Ιανουαρίου 2008



Δεν ξέρω πόσοι από σας ξέρουν το τραγούδι των Locomondo με τίτλο «Trendy Λίτσα» – για τους αστοιχείωτους, εδώ.

Το άκουγα, λοιπόν, σήμερα και σκέφτηκα ότι είναι άδικο να υπάρχει ένα τραγούδι για τους Τrendy και ούτε ένα για τους μισητούς εχθρούς τους, τους Emo. Τι, στο πηγάδι κατούρησαν τα παιδιά με τις φράντζες; Όχι βέβαια. Εγώ είμαι εδώ για να αποκαταστήσω αυτήν την κατάφωρη κοινωνική αδικία. Πλέον, οι Emo έχουν το δικό τους τραγούδι, που λέγεται…

   ΕΜΟ ΛΙΤΣΑ

Emo Λίτσα, μες στη γλίτσα
Θες να βάλεις δηλητήριο στην κοιλίτσα

Emo Γιάννη, είσαι αλάνι
Τώρα που άφησες τη φράντζα ποιος σε πιάνει

Emo Βίκυ, είσαι φρίκη
Τώρα που έβαλες στη γλώσσα σκουλαρίκι

Emo Εύα, Emo Εύα
Με ξυράφι προσπαθείς να κόψεις φλέβα

Emo Άρη, με τι χάρη
περιμένεις να’ρθει ο Χάρος να σε πάρει

Emo Τόλη, βρε καργιόλη
τι το φόρεσες το αγκάθινο βραχιόλι;

Emo Βάσω, πάω πάσο
Δεν τολμώ τη μαύρη φράντζα σου να πιάσω

Emo Μάρω, σε κοζάρω
18 χρονών καπνίζεις σαν φουγάρο

Emo Ντίνα, είσαι βλήμα
Δίνεις την ψυχή σου για δυο Frappuccina

Emo Χρύσα, με τι λύσσα
κομματιάζεις του Πετρέλη την αφίσα

Emo Σοφία. τι μανία
Να γυρνάς τα βράδια στα νεκροταφεία

Emo Πάττυ, τι γαμάτη
με τη μαύρη τη σκιά πάνω απ’το μάτι

Emo Λάκη, τι σαπάκι
που θαρρείς πως έτσι θα’βρεις γκομενάκι

Emo Μιχάλη, κοίτα χάλι
Έγινες Emo επειδή γίναν όλοι οι άλλοι

Emo Άννα, πώπω δράμα
που σου τέλειωσε η λακ και ρίχνεις κλάμα

Advertisements

Μου αρέσουν ιδιαίτερα τα τραγούδια που έχουν τη δική τους ιστορία, η οποία πολύ συχνά είναι και πιο ενδιαφέρουσα από το ίδιο το τραγούδι. Και μια τέτοια ιστορία έμαθα σήμερα.

Βρίσκομαι σε διαδικασία ανασύνταξης της mp3θήκης μου, η οποία καταστράφηκε πριν από μήνες μετά από ανελέητη τρομοκρατική επίθεση ενός καμικάζι σκληρού δίσκου, με θύματα πάνω από 3.000 mp3 – ούτε ένας τραυματίας, όλα νεκρά. Ψάχνοντας, λοιπόν, για CD από τα οποία θα μπορούσα να αντλήσω κάποια mp3, βρήκα κάποια παλιά CD, δώρα από διάφορα περιοδικά: Ποπ Κορν, Jeronimo Groovy, Music Life και…Δίφωνο.

Ένα από τα CD-δώρα από το Δίφωνο, το οποίο η μάνα μου αγόραζε φανατικά κάθε μήνα, περιείχε σπάνιες και πολύ παλιές ηχογραφήσεις τραγουδιών για απαγορευμένες ουσίες. Χαρακτηριστικοί τίτλοι τραγουδιών: «Ο Μανώλης Ο Χασικλής», «Γιατί Φουμάρω Κοκαϊνη», «Της Μαστούρας Ο Σκοπός». Δύσκολα θα με ενδιέφερε κάποιο από αυτά τα τραγούδια, αλλά είπα να δοκιμάσω το CD, περισσότερο από περιέργεια. Πράγματι, τα πρώτα 8 κομμάτια είναι μεν ενδιαφέροντα, αλλά δεν ταιριάζουν με τα μουσικά μου γούστα. Και φτάνουμε στο 9.

Το υπ’αριθμόν 9 τραγούδι τιτλοφορείται «Είμαι Πρεζάκιας» – δεν αφήνει τίποτα στην φαντασία, έτσι; Στην αρχή δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Και μετά άκουσα το εξής ρεφρέν:

Άμα σουρωθείς, γίνεσαι ευθύς
Βασιλιάς, δικτάτορας, Θεός και Παντοκράτορας
Πρέζα όταν πιεις, βρε θα ευφρανθείς
Κι όλα πια στον κόσμο ρόδινα θε να τα δεις

Σας θυμίζει κάτι; Φυσικά και σας θυμίζει! Το τραγούδι αυτό το έχει πει με διαφορετικούς στίχους (ούζο όταν πιεις) η Χάρις Αλεξίου. Πρόκειται για ένα από τα κλασικά λαϊκά τραγούδια με τα οποία ο κόσμος κάνει κέφι σε ρεμπετάδικα και νυχτερινά κέντρα και το οποίο μας προτρέπει να πιούμε ούζο. Κι όμως, το αρχικό τραγούδι (σε εκτέλεση της Ρόζας Εσκενάζυ το 1935!) προέτρεπε τους παππούδες μας να «φτιαχτούν»! Πόσοι το ξέρουν αυτό άραγε;

