Μαρτίου 2008



Στον ενάμιση χρόνο που είμαι blogger, έχει πεθάνει κόσμος και κόσμος, έχουν ξεχωρίσει αμέτρητες προσωπικότητες, γενικά έχει γίνει χαμός στο ίσωμα. Και ποτέ δεν έχω αφιερώσει ένα ολόκληρο post σε ένα πρόσωπο, με μοναδική εξαίρεση την Αμαλία Καλυβίνου (το άξιζε, δεν το άξιζε;). Γι’αυτό και το ακόλουθο tribute στον Pitsiriko, που κατέβασε ρολά, αποκτά αυτομάτως συλλεκτική αξία.

Πριν ασχοληθώ με τo blogging, όταν ακόμα αυτό που σήμερα λέμε «ελληνική blogόσφαιρα» ήταν ακόμα σε μέγεθος μπίλιας της ρουλέτας, ο Πιτσιρίκος ήταν σχεδόν ταυτόσημη έννοια με αυτή του blog. Και η επιτυχία του είναι ότι δεν έγινε γνωστός επειδή πλημμύρισε με links όποιο forum βρήκε μπροστά του, ούτε επειδή ανήκε σε μια high-profile κλίκα bloggers που τον «προωθούσε» και τον εφοδίαζε με επιπλέον hits. Έγινε γνωστός επειδή έκανε μια νέου είδους σάτιρα, και την έκανε καλά. Απέκτησε ένα φανατικό κοινό και, όπως ήταν φυσικό, η φήμη του σύντομα ξεπέρασε τα στενά όρια της blogόσφαιρας από στόμα σε στόμα. Και μετά τα ξεπέρασε και ο ίδιος, όταν άρχισε να δημοσιεύει κείμενά του σε εφημερίδες και περιοδικά. Κάπου στο δρόμο, κάτι πήγε στραβά. Δεν ξέρω τι και δεν θα το ερευνήσω (αν και έχω κι εγώ τις πληροφορίες μου σχετικά με αυτό το θέμα). Το τι είναι (ήταν;) αντικειμενικά ο Πιτσιρίκος για την ελληνική blogόσφαιρα το ξέρουν όλοι, ακόμα κι αυτοί που δεν το παραδέχονται.

Αλλά αλήθεια, εγώ προσωπικά τι λόγο έχω να αφιερώσω ένα ολόκληρο post σε αυτόν τον τύπο, που στο κάτω-κάτω ούτε καν τον ξέρω κι ούτε του χρωστάω καλά λόγια;

Η αλήθεια είναι ότι αν υπάρχει ένας άνθρωπος που πρέπει να καταριέστε για τις αθλιότητες που κατά καιρούς διαβάζετε στο παρόν blog, αυτός είναι ο Πιτσιρίκος. Η δική του «ιστορία» με έκανε να θέλω κι εγώ να γίνω μέλος αυτής της μικρής κοινωνίας. Έστω κι αν εκείνη την περίοδο που τον ανακάλυψα περνούσα μια ανείπωτα μελαγχολική μετεφηβική φάση (σχεδόν emo, θα τολμούσα να πω), το στυλ του με επηρέασε τελικά. Το έχετε παρατηρήσει αρκετοί αυτό, και δεν το αρνούμαι. Όταν αποφάσισα να αλλάξω το προφίλ του blog μου από «Νίκος Ξανθόπουλος» σε «Benny Hill Show», ήταν αδύνατο να μην απορροφήσω στοιχεία της γραφής του.

Και επειδή πρέπει να λέμε αλήθειες, να πω κι αυτήν: Το free press έντυπο που γνώρισα και αγάπησα ήταν η Athens Voice. Είχα «κολλήσει» τόσο με την A.V., που δεν θα έπαιρνα ποτέ την Lifo αν δεν ήξερα ότι εκεί γράφει ο Pitsirikos, και πιστεύω ότι δεν ήμουν ο μόνος. Άλλο που μετά αγάπησα και τη Lifo (ειδικά τα άρθρα γνώμης της) και τελικά η Πέμπτη έγινε η αγαπημένη μου μέρα, γιατί είναι η μοναδική μέρα της εβδομάδας που έχω δύο καλούς λόγους να σηκωθώ από το κρεβάτι.

