Μαρτίου 2007



33711.jpg

Επειδή είμαι δίκαιος άνθρωπος, σήμερα αποκαθιστώ μια αδικία. Ο coperty μου είχε ζητήσει πολύ νωρίτερα να γράψω μια ιστορία με τις 5 λέξεις του, αλλά δεν το πήρα χαμπάρι. Ιδού, λοιπόν, το πόνημά μου με τις δικές του λέξεις, που είναι γραμμένες με bold.
(η φωτό είναι δική μου, το ξέρω ότι είναι άσχετη, αλλά ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω!)
—————–
Ανοίγω αργά και μαρτυρικά τα μάτια μου. Κοιτάζω το ταβάνι για λίγο και αναρωτιέμαι γιατί ξύπνησα τόσο νωρίς. Κοιτάω το ρολόι μου. 1 το μεσημέρι. 1 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ;;;
Πετάγομαι από το κρεβάτι σαν σφεντόνα. Το πρωινό ξύπνημα δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου, αλλά σήμερα το παράκανα. Θα έπρεπε να ντρέπομαι. Και ντρέπομαι. Γιατί αυτή στη θέση μου θα είχε ξυπνήσει 5 ώρες πριν και θα είχε φτάσει δύο ώρες νωρίτερα. Ενώ εγώ θα την στήσω.
Και δεν είναι ένα τυχαίο ραντεβού. Αύριο πετάει για Ισπανία. Δεν θα τη δω για τουλάχιστον 3 μήνες. Κι εγώ άργησα πάλι. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Θέλω να φτύσω το είδωλό μου, αλλά ξέρω ότι στο τέλος εγώ θα τα σκουπίζω και το ξανασκέφτομαι.
Δεν μπορώ να πάω με άδεια χέρια. Όλοι θα είναι εκεί, συγκεντρωμένοι για να την αποχαιρετήσουν. Οι γονείς της, οι φίλοι της, εγώ. Ναι, τελευταίος εγώ. Γιατί όταν αξιωθώ να φτάσω, θα είναι όλοι ήδη εκεί. Αρπάζω ένα μπουκάλι βότκα, που μου είχαν φέρει για τη γιορτή μου. Δεν το άνοιξα ποτέ. Να που μου φάνηκε χρήσιμο, έστω κι αν απεχθάνομαι το αλκοόλ.
Το κολλημένο μυαλό μου δε λέει να ξεκολλήσει, ούτε καν τώρα που τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά. Επιμένω να μην παίρνω το αυτοκίνητο και ξεκινάω να πάρω το μετρό. Το ξέρω ότι θα αργήσω κι άλλο, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Τα λάθη μας μάς συντροφεύουν για μια ζωή, γι’αυτό θα πρέπει να μάθουμε να τα αγαπάμε. Αν δεν καταλαβαίνεις ή δεν αγαπάς τα λάθη σου, είσαι χαμένος.
Έξω γίνεται χαμός. Βρέχει χαλάζι, όλοι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους. Μόνο ένας τρελός αψηφά τον τρελό καιρό και προχωρά στο δρόμο, χωρίς ομπρέλα. Μόνο ένας τρελός.
Σκέφτομαι ότι θα εκτιμήσει την ταλαιπωρία μου και θα με συγχωρήσει. Την ξέρω τόσα χρόνια, δεν μπορεί να μου κρατήσει κακία. Άλλωστε, δε με έχει πάρει τηλέφωνο ακόμα, που σημαίνει ότι δεν με ψάχνουν. Ίσως να έχει αργήσει και κανένας άλλος, εκτός από μένα. Με καθησυχάζει να σκέφτομαι ότι δεν είμαι ο μόνος βλάκας σε αυτήν την πόλη.
Πρέπει να έχει πάει 2 η ώρα. Και πάλι καλά να λέω, χάρη σε αυτόν τον αγώνα δρόμου έφτασα μόνο μία ώρα αργότερα. Βρεγμένος μέχρι το κόκαλο, με μια βότκα στο χέρι, φτάνω στην πόρτα της. Παράξενο, δεν ακούω τίποτα. Ούτε φωνές, ούτε γέλια, ούτε καν το σκύλο της, που γαβγίζει σαν τρελός όταν έχει κόσμο γύρω του. Χτυπάω το κουδούνι. Να και ο σκύλος που γαβγίζει. Χάθηκε κι αυτή να πάρει μια γάτα, που είναι ήσυχες και χαριτωμένες; Μου ανοίγει την πόρτα και με κοιτάζει λες και περίμενε τον Σάκη Ρουβά και ήρθε στη θέση του ο Φρέντι Κρούγκερ. «Τι κάνεις εσύ εδώ;», με ρωτάει αυστηρά. «Ναι, το ξέρω, άργησα, παρακοιμήθηκα», απολογούμαι σχεδόν κλαίγοντας. «Για ποιο πράγμα άργησες;», με κοιτάζει απορημένη.
«Καλά, είναι δυνατό να μη θυμάται το δικό της πάρτυ;», σκέφτομαι από μέσα μου, αλλά δεν της το λέω. Μένω να την κοιτάζω σαν σκύλος που μόλις κατούρησε στο περσικό χαλί.
«Για κάτσε», μου λέει και νιώθω ότι το πρόσωπό της φωτίζεται. «Βότκα, πουκάμισο…για το πάρτυ ήρθες;». Της γνέφω καταφατικά και αυτή βάζει τα γέλια. Δεν πιστεύω στα μάτια μου.
«Χαζούλη, το πάρτυ είναι αύριο!», μου λέει γλυκά. Την κοιτάζω με γουρλωμένα μάτια. «Μα, Σάββατο δεν είναι σήμερα;». «Ναι», μου λέει, «Σάββατο είναι. Όμως το πάρτυ είναι την Κυριακή!».
Εκείνη τη στιγμή, κάνω κάτι απρόσμενο: Βάζω κι εγώ τα γέλια. Αλλά τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Αν δεν αγαπάς και δεν καταλαβαίνεις τα λάθη σου, είσαι χαμένος. Και μετά από ένα τέτοιο λάθος, σαν το σημερινό, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Μόνο να γελάσω με την αφηρημάδα και τη βλακεία μου.
Τουλάχιστον, δεν πήγαν όλα χαμένα. Με προσκάλεσε μέσα για φαγητό. Και ήταν το αγαπημένο μου, ρολό με κιμά. Είναι ωραίο να βλέπεις ότι τελικά και τα λάθη μπορούν να σου βγουν σε καλό. Σου θυμίζει ότι δεν είναι όλα σκατά σε αυτόν τον κόσμο, ότι δεν χρειάζεται να γκρινιάζουμε για ό,τι μας συμβαίνει. Ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς βασανισμένος από τα λάθη σου και είναι καλύτερο να γελάς μαζί τους. Όπως κάνουν και αυτά μαζί σου…


athina.jpg

Το post που ακολουθεί είναι η συμβολή μου στο γνωστό πια blogοπαίχνιδο με τις πέντε λέξεις. Ευχαριστώ τον anisixo για την πρόσκληση και ελπίζω να τον δικαίωσα για την επιλογή του…Οι 5 λέξεις που όρισε είναι γραμμένες με bold.