Έχει πλάκα να σκέφτεσαι ότι αυτή η Ρόζα Εσκενάζυ ήταν οι Locomondo της εποχής και το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν κάτι αντίστοιχο με το σημερινό «Πίνω μπάφους και παίζω Pro». Φυσικά, εκείνη την εποχή υπήρχαν πολύ περισσότερα τραγούδια με αυτή τη θεματολογία – και να σκεφτεί κανείς ότι θεωρούμε πως είμαστε μια προοδευτική κοινωνία! Μια προοδευτική κοινωνία που πέφτει να «φάει» τους Locomondo επειδή έγραψαν ένα feel-good ρέγκε τραγούδι. Πλάκα έχουμε, ε;

Φανταστείτε μετά από 30 χρόνια ένα συγκρότημα να κάνει μια δική του διασκευή του τραγουδιού των Locomondo (όπως έκανε η Χάρις Αλεξίου με το «Είμαι Πρεζάκιας»), αλλάζοντας το ρεφρέν σε «πίνω σόδες και παίζω Pro» (αναφερόμενο στο Pro Evolution 2038). Και να γίνει μεγάλη επιτυχία και να μη θυμάται κανείς ότι κάποτε αυτό το τραγούδι αναφερόταν σε απαγορευμένες ουσίες. Θα έχει την ίδια χάρη, άραγε; Μάλλον όχι. Θα έχει, όμως, μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία από πίσω του, πιο ενδιαφέρουσα και από το ίδιο το τραγούδι…


Καλωσήρθατε, κυρίες και κύριοι, σε ένα ακόμα «Ποιος θέλει να γίνει Αρχιεπίσκοπος»! Ο προηγούμενος παίκτης μας, ο Χριστόδουλος, κατάφερε και νίκησε το τέρας, αλλά αυτό τσαντίστηκε και τελικά τον έφαγε. Ποιος θα πάρει τη θέση του;

Η διαδικασία είναι απλή: Οι υποψήφιοι θα παίζουν ένας-ένας και θα απαντούν στις ερωτήσεις. Όποιος απαντήσει σωστά και στις 15 ερωτήσεις θα γίνει ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος. Οι παίκτες μας μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη βοήθεια του τηλεφώνου (αλλά όχι κινητού, γιατί είναι του Διαβόλου), του κοινού (που αποτελείται αποκλειστικά από μοναχούς και καλόγριες) και της θεϊκής παρέμβασης, με την οποία σβήνονται οι δύο από τις τέσσερις πιθανές απαντήσεις – γνωστή και ως «50-50» από τους ειδωλολάτρες.

Ας αρχίσει το παιχνίδι, λοιπόν!

1η ερώτηση

Ποιο ήταν το μικρό όνομα του Χριστού;

Α. Βαγγέλης
Β. Κυριάκος
Γ. Ιησούς
Δ. Σωτήρης

2η ερώτηση

Ποιος σκότωσε τον Άβελ κατά τας Γραφάς;

Α. Ο αδελφός του, ο Κάιν
Β. Κανείς, απλά σκηνοθέτησε τον θάνατό του για να πάρει τα λεφτά της ασφάλειας
Γ. Ο εραστής της γυναίκας του
Δ. Η περιέργεια

3η ερώτηση

Τι έδωσε ο Θεός στον Μωυσή στο όρος Σινά;

Α. Μια σφαλιάρα
Β. Τη συνταγή για σπιτικό γαλακτομπούρεκο
Γ. Ένα DVD με ερωτικό περιεχόμενο
Δ. Τις 10 Εντολές

4η ερώτηση

Πότε γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού;

Α. Τα Χριστούγεννα, μαζί με τη γέννησή του για οικονομία
Β. Όταν πληρωνόμαστε
Γ. Κάθε Τρίτη, μετά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ALPHA
Δ. Το Πάσχα

5η ερώτηση

Τι από τα παρακάτω μπορεί να φάει κάποιος που νηστεύει;

Α. Σουτζουκάκια σμυρνέικα
Β. Παϊδάκια στη σχάρα
Γ. Διπλόπιτο με απ’όλα
Δ. Χόρτα

(εδώ είναι και το πρώτο μαξιλαράκι. Το παίρνετε και το βάζετε στην πλάτη σας, γιατί είστε και μιας κάποιας ηλικίας, και συνεχίζετε)

6η ερώτηση

Το «σώμα και αίμα» του Χριστού είναι για την Εκκλησία…

Α. Ψωμί και κρασί
Β. Χάμπουργκερ και Κόκα Κόλα
Γ. Ξηροκάρπια και ουίσκι
Δ. Μεζεδάκια και τσίπουρο

7η Ερώτηση

«Μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε» είπε ο…

Α. Μάκης Τριανταφυλλόπουλος
Β. Δημήτρης Δανίκας
Γ. Λάκης Λαζόπουλος
Δ. Χριστός

8η ερώτηση

Ποιος από τους παρακάτω ήταν ένας από τους τρεις μάγους με τα δώρα;

Α. Ο Βαμβακούλας
Β. Ο Ναβουχοδονόσορας
Γ. Ο Χαμουραμπί
Δ. Ο Βαλτάζαρ

9η ερώτηση

Ποιο ήταν το επώνυμο του αποθανόντος Χριστόδουλου;

Α. Τεταρτιανός
Β. Παρασκευαϊδης
Γ. Σαββατιανός
Δ. Κυριακίδης

10η ερώτηση

Πώς λεγόταν ο Αρχιεπίσκοπος που διαδέχθηκε ο Χριστόδουλος;

Α. Χαρίλαος
Β. Σουλπίκιος
Γ. Βελζεβούλ
Δ. Σεραφείμ

(αν φτάσατε ως εδώ, είστε στο δεύτερο μαξιλαράκι – καθίστε αναπαυτικά γιατί τώρα έρχονται τα δύσκολα…)

11η ερώτηση

Ποια από τις παρακάτω φράσεις είναι η τελευταία ενός ανεκδότου που είπε κάποτε ο Χριστόδουλος;