Κι άλλη μια αλήθεια: Εδώ και μήνες, τα κείμενα του Pitsirikou είχαν «χαλάσει». Πολλές φορές δεν γελούσα καθόλου με αυτά που έγραφε και, ενώ παλιά το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις έπιανα στα χέρια μου τη Lifo ήταν να διαβάσω τη στήλη του, τελευταία δεν τη διάβαζα καν. Κρίμα κι άδικο.

Αυτό το κείμενο δεν είναι παράκληση για να γυρίσει πίσω ο «εθνικός μας blogger», ούτε επικήδειος είναι. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι. Αλλά είναι πάντα δύσκολο να βλέπεις κάποιον που θαυμάζεις να παρακμάζει έτσι. Την ίδια στενοχώρια είχα και πριν από αρκετά χρόνια, όταν συνειδητοποίησα ότι το τηλεοπτικό «ΑΜΑΝ» είχε κάνει τον κύκλο του και δεν είχε πια πλάκα. Εντάξει, τι να κάνουμε; Άλλοι έχουν είδωλα τη Μητέρα Τερέζα και τον Μαχάτμα Γκάντι, εγώ έχω τον Πιτσιρίκο και το ΑΜΑΝ.

Επειδή μάλλον δεν έχω γίνει ακόμα αρκετά κουραστικός, ας ρίξω κι ένα κλισέ ακόμα: Η ζωή συνεχίζεται, το ίδιο και το blogging. Μπορεί να βγουν κι άλλοι σαν τον Πιτσιρίκο στο μέλλον, μπορεί να είναι και καλύτεροι. Αλλά όλοι θα θυμούνται τον πρωτοπόρο του είδους και νομίζω ότι πολλοί έχουν επηρεαστεί ή θα επηρεαστούν από το στυλ γραφής του.

Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εμένα θα μου λείψεις, Pitsiriko…

Advertisements

Μερικές σκόρπιες σκέψεις των ημερών που δεν βρήκαν δικό τους «σπίτι» και θα αναγκαστούν να συμβιώσουν σε αυτό το κοινόβιο post:

– Ένας-ένας, οι «μεγάλοι» bloggers την κάνουν για Χαβάη. Εγώ υπόσχομαι ότι αν γίνω ποτέ «μεγάλος» blogger (κάτι που οι bookmakers δεν προβλέπουν να συμβεί πριν από τη συντέλεια του κόσμου, οπότε πολύ που με νοιάζει) θα συνεχίσω να γράφω ακόμα κι αν τυφλωθώ και μου πέσουν τα μαλλιά από τις βλαβερές ακτίνες της οθόνης του υπολογιστή και πάθω και σύνδρομο του καρπού από το ποντίκι. Απλά γιατί μου αρέσει. Ναι, το ξέρω ότι κάποτε αυτή η βαρύγδουπη δήλωση θα μου γυρίσει μπούμερανγκ. Αλλά είμαι ένας μαιτρ της αυτοκαταστροφής, οπότε…

– Τα μαθηματικά του τρόμου: 60 φαντάροι που έχουν μείνει στο στρατόπεδο μετά τις μεταθέσεις. Αφαιρούμε 15 που έχουν φύγει με άδεια για το Σαββατοκύριακο. Μένουν 45. Αφαιρούμε και τους 35 που θα πρέπει κάθε μέρα να κάνουν τις υπηρεσίες (σκοποί, θαλαμοφύλακες κλπ). Οι λίγοι που μένουν είναι αυτοί που θα πάρουν έξοδο το Σαββατοκύριακο. Κι επειδή είμαι ΚΑΙ γκαντέμης εκτός από αυτοκαταστροφικός (πόσο χειρότερο μπορεί να γίνει;), μου έτυχε έξοδος σήμερα, Παρασκευή. Και βρέχει καταρρακτωδώς. Σάββατο και Κυριακή θα πήξω (και στοιχηματίζω τα άρβυλά μου ότι θα έχει και ήλιο).

