Μαΐου 2010



Πολλά μπορεί να πει κανείς για την Eurovision. Ελάχιστα από αυτά είναι καλά, βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία. Η Eurovision είναι ένα πανηγύρι, που μία φορά το χρόνο μας καθηλώνει (τους περισσότερους από μας, τουλάχιστον) μπροστά στις τηλεοράσεις. Άλλες φορές την περιμένουμε με αδημονία, μήνες πριν, πιστεύουντας ότι το φοβερό τραγούδι που στείλαμε θα υπνωτίσει τους Ευρωπαίους και θα μας φέρει στην κορυφή. Φέτος, ευτυχώς, δεν είχαμε τέτοιες αυταπάτες. Με ένα καθαρό γιουροβιζιονικό τραγούδι, αλλά όχι τόσο πιασάρικο όσο το «My Number One», π.χ., ξέραμε από πριν ότι δεν πηγαίναμε για κορυφή. Έτσι, το τραγούδι δεν ακούστηκε σχεδόν καθόλου (ενώ άλλες χρονιές τα τραγούδια τα ακούγαμε συνέχεια και μήνες πριν την Eurovision – σαν μαρτύριο του Γκουαντάναμο, ένα πράγμα) και το ενδιαφέρον για τη διοργάνωση περιορίστηκε στις τελευταίες 5 μέρες πριν τη μέρα του τελικού.

(άσε που, μεταξύ μας, κανείς δεν ήθελε να κερδίσουμε φέτος την Eurovision. Και να πληρώνουμε του χρόνου για τη διοργάνωση; Εδώ μας κόβουν τους μισθούς και τις συντάξεις, το πανηγύρι μας μάρανε!)

Τέλος πάντων, δε σκοπεύω να κάνω κοινωνιολογική ανάλυση της Eurovision και του τρόπου που την αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα (αν και θα ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα). Αν κάτι μου έμεινε από τη φετινή Eurovision, είναι η Γερμανίδα Λένα Μάγιερ, που κέρδισε τον διαγωνισμό, την οποία έχω ερωτευτεί. Ναι, ξέρω, πείτε την «στραβοκάνα», «βαμπίρ», όπως θέλετε. Αλλά εμένα μ’άρεσε. Και το τραγούδι ήταν μια χαρά (αλλά το αγαπημένο μου ήταν το γαλλικό, που για άγνωστο λόγο πάτωσε – Ευρώπη, όχι μόνο δεν έχεις ταλέντο, αλλά δεν έχεις και γούστο).

Επίσης, έχω μια απορία: Πώς ήταν η Eurovision πριν το Twitter; Ειλικρινά, δε θυμάμαι. Ο συνδυασμός αυτών των δύο είναι εκρηκτικός. Σαν να βλέπεις την Eurovision παρέα με 100 άλλους φίλους σου, τη σχολιάζετε σε πραγματικό χρόνο, γελάτε με τα σούργελα, διαφωνείτε για το ποια από τις τραγουδίστριες είναι πιο ωραία, και φυσικά…θάβετε ασύστολα! Ευχαριστώ το Twitter για την υπέροχη χθεσινή βραδιά!

Κλείνοντας, θα παραθέσω κάποια από τα tweets μου κατά τη διάρκεια της σεμνής τελετής, τα οποία αποτελούν και τα σχόλιά μου για την Eurovision, τα οποία θα έγραφα για πρώτη φορά σήμερα στο blog μου αν δεν υπήρχε το Twitter.

Στο μυαλό της Κ.Σουλιώτη: «Καθίκι Νορβηγέ, από πέρσι στα’χω μαζεμένα…Γαμώτο, μου πήραν και το καλάσνικοφ στην είσοδο…»

Σε κάθε Γιουροβίζιον, επαναλαμβάνεται τουλάχιστον 100 φορές το ότι δεν μπορείς να ψηφίσεις τη χώρα σου. Ξέρουν σε τι IQ απευθύνονται.

Στο μυαλό της Κ.Σουλιώτη: «Που να καταπιείς το μικρόφωνο μωρή και να πας από ασφυξία! Που θες να νικήσεις το καμάρι μας!»

Λατρεύω τα ισπανικά σαν γλώσσα. Αλλά ακόμα κι έτσι, το ισπανικό τραγουδι έχει σταλεί ακριβώς για να μην κερδίσει η χρεωκοπημένη Ισπανία.