Ξυπνάω μετά από βαθύ ύπνο. Είμαι ακόμα ζαλισμένος, δεν έχω καλή επαφή με το περιβάλλον μου. Κανείς γύρω μου. Μόνο οι λευκοί τοίχοι που θυμίζουν νεκροτομείο και μια αποκρουστική μυρωδιά, σαν αυτή που έχουν τα νοσοκομεία.
Σηκώνομαι με δυσκολία στα δυο μου πόδια. Περπατάω μέχρι το διάδρομο. Σταματάω για λίγο, κατάκοπος. Τελικά, φτάνω σε ένα γραφείο. Αυτή που κάθεται εκεί κάνει λες και βλέπει φάντασμα. Φωνάζει αμέσως έναν γιατρό.
Πράγματι, δεν είχε άδικο που με κοίταζε σαν φάντασμα. Ήταν λες και είχα αναστηθεί, όπως μου είπε ο γιατρός. Σχεδόν 22 χρόνια σε κώμα, μετά από τροχαίο ατύχημα. Δεν το θυμάμαι. Για την ακρίβεια, δεν θυμάμαι τίποτα για τη ζωή μου. Ούτε πως με λένε, ούτε πού μένω…τίποτα. Είμαι ένας άγνωστος, καταδικασμένος να ζήσει χωρίς παρελθόν, χωρίς παρόν, χωρίς μέλλον. Αναρωτιέμαι γιατί ο Θεός με άφησε να ζήσω. Ή μήπως δεν πιστεύω στον Θεό; Δε θυμάμαι…
Πήρα εξιτήριο και βγήκα στον δρόμο. Μπροστά μου ανοίγεται μια πόλη, μια μεγάλη, άγνωστη πόλη. Νιώθω ότι χάνομαι. Μόνη μου πυξίδα, μία ταυτότητα. Γράφει πάνω το όνομά μου, το επίθετό μου, έχει και μια φωτογραφία μου. Δε μου λέει και πολλά. Αλήθεια, πώς να μοιάζω τώρα, 22 χρόνια μετά;
Κοιτάζομαι σε μία βιτρίνα. Μετά κοιτάζω την ταυτότητα. Βλέπω το ίδιο πρόσωπο. Πώς γίνεται να μην έχει περάσει ούτε μέρα από πάνω μου;
Σιγά σιγά, αρχίζω να θυμάμαι κάποια πράγματα. Περπατάω χωρίς προορισμό. Δεν ξέρω πού είναι το σπίτι μου, δεν ξέρω τίποτα. Αλλά κάτι αρχίζω να θυμάμαι.
Ο δρόμος με βγάζει μπροστά σε ένα τεράστιο, κιτρινισμένο μαρμάρινο κτίριο. Στέκεται στην κορυφή ενός λόφου και μου φαίνεται πολύ άσχημο, πολύ παλιό. Γιατί να το κρατάνε, άραγε, τόσο άσχημο πράγμα; Δίπλα στους ψηλούς ουρανοξύστες φαίνεται τόσο αταίριαστο.
Προσπαθώ να θυμηθώ. Έχω την αμυδρή εντύπωση ότι το 2007 δεν υπήρχαν πολλοί ουρανοξύστες στην Αθήνα. Αλλά τώρα είναι τόσοι πολλοί…Αποκλείεται, κάποιο λάθος θα κάνω.
Λίγο πιο κάτω, συναντώ ένα μαγαζί. «Καφετέρια«, λέει. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς είναι μια «καφετέρια«, αλλά κάθομαι. Διαβάζω τον κατάλογο. «Καφέδες», «Σοκολάτες», «Αναψυκτικά», δεν ξέρω τι είναι όλα αυτά. Δεν θυμάμαι αν μου αρέσουν ή όχι. Παίρνω ένα «μιλκ σέικ», γιατί μου αρέσει πιο πολύ το όνομά του. Το πίνω μονορούφι και με πιάνει πονοκέφαλος. Λίγο αργότερα, έρχεται ο σερβιτόρος και ζητάει να πληρωθεί. Συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω αν έχω λεφτά. Ψάχνω στα παλιά ρούχα που μου δώσανε στο νοσοκομείο και βρίσκω μερικά παράξενα νομίσματα, άλλα χρυσά, άλλα δίχρωμα. Του τα δίνω όλα. Με κοιτάει με έκπληκτο βλέμμα. Μου εξηγεί ότι αυτά τα νομίσματα έχουν αποσυρθεί εδώ και 10 χρόνια. Τα κρατάει, όμως, γιατί έχουν μεγάλη συλλεκτική αξία.
Φεύγω από την καφετέρια. Κατευθύνομαι προς έναν πολυτελή υπόγειο χώρο, με πολλά φώτα και κόσμο να μπαινοβγαίνει. Μια νεαρή κοπέλα βάζει μπροστά μου το χέρι της. «Θέλετε μια εφημερίδα; Είναι δωρεάν», μου λέει χαμογελώντας. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς είναι μια «εφημερίδα«, αλλά την παίρνω χωρίς να πω τίποτα.
Κατεβαίνω ακόμα πιο κάτω. Εκεί που στέκομαι τώρα είναι πολλοί άνθρωποι και περιμένουν. Τι περιμένουν; Μετά από λίγο, φτάνει ένα τεράστιο μηχανικό σκουλήκι με μεγάλα, φωτεινά μάτια. Ολοι μπαίνουν μέσα του, αλλά εγώ φοβάμαι. Τελικά, μπαίνω κι εγώ.
Παραδόξως, νιώθω πολύ άνετα. Φαίνεται πως πριν 22 χρόνια μου άρεσε αυτό το σκουλήκι. Κάθομαι σε μια ελεύθερη θέση. Ανοίγω την εφημερίδα και αρχίζω να διαβάζω. Νιώθω ότι κάπου τα έχω ξαναδεί όλα αυτά. «Πόλεμος στην Υεμένη», «Μειώνονται τα αποθέματα πετρελαίου», «Λειψυδρία στην Αφρική», «Σεισμός 7,4R στην Ουρουγουάη». Φαίνεται πως ο κόσμος δεν έχει αλλάξει και πολύ από τότε.
«Τερματικός σταθμός. Παρακαλούνται οι επιβάτες να αποβιβαστούν», προστάζει μια φωνή από το πουθενά. Υπακούω. Το κάνω τόσο φυσικά, που συμπεραίνω ότι το έχω κάνει πολλές φορές στο μακρινό μου παρελθόν. Σαν να αρχίζω να θυμάμαι κάποια πράγματα.
Βγαίνω στην επιφάνεια. Έχει πια νυχτώσει. Τόσα χρόνια στο σκοτάδι, κι όμως μου φάνηκε πολύ όμορφη η νύχτα. Το φεγγάρι, τα αστέρια, αυτό το παράξενο χρώμα του ουρανού…Ξαφνικά, νιώθω πως κάποιος με σκουντάει. Κοιτάζω δίπλα μου, κανείς. Ξανά, κάποιος με σπρώχνει. Μετά μου μιλάει. «Εεεεεε, σύνελθε!», μου λέει μια γυναικεία φωνή. Δεν βλέπω κανέναν γύρω μου, έχουν όλοι εξαφανιστεί. Ξαφνικά, ο ουρανός αλλάζει χρώμα, γίνεται άσπρος, όλα γύρω γίνονται άσπρα. Ανοίγω τα μάτια και την βλέπω δίπλα μου. «Άντε, ξύπνα, θα αργήσουμε», μου λέει.
Κοιτάζω γύρω μου. Όλα άσπρα, σαν νεκροτομείο. «Πού είμαι;», την ρωτάω. Με κοιτάει ειρωνικά. «Τι πού είσαι, βρε υπναρά; Στο δωμάτιό σου είσαι! Καλά, τι όνειρο έβλεπες;», λέει γελώντας.
Όνειρο; Παράξενο…Ήταν πολύ αληθινό για να είναι όνειρο. Αλλά δεν μπορώ να πάω κόντρα σε μία γυναίκα, ξέρω ότι θα το μετανιώσω. «Και πού έχουμε να πάμε;», τη ρωτάω. «Καλά, δεν είπαμε ότι θα πάμε με τα παιδιά σε μια καφετέρια κάτω από την Ακρόπολη για ποτό; Ξέρεις, αυτή που κάνει το αγαπημένο σου μιλκ σέικ!», μου απαντά απορημένη. «Μα καλά, τι έπαθες;».
Δεν ξέρω τι να απαντήσω. Δεν ξέρω πια τι είναι αλήθεια και τι ψέματα, τι είναι πραγματικότητα και τι είναι όνειρο. Αλλά ξέρω πως όλα αυτά για μένα είναι συνδεδεμένα με την πόλη μου. Την Αθήνα, που αγάπησα τρελά και, σαν καψούρης έφηβος, θα λατρεύω για πάντα. Κι ας ξέρω ότι ο έρωτας είναι μονόπλευρος, κι ας με πονάει που αυτή θα με «γειώνει» συνέχεια. Αυτός ο έρωτας κρατάει για πάντα…