– Οι «Σκέψεις ενός φαντάρου» ανανεώθηκαν προχθές, αλλά δεν πρόλαβα να απαντήσω σε σχόλια, ούτε να ανεβάσω τίποτα άλλο. Τι να κάνεις με 3 προπληρωμένες ώρες στο Internet Cafe…Μου έχει λείψει το laptop μου…Βασικά, μου έχει λείψει οτιδήποτε δεν είναι χακί. Αλλά αυτά τα γράφω αλλού, και υπάρχει λόγος γι’αυτό…

– Θα ήθελα να γράψω κάτι πολύ special, αλλά περνάω κρίση. Κι άμα με πιάσει δεν μπορεί ένας ολόκληρος στρατός να με εμπνεύσει. Αλλά έχω περάσει και χειρότερα – έχετε δοκιμάσει να γράψετε μεσημέρι Ιουλίου με διακοπή ρεύματος; Εκεί να δεις ζόρια…

– Αλήθεια, εσείς τι νέα;…Τίποτα, ε;…Σε καλή εποχή μπήκα στον Στρατό: Δεν κουνιέται φύλλο. Προχθές πήρα εφημερίδα και το μετάνιωσα…Άσε που έχουν πάει και στο 1,30 ευρώ…Που να μη σώσουν και ξαναβγάλουν φύλλο, που έχουν καταντήσει τη δημοσιογραφία νταβατζιλίκι. Τι επάγγελμα διάλεξα ρε πούστη μου;

– Ένα γκάλοπ που διάβασα σήμερα λέει ότι 80% των Ελλήνων πολιτών απαιτεί την απόσυρση του νομοσχεδίου για το Ασφαλιστικό. Σιγά την είδηση. Αυτό που πραγματικά θα ήταν ενδιαφέρον θα ήταν να ερευνήσει κάποιος πόσοι από αυτό το 80% ψήφισαν Νέα Δημοκρατία στις τελευταίες εκλογές. Και, σαν δεύτερο ερώτημα, τι ναρκωτικά έπιναν εκείνο το διάστημα και πώς απεξαρτήθηκαν τόσο γρήγορα.

– Σας εκλιπαρώ, ας βγει κάποιος από εσάς (γιατί εγώ είμαι εσώκλειστος) να πει δημόσια ότι ο τελευταίος δίσκος της Πρωτοψάλτη είναι για τα μπάζα και ότι πρέπει να τιμωρηθεί με δημόσιο λιθοβολισμό στην Καλυθμώνος αυτός που έγραψε τους ελληνικούς στίχους του «Πάμε Χαβάη»…Δεν μπορεί να είμαι ο μόνος, έτσι δεν είναι;

– Ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε από την Ευρωλίγκα και ο Ολυμπιακός προκρίθηκε. Το τέλος του κόσμου πλησιάζει. Το γράφει ο Νοστράδαμος σε ένα περίφημο τετράστιχο:

Ο πράσινος γίγαντας θα νικηθεί
Και ο κόκκινος νάνος θα νικήσει
Αλλά μετά ο πράσινος γίγαντας θα τα πάρει στο κρανίο
Θα νικήσει τον κόκκινο νάνο και μετά…αντίο

– Το είχα διαβάσει όταν ξεκίνησα το blogging, δε θυμάμαι πού: Bloggorhea λέγεται (Blog + diarrhea), και είναι η ακατάσχετη φλυαρία του blogger που γράφει μαλακίες μόνο και μόνο για να γράψει κάτι. Ε, ξεμπούκωσα κι ανακουφίστηκα. Πάμε γι’άλλα, καλύτερα…Και προς Θεού, ΔΕΝ πάμε Χαβάη!!!

Υ.Γ.: Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα ότι αυτό έπρεπε να το αναφέρω: Κάθομαι στο Internet Cafe εδώ και 2 ώρες και παίζει non-stop ένα CD των Linkin Park. Έχω ακούσει το «In The End» γύρω στις 12 φορές. Νομίζω ότι μόλις το σιχάθηκα.