Δε θα γίνεις Κύπριος ποτέεεεεεε, Ουαλέεεεεεε, Ουαλέ-ε-ε (καλά, ας κερδίσει, και θα τον βγάλουν και Πρόεδρο)

Βοσνία, έχεις ταλέντο. Αλλά όχι στο τραγούδι. Δοκίμασε την ταχυδακτυλουργική καλύτερα.

Για το Βέλγιο δε λέω κακό, γιατί μου αρέσει το τραγούδι. Άλλο που ο τραγουδιστής είναι φλούφλης.

Στο μυαλό της Κ.Σουλιώτη: «Άμα σε πνίξω με το λουρί της κιθάρας ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓΩ ΜΕ AND MY GUITAR! Καθίκι!»

Ήταν να μην κερδίσει η Σέρβα λεσβία, πριν κάτι χρόνια…Οι Σέρβοι νομίζουν ότι μόνο έτσι θα κερδίσουν πάλι.

Άραγε αν οι Λευκορώσοι αντί για Butterflies έλεγαν το Fireflies, θα έβγαζαν λάμπες από τους κώλους τους;

Αλκαίο, φάε τούμπα στη σκηνή να σιγουρευτούμε ότι δε θα νικήσουμε! Όχι στην πρωτιά της Γιουροβίζιον!

Αν η Αγγλία δεν κέρδισε με τραγούδι του Άντριου Λόιντ-Ουέμπερ, τότε δε θα κερδίσει ποτέ. Και σίγουρα όχι φέτος.

Ειλικρινά, 9 στα 10 τραγούδια θα μπορούσαν να συμπεριλαμβάνονται σε soundtrack ταινίας του Ντίσνεϊ. Το 10ο είναι το Όπα.

Δεν καταλαβαίνω γιατί η νικήτρια των καλλιστείων δεν είναι κάθε χρόνο από την Ουκρανία. Υπάρχουν και καλύτερες;

Αν το τραγούδι της Γαλλίας δεν κάνει πάταγο στα κλαμπ το καλοκαίρι, εμένα να μου τρυπήσεις τη μύτη με κομπρεσέρ.

Alkaios & Friends, Nalitch & Friends…Το μήνυμα της φετινής Γιουροβίζιον είναι το πόσο σημαντικό πράγμα είναι οι φίλοι.

Πρέπει να είναι η πρώτη φορά, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, που μου αρέσει γερμανικό τραγούδι. Μάλλον επειδή δεν είναι γερμανικό.

Έγραψα έναν στίχο, εμπνευσμένος από το πορτογαλικό τραγούδι: «Φιλίπα, Φιλίπα, πάρε μου μια…» Φτου, δε βρίσκω ομοιοκαταληξία.

Το τραγούδι της Δανίας το έχει «γράψει» ο Δανός Φοίβος. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τυχόν τραγούδια των Police είναι εντελώς τυχαία.

Του χρόνου να στείλουμε στη Γιουροβίζιον αυτούς που έκαναν τη διαφήμιση της Q. Aυτοί μάλιστα, έχουν ταλέντο.

Θα πάει το κοριτσάκι στη Μέρκελ να τη συγχαρεί, και η Μέρκελ θα την αρχίσει στις σφαλιάρες, που βάζει τη χώρα σε έξοδα.

Ξέφρενοι πανηγυρισμοί του Αλκαίου και των φίλων του για το 12άρι της Κύπρου! Μάλιστα, ο Αλκαίος παραλίγο να σηκωθεί κιόλας!

Η Ρίκα Βαγιάννη τι ακριβώς κάνει, εκτός από το να μας ενοχλεί καλύπτοντας τις φωνές αυτών που μιλάνε;

Η Γερμανία (ναι, η ΓΕΡΜΑΝΙΑ) κερδίζει τον διαγωνισμό για το καλύτερο ευρωπαϊκό τραγούδι. Αν αυτό δεν είναι σημάδι για το #2012, τότε τι;

Όπως μετά από κάθε ματς ποδοσφαίρου στη ΝΕΤ έχει post match με Γκμοχ και Γκώνια, θα’πρεπε τώρα να έχει εκπομπή με Μπόκοτα και Μαγγίρες.