Υ.Γ.: Δεν μπορώ να δώσω σε κανέναν τη σκυτάλη, γιατί οι περισσότεροι το έχουν ήδη κάνει το παιχνίδι. Αν κάποιος/α επιθυμεί να πάρει τη σκυτάλη, ας μου το πει εδώ και θα ορίσω τις 5 λέξεις μου. Αλλά σας προειδοποιώ, δεν θα είναι εύκολες!!!


parade.jpg

Όταν έγινε η δικτατορία του Παπαδόπουλου, δεν υπήρχε ιδιωτική τηλεόραση. Έτσι, αν άνοιγες το χαζοκούτι (που οι περισσότεροι δεν είχαν καν), θα έβλεπες διαφορους περίεργους με στρατιωτικά να παρελαύνουν και να παπαρολογούν. Τίποτα άλλο.
Σκεφτόμουν, λοιπόν, τι θα συνέβαινε αν αυτό συνέβαινε σήμερα, με τα ιδιωτικά κανάλια και τις (α)διάφορες TV περσόνες. Και νομίζω ότι η κατάσταση θα ήταν κάπως έτσι:

MEGA

«Όμορφος Κόσμος το Πρωί»: Ο Αρναούτογλου παρουσιάζεται στην εκπομπή με το χαμόγελο στα χείλη, ως συνήθως, πρσπαθώντας να πείσει τον κόσμο ότι όλα είναι καλά και μπορούμε να συνεχίσουμε να χαμογελάμε. Αλλά, επειδή τα νούμερα της AGB πέφτουν χωρίς αλεξίπτωτο, παραδέχεται ότι τα’χει με τη Ράνια Θρασκιά.

«So you think you can dance»: Τέρμα οι μοντέρνοι χοροί, τέρμα τα λάτιν και οι λοιπές παπαριές. Όλοι οι διαγωνιζόμενοι δοκιμάζονται στον καλαματιανό, στον πεντοζάλη, στη σούστα και στον λεβέντικο Φλωρίνης. Οι κριτές τα βρίσκουν σκούρα, αφού κανείς από τους διαγωνιζόμενους δεν έχει ιδέα από τέτοιους χορούς και το σόου καταντάει κωμωδία, με αποτέλεσμα να πιάσει τις μεγαλύτερες θεαματικότητες στην ιστορία του καναλιού.

Δελτίο ειδήσεων: Ο Πρετεντέρης ωρύεται κατά των πραξικοπηματιών, το ίδιο και η Τρέμη. Η Στάη αρκείται στο να πετάει διάφορες θανατηφόρες ατάκες ανά τακτά χρονικά διαστήματα, για να δικαιολογήσει την παρουσία της. Μεταδίδονται αποκλειστικά ντοκουμέντα με τα τανκς στους δρόμους της Αθήνας.

ΑΝΤ1

«Πρωινός Καφές»: Σε μια κίνηση-ματ, η Ελεονώρα Μελέτη φιλοξενεί στην εκπομπή της τον Στράτο Τζώρτζογλου, τον Στράτο της Βέρας Στο Δεξί και το πνεύμα του Στράτου Διονυσίου, νομίζοντας ότι πλέον η εξουσία της χώρας έχει περάσει σε κάποιον «Στράτο» και θέλοντας να τον καλοπιάσει.