Καλωσήρθατε στις «Πύλες του Ανεκδιήγητου», την εκπομπή που ασχολείται με τα πάσης φύσεως ανεξήγητα φαινόμενα, όπως το γιατί να δει κανείς μια τέτοια εκπομπή. Αλλά σήμερα θα ασχοληθούμε ακόμα πιο ανεξήγητα (και ανεκδιήγητα) φαινόμενα. Είμαι ο Κώστας Χαρδαβδέλλας και σας παρουσιάζω ευθύς αμέσως τους αποψινούς μας καλεσμένους. Στα αριστερά μου, ο ψυχολόγος-παραψυχολόγος κ. Αρτέμης Ψυχάκιας, συγγραφέας του βιβλίου «Ο αφαλός μου, αυτός ο άγνωστος». Δίπλα του, ο επιφανής ιστορικός κ. Ζαφείρης Χλαπάτσας, που όλοι γνωρίσαμε μέσα από το best seller του «Το μυστικό κρησφύγετο του Δωδεκάθεου στην Πίνδο». Επίσης, μαζί μας έχουμε τον πατέρα Ιερόδουλο, ειδικό σε ό,τι αφορά τα θαύματα και εξίσου καλό στα ταχυδακτυλουργικά κόλπα, τον βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Αναξίμανδρο Στούμπο και το φωτομοντέλο κ. Τζίνα Μπουρδέλου, που δεν έχει καμία σχέση με τα παραπάνω, με εξαίρεση το ανεξήγητα (και ανεκδιήγητα) φουσκωμένο στήθος της, αλλά μας αυξάνει τις θεαματικότητες. Και ας περάσουμε γρήγορα στο πρώτο θέμα μας για απόψε.

Αγαπητοί τηλεθεατές, είτε πιστεύετε στα θαύματα είτε όχι, η μαρτυρία που ακολουθεί θα σας συγκλονίσει. Πρόκειται για ένα 14χρονο αγοράκι που δέχτηκε να μιλήσει στην εκπομπή μας για μια μεταφυσική εμπειρία που βίωσε. Πάμε να δούμε το βίντεο.

(14χρονο αγόρι, με πλάτη στην κάμερα, λέει την ιστορία, με μουσική υπόκρουση το θέμα του «Ψυχώ»)

Ήμασταν ένα απόγευμα με την παρέα μου στις μπασκέτες του σχολείου και παίζαμε μπάσκετ. Όταν τελειώσαμε το τρίτο μονάκι, εμφανίστηκε μπροστά μας ένας γεράκος, ντυμένος με κουρέλια, και μας ζήτησε να παίξει μαζί μας ένα μονό. Στην αρχή γελάσαμε. Μετά λυθήκαμε στα γέλια και τελικά λιώσαμε από τα γέλια. Όταν συνήλθαμε, αποφασίσαμε να τον αφήσουμε να παίξει μαζί μας ένα μονό στα 21. Μάλιστα, τον πήρα και στην ομάδα μου, επειδή οι άλλοι δεν τον ήθελαν με τίποτα. Με το που του δίνω την πρώτη πάσα, βαράει ένα τρίποντο από το κέντρο του γηπέδου και μπαίνει μέσα χλατσωτό! Έπαθα πλάκα, αλλά νόμιζα ότι ήταν απλά κωλόφαρδος. Του ξαναδίνω πάσα, ξαναβαράει από το κέντρο και το στέλνει πάλι μέσα άγγιχτο! Αυτό έγινε συνολικά δέκα φορές, και το σκορ ήταν 20-0. Σε εκείνη τη φάση του ξαναδίνω τη μπάλα και αυτός κάνει ένα γρήγορο μπάσιμο, αποφεύγει τους αντιπάλους με μια ωραία ντρίμπλα, κάνει διπλό σπάσιμο της μέσης στον αέρα και καρφώνει ανάποδα! Μείναμε όλοι κάγκελο! Τον ρωτήσαμε ποιος είναι και μας είπε: «Επειδή ήσασταν καλοί μαζί μου, θα σας πω. Είμαι ο Άγιος Τρίχωνας ο Καραφλοκτόνος, προστάτης της πλούσιας χαίτης. Πηγαίνετε τώρα στην εκκλησία που βρίσκεται απέναντι από το σχολείο και κοιτάξτε κάτω από τα πρώτα στασίδια. Σας περιμένει ένα δώρο». Και αφού το είπε αυτό, εξαφανίστηκε με μια λάμψη. Εμείς τρέξαμε αμέσως στην εκκλησία, κοιτάξαμε κάτω από τα πρώτα στασίδια και βρήκαμε έξι PSP και ένα σημείωμα: «Σας ευχαριστώ που βοηθήσατε τον φίλο μου τον Τρίχωνα. Αγία Sonyα, η γκατζετομάνα». Αλλά πολύ τσίπισσα η Αγία, έτσι; Ούτε μπαταρίες μας άφησε, ούτε παιχνίδια, ούτε τίποτα. Και άντε τώρα να περιμένω εγώ τα γενέθλιά μου τον άλλο Δεκέμβριο για να μου πάρει η μάνα μου παιχνίδι. Τουλάχιστον πήραμε το ματσάκι παρθενιά, κάτι είναι κι αυτό…