*Eurovision mode: OFF*. Το φτυάρι επιστρέφει στο ντουλάπι. Άντε, και του χρόνου μ’ένα καλό παιδί. (λες να στείλουμε Πλούταρχο;)

Advertisements


Μερικές φορές το αποφασίζω εγώ. Άλλες φορές, με βγάζει εκεί ο δρόμος. Αλλά σήμερα ήταν και τα δύο μαζί που με έστειλαν στα αγαπημένα μου Εξάρχεια, μέσω Πατησίων. Συνολικά έβγαλα 30 φωτογραφίες, από Κάτω Πατήσια – Πολυτεχνείο – Εξάρχεια. Ακολουθούν, πάντα με χρονολογική σειρά, οι 20 καλύτερες.

(Κάτι μου λέει ότι αυτό το γκραφίτι το έγραψε ο Πάουλο Κοέλιο)

(με τέτοια χάλια που έχει η ομάδα, καθόλου δεν αποκλείεται.)

(Εγώ εξακολουθώ να ελπίζω ότι θα πεθάνω νέος.)

(Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω. Άντε, ντε. Κανείς;)

(«Μπανιστηρτζήδες της ζωής»; Σιγά τη γκόμενα, που θα την μπανίσουμε κιόλας..

(Όπως έμαθα μετά από ένα πρόχειρο Google search, πρόκειται για στίχο από τραγούδι των Propaganda Collective.)

(Κλασικό, αγαπημένο και πέρα για πέρα αληθινό.)

(…και άσχημα καίνε τα εγκεφαλικά κύτταρα των αφελών.)

(Ακόμα και στην κλεψιά μονοπώλιο θέλουν οι κυβερνήσεις.)

(Τώωωωωωωωωωωρα…Με έχεσε κιόλας.)

(Και δεν υπάρχει τίποτα πιο εκνευριστικό από έναν φλώρο πανκ.)

(Με άλλα λόγια, την ευθύνη για τη δολοφονία του Μάικλ Τζάκσον ανέλαβε η Ε.Ο. «Πυρήνες της Φωτιάς».)

(Έχεις χαιρετίσματα από την τυρόπιτα στο διπλανό μαγαζί.)

(Λογικό, τα δικά μας είναι πολύ υψηλότερου επιπέδου. Ή έτσι μου έχουν πει, τέλος πάντων.)

(Να πεις στη μαμά σου ότι είναι ηλίθια, εκ μέρους μου.)

(Έλα μωρέ, ποια στατιστικά…Άμα δε μας βολεύουν τα στατιστικά, τα «μαγειρεύουμε»…)

(Το θηρίο ξύπνησε. Και πεινάει. Πολύ.)

(Τότε μάλλον είναι που λέμε «Όταν έκλασε ο Νίτσε».)

(Σπάνια περίπτωση 2 σε 1. Σαν το σαμπουάν, αλλά καλύτερα.)


Ναι ρε, Αμάρυνθος. Γιατί άμα θέλει ο άνθρωπος (του μετρό) να βγάλει μερικές φωτογραφίες, μπορεί να το κάνει και μακριά από την Αθήνα – ακόμα και σε ένα ψαροχώρι της Νότιας Εύβοιας, ανάμεσα στην Ερέτρια και το Αλιβέρι. Το οποίο είναι όμορφο, δε λέω, αλλά αν είχε και μια καφετέρια με ασύρματο Internet θα ήταν πολύ καλύτερο. ΟΚ, αρκετά με τη γκρίνια. Πάμε στο προκείμενο.

(έξω από ένα σούπερ μάρκετ. Εξίσωση χωρίς άγνωστο, αλλά με πολλούς γνωστούς.)

(Στον παραλιακό δρόμο της Αμαρύνθου – ή Βάθειας, όπως τη λένε οι ντόπιοι. Εντάξει, μ’έπιασε μια λυρική έξαρση. Δε θα επαναληφθεί.)

(Σε κλειστό μαγαζί στην παραλιακή. Απ’ό,τι κατάλαβα από τα συμφραζόμενα, πρέπει να πρόκειται για οπαδικό σύνθημα. Αλλά δεν του φαίνεται.)

(Πάρος; Μύκονος; Όχι, Αμάρυνθος. Ξέρω, ούτε εγώ θα το πίστευα. Αλλά είναι αλήθεια.)

(η μισή εξέδρα ενός γηπέδου μπάσκετ, γεμάτη συνθήματα.)