Α. «Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα»
Β. «Ρε άντε γαμήσου κι εσύ κι ο γρύλος σου»
Γ. «Πώς την είπαμε τη μανούλα σου;»
Δ. «Αλήθεια, ηγούμενε, θα βουλιάξω αν βγάλεις το δάχτυλό σου από τον κώλο μου;»

12η ερώτηση

Ο προηγούμενος Αρχιεπίσκοπος προσκάλεσε στην Εκκλησία τους νέους με τα σκουλαρίκια και τα μίνι. Ο επόμενος θα πρέπει να προσκαλέσει…

Α. Τους Emo
Β. Τους Αλβανούς μετανάστες
Γ. Τους ναρκομανείς
Δ. Κανέναν – άμα θέλουν ας έρθουν μόνοι τους

13η ερώτηση

Ο Χριστός σταυρώθηκε…

Α. Επειδή δεν είχε λεφτά να «λαδώσει» τους μπάτσους
Β. Γιατί απέτυχε η απόπειρα αυτοκτονίας του
Γ. Επειδή είχε βάλει στοίχημα 300 αργύρια με τον Θωμά ότι μπορούσε να αναστηθεί
Δ. Για να τα κονομάει η Εκκλησία μερικές χιλιάδες χρόνια αργότερα

14η ερώτηση

Πώς πρέπει να αποκαλεί ο απλός λαός τον Αρχιεπίσκοπο;

Α. Σεβασμιώτατο
Β. Αυτού Μεγαλειότητα
Γ. Μάστορα
Δ. Όπως θέλει – αρκεί να μην τον ακούσει

15η ερώτηση

Η εκκλησιαστική περιουσία ανέρχεται σε…

Α. Δεν υπάρχει περιουσία – όλα τα έσοδα πηγαίνουν για τις αποπερατώσεις διαφόρων ναών
Β. Δεν υπάρχει περιουσία – αντίθετα, το κράτος χρωστάει μερικά εκατομμύρια στην Εκκλησία
Γ. Μερικές πενταροδεκάρες που αφήνουν οι τσιγκούνηδες οι πιστοί στο παγκάρι
Δ. Μερικά απιθανικομύρια ευρώ – αλλά δεν το λέμε σε κανέναν

——————————————————————————

Αν απαντήσατε και σε αυτήν την τελευταία ερώτηση, τότε συγχαρητήρια: Είστε ο νέος Αρχιεπίσκοπος! Χαρείτε όσο προλαβαίνετε: Βγείτε στις τηλεοράσεις, πείτε ανέκδοτα, φορέστε τα Gucci άμφιά σας. Ολόκληρη η χώρα σας ανήκει πλέον!

Υ.Γ.: Ποιος είπε ότι το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος μπροστά στον θάνατο είναι να κλάψει; Χαμογελάστε, παρακαλώ…


Αγαπητό blog,

καμιά φορά χαμογελάς χωρίς να ξέρεις γιατί. Κάποιες άλλες προσπαθείς να χαμογελάσεις και δε σου βγαίνει. Θέλει πολύ κουράγιο για να γελάσεις με τα ίδια σου τα χάλια, και αυτό ακριβώς το κουράγιο είναι που χρειαζόμαστε κι εγώ κι εσύ.
Ώρες-ώρες νιώθω πως το χιούμορ έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης. Κοιτάζω τα ανέκφραστα πρόσωπα τριγύρω μου και αναρωτιέμαι αν χαμογελάνε ποτέ. Αποκαρδιώνομαι όταν βλέπω κάποια πράγματα να καταστρέφονται. Βλέπεις έναν καλό σου φίλο να διαλύεται, να χάνει το κέφι του, να γελάνε όλοι σε βάρος του. Και αναρωτιέσαι: Εκεί έχουμε φτάσει; Να γελάμε πια μόνο με τις ατυχίες των άλλων; Αν δεν έχεις το κουράγιο να γελάσεις με τις δικές σου ατυχίες, είναι εγκληματικό να γελάς με τους άλλους. Και είναι εξίσου εγκληματικό να μην τους βοηθάς ενώ μπορείς να το κάνεις…
Χαίρομαι όταν βλέπω πως το γέλιο υπάρχει ακόμα σαν έννοια. Φοβάμαι ότι σε κάποια υπερ-συντηρητική κοινωνία του μέλλοντος, το χαμόγελο θα είναι απαγορευμένος καρπός και το γέλιο αιτία θανάτου. Ελπίζω να μη ζω τότε, γιατί η αυτοκτονία δε μου πάει, και θα αναγκαστώ να το υπομείνω.
Μη νομίζεις ότι δε χαμογελάω – αντιθέτως, τον τελευταίο καιρό κοιτάω κατάματα το μέλλον και του κάνω πλάκα. Κάπως έτσι ξεχνιούνται προσωρινά τα προβλήματα. Μου αρέσει να χαμογελάω, και ακόμα περισσότερο μου αρέσει να βλέπω τους άλλους να χαμογελάνε. Κάτω οι μουρτζούφληδες και οι δολοφόνοι των χαμόγελών μας!

Πάντα χαμογελώντας,
The_Stranger

(γραμμένο στο μετρό στις 26/10/2006, αλλά πάντα επίκαιρο…Και πολύ βολικό όταν υποφέρεις από writer’s block…ειδικά όταν δεν είσαι καν writer… 😛 )


Χθες ήταν μια πολύ ξεχωριστή μέρα για μένα. Και θα σας τα έλεγα χθες, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα. Ήμουν πολύ απασχολημένος.