«Αξίζει να το δεις»: Επηρεασμένη από τη νέα τάξη πραγμάτων, η Τατιάνα Στεφανίδου παρουσιάζει τις δακρύβρεχτες ιστορίες 3 φαντάρων από τον Εβρο, που έπεσαν θύμα ομαδικού βιασμού από 5 λοχίες.

«Deal»: Δεν αλλάζουν πολλά στο δημοφιλέστερο τηλεπαιχνίδι της ελληνικής τηλεόρασης. Απλώς, ένα πενιχρό 85% από τα χρήματα που κερδίζουν οι παίκτες πηγαίνει στο συνταξιοδοτικό ταμείο του Στρατού.

«Αποδείξεις»: Η εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου επικεντρώνεται στο φαγητό που τρώνε οι φαντάροι μας και πώς επιτήδειοι πουλάνε στον στρατό κρέας ρινόκερου για ντόπιο χοιρινό. Όλα τα ρεπορτάζ έχουν γίνει με κρυφή κάμερα στις αρβύλες.

«ΟΛΑ 7»: Με εξέχουσες καλεσμένες, βγαλμένες από τα εξώφυλλα των(απαγορευμένων, πλέον) Playboy, Max, Maxim, Penthouse, FHM, ο Θέμος Αναστασιάδης σχολιάζει την επικαιρότητα και γεμίζει την εκπομπή του με αποσπάσματα από τα σαρδάμ των παρουσιαστών της ΥΕΝΕΔ, όπως έχει μετονομαστεί η ΝΕΤ.

Δελτίο ειδήσεων: Σε ένα ανεπανάληπτο one man show, ο Νίκος Ευαγγελάτος παρουσιάζει τα πιο εξελιγμένα όπλα του ελληνικού στρατού και δείχνει στους θεατές πώς χρησιμοποιούνται, τι βεληνεκές έχουν και πόσους Τούρκους σκοτώνουν ανά δεκάλεπτο. Μεταδίδονται αποκλειστικά ντοκουμέντα με τα τανκς στους δρόμους της Αθήνας.

ALPHA

«Καφές με την Ελένη»: Η Ελένη Μενεγάκη δίνει ρεσιτάλ με τις απορίες της: «Και δηλαδή τώρα έχουμε δικτατορία; Α, ωραία, τι είναι αυτό; Γιατί αυτός φοράει στρατιωτική σχολή, ακόμα φαντάρος πάει, 50 χρονών άνθρωπος;». Aυθεντική βλακεία, 24 καρατίων (και 24 IQ, πιθανότατα).

«Αλ Τσαντίρι Νιουζ»: Ο Λάκης Λαζόπουλος, ντυμένος με χακί και σε στυλ βγαλμένο από τον «Δικτάτορα» του Τσάρλι Τσάπλιν, διακωμωδεί τη δικτατορία και τον Παπαδόπουλο. Την επομένη συλλαμβάνεται και τουφεκίζεται στην Πλατεία Συντάγματος. Επιτέλους, βρέθηκε κάποιος να το κάνει.

«Κους Κους»: Σε όλη τη διάρκειά της, η εκπομπή βγάζει στον αέρα τηλεφωνήματα που θίγουν σοβαρά κοινωνικά ζητήματα. Χαρακτηριστικά κρόουλ: «Τα είχα με τον Παπαδόπουλο, αλλά τον παράτησα γιατί ήταν μικρόψωλος. Το μετάνιωσα. Τώρα θα ήμουν δικτατορίνα», «Το έκανα με έναν φαντάρο μέσα σε τανκ. Θέλω να τον ξαναδώ, αλλά αυτή τη φορά να το κάνουμε σε στρατιωτικό ελικόπτερο», «Ο άντρας μου είναι βαρβάτος στρατιωτικός, αλλά τον έπιασα να σερφάρει σε γκέι ιστοσελίδες στο Ιντερνετ».

Δελτίο ειδήσεων: Καλεσμένοι του δελτίου είναι ένας βουλευτής της ΝΔ, ένας του ΠΑΣΟΚ και ένας του ΚΚΕ. Τον Συνασπισμό ποιος τον χέζει. Ο «γαλάζιος» βουλευτής κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ ότι υποκίνησε το πραξικόπημα, ο «πράσινος» βουλευτής καταγγέλλει ότι όλα γίνονται με τη σιωπηρή ανοχή της κυβέρνησης, ενώ ο βουλευτής του ΚΚΕ δεν προλαβαίνει να μιλήσει, καθώς συλλαμβάνεται 5 λεπτά μετά την εμφάνισή του στο παράθυρο. Ο Νίκος Κακαουνάκης γκαρίζει σε όλη τη διάρκεια του δελτίου, αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει τι λέει, και επομένως δεν του δίνει σημασία κανείς. Η Μάρα Ζαχαρέα αρκείται να σχολιάσει: «Χαίρετε, κυρίες και κύριοι» και «Ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε. Καλή σας νύχτα». Μεταδίδονται αποκλειστικά ντοκουμέντα με τα τανκς στους δρόμους της Αθήνας.

STAR

«La Sousourela»: Οι παρουσιαστές της εκπομπής σχολιάζουν το ντύσιμο της νέας εξουσίας, κάνοντας εκτενή αναφορά στο militaire λουκ που είναι πολύ της μόδας τελευταία σε όλες τις αφρικανικές δικτατορίες. Ηighlight της εκπομπής ένα βίντεο με τον Μάρκελλο Νύκτα σε κατάσταση έκστασης να φλερτάρει τους φαντάρους στην Ερμού τραγουδώντας «Ωωωωωωωωω, μάνα μου γλυκιά, ωωωωωωωωω, θα’ρθω στις 9».

«Super Star»: Η Χριστίνα Λαμπίρη και οι υψηλοί προσκεκλημένοι της συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησε το «La Sousourela» και παρουσιάζουν την ιστορία της ζωής του Παπαδόπουλου από τότε που ήταν τόσο δα φανταράκι, με ιδιαίτερη έμφαση στις γυναίκες της ζωής του και την ερωτική απογοήτευση που τον οδήγησε στο λογικό συμπέρασμα ότι πιο εύκολα θα κατακτούσε την εξουσία, παρά την συγκεκριμένη γκόμενα.