(η άλλη μισή εξέδρα. Για κάτι τέτοια ζω.)

(Προβληματίστηκα πολύ γι’αυτό το σήμα, πάνω σε ένα μαύρο μεταλλικό κουτί αγνώστων λοιπών στοιχείων. Τελικά, κατέληξα ότι σημαίνει «Προσοχή: Συχνή διέλευση κερατάδων».)

(και το βραβείο Πούλιτζερ της χρονιάς απονέμεται στον…ταρατατζούμ-ταρατατζούμ…άγνωστο καλλιτέχνη! Συγχαρητήρια! Με το καλό και χρυσό εύχομαι!)


1. Οι σεισμοί προκαλούνται εξαιτίας:

α. Της κίνησης των τεκτονικών πλακών
β. Των ομοφυλόφιλων και των μεταναστών
γ. των αμαρτιών που πληρώνουν οι πληγέντες
δ. του «Εγκέλαδου» που τεντώνεται μετά τον ύπνο

2. Τι από τα παρακάτω πρέπει να διαθέτει οπωσδήποτε ένα γεγονός για να θεωρηθεί «τραγικό»;

α. Μία «τραγική φιγούρα»
β. Μια «τραγική ειρωνεία»
γ. Κανένα από τα δύο
δ. Και τα δύο

3. Τι προκαλεί στην πολιτική σκηνή ένα πολιτικό σκάνδαλο;

α. Βαρεμάρα
β. Υπνηλία
γ. Έκπληξη
δ. Αναταράξεις

4. Πώς ονομάζονται χαϊδευτικά οι τύποι του ΣΔΟΕ (ή όπως αλλιώς λέγεται, τέλος πάντων);

α. «Εξολοθρευτές»
β. «Κόναν οι Βάρβαροι»
γ. «Ρόκι»
δ. «Ράμπο»

5. Τι κάνει όλη η χώρα όταν αποφασίζεται γενική πανελλαδική απεργία;

α. Βλαστημάει την τύχη της
β. Κοιμάται μια ώρα παραπάνω
γ. Βγαίνει για ψώνια
δ. «Παραλύει»

6. Όταν συμβαίνει κάτι κακό σε μια περιοχή, οι κάτοικοι είναι…

α. τρομοκρατημένοι
β. ανάστατοι
γ. θορυβημένοι
δ. όλα τα παραπάνω

7. Πού πηγαίνουν όλοι ανεξαιρέτως οι διάσημοι που πεθαίνουν;

α. Στον Παράδεισο
β. Στην Κόλαση
γ. Στις Μπαχάμες
δ. Στην «γειτονιά των αγγέλων»

8. Τι από τα παρακάτω μπορεί να προκαλέσει «σοκ στην κοινή γνώμη»;

α. Η μαζική δολοφονία 3.000 αμάχων.
β. Η ανακοίνωση του τέλους του κόσμου
γ. Το ξέσπασμα του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου
δ. Μια δολοφονία κάποιου αγνώστου

9. Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ ενός «δυστυχήματος» και ενός «μακελειού στην άσφαλτο»;

α. Το δυστύχημα είναι αποτέλεσμα τύχης, ενώ το μακελειό εμπεριέχει τον ανθρώπινο παράγοντα.
β. Όταν ο παρουσιαστής λέει για «μακελειό στην άσφαλτο», παίρνει λίγο πιο σοβαροφανές ύφος.
γ. Τα «μακελειά στην άσφαλτο» γίνονται μόνο σε γιορτές και αργίες.
δ. Μέχρι τρεις (νεκροί) είναι «δυστύχημα». Από τέσσερις και πάνω είναι «μακελειό».

10. Ποιες ειδήσεις τοποθετούνται συνήθως ανάμεσα στις διεθνείς και στα αθλητικά;

α. Οι κουτσομπολίστικες
β. Τα σκάνδαλα της ημέρας
γ. Οι ληστείες της ημέρας
δ. Οι δημόσιες εμφανίσεις του ιδιοκτήτη του καναλιού

11. Στο πάνελ του δελτίου του Mega, τη μεγαλύτερη ψυχραιμία επιδεικνύει πάντα…

α. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, με το μελιστάλαχτο στόμα.
β. Η Όλγα Τρέμη, με το γαλήνιο βλέμμα.
γ. Ο Μανώλης Καψής, με το καθησυχαστικό ύφος.
δ. Το σήμα του Mega, που στέκεται ακίνητο παρ’όλα όσα ακούει.