Ξεκίνησα τη μέρα μου τρώγοντας λίγο χαβιάρι και πίνοντας μεταλλικό νερό Bling, 100 ευρώ το μπουκάλι. Κατόπιν, πήρα την Bugatti μου (αχ, πόσο την βαρέθηκα αυτήν την Lamborghini!) και πήγα στο αεροδρόμιο, όπου με περίμενε ο οδηγός του προσωπικού μου λίαρ τζετ με αναμμένες τις μηχανές. Κάναμε μια στάση στο Λονδίνο (για ψώνια αξίας μερικών χιλιάδων ευρώ στα Harodd’s – για πέταμα τα είχα) και μία ακόμα στο Παρίσι (μου είχαν τελειώσει οι αγαπημένες μου σαμπάνιες και δυστυχώς αυτή η μάρκα δεν υπάρχει στην Ελλάδα), πριν φτάσουμε στην Ιαλία, στο εργοστάσιο της Ferrari, όπου δυστυχώς με ενημέρωσαν ότι η ειδική παραγγελία μου θα καθυστερήσει ακόμα μια εβδομάδα. Φυσικά τους έβρισα στα ιταλικά και δεν πρόκειται να ξαναγοράσω από εκεί – έτσι κι αλλιώς, και η προηγούμενη μου είχε βγάλει προβλήματα…Ήταν πολύ μικρή η οθόνη για το DVD player…

Εμφανώς αναστατωμένος, επέστρεψα στην Αθήνα, όπου έμαθα ότι το Χρηματιστήριο σημείωσε και νέα πτώση. Αυτό ήταν ένα πολύ γερό χτύπημα. Ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Αναγκάστηκα να ξοδέψω μερικές χιλιάδες ευρώ ακόμα στην Κηφισιά για να συνέλθω. Όλα φαινόντουσαν να πηγαίνουν στραβά.

Αλλά όλα αυτά μέχρι το βράδυ, όταν επέστρεψα στην οικογενειακή μας βίλα στο Καστρί. Εκεί με περίμενε ο μπαμπάς μου με ένα χαμόγελο μέχρι τ’αυτιά.

«Τι του πήρα εγώ του γιόκα μου;», μου είπε ενθουσιασμένος. Εγώ δεν είχα καμία όρεξη να μάθω, γιατί περίμενα ότι θα ήταν πάλι καμιά βαρετή πετρελαϊκή εταιρεία στη Σαουδική Αραβία ή κανένας ηλίθιος χρηματιστηριακός όμιλος. Αλλά αυτός δεν πτοήθηκε από την απροθυμία μου και συνέχισε:

«Του πήρα…τον Παναθηναϊκό!»

Ξαφνικά, όλα έμοιαζαν ρόδινα και πάλι! Ο αγαπημένος μου μπαμπάς μού είχε αγοράσει ένα νέο παιχνίδι για να έχω να ασχολούμαι! Κι έτσι, είμαι ήδη σε διαπραγματεύσεις με τον Κακά, τον Τέβες και τον Κασίγιας για να τους φέρω στην ομάδα και να τα κάνουμε όλα πουτάνα. Να δούμε αν θα μας ξαναρίξουν τεσσάρα τα ψάρια.

Ναι. Ήταν μια ξεχωριστή μέρα για μένα χθες…
Ωραία, αρκετά γελάσαμε. Και τώρα επιστροφή στην πραγματικότητα: Η χθεσινή μέρα ήταν όντως ξεχωριστή για μένα. Αλλά φυσικά όχι για τον προαναφερθέντα λόγο. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι επιτέλους πληρώθηκα για την πρακτική άσκηση που είχα κάνει πριν 1,5 χρόνο. Δούλευα εκεί για 7 μήνες, πολλές φορές «χτύπησα» 10ωρα και κάποιες άλλες έμεινα μέχρι και 14 ώρες. Σχεδόν παράτησα φίλους, σχέση και οικογένεια αυτούς τους 7 μήνες. Ακόμα χειρότερα, παράτησα τον εαυτό μου. Έβγαινα σπάνια, ξυριζόμουν μια φορά το μήνα και άλλαζα ρούχα κάθε 2-3 μέρες. Τα ‘δωσα όλα, κοινώς.

Και ποιο ήταν το αντάλλαγμα; 518 και κάτι ψιλά ευρώ. Τα οποία ψιλά ήδη επένδυσα σε μία ζαμπονοτυρόπιτα και σε μερικούς ζητιάνους στο κέντρο της Αθήνας – δεν περιμένω να τα πάρω πίσω, αλλά περιμένω τουλάχιστον μια καλή μετεμψύχωση. Και με τα υπόλοιπα; Χμμμμ….Θα μπορούσα να αγοράσω μισή τάπα του παπουτσιού του Σαλπιγγίδη. Ή ίσως θα μπορούσα να εξασφαλίσω 3,5 nanosecond από το περίτρανο DVD του Ζαχόπουλου. ή υπάρχει και η πιο συνετή επιλογή: Να τα επενδύσω για να αγοράσω 20 μετοχές κατασκευαστικής εταιρείας και να περιμένω καμιά 30αριά χρόνια μέχρι να διπλασιαστεί το αρχικό μου κεφάλαιο, οπότε και θα μπορώ να τις πουλήσω και να δώσω τα χρήματα για να εξωφλήσω την προπροπροπροπροπροπροπροπροτελευταία δόση του στεγαστικού δανείου που θα έχω πάρει στο μεταξύ.

Αλλά όχι, δεν θα προβώ σε καμία από αυτές τις εξαιρετικά επικερδείς επενδύσεις. Αντίθετα, θα βάλω τα χρήματα στην τράπεζα και θα τα αφήσω εκεί μέχρι να ξεχάσω ότι υπάρχουν. Και μετά από 15 χρόνια θα βρω τυχαία το βιβλιάριο της τράπεζας, θα θυμηθώ ότι κάποτε είχα καταθέσει αυτά τα λεφτά και θα πάω να τα πάρω για να πληρώσω την εφορία – έχετε νιώσει αυτό το υπέροχο συναίσθημα, όταν βρίσκετε σε ένα παλιό μπουφάν ένα 10ευρο που είχατε ξεχάσει ότι ήταν εκεί; Ε, φανταστείτε αυτό το συναίσθημα για 600 ή 700 ευρώ. Έναν μισθό, δηλαδή.