Δελτίο ειδήσεων: Τώρα μάλιστα! Το νεανικό δελτίο ειδήσεων του Star με τον Γιώργο Λιάγκα αφιερώνει δύο λεπτά στα αποκλειστικά ντοκουμέντα με τα τανκς στους δρόμους της Αθήνας. Ακολουθεί μια σειρά από ενδιαφέροντα ρεπορτάζ, όπως: «Η Τζούλια Αλεξανδράτου δηλώνει: Θα πήγαινα με τον Παττακό», «Με αρβύλες ο Σαρμπέλ στο Ελσίνκι», «Το ακριβότερο τανκ στον κόσμο», «Ρεπορτάζ στη Μύκονο: Πώς να προσελκύσετε τους ωραίους ναύτες».

ALTER

Όλες οι εκπομπές του ALTER σταματούν να μεταδίδονται. Το πρόγραμμα του καναλιού είναι ένα 24ωρο δελτίο ειδήσεων, στην παρουσίαση του οποίου εναλλάσονται ο Νίκος Χατζηνικολάου, ο Άκης Παυλόπουλος και ο Νίκος Τσιαμτσίκας σε 8ωρες βάρδιες. Συνήθεις καλεσμένοι στο δελτίο: Ο Κώστας Χαρδαβέλλας, που υποστηρίζει ότι το πραξικόπημα ήταν εντολή εξωγήινων από το Άλφα του Κενταύρου, ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, που πιστεύει ότι ο Παπαδόπουλος είναι μέλος της ομάδας Ε και ήρθε για να σώσει τη χώρα, ο Γιώργος Καρατζαφέρης, που δε βλέπει την ώρα να εισβάλλουμε στην Κωνσταντινούπολη και να κόψουμε τα λαρύγγια των Τούρκων, η βυζαντινολόγος Βασιλική Μετατρούλου, που μιλάει για την Αγιά Σοφιά, και εκπρόσωπος της «κυβέρνησης», που προσπαθεί να πείσει τον Νίκο Τσιαμτσίκα ότι 3 ευρώ για ένα κιλό ντομάτες είναι μια απόλυτα λογική τιμή. Ο Γιώργος Βαρεμένος είναι πολύ απασχολημένος με τις μύγες στο σπίτι του και εμφανίζεται πιο σπάνια…


maria.jpg

Κάθε χρόνο τα ίδια: Επιλέγουμε ένα τραγούδι για τη Eurovision, η ΕΡΑ και η ΝΕΤ το παίζουν 25 ώρες το 24ωρο (και λίγες λέω), το Star βρίσκει θέμα για τρεις μήνες, ο υποψήφιος κάνει τουρνέ σε όλη την Ευρώπη, τα πάει καταπληκτικά, είμαστε στα φαβορί για την πρώτη θέση…και τελικά πατώνουμε. Το τραγούδι χαρακτηρίζεται «φόλα» και αναρωτιόμαστε πώς μας άρεσε αυτό το έκτρωμα.
Φέτος, ήταν η σειρά του Σαρμπέλ να δοκιμάσει την τύχη του (καθώς έχουν περάσει 3 ολόκληρα χρόνια από τότε που στείλαμε το πρότυπό του, τον Σάκη, και είχαμε πάθει στερητικό σύνδρομο οι Ευρωπαίοι…) και να φάει τα μούτρα του (;). Κρατάω πάντα μια πισινή, γιατί συνήθως πέφτω έξω, αλλά αν πέσω έξω θα οδηγηθώ αναπόφευκτα στο συμπέρασμα ότι η Ευρώπη δεν έχει ταλέντο.
Παρακολουθήστε με, παρακαλώ, καθώς θα σοδομίζω το υποψήφιο ελληνικό τραγούδι, με τίτλο «Yassou Maria»:

First off, she’s a lady (τι λε’ ρε παιδί μου…κι εγώ από τον τίτλο περίμενα ότι θα έλεγες για τον θείο σου το Βαγγέλη…)
This is a lady’s world (φτου, πάλι σκατά τα έκανα…πού είναι οι αντρικές τουαλέτες;)
Man, she drives them crazy (φαντάσου τι λιγούρια που θα είναι…)
Dancing like a chiki girl (δεν ξέρω τι ακριβώς χορό υπονοεί ο ποιητής, αλλά μάλλον δεν είναι παραδοσιακός λεβέντικος από τη Φλώρινα…)
All eyes on Maria (εμ, που θα είναι στραμμένα τα βλέμματα; Στην αφεντομουτσουνάρα σου;)
No lie – She’s the bomb (στο Ελσίνκι το ξέρουν ότι έτσι λέει το τραγούδι ή θα εκκενώσουν το χώρο λόγω τρομοκρατικής απειλής;)
Oh my, they all wanna see her (ναι, αλλά δεν λες ΠΩΣ θέλουν να τη δουν…υποθέτω πως είναι πολύ σόκιν για την Eurovision…)
All wanna be the lucky one (προσωπικά, το να μου κάτσει η Μαρία δε με ενθουσιάζει περισσότερο από το να μου κάτσει το Τζόκερ…)

Shake it up, shake it up, there you go (έτοιμος ο φραπές!)
Oh ohh, yassou Maria (yassou ki esena patrioti!)
Turn around, bring it down, go slow (κατά τ’άλλα είναι a ladies world…αλλά της δίνεις διαταγές;;;)
Heads up, Lord have mercy (πράγματι, λυπήσου μας και κάνε να χαλάσει το playback!!!)
Shake it up, shake it up, there you go (shake, shake, shake, shake shake it mi amor, ready for love, gimme some more…Πώς μού’ρθε αυτό; Παράξενο…)
Oh ohh, yassou Maria (δεν είναι τυχαία η επιλογή του ονόματος…αν έλεγε yassou Harikleia δεν θα είχε το ίδιο κοινό!)
Ay, ay, ay, there she goes (άι άι άι; Τι έγινε, σου πάτησε τον κάλο;)
Maria! (η Μαρία η Άσχημη τώρα δικαιώνεται!)