12. Αν θες να ενημερωθείς για τις ειδήσεις της ημέρας, η καλύτερη επιλογή που έχεις είναι…

α. Το δελτίο του Mega.
β. Το δελτίο της ΝΕΤ.
γ. Το δελτίο του Star.
δ. Να κλείσεις την τηλεόραση και να ενημερωθείς μέσω Διαδικτύου.

13. Μετά από μια τεράστια φυσική καταστροφή που συμβαίνει στην άλλη άκρη του κόσμου, πόσος καιρός χρειάζεται για να πάψουν να αναφέρονται σε αυτήν τα δελτία ειδήσεων;

α. Μέχρι την επόμενη τεράστια φυσική καταστροφή.
β. 1 μήνας.
γ. 1 βδομάδα.
δ. 2 μέρες.

14. Οι διαρρήκτες που μπαίνουν σε σπίτια την ώρα που βρίσκονται μέσα σ’αυτά οι ιδιοκτήτες είναι:

α. Μαλάκες
β. Πρωτότυποι
γ. Ερασιτέχνες
δ. Θρασύτατοι

15. Να αντιστοιχίσετε τις παρακάτω έννοιες στα αριστερά, με αυτές που τους ταιριάζουν στα δεξιά:

α. ο τυφώνας               ζ. μαίνεται
β. η επιδημία           η. καταστρέφει τις καλλιέργειες
γ. η πυρκαγιά           θ. σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του/της
δ. το ηφαίστειο           ι. μαστίζει τους κατοίκους
ε. το χαλάζι           κ. βρυχάται

(Φυσικά, σε όλες τις ερωτήσεις, η σωστή απάντηση είναι η δ – αν απαντήσατε κάτι άλλο σε κάποια απ’αυτές, καταδικάζεστε σε δύο εβδομάδες εντατικής παρακολούθησης τηλεοπτικών δελτίων, ώστε να απαντήσετε σωστά την επόμενη φορά. Όσο για την αντιστοίχιση, οι σωστοί συνδυασμοί είναι: α-θ, β-ι, γ-ζ, δ-κ, ε-η.)


Χθες το βράδυ είχα να πάω στη Νέα Σμύρνη για ποτό με άγνωστη παρέα (η οποία αποδείχθηκε εξαιρετική). Οπότε, λέω: «Δεν πάω 2 ώρες νωρίτερα, να βγάλω και καμία φωτογραφία;». Και ήταν μία από τις σπάνιες καλές ιδέες μου, όπως αποδεικνύουν τα παρακάτω πειστήρια.

(έξω από το άλσος της Νέας Σμύρνης. Κάπου έχασα το νόημα. Δεν κατάλαβα τίποτα.)

(Στην οδό Πλαστήρα. Πιο φτηνός; Γϊνεται. Πιο γραφικός; Δε γίνεται!)

(κάπου εκεί κοντά. Δεν ξέρω αν το καλύπτει το ταμείο μου αυτό το φάρμακο.)

(έξω από το άλσος της Νέας Σμύρνης. Θάνατος στα ξυπνητήρια!)

(στην οδό Κράτητος – θυμάμαι το όνομα, γιατί νόμιζα πως έγραφε «οδός Ακράτητος» και αναρωτιόμουν τι δουλειά είχε ο Ακράτητος στη Νέα Σμύρνη. Νέα μόδα: Engreek, το αντίθετο των greeklish – γράφουμε αγγλικές λέξεις με ελληνικούς χαρακτήρες.)

(στον ίδιο τοίχο, λίγο παραδίπλα. Διαχρονικό.)

(έξω από ένα Λύκειο – το 30, αν θυμάμαι καλά. Εδώ υπάρχει και background: στα αριστερά, ο ίδιος καλλιτέχνης έχει γράψει το εξής φοβερό: «Ακούω Ζαμπέτα και γουστάρω καλτσοδέτα». Το οποίο δεν το έχω απαθανατίσει, γιατί είχε παρκάρει ακριβώς μπροστά ένα βαν και δε φαινόταν τίποτα. Dammit.)