(επιστροφή στο στούντιο)

– Τι λέτε, πατέρα Ιερόδουλε;
– Είναι κλασική περίπτωση θαύματος. Ειδικά το διπλό σπάσιμο της μέσης στον αέρα είναι μια κίνηση που καταγράφεται για πρώτη φορά στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, στο σημείο που αναφέρεται στην Ανάσταση του Χριστού.
– Κύριε Ψυχάκια;
– Προσωπικά, νομίζω ότι ο γεράκος ήταν μια εξωτερική αντανάκλαση των προσωπικών φόβων των νεαρών. Συγκεκριμένα, ο φόβος τους ότι όσες φορές κι αν ρίξουν τρίποντο από το κέντρο του γηπέδου δεν θα καταφέρουν να σκοράρουν βρήκε πρόσφορο έδαφος και δημιούργησε στο οπτικό τους πεδίο μια ανύπαρκτη εικόνα, ένα τέλειο κατασκεύασμα που βάζει αβέρτα τρίποντα από το κέντρο.
– Μάλιστα. Νομίζω ότι εξαντλήσαμε το θέμα, αφού ακούσαμε και τις δύο απόψεις, και μπορούμε να περάσουμε στο επόμενο θέμα, που είναι ένα από τα αγαπημένα μας: Η επικοινωνία με τους φίλους μας τους εξωγήινους. Θα συνδεθούμε τώρα με τα εξωτερικά μας στούντιο, όπου έχουμε τον κύριο Γεράσιμο Μούφα, ιδιοκτήτη Pet Shop, φιδέμπορα κατ’επάγγελμα, ο οποίος ισχυρίζεται πως μπορεί να επικοινωνεί με τους εξωγήινους. Πώς μπορεί να γίνει αυτό, κύριε Μούφα;
– Είναι πολύ απλό, μπορεί να το κάνει ο καθένας. Οι τρίχες στο κεφάλι μας και σε άλλα σημεία του σώματος λειτουργούν σαν κεραίες που μπορούν να λάβουν μηνύματα από το διάστημα. Ειδικά οι πουτσότριχες και οι μουνότριχες έχουν πολύ καλό σήμα. Όμως, τους λείπει η απαραίτητη ηχομόνωση, ώστε να μπορούν να απομονωθούν αυτά τα μηνύματα από τους άλλους, καθημερινούς ήχους. Για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να τοποθετήσουμε μερικές τρίχες (όσο περισσότερες τόσο το καλύτερο) σε έναν φούρνο μικροκυμάτων και να τον ρυθμίσουμε στο πρόγραμμα grill για 10 λεπτά. Όταν ακουστεί ο χαρακτηριστικός ήχος, ανοίγουμε απότομα το πορτάκι του φούρνου, πλησιάζοντας όσο το δυνατόν πιο κοντά το αυτί μας.
– Και έτσι ακούμε τα μηνύματα των εξωγήινων;
– Ναι, μόνο που είναι σε κωδικοποιημένη μορφή. Για την κατανόησή τους χρειάζεται ένα απλός αποκωδικοποιητής, τον οποίο ο καθένας μπορεί να αγοράσει στην εξευτελιστική τιμή των 499,99 ευρώ, με δώρο ένα επίτομο λεξικό Ελληνοαρειανών-Αρειανοελληνικών, από το κατάστημά μου, Αχαμνών 212 και Ψώλωνος γωνία.
– Κυρίες και κύριοι, τώρα ξέρετε κι εσείς πώς μπορείτε να επικοινωνήσετε με εξωγήινες μορφές ζωής. Θα περάσουμε τώρα σε ένα σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα για να ακούσουμε για 4.285η φορά το «Μέχρι να πάρεις παγωτό σε παίρνει ο χειμώνας» και όταν επιστρέψουμε στις «Πύλες του Ανεκδιήγητου» θα ασχοληθούμε με τα υπόλοιπα θέματα της βραδιάς. Υπάρχει ζωή μετά το θάνατο; Και αν ναι, πόσες είναι οι πιθανότητες να γεννηθούμε σαλιγκάρια και πώς θα το πετύχουμε; Γιατί χρειάζονται 6 Πόντιοι για να αλλάξουν μια λάμπα; Είναι αλήθεια πως αν ενώσουμε με ευθείες γραμμές τις ελιές στο πρόσωπο του Σημίτη σχηματίζεται μια πεντάλφα; Ήταν η παρέμβαση της CIA και της Scotland Yard που οδήγησε στις πρώτες εκτός έδρας νίκες του Ολυμπιακού στο Champions League; Θα δώσουμε απαντήσεις σε όλα αυτά τα ανεξήγητα (και ανεκδιήγητα) μετά το διαφημιστικό διάλειμμα. Μείνετε μαζί μας και δεν θα χάσετε (τίποτα άλλο εκτός από το χρόνο και το μυαλό σας)…