Περιττό να πω πως αυτή δεν ήταν δική μου απόφαση – αν ήταν στο χέρι μου, αυτά τα λεφτά θα είχαν εξαφανιστεί ήδη από την τσέπη μου. Αλλά ευτυχώς (;) που υπάρχουν και οι μίζεροι ρεαλιστές σε αυτόν τον κόσμο, για να προσγειώνουν τους ονειροπαρμένους σουρεαλιστές σαν εμένα.

Σας παρακαλώ, μη μαθευτεί ότι είμαι πλούσιος…’Ακουσα ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα αυτόν τον καιρό και δεν θα ήθελα να με ενοχλεί κάθε τρεις και λίγο για δανεικά…


(κατάλληλο – απαραίτητη η επέμβαση λοβοτομής)

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

(Σκηνικό: Μία μεγάλη μπανιέρα στη μέση του πουθενά. Πολλές σαπουνόφουσκες και ερωτική ατμόσφαιρα. Μέσα στην μπανιέρα δύο άνδρες: Ο Μάκης και ο Θέμος. Αποκρουστική εικόνα, αλλά έτσι το αποφάσισε ο σκηνοθέτης…)

– Λοιπόν, Μάκη μου, τελικά είσαι και γαμώ τα άτομα. Έπρεπε να έχουμε συνεργαστεί πολύ νωρίτερα.
– Σ’ευχαριστώ, Θέμο μου, κι εγώ το ίδιο πιστεύω, ότι είμαι και γαμώ τα άτομα. Νομίζω ότι αυτή η εφημερίδα θα πάει μπροστά.
– Ε, εννοείται ότι θα πάει μπροστά! Να δεις που το «Πρώτο Θέμα»θα σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο!
– Εννοείς ρεκόρ αναγνωσιμότητας;
– Όχι, εννοώ ρεκόρ κιτρινίλας, κακογουστιάς και βλακείας! Και άμα τα πετύχουμε όλα αυτά, θα έρθει και η αναγνωσιμότητα – στην Ελλάδα είμαστε, μην το ξεχνάς.
– Εμένα θα μου πεις; Που έχω ξεσκεπάσει τα μισά σκάνδαλα των τελευταίων δέκα ετών και έχω συγκαλύψει τα άλλα μισά;
– Αυτό λέω κι εγώ: Εσύ βάζεις την κιτρινίλα κι εγώ την κακογουστιά και την βλακεία. Θα σκίσουμε, σου λέω!
– Αρκεί να είμαστε ενωμένοι…
– Σαν μια γροθιά, Μάκη μου!
– Τίποτα δεν πρέπει να μπει ανάμεσά μας.
– Τι να μπει μωρέ, παντρεμένοι άνθρωποι είμαστε…
– Εννοούσα τα πολιτικά συμφέροντα…
– Ούτε αυτά, τίποτα δεν θα μας χωρίσει. Θα είμαστε ένα αχώριστο δίδυμο! Φίλιππος και Ναθαναήλ! Δάμων και Φιντίας! Τέντζερης και Καπάκι! Άβελ και Κάιν!
– Εντάξει, σε πιστεύω. Ξέρω πόσο ευαίσθητος και τίμιος είσαι.
– Σ’ευχαριστώ, Μάκη μου.

(σύντομη παύση)

– Ρε μαλάκα Θέμο;
– Τι έγινε ρε Μάκη;
– Τι μπόχα είναι αυτή; Έκλασες;
– Όχι ρε συ…Θα το έκανα αυτό στον συνέταιρό μου;
– Σίγουρα;
– Ναι, ρε.
– Ρε σίγουρα;
– Ναι, λεμεεεεεεεεεεεεεεεε.
– Εντάξει, σε πιστεύω. Ξέρω πόσο ειλικρινής και αθώος είσαι.
– Σ’ευχαριστώ, Μάκη μου.
ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

(Σκηνικό: Το γραφείο του Θέμου στο «Πρώτο Θέμα». Στους τοίχους γιγαντοαφίσες της Σάσας Μπάστα, σημαίες του Ολυμπιακού και κάπου ανάμεσά τους ένας στόχος για βελάκια με την φωτογραφία του Ρουσόπουλου. Πάνω στο γραφείο μια φωτογραφία του Τόκου υπογεγραμμένη από τον ίδιο και δίπλα ακριβώς μια φωτογραφία του Χατζηνικολάου με ζωγραφισμένα μουστάκια και σπυράκια. Με λίγα λόγια, σαν το παιδικό δωμάτιο ενός μελλοντικού σίριαλ κίλερ. Μπαίνει μέσα ο Μάκης)