Moves like Aphrodite (εγώ πάντως μια φορά που την είδα στο Λούβρο την Αφροδίτη δεν μου φάνηκε και πολύ κινητική…)
So high above the rest (καλά, τον Φασούλα πήγες κι ερωτεύτηκες; Δεν έχεις ένα κόμπλεξ κατωτερότητας;)
Smooth like Cleopatra (έχεις ένα θέμα με τις αρχαίες γκόμενες…η Ματσούκα δε σου αρέσει;)
An angel in a devil’s dress (φαίνεται στον Παράδεισο δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι πέρασαν οι απόκριες…)
Her hips – lust in motion (και kytarritida in motion, μη σου πω)
Ηer lips – red like wine (άμα ήταν πράσινα σαν χορτάρι θα έπρεπε να ανησυχούμε, και γι’αυτήν και για σένα…)
She is the heart of attention (α, την ψωνάρα!)
Probably should mention she’s mine (καλά, αυτό διορθώνεται…)

Υ.Γ.: Η εικονιζόμενη Μαρία πραγματικά θα μας λείψει από τη φετινή Eurovision…


windows_mfe.jpg

Συνεχίζοντας το χθεσινό θέμα, σας παρουσιάζω ορισμένες από τις αγαπημένες μου παλιότερες τηλεοπτικές διαφημίσεις (είπαμε, κάποτε ήμουν τηλεορασόπληκτος!):

– Θα ξεκινήσω με διαφημίσεις αυτοκινήτων, που τα τελευταία χρόνια έχουν εξελιχθεί σε πραγματικές κωμωδίες. Και πιστεύω πως η κορυφαία όλων ήταν αυτή του Seat Ibiza: «Μα δεν έχουμε Ibiza!». Ακόμα θυμάμαι το έκπληκτο βλέμμα της γυναίκας του τύπου!

– Μετά, καταπληκτική ήταν και μια παλιά διαφήμιση της Οpel, με έναν τύπο που κάθεται στο εστιατόριο, χτυπάει το κινητό του, το σηκώνει, λέει «Opel με πόσο;;;» και μετά κατεδαφίζει το μαγαζί!!! Και ποιος ξεχνάει την παρωδία του ΑΜΑΝ μετά από λίγο καιρό;

– Παραδόξως, είχε και η Renault μια πολύ καλή διαφήμιση. Τη θυμάστε; Με αυτόν που μπαίνει στο ταξί και λέει στον ταρίφα «Ακολούθησε το Clio». Και ο ταρίφας πεθαίνει στα γέλια. Εντελώς εκτός πραγματικότητας (ακόμα και Yugo μπορεί να προσπεράσει το Clio 😛 ), αλλά έξυπνη.

– Η Volkswagen τείνει να γράψει ιστορία. Να πω γι’αυτήν με το παιδάκι που πούλαγε μολύβια; Για αυτή που το Polo εμφανίζεται μπροστά στους δύο τύπους που κάνουν ωτοστόπ; Για εκείνη με το «Φως, άναψε»; Όταν έχεις καλό διαφημιστή, φαίνεται…

– Επίσης, μια παλιά της Hyundai, όπου ο πωλητής έδειχνε στον πελάτη τη «βασική μας έκδοση», που ήταν μόνο ο σκελετός του αυτοκινήτου!

– Και να περάσουμε σε μια άλλη κατηγορία, αυτή των αναψυκτικών. Νομίζω ότι η καλύτερη όλων των εποχών ήταν αυτή με τον Μπέκαμ και το παιδάκι που ζητούσε τη φανέλα του…για να σκουπίσει τα σάλια του από την Pepsi!

– Aλλά και η Coca Cola κάνει πολύ καλές καμπάνιες. Ειδικά τα Χριστούγεννα, και κυρίως όταν χρησιμοποιεί τις πολικές αρκούδες. Αλλά νομίζω πως η αγαπημένη μου είναι αυτή με το σλόγκαν «η ζωή έχει τη γεύση που της δίνεις»…Νιώθω ότι αγγίζει την κοσμοθεωρία μου…

– Φυσικά, υπάρχει και η Fanta. Και όχι τόσο το πιο πρόσφατο Bambaacha, που και αυτό μου θυμίζει την κοσμοθεωρία μου, αλλά πολύ περισσότερο μια παλιά διαφήμιση με τρία φρικιά που κάθονται στο πιάτο ενός δορυφόρου και ρεύονται «Hello» και όλοι νομίζουν ότι είναι εξωγήινοι…

– Last but not least, η Sprite. Με καλύτερη στιγμή της εκείνη τη διαφήμιση όπου σε μία καφετέρια διάφοροι τύποι καταβρέχονται από τις γκόμενές τους με Sprite για κάτι που τους είπανε. Και ο τελευταίος, ο άμοιρος, λέει στη δικιά του «είμαι ερωτευμένος με την αδερφή σου». Και αυτή του ρίχνει…καυτό καφέ! Και οι προηγούμενοι τύποι τον κοιτάζουν και λένε: «Amateur!».

– Και περνάμε στα ουίσκι, που έχουν μια μακρά παράδοση στις διαφημίσεις (θυμάστε την κλασική του Jack Daniels με τις τάπες των βαρελιών;). Αγαπημένες μου όλες του Johnnie Walker. Με τον Ρομπέρτο Μπάτζιο, με τους πίνακες ζωγραφικής (και φοβερή μουσική υπόκρουση Which side are you on), με τους ανθρώπους-δελφίνια και φυσικά με το ρομπότ. Δεν ξέρω πόσα έχουν πληρώσει για διαφημίσεις, αλλά άξιζαν μέχρι την τελευταία δεκάρα…

– Ακολουθεί (όχι με μεγάλη διαφορά) το Cutty Shark. Η πρώτη του διαφήμιση που θυμάμαι ήταν αυτή με τη νύφη που παρατούσε τον γαμπρό στα κρύα του λουτρού. Η εξέλιξη ήταν ραγδαία: «Do you believe in love at first sight? Second sight?». Για να φτάσουμε στην τελευταία, αυτή με το συγκρότημα (το στιλάκι του τύπου που λέει «the rest of you…don’t bothaaaaaa» είναι απίστευτο!). Κρίμα που δεν πίνω αλκοόλ.

– Φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει η περίφημη Famous Grouse, σε όλες τις εμφανίσεις της στην τηλεόραση. Έχει φωτογένεια, πώς να το κάνουμε;

– Μιας και είμαστε στα αλκοολούχα, υπάρχει και η Heineken. Ιδιαίτερα εκείνη με την Jennifer Aniston, που ζητάει από έναν τύπο να της κατεβάσει από το ψηλό ράφι τις τελευταίες μπίρες. Και αυτός τις κρατάει για τον εαυτό του…

– Και αυτές του Martini με τον Τζορτζ Κλούνεϊ (No Martini? No party!) ήταν πετυχημένες!