Πάλι έμεινε χωρίς προπονητή ο Ολυμπιακός στο ποδόσφαιρο. Καθόλου παράξενο – καλύτερα να κάθεσαι σε ηλεκτρική καρέκλα παρά στην καρέκλα του προπονητή στο Λιμάνι. Ο νέος προπονητής του Ολυμπιακού, Χοσέ Σεγκούρα, είναι μια πρόχειρη λύση μέχρι να έρθει ο κανονικός προπονητής το καλοκαίρι. Η διοίκηση της ομάδας έχει ήδη υπόψη αρκετούς τεχνικούς, αλλά μόνο ένας θα έχει την τιμή (και την ατυχία) να πάρει το χρίσμα. Ήδη, έχουν ακουστεί πολλά ονόματα, που συγκεντρώνουν αρκετές πιθανότητες να διαδεχθούν τον Τάκη Λεμονή στον πάγκο του Ολυμπιακού. Και σας παρουσιάζω τους επικρατέστερους και τα επιτεύγματά τους ως τώρα:

Roberto Cangurra (Ρομπέρτο Κάγκουρα)

Πρόκειται για έναν Ιταλό προπονητή με αμέτρητες επιτυχίες στο ενεργητικό του. Χαρακτηριστικό είναι ότι έχει κατακτήσει 17 φορές το Champions League με 17 διαφορετικές ομάδες, μεταξύ των οποίων η Κιντερμίνστερ, η Μπρομαποϊκάρνα και ο Θρασύβουλος. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά τα κατορθώματα τα έχει πετύχει στο Football Manager, ενώ έχει να πατήσει σε γήπεδο από το 1971. Αλλά και πάλι, όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν, η απειρία του δεν είναι σίγουρο ότι θα εμποδίσει τον Πρόεδρο του Ολυμπιακό να τον προσλάβει.

Alvaro Jamurri (Αλβάρο Χαμούρι)

Ξακουστός σε όλη την Ισπανία για τα κατορθώματά του (στο τάβλι), ο κ. Χαμούρι φαίνεται ιδανική επιλογή για τον πάγκο του Ολυμπιακού. Έχει ευρωπαϊκή εμπειρία (κέρδισε πριν από 5 χρόνια σε έναν ραδιοφωνικό διαγωνισμό ένα εισιτήριο για τον αγώνα Γκενκ-Ντεπορτίβο), έχει κατακτήσει πρωταθλήματα [τρεις φορές πρωταθλητής στην 4η κατηγορία της Ισπανίας με τις Llatompucho (Γιατομπούτσο), Jalimavro (Χαλιμάβρο) και Llatambaza (Γιαταμπάζα)], ενώ υιοθετεί ένα άκρως επιθετικό και θεαματικό σύστημα (παίζει το σύστημα 2-2-6, που υπόσχεται πολλά γκολ – και για τις δύο ομάδες). Ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο Ολυμπιακός.