(κάπου κοντά στο ίδιο σχολείο. Σαρδαμ; Δε νομίζω…)

(στον ίδιο τοίχο. Αυτό θα έπρεπε να είναι το θέμα της Έκθεσης στις πανελλαδικές – άκου «αυτομόρφωση»…)

(στην κεντρική πλατεία της Νέας Σμύρνης. Είναι ανάγκη να βάλω φωτιά στον καναπέ για να βγω στο δρόμο; Κρίμα, τόσα λεφτά δώσαμε…)

(αυτό δε θυμάμαι που το βρήκα. Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε καημός και δάκρυ.)

(σε είσοδο πολυκατοικίας. Ο καλλιτέχνης αναφέρεται προφανώς στον Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, παλιό μπασκετμπολίστα του Πανιωνίου που έχει πεθάνει εδώ και κάτι χρόνια, μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι, που προκλήθηκε όταν χτύπησε εν βρασμώ ψυχής το κεφάλι του στην βάση της μπασκέτας, μετά από μια άδικη απόφαση ενός διαιτητή σε αγώνα Πανιωνίου-Παναθηναϊκού. Το θυμάμαι γιατί το είδα live.)

(Στην πόρτα ενός γκαράζ. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που λένε τα πράγματα με τ’όνομά τους.)


Η αντίδραση αρκετών ανθρώπων του περιβάλλοντός μου, όταν τους είπα για τη συμμετοχή μου στην τελευταία μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας για τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, ήταν μάλλον αρνητική: «Και τι θα καταφέρεις με μια πορεία; Θα αλλάξεις τα μέτρα;». Ενόψει της αυριανής πανελλαδικής απεργίας, και της μεγάλης πορείας που αυτή συνεπάγεται, είπα να γράψω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με αυτό το θέμα.

Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή: Όπως ισχύει και με τις εκλογές, αν οι πορείες διαμαρτυρίας μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, τότε θα ήταν παράνομες. Βέβαια, οι πορείες καθαυτές μπορούν να αλλάξουν κάτι, όχι όμως με τον τρόπο που γίνονται στην Ελλάδα.

Ξέρουμε, λοιπόν, ότι τα νέα μέτρα είναι άδικα, θα βυθίσουν εκατομμύρια Έλληνες στη φτώχεια, καταλύουν εργατικά δικαιώματα και μας αναγκάζουν να πληρώσουμε ελλείμματα τα οποία δημιούργησαν διεφθαρμένοι πολιτικοί (τους οποίους, βέβαια, εσείς ψηφίζατε – εγώ μπορώ με υπερηφάνεια να δηλώσω ότι δεν έχω ψηφίσει καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα, ούτε και κανέναν βουλευτή).Και ποια είναι η «έντονη» αντίδρασή μας; Να κατέβουμε σε μια ειρηνική πορεία, να φωνάξουμε 2-3 συνθήματα έξω από τη Βουλή, να φάμε τα πατροπαράδοτα δακρυγόνα και να πάμε σπίτια μας μισοδιαλυμένοι από την κούραση και τα χημικά. Ναι, σίγουρα οι κυβερνώντες τρέμουν.

Το πρόβλημα δεν είναι η πορεία, αλλά το πώς γίνεται η πορεία. Είναι τουλάχιστον αστείο να μιλάμε για «εργάτες ενωμένους, ποτέ νικημένους», όταν τα κυρίαρχα συνδικαλιστικά κινήματα δεν μπορούν καν να συνεννοηθούν για να διοργανώσουν μια κοινή πορεία, και αντίθετα ξεκινάνε οι μεν στη Δύση και οι δε στην Ανατολή! Αν εγώ ήμουν μέλος της κυβέρνησης και έβλεπα τους πολίτες να διαμαρτύρονται έτσι, θα έσκαγα στα γέλια, βέβαιος ότι η εξουσία μου δεν κινδυνεύει από κανέναν.

Καμία πορεία δεν έχει τύχη αν δεν είναι αυθόρμητη – οι συνδικαλιστές είναι εξίσου διεφθαρμένοι με τους πολιτικούς, κι αυτό γιατί οι περισσότεροι εξ αυτών θέλουν να γίνουν πολιτικοί, αν δεν είναι ήδη. Αυτό που θέλουν σε κάθε πορεία οι συνδικαλιστές είναι να δείξουν σε όλους ότι την έχουν μεγαλύτερη (την πορεία, φυσικά) από τους άλλους. Έτσι, οι ανεξάρτητοι πολίτες που κατεβαίνουν σε μια πορεία για να διαμαρτυρηθούν, καταλήγουν άθελά τους να «βαφτίζονται» οπαδοί του Χ συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο μετά την πορεία θα εκδώσει μια θριαμβευτική ανακοίνωση για τη μεγάλη συμμετοχή που είχε η ΔΙΚΗ του πορεία.