– Θεμούληηηηηηηηηηηηηηηηηηη…
– Μάκη μου! Πώς από ‘δω; Από πέρσι τον Απρίλιο έχεις να έρθεις!
– Έλα τώρα, υπερβάλλεις…Αφού ξέρεις πόσο την πονάω αυτή την εφημερίδα…Ήταν το παιδικό μου όνειρο να γίνω εκδότης εφημερίδας…
– Αλήθεια;
– Βασικά, το όνειρό μου ήταν να γίνω τραγουδιστής…Με έχεις ακούσει να τραγουδάω;
– Όχι.
– Καλύτερα. Ε, το αμέσως επόμενο όνειρό μου ήταν να βγάλω δική μου εφημερίδα.
– Μάλιστα…Τι θα ήθελες, λοιπόν, φανταστικέ συνέταιρε;
– Να, ρε Θέμο…Εκείνο το θέμα για τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας που τον έχουμε σε φωτογραφίες να δοκιμάζει γυναικεία εσώρουχα και γόβες στιλέτο…
– Α, μιλάμε για γαμώ τις ειδήσεις! Θα κάνει πάταγο! 500.000 φύλλα θα πουλήσουμε!
– …ίσως θα ήταν καλύτερα να μην το βγάλουμε.
– ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ; Τι λες τώρα;
– Ρε Θέμο, είναι προσωπικός μου φίλος ο βουλευτής, δεν μπορώ να του το κάνω αυτό…
– Δεν είχαμε πει, ρε Μάκη, ότι δεν θα μπουν ανάμεσά μας πολιτικά συμφέροντα;
– Μα είναι φίλος μου εδώ και χρόνια…
– Κι εγώ είμαι φίλος και συνέταιρός σου, το θέμα θα μπει.
– Μα είναι καλός άνθρωπος, δεν έχει κάνει τίποτα, αυτό το θέμα μπορεί να καταστρέψει την πολιτική του καριέρα…
– Δεν με αφορά καθόλου. Το θέμα θα μπει.
– Προσφέρει και 200.000 ευρώ για να μην το βγάλουμε.
– Κάντα 300.000 και θα του φιλήσω και τ’αρχίδια.
– Το ήξερα ότι θα συμφωνούσαμε, Θέμο μου…Είμαστε οι τέλειοι συνέταιροι!
– Είμαστε, Μάκη μου…Είμαστε…

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

(Σκηνικό: Το γραφείο του Μάκη στο «Πρώτο Θέμα». Όλα άψογα τακτοποιημένα, οι τοίχοι εντελώς άδειοι, με εξαίρεση ένα τεράστιο κάδρο δίπλα στην πόρτα που δείχνει τον Μάκη να κρατάει το κομμένο κεφάλι του Κορκολή σε πόζα «μόλις-πάτησα-στην-κορυφή-του-‘Εβερεστ». Πάνω στο γραφείο υπάρχει ένα σημαιάκι της ΑΕΚ και καμιά εικοσαριά κασέτες με ύποπτες ηχογραφήσεις. Μπαίνει μέσα ο Θέμος)

– Μάκη, πρέπει να μιλήσουμε.
– Τι έγινε ρε Θέμο; Ανήσυχο σε βλέπω. Πάλι μήνυση μας κάνανε; Μη σε νοιάζει, θα τους φάμε στο δικαστήριο!
– Όχι, όχι, δεν είναι τόσο απλό…
– Με τρομάζεις ρε Θέμο, τι έγινε;
– Έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση από έναν επιχειρηματία για να πουλήσουμε μέρος της εφημερίδας.
– Ποιος είναι αυτός ο επιχειρηματίας;
– Ένας γαλάζιος.
– Τι γαλάζιος; Στρουμφάκι είναι;
– Της ΝΔ ρε βλάκα.
– Α, τέτοιος γαλάζιος. Και τι λες;
– Τι να πω…Το σκέφτομαι…
– Τι σκέφτεσαι ρε συ; Θα πουλήσουμε την εφημερίδα που στήσαμε με τον ιδρώτα μας; Που ήταν το παιδικό μας όνειρο;
– Δικό σου όνειρο ήταν, μη γενικεύεις.
– Γιατί, το δικό σου παιδικό όνειρο ποιο ήταν;
– Να γίνω φωτομοντέλο, αλλά δεν έκατσε.
– Όπως και να’χει, θα αφήσουμε την εφημερίδα στο έλεος της ΝΔ; Δεν είχαμε πει να την κάνουμε ανεξάρτητη την εφημερίδα;
– Ναι ρε συ, αλλά με τα λεφτά που προσφέρει αυτός μπορούμε να αγοράσουμε 5-6 εφημερίδες και να τις κάνουμε όσο ανεξάρτητες θέλουμε.
– Προσπαθείς να εξαγοράσεις το όνειρό μου με μερικά εκατομύρια;
– Ναι.
– Γαμώτο, ξέρεις το ευαίσθητο σημείο μου…Εντάξει, ας την πουλήσουμε.
– Χαίρομαι που συμφωνούμε. Υπόγραψε εδώ. (υπογράφει)
– Πιστεύεις ότι κάναμε το σωστό;
– Είμαι σίγουρος, Μάκη μου…Εμπιστεύσου με…

(την επόμενη στο ίδιο γραφείο χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνει ο Μάκης)

– Παρακαλώ…Α, έλα Θέμο μου…Πώς πήγε το θέμα μας;…Γιατί;…Τι εννοείς «άλλαξα γνώμη»;…Και δηλαδή δεν θα πουλήσουμε;…Ναι, το ξέρω ότι μια χαρά είμαστε και δεν χρειάζεται να πουλήσουμε, αλλά τα λεφτά;…Μάζεψες πέντε εκατομμύρια; Πού τα βρήκες;…Με τον ιδρώτα σου, ε;…Α, οπότε λες ότι είναι πιο σημαντικό να διατηρήσουμε την ανεξαρτησία μας;…Καλά ρε Θέμο, ό,τι πεις…Δεν πιστεύω να γίνει καμιά μαλακία με την υπογραφή μου, έτσι;…Εντάξει, σε πιστεύω. Άντε, σε κλείνω γιατί με παίρνει ένας βουλευτής της ΝΔ και πρέπει να ετοιμάσω το μαγνητόφωνο…Ναι, θα τα πούμε…Γεια.

ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

(Σκηνικό: Το γραφείο του Θέμου πάλι. Οι αφίσες στους τοίχους είναι οι ίδιες, αλλά το γραφείο έχει πλέον επίχρυση επένδυση, ενώ την βιβλιοθήκη πίσω από αυτό κοσμούν ολόκληρες σειρές από διαμάντια. Μπαίνει μέσα φουριόζος ο Μάκης)

– Ρε μαλάκα, τι είναι αυτά που ακούω;
– Τι είναι αυτά που ακούς;
– Εσύ είσαι ρε ο κομιστής του DVD;
– Σιγά μην είμαι και η κόμισα της Κέρκυρας! Όλα μούφες είναι ρε.
– Τι μούφες, ρε; Εδώ λένε για συναλλαγές, για μυστικούς λογαριασμούς…
– Όλα στημένα είναι ρε Μάκη, μην ψαρώνεις…Θέλουν να μας κλείσουν την εφημερίδα, αυτό είναι όλο.
– Τι στημένα ρε μαλάκα; Τα πέντε εκατομμύρια πού τα βρήκες; Τα μάζεψες «με τον ιδρώτα του προσώπου σου»; Ή μήπως εκβίασες κανέναν πολιτικό, ας πούμε;
– Τι λες ρε συ, κι εσύ μαζί τους είσαι; Δικά μου είναι τα λεφτά, τα κράταγα για να στείλω τα παιδιά μου στην Αγγλία να σπουδάσουν.
– Πέντε εκατομύρια; Πλάκα μου κάνεις;
– Ε, να μην ψωνίσουν και κάτι από τα Harrodd’s; Να μην κάνουν και διακοπές στη Χαβάη για να ξεκουραστούν;
– Καλά ρε μαλάκα, εγώ σπάω το κεφάλι μου να βρω ποιος είναι ο πούστης που έδωσε το DVD και τελικά είσαι εσύ; Ο συνέταιρός μου; Ο φίλος μου;
– Ρε δεν το έδωσα εγώ, λέμε!
– Το είδες το DVD, δεν το είδες;
– Ε, εντάξει, το είδα.
– Α, το είδες. Και μετά τι το έκανες;
– Τίποτα, το κράτησα για αρχείο, μαζί με κάτι άλλα τσοντοDVD που είχαμε δώσει με την εφημερίδα πιο παλιά. Ξέρεις πόσο θα πουλήσει το «Θέμα» με δώρο το DVD του Ζαχόπουλου σε μερικούς μήνες που θα έχει ξεχαστεί όλη η ιστορία;
– Δεν ξέρω πόσο θα πουλήσει και δε με ενδιαφέρει. Φεύγω από την εφημερίδα. Εγώ είμαι τίμιος άνθρωπος και το ξέρει όλη η Ελλάδα. Δεν θα με μπλέξεις κι εμένα στις βρωμοδουλειές σου. Φεύγω!
(βγαίνει από το γραφείο)
– Ρε Μάκη…Έλα να το συζητήσουμε ρε…Θα σου δώσω ποσοστά ρε, μη φεύγεις…Γαμώτο, έφυγε. Καλά, αυτός χάνει.

ΠΡΑΞΗ ΠΕΜΠΤΗ – ΕΠΙΛΟΓΟΣ

(Σκηνικό: Το σαλόνι ενός σπιτιού. Ο νεαρός άνδρας που κάθεται στον καναπέ κάνει ζάπινγκ στην τηλεόραση)

– Ο Θέμος είναι ένα καραγκιοζάκι, ένας νταβατζής της δημοσιογραφίας, ένα αλητάκι, είναι…
– Ο Μάκης εξυπηρετεί πολιτικά συμφέροντα, είναι διαπλεκόμενος, είναι εκβιαστής, έχει…
– Είναι ηλίθιο αυτό που έκανε…
– Η στάση του με λυπεί αφάνταστα και ειλικρινά έχω μετανιώσει για τη συνεργασία μας…
– Δεν μπορώ να συναναστρέφομαι με τέτοια άτομα…
– Θέλει να διαλύσει την εφημερίδα…
 *ΚΛΙΚ*

– Αει στο διάολο όλοι σας…Και οι Μάκηδες και οι Θέμοι…Και οι Ζαχόπουλοι και οι πουτάνες του…Ο κόσμος έχει άλλα προβλήματα, μεγαλύτερα…Μα πώς καταντήσαμε έτσι; Κανείς να μην ασχολείται με τα σημαντικά και όλοι να κοιτάνε τα ασήμαντα; Πού πάει αυτή η κοινωνία;

(μπαίνει στο σαλόνι μια νεαρή γυναίκα, η οποία μόλις έχει βγει από το μπάνιο)

– Αγάπη μου, δε βλέπεις τίποτα, ε; Θέλω να δω λίγο Alter, έχει πάλι την Βροχοπούλου και μετά θα δείξει τον Ευαγγελόπουλο. Άσε που μετά το Star έχει αποκλειστική ξενάγηση στο σπίτι της Πόπης Μαλιωτάκη! Αλήθεια, έμαθες ποιος είναι ο άλλος τραγουδιστής που έχει ξώγαμο; Άμα σου πω ποιος είναι θα πάθεις πλάκα!
(αναστεναγμός) Όπως έλεγα και πριν, πού πάει αυτή η κοινωνία;
– Τι είπες;
– Κάτι δικά μου, άσε…Δες εσύ τηλεόραση, εγώ πάω μέσα…
– Τι θα κάνεις;
(καμία απάντηση. Λίγο μετά, ακούγεται ένας δυνατός γδούπος)

(φωνή αφηγητή)

Κι έτσι, ο ήρωάς μας έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού του, στον 4ο όροφο. Στάθηκε άτυχος, γιατί δεν πέθανε. Ταλαιπωρήθηκε για μερικούς μήνες στην εντατική του νοσοκομείου. Κανένας δεν ασχολήθηκε μαζί του, γιατί δεν ήταν γραμματέας σε κανένα υπουργείο, αλλά ένα ακόμα μέλος της γενιάς των 600 ευρώ, που βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής μόνο πριν τις εκλογές. Όταν τον ρώτησαν οι γιατροί τι τον οδήγησε στο απονενοημένο διάβημα, απάντησε σιβυλλικά: «Πείτε μου έναν λόγο που δεν έπρεπε να το κάνω και δεν πρέπει να το ξανακάνω όταν μου ξαναδοθεί η ευκαιρία». Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να βρουν κανένα πιο πρωτότυπο επιχείρημα από το ότι η ζωή είναι ωραία και ότι ήταν νέος ακόμα. Δεν τον έπεισαν. Η απάντησή του ήταν: «Καλύτερα ένας πρόωρος αλλά αυθεντικός θάνατος, παρά μια παρατεταμένη αλλά νάυλον ζωή…».