Jaime Rojala (Χάιμε Ροχάλα)

Ο κ. Ροχάλα έχει ένα και μοναδικό πλεονέκτημα: Είναι Αργεντίνος, και αυτό αρκεί για να αγαπηθεί παράφορα από τους οπαδούς του Ολυμπιακού. Κατά τ’άλλα, αρκεί να σημειωθεί ότι ο Ροχάλα είναι ο άνθρωπος που πρότεινε στους ερυθρόλευκους τον γίγαντα Ροντρίγο Αρτσούμπι, τον «Γύπα» Γκαμπριέλ Άλβες και τον αξεπέραστο Λεοζίνιο. Αλλά σημασία έχει ότι είναι Αργεντίνος, άρα ξέρει μπάλα, άρα θα φέρει πρωτάθλημα, άρα άμα δεν πάρει το Champions League θα απολυθεί επιτόπου.

Ngatonga Dzamba (Νγκατόνγκα Τζάμπα)

Ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της προπονητικής στην Αφρική. Συγκεκριμένα, κατάγεται από την Ουγκάντα. Λέγεται πως είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε και ξεχώρισε το αστείρευτο ταλέντο του Φέλιξ Αμποάγκουε, του Μάρκο Νε και του Αρούνα Μπαμπαγκίντα. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ως σήμερα είναι ότι σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος κόντρα στην πρωταθλήτρια Ουγκάντας, την Ουγκαμπούγκα Ρέιντζερς, κατάφερε να συμπληρώσει μια ενδεκάδα. Δεν έχει σημασία που η ομάδα του, η Ακουμπακούλα Ταμπαούλα, έχασε σε εκείνο το ματς με 27-0. Σημασία έχει ότι οι οικονομικές απαιτήσεις του κ. Τζάμπα δεν είναι υπερβολικές. Συγκεκριμένα, δέχεται να δουλέψει για δύο χάμπουργκερ τη μέρα, αν και η διοίκηση του Ολυμπιακού αντιπροτείνει ένα χάμπουργκερ και μία πατάτες. Αν ξεπεραστεί αυτό το διαδικαστικό θέμα, ο Νγκατόνγκα Τζάμπα μπορεί να είναι ο επόμενος προπονητής των ερυθρολεύκων.

Jurgen Miesen (Γίργκεν Μίζεν)

Ακολουθώντας το παράδειγμα της Εθνικής Ελλάδος, η διοίκηση του Ολυμπιακού εξετάζει το ενδεχόμενο της πρόσληψης ενός Γερμανού προπονητή, που θα φέρει την απαραίτητη πειθαρχία στην ομάδα, κάτι που παραδοσιακά λείπει από τον Ολυμπιακό. Βέβαια, ο κ. Μίζεν δεν έχει δουλέψει ποτέ ως προπονητής. Για την ακρίβεια, δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του, αφού είναι ανώτατο διευθυντικό στέλεχος της Siemens και στενός φίλος του Σωκράτη Κόκκαλη. Αυτό το τελευταίο αρκεί για να βαφτιστεί «ο κορυφαίος Γερμανός προπονητής της τελευταίας χιλιετίας» και να αγαπηθεί ακαριαία από τους οπαδούς της ομάδας, πριν φύγει κακήν-κακώς στην 3η αγωνιστική, μετά το 0-4 από την Καλαμαριά μέσα στο Καραϊσκάκη.

Dejan Sapakovic (Ντέγιαν Σαπάκοβιτς)

Παλιά δόξα του Γιουγκοσλκαβικού ποδοσφαίρου, επί χρόνια ποδοσφαιριστής της Παρτουζάν Βελιγραδίου. Χωρίς προπονητική εμπειρία, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να μάθει – και μάλιστα σε ένα μεγάλο σχολείο προπονητικής, όπως ο Ολυμπιακός. Επιπλέον, ακούγεται ότι ο Σαπάκοβιτς αποτελεί προσωπική επιλογή του Ίλια Ίβιτς, με τον οποίο ο Σέρβος τεχνικός έχει δηλώσει πως καθόντουσαν στο ίδιο θρανίο στο Γυμνάσιο και ζωγράφιζαν πούτσες στα καθίσματα των άλλων θρανίων για να πειράξουν τα κορίτσια. Και, ως γνωστόν, ο Ίλια φροντίζει πολύ τους φίλους του (και απομακρύνει τους εχθρούς του, φυσικά)…