– Και οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας έχουν καλές στιγμές. Αλλά έχουν και κακές στιγμές. Νομίζω ότι η Vodafone έχει τους καλύτερους διαφημιστές (αυτή με τη λιβελλούλα που ζούσε μόνο μία μέρα ήταν ανεπανάληπτη), αν και υπάρχει και η Q (γιατί δεν είμαι πια UFO!). Πάντως, σίγουρα η Cosmote έχει τις χειρότερες διαφημίσεις και η ΤΙΜ έχει γίνει γραφική με το Παρά 5 και τον «Μπορώ να έχω». Έλεος.

– Ξεχωριστα, γιατί ήταν πραγματικά έξυπνη, η θρυλική Natasha και το «Α, this? Last year!!!». Respect.

– Και περνάμε σε άλλες κατηγορίες. Νομίζω ότι θα μας μείνει αξέχαστη η κλασική πια «Έλα, Αλέκο», της Ηλεκτρονικής ΑΘηνών. Πανέξυπνη διαφήμιση (οι απανταχού Αλέκοι δεν συμφωνούν μαζί μου, το ξέρω) και ελληνική!

– Όπως βέβαια ελληνικότατες είναι και οι καμπάνιες της Nova. Από τον Σάββα που έχει ξεμείνει στην Πορτογαλία, στον μπάτσο που γρυλίζει «put thie kuot down slowliy», και τώρα στο «pull over the gaidar». Πάντα τέτοια, εύχομαι!

– Για τις διαφημίσεις του ξεχωρίζει πάντα το Axe. Αλλά νομίζω ότι ποτέ δεν θα καταφέρει να ξεπεράσει την απίστευτη έμπνευση με τον ευνούχο Abdul που γίνεται…άντρακλας! Oooooooooh, Abdul!

– Δεν ξέρω αν τη θυμάστε αυτήν…Ήταν για κάτι σοκολατάκια, τα Rolo (που ήταν χάλια και αποσύρθηκαν σύντομα, by the way), με έναν ελέφαντα που θυμόταν 30 χρόνια μετά το παιδάκι (που πλέον ήταν σαραντάρης) που δεν του είχε δώσει σοκολατάκι. Επιτυχημένη διαφήμιση, αποτυχημένο προϊόν…

– Πολύ καλές διαφημίσεις κάνει συνήθως ο ΟΠΑΠ. Κι αν σας αρέσει τόσο ο κροίσος που δεν ξέρει ότι έχει ιδιωτικό νησί (εμένα δε με ενθουσιάζει, να πω την αλήθεια), σίγουρα θα σας ενθουσίασε η κλασική, πλέον, «Γιώργο!…1,2,3,4,5,6…7!». Για να μην επεκταθώ στο ραδιόφωνο και το θρυλικό «Πού’ναι η γυάλα; Οέο;»…

– Μπορεί να ανήκω στη μειοψηφία, αλλά η διαφήμιση που είχαν κάνει τα Ημισκούμπρια για το Milko ήταν από τις αγαπημένες μου τότε! «Το γάλα από μωρό μ’έκανε παλικάρι κι ο γαλατάς της γειτονιάς αγόρασε Ferrari»!

– Πλησιάζει και το καλοκαίρι και θυμήθηκα δύο διαφημίσεις παγωτών. Η μία είναι αυτή του Magnum (ε; Φανταστικέ πατέρα;). Και η άλλη είναι αυτή του Boss (Boss θέλετε; Κάτω-κάτω…). Πετυχημένες.

– Οι σοκολάτες δεν θέλουν και πολλή διαφήμιση. Θα τις πάρεις έτσι κι αλλιώς! Αλλά Lacta και ΙΟΝ είχαν πάντα πολύ ευαίσθητες διαφημίσεις. Ειδικά με το παλιό τραγούδι της Lacta…

– Όσο και να αντιπαθείς τις τράπεζες, δεν μπορούσες να μην συμπαθήσεις αυτή τη διαφήμιση της Eurobank: «Πολύ καλό! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;».

– Θα κλείσω με μια παλιά διαφήμιση που δικαίως έχει περάσει στην ιστορία σαν μία από τις πιο πετυχημένες όλων των εποχών: «Nτεν έκω αυτοκίνητο καρντιά μου»…Μιλάμε για έμπνευση, όχι αστεία!


smok.jpg

Γενικά δεν βλέπω τηλεόραση, γιατί έχω αυτή την αφελή αίσθηση ότι έχω να ασχοληθώ με πιο σημαντικά πράγματα από το μπλουζάκι του Σαρμπέλ και τα χλιμιντρίσματα της Έφης Θώδη. Έτσι, δεν βλέπω ειδήσεις (αλλά τις διαβάζω μέσω Ιντερνετ, που είναι πολύ πιο ακριβές και έγκυρο), δεν βλέπω τοκ σόου (αν θέλω να δω ένα τσούρμο άξεστους κάφρους να πλακώνονται μεταξύ τους, προτιμώ να δω σε DVD το περσινό ματς Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός…τουλάχιστον αυτοί έχουν κάποιο λόγο που πλακώνονται!), δεν βλέπω σίριαλ (μόνο Παρά 5, κι αυτό με το ζόρι πια…), δεν βλέπω πρωινάδικα (κάπου μέσα μου χτυπάει ένα κουδουνάκι όταν συνειδητοποιώ ότι το IQ του περιβάλλοντος χώρου έχει πέσει κάτω από 70). Τελικά τι βλέπω;
Πάνω απ’όλα, βλέπω ταινίες. Χθες το βράδυ είδα το «Απιστίες στη Νέα Υόρκη» και το «Αγάπησα Έναν Εγκέφαλο» (για 4η φορά!). Επίσης, βλέπω ποδόσφαιρο. Τι, μόνο για τις τσόντες την πληρώνουμε τη Nova; Και ξέρετε τι άλλο βλέπω; Διαφημίσεις!
Πρέπει να με πιστέψετε: Υπήρξα τηλεορασομανής. Στο δημοτικό και στο γυμνάσιο διάβαζα τα μαθήματά μου μπροστά στην τηλεόραση. Στο λύκειο σταμάτησα να διαβάζω και έβλεπα μόνο τηλεόραση. Ποιος ξέρει πόσα από τα εγκεφαλικά κύτταρά μου αυτοκτόνησαν βλέποντας Σεφερλή…
Θυμάμαι, λοιπόν, ότι η αντανακλαστική μου αντίδραση όταν έπεφταν οι διαφημίσεις ήταν να αλλάξω κανάλι, ώστε να τις αποφύγω. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ θυμάμαι ακόμα και το πιο γελοίο και αποτυχημένο σίριαλ του πιο ανεκδιήγητου καναλιού, δεν θυμάμαι παρά ελάχιστες διαφημίσεις από εκείνη την εποχή. Μόνο κάτι συγκρίσεις του Skip με το Ariel και μερικά σλόγκαν (Μεγάλη και Σίγουρη, Οι Φίλοι Μας Λένε Εν-Εν, Μην το Πιείτε, Λουστείτε κλπ). Οι διαφημίσεις της εποχής ήταν χειρότερες και από τα spam που έρχονται κατά δεκάδες στο e-mail μου.
Αλλά σήμερα, η διαφήμιση είναι πραγματική τέχνη! Οι διαφημιστικές καμπάνιες του Johnnie Walker είναι η μία καλύτερη από την άλλη. Οι αυτοκινητοβιομηχανίες συνειδητοποίησαν ότι το χιούμορ κάνει καλό στην υγεία (Φως, άναψε!). Ακόμα και οι τράπεζες προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχουν ανθρώπινο πρόσωπο!
Επίσης, είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι οι περισσότεροι διαφημιστές κατάλαβαν πως ένας δημοσιογράφος που διαφημίζει μια μάρκα μακαρονιών δεν προσελκύει τους καταναλωτές περισσότερο από έναν μαύρο που διαφημίζει την Κου Κλουξ Κλαν. Μόνο ο Ευαγγελάτος από κάπου ξέφυγε – μαντρώστε τον, παρακαλώ!
Δεν μπορώ παρά να πω συγχαρητήρια σε αυτούς τους ανθρώπους που κατάφεραν να μετατρέψουν το πιο εκνευριστικό κομμάτι της τηλεόρασης σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα! Πιο εύκολα θα κάτσω για μία ώρα να δω όλες τις διαφημίσεις του Γερμανού, της Nova, της Volkswagen, του Johnnie Walker, της Vodafone, της Coca Cola, παρά ένα ακόμα ηλίθιο σίριαλ! Ευτυχώς που υπάρχουν και οι διαφημίσεις!!!