Από τη μία, λοιπόν, τον αγώνα των αυθόρμητων, ανεξάρτητων πολιτών καπηλεύονται οι διεφθαρμένοι συνδικαλιστές. Από την άλλη βρίσκονται οι κουκουλοφόροι, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης, οι οποίοι κάνουν ακριβώς το ίδιο, τραβώντας πάνω τους την προσοχή με πράξεις απρόκλητης και αδικαιολόγητης βίας, και επισκιάζοντας το υπόλοιπο 99% που διαδηλώνει ειρηνικά (με ευθύνη, βέβαια, των ΜΜΕ, που ψοφάνε για κάτι τέτοια). Αυτοί οι τύποι δεν εκφράζουν κανέναν άλλο, παρά μόνο τον εαυτό τους, και γι’αυτό πρέπει να απομονωθούν.

Υπάρχουν, λοιπόν, κάποια τεχνητά εμπόδια στην προσπάθειά μας να πετύχουμε κάτι με την πορεία διαμαρτυρίας μας. Αλλά, πέρα από αυτά, πιστεύω ότι αξίζει κανείς να συμμετάσχει σε μια τέτοια πορεία. Κι ας μη βγει τίποτα – δεν είναι απαραίτητο. Αρκεί να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας. Γιατί όταν κάποτε τα παιδιά μας, της γενιάς της δικής μου, των σημερινών 20άρηδων και 30άρηδων, μας ρωτήσουν γιατί είναι τόσο σκατά τα πράγματα, θα πρέπει να απαντήσουμε. Και είναι προτιμότερο να απαντήσουμε ότι κάποτε προσπαθήσαμε να αλλάξουμε την κατάσταση, αλλά δεν τα καταφέραμε, παρά να τους πούμε ότι είμαστε συνυπεύθυνοι για την κατάσταση, επειδή όταν όλοι οι άλλοι έβγαιναν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν, εμείς πίναμε τον φραπέ μας αραχτοί στη βεράντα. Βέβαια, η πιο πιθανή απάντηση που θα τους δίνουμε (και μάλλον και η ορθότερη) θα είναι «ρώτα τον παππού και τη γιαγιά σου, αυτοί την προκάλεσαν».

Για σκέψου…Μας μάθαιναν στο σχολείο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, για το πόσο γενναίοι και αξιέπαινοι ήταν εκείνοι οι νέοι που ταμπουρώθηκαν στο Πολυτεχνείο και αντιστάθηκαν στην Χούντα…Και αυτοί οι «νέοι» ήταν η γονείς μας. Και νιώθαμε πολύ περήφανοι που οι γονείς μας πάλεψαν για ένα καλύτερο μέλλον. Πού να το περιμέναμε ότι, όταν μεγαλώνανε, θα κατέστρεφαν το δικό μας μέλλον…

Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν θα πάω στην αυριανή πορεία ή όχι – το μετρό και τα λεωφορεία δεν θα κινηθούν καθόλου, και η πλησιέστερη στάση τραμ ή ηλεκτρικού απέχει αρκετά χιλιόμετρα από το σπίτι μου. Αλλά θα προσπαθήσω να είμαι εκεί. Όχι για να αλλάξω κάτι, όχι για να υπερηφανευτώ για τη συνδικαλιστική μου παράταξη, όχι για να πετάξω μολότωφ. Αλλά για να τα έχω καλά με τον εαυτό μου.

Ό,τι και να γίνει, τουλάχιστον δεν θα έχω βάρος στη συνείδησή μου. Αντίθετα με τους σημερινούς 50+. Κάτι είναι κι αυτό, όμως…Τώρα η γενιά μου και η επόμενη από τη δική μου, θα ξέρουν ότι δεν έχει τόση σημασία η συμμετοχή σε μία πορεία, όσο η αλλαγή πορείας γενικά. Να κάνουμε τα αντίθετα από αυτά που κάνανε οι γονείς μας. Μεταβολή και πρόσω ολοταχώς. Αλλαγή πορείας…

Επόμενη σελίδα: »