοπτική της βιντεοκλήσης – ωραία, μέχρι τώρα παρακολουθούν τις κλήσεις μου, είναι ανάγκη να με βλέπουν κιόλας όταν τις κάνω;

48. Το γεγονός ότι ένα προκάτ και κοινότυπο χριστουγεννιάτικο SMS αντικαθιστά πλέον σχεδόν σε ποσοστό 100% τις παραδοσιακές, καλόγουστες και όμορφες χριστουγεννιάτικες κάρτες.

49. Το γεγονός ότι όσο πιο ακριβό είναι ένα κινητό, τόσο πιο εύκολο είναι να καταστραφεί ολοσχερώς με μία τούμπα στο πάτωμα.

50. Κλασικός διάλογος που θα είχαμε την ευτυχία να μην ακούσουμε ποτέ αν η Panasonic πουλούσε κεριά αποτρίχωσης:

– Εμπρός;
– Πάλι εσένα πήρα; Γαμώτο…
***ΚΛΙΚ***