logo_star1.gif

Είναι μία από αυτές τις μέρες που όλα πέφτουν μαζεμένα. Είναι 25η Μαρτίου, μία μεγάλη θρησκευτική και εθνική εορτή. Πάνω σε αυτήν την εθνική εορτή βρήκε να πέσει το παιχνίδι ποδοσφαίρου με την Τουρκία, για να μας θυμίσει ότι στον πόλεμο καλά τα πάμε, αλλά από μπάλα…γιοκ, που θα έλεγαν και οι γείτονες. Τους οποίους γείτονες ακόμα αναρωτιόμαστε αν τους έχουμε φίλους ή σκύλους, αφού το βιβλίο Ιστορίας της 6ης Δημοτικού δεν το ξεκαθαρίζει σαφώς. Και, μέσα σ’όλα τα άλλα, αλλάζει και η ώρα και κοιμόμαστε μία ώρα λιγότερο.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε μου άρεσε η ιστορία. Ήταν το χειρότερό μου μάθημα, γιατί την έβρισκα βαρετή. Και τι με νοιάζει εμένα, στο κάτω-κάτω, τι έγινε στο Μαραθώνα πριν 2500 χρόνια; Και ποιος τον φτύνει τον Λέοντα τον Γ` τον Ίσαυρο και το σόι του; Ούτε Βυζάντιο υπάρχει πια, ούτε Οθωμανική Αυτοκρατορία, ούτε αρχαία Αθήνα, ούτε Καρχηδόνα. Αλήθεια, γιατί δεν μας έμαθαν ποτέ την ιστορία των Βίκινγκς; Πρέπει να είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Μάλλον αυτός είναι και ο λόγος…
Αρκετά χρόνια μετά, συνειδητοποιώ ότι το μάθημα της Ιστορίας δεν είναι άχρηστο. Είναι επικίνδυνο. Κι αυτό γιατί ο καθένας έχει μια διαφορετική άποψη για την ιστορία και καμία από αυτές δεν είναι απολύτως σωστή, γιατί κανένας δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Επομένως, όσα βιβλία και να γραφτούν, το τι έγινε πριν 100, 500 ή 2000 χρόνια είναι αδύνατο να το ξέρουμε.
Όμως, το θέμα δεν είναι τι ξέρουμε, αλλά τι ΘΕΛΟΥΜΕ να ξέρουμε. Ή, ακόμα περισσότερο, τι θέλουμε να ξέρουν τα παιδιά μας. Έτσι, το κάθε βιβλίο Ιστορίας είναι μία, μικρή ή μεγάλη, σημαντική ή ασήμαντη, προπαγάνδα. Δεν μιλάω για συνωμοσία, λογικά πράγματα είναι αυτά. Η εμπειρία μου μιλάει. Μέχρι τα 17 μου, που τέλειωσα το σχολείο, μισούσα τους Τούρκους. Γιατί; Μα γιατί αυτό ήθελαν να πετύχουν οι δάσκαλοί μου και τελικά τα κατάφεραν. Μέχρι να βγω στον κόσμο και να καταλάβω ότι οι Τούρκοι είναι μια χαρά λαός, και μάλιστα έχουν ακριβώς το ίδιο πρόβλημα με εμάς: Ηλίθιους ηγέτες.
Έτσι, 186 χρόνια μετά, γιορτάζουμε την έναρξη μιας απελευθερωτικής Επανάστασης, έχοντας στο μυαλό μας από τη μία νταγλαράδες φουστανελομάχους με περήφανα, τσιγκελωτά μουστάκια, κι από την άλλη λιπόψυχους, μαυριδερούς Τούρκους με φέσια. Αυτά ξέρουμε, αυτά εμπιστευόμαστε.
Πιστεύω πως όλα τα βιβλία ιστορίας είναι εκτρώματα, όχι μόνο της 6ης Δημοτικού. Κι αυτό γιατί κανένα από αυτά δεν είναι αντικειμενικό. Γιατί δεν θέλουμε να μάθουν τα παιδιά μας τι ακριβώς έγινε, αλλά τι μας βολεύει να έγινε. Και, ανεξάρτητα από την ιδεολογία του καθενός, αυτό είναι γεγονός, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Τουρκία, στην Αμερική, στο Αζερμπαϊτζάν και παντού στον κόσμο.
Ίσως να μην είναι και τόσο συμπτωματικό το ότι η ώρα αλλάζει σήμερα…Ίσως είναι ένα σημάδι! Βάλαμε τα ρολόγια μας μία ώρα μπροστά. Μήπως να κάνουμε το ίδιο και για το μυαλό μας;

Επόμενη σελίδα: »