ΤΕΛΟΣ


smurfreporter.gif

Αναστάτωση έχει προκαλέσει στη μικρή κοινωνία του Στρουμφοχωρίου το ροζ σκάνδαλο που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας. Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, η Στρουμφίτα επιδιδόταν συχνά σε σεξουαλικά όργια με τον Χαχανούλη (τώρα ξέρουμε γιατί είναι τόσο χαρούμενος) και τον Λιχούδη, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Λαιμαργίας. Η 35χρονη Στρουμφίτα λέγεται πως έκανε όλα τα χατίρια στον Λιχούδη, ώστε αυτός να τη βάλει στο Στρουμφοδημόσιο, ενώ ο Χαχανούλης βιντεοσκοπούσε τις ερωτικές τους περιπτύξεις.

Κατόπιν, η Στρουμφίτα άρχισε να ενβιάζει τον Λιχούδη, απειλώντας τον πως, αν δεν τη βάλει στο Στρουμφοδημόσιο, θα διαδώσει σε όλο το Στρουμφοχωριό ένα στρουμφοDVD με τις σεξουαλικές τους πράξεις και θα του καταστρέψει όλες τις τούρτες.

Ο Λιχούδης δεν μπόρεσε να αντέξει αυτόν τον διαρκή εκβιασμό και ένα μεσημέρι έπεσε από την ταράτσα του στρουμφόσπιτού του. Όμως ο Λιχούδης επέζησε της πτώσης, αφενός επειδή τα στρουμφόσπιτα δεν είναι ιδιαίτερα ψηλά, αφετέρου επειδή έπεσε στο έδαφος με την κοιλάρα του, που λειτούργησε ως φυσικός αερόσακος.

Εδώ και ένα μήνα, ο Λιχούδης νοσηλεύεται στην εντατική του στρουμφοκομείου. Πρόσφατα απέκτησε επαφή με το περιβάλλον. Οι πρώτες του λέξεις ήταν: «Φέρτε μου μια τούρτα Black Forest».

Η Στρουμφίτα κρίθηκε προφυλακιστέα για εκβιασμό και ηθική αυτουργία σε απόπειρα αυτοκτονίας. Η ίδια δηλώνει αθώα και υποστηρίζει ότι η προφυλάκισή της είναι εντολή της κυβέρνησης, ώστε αυτή να μη μιλήσει για τα πολιτικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω από την «Λιχουδιάδα», όπως την έχουν ονομάσει τα στρουμφοΜ.Μ.Ε.. Όπως είπε χαρακτηριστικά, «την στρουμφίσαμε».

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κ. Σκουντούφλης, απέρριψε τους ισχυρισμούς της 35χρονης, ενώ ο πρωθυπουργός κ. Μπαρμπα-Στρουμφ, που είναι και προσωπικός φίλος του Λιχούδη, δεν δήλωσε τίποτα, καθώς βρίσκεται για επίσκεψη στο βασίλειο της Μάγισσας του Χιονιού.

Ερωτηματικά προκαλεί, πάντως, το γεγονός ότι το στρουμφοDVD με τις σεξουαλικές πράξεις της Στρουμφίτας και του Λιχούδη έφτασε στα χέρια του ειδικού ανακριτή, κ. Σπιρτούλη, ο οποίος αρνήθηκε να αποκαλύψει τον κομιστή του στρουμφοDVD.

Πολλοί «φωτογραφίζουν» τον Χαχανούλη, ο οποίος αρέσκεται στις φάρσες, ενώ σύμφωνα με ανεπίσημες πηγές δεν αποκλείεται να συμμετείχε και στον εκβιασμό του Λιχούδη, απειλώντας τον ότι θα του δώσει ένα δέμα που θα του σκάσει στη μούρη αν δεν τον βάλει κι αυτόν στο Στρουμφοδημόσιο.

Ωστόσο, πιθανός κομιστής του DVD είναι και ο Γκρινιάρης, ο οποίος φημολογείται ότι δήλωσε σε ραδιοφωνικό σταθμό του Στρουμφοχωρίου: «Μου τη δίνει όλη αυτή η Λιχουδιάδα! Θα πάω να δώσω το DVD, να ησυχάσουμε!».

Αλλά η πιο παράδοξη θεωρία είναι αυτή που υποστηρίζει ότι ο κομιστής του στρουμφοDVD είναι γυναίκα. Με αυτό το δεδομένο, και αφού η Στρουμφίτα βρίσκεται στη στρουμφοφυλακή, οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας πιστεύουν ότι κομιστής είναι η Ψιψινέλ, που λειτούργησε σαν κατάσκοπος του Δρακουμέλ, ο οποίος θέλει να επικρατήσει αναρχία στο Στρουμφοχωριό, ώστε να πραγματοποιήσει την τρομοκρατική επίθεση που σχεδιάζει εδώ και χρόνια.

Και τώρα να συνδεθούμε με τον ρεπόρτερ μας στο Βυθό του Μπικίνι, που έχει όλες τις πληροφορίες για το ροζ σκάνδαλο που έχει ξεσπάσει εκεί με το DVD που περιέχει ερωτικές περιπτύξεις του Μπομπ Σφουγγαράκη με τον Πάτρικ τον Αστερία και το οποίο έφτασε στα γραφεία του ΕΣΡ από άγνωστο κομιστή…

Επόμενη σελίδα: »