Όπως και να το δεις, να κάνεις ολόκληρο αφιέρωμα σε 13 τραγούδια και να έχεις γραμμένα τα υπόλοιπα 395 του mp3 είναι καφρίλα. Αν σε αυτό το γεγονός προστεθούν και οι φωνές που ζητούσαν συνέχεια, νομίζω πως γίνεται ξεκάθαρη η ανάγκη για ένα sequel. Φυσικά, όπως και το 99% των sequel, θα είναι χειρότερο από το αυθεντικό. Αλλά τουλάχιστον δε θα μου κρατάνε μούτρα τα υπόλοιπα τραγούδια του mp3. Πάμε, λοιπόν:

Sash! – Ecuador   Τρελό κόλλημα με αυτό το τραγούδι, εδώ και χρόνια. Γενικά, μου αρέσει η μουσική του Sash!, ειδικά στο Mysterious Times και στο Encore Une Fοis. Επίσης, είναι ένα από τα λίγα τραγούδια που έμαθα τους στίχους τους χωρίς να ξέρω τη γλώσσα. Αλλά δε μετράει, γιατί έχει ελάχιστους στίχους, τους εξής: «Δώσ’ μου το χέρι σου και έλα μαζί μου/πάμε ένα ταξίδι για να ψάξουμε τους μαγικούς ήχους του Εκουαδόρ…

Goin’ Through, Ημισκούμπρια & Terror X Crew – Η Πτώση   Αυτό το τραγούδι είναι ένα άψογο παράδειγμα του τι μπορούν να κάνουν τρία μεγάλα (αλλά και τόσο διαφορετικά μεταξύ τους) συγκροτήματα του ίδιου μουσικού είδους όταν συνεργαστούν. Επίσης, είναι μια υπέροχη ανάμνηση της εποχής που οι Goin’ Through έκαναν σοβαρή χιπ χοπ (και όχι κακομοιριασμένη R&B), τα Ημισκούμπρια ήταν αστεία (και όχι σαχλά) και οι Terror X Crew είχαν δυνατούς στίχους (και δεν το είχαν γυρίσει στον…αρχαιοελληνικό στίχο)…

Kaiser Chiefs – Everything Is Average Nowadays   Κατεβάζοντας τυχαία τραγούδια των Kaiser Chiefs, έπεσα πάνω σε αυτό. Δεν ξέρω αν αντικειμενικά είναι ένα από τα καλύτερά τους, αλλά και μόνο οι στίχοι «Everything is average nowadays/but everyone will do it if they can/but everyone is following the craze» με εκφράζουν απόλυτα…

U2 – Vertigo  Ναι, θα έπρεπε να έχω το Sunday, Bloody Sunday ή το Pride. Αλλά το αγαπημένο μου τραγούδι των U2 είναι το Vertigo. Νομίζω ότι έχει καταπληκτική μουσική που σε ξεσηκώνει (τολμώ να το συγκρίνω με το Song 2 των Βlur σε αυτόν τον τομέα) και η φωνή του Βono φυσικά βοηθάει πολύ. Πάντως, από U2 στο p3 μου έχω και το Staring At The Sun, για εντελώς διαφορετικούς λόγους…

Anouk – Nobody’s Wife   To σνόμπαρα όταν πρωτοβγήκε, επειδή ήταν καθαρά «γυναικείο» τραγούδι, είχε ασπρόμαυρο βιντεοκλίπ και η τραγουδίστρια ήταν τελείως ντυμένη. Όταν ξεπέρασα αυτές τις προκαταλήψεις και το ξαναανακάλυψα, το ερωτεύτηκα. Στο ροκ στυλ που μου αρέσει και με μια πολύ καλή φωνή που χάθηκε – γιατί;

Δ.Κοργιαλάς – Χωρίς Εσένα   Μου αρέσει η ρυθμική μουσική του Κοργιαλά, που συνδυάζει τον ροκ ήχο με dance στοιχεία. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις και το emo παρουσιαστικό του Κοργιαλά, έχεις έναν ωραιότατο αχταρμά. Μόνο που στη μουσική (όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση) ο αχταρμάς δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό – συνήθως το λέμε «επιρροές»…

C.Isaac – Blue Hotel   Θα την πω την αμαρτία μου: Αυτό το τραγούδι το ανακάλυψα χάρη στο ντουέτο που είχε κάνει ο Αντώνης Ρέμος με τους Onirama και δεν ήξερα καν ότι το λέει ο Chris Isaac του Wicked Games. Από τα αγαπημένα μου.

Good Charlotte – Keep Your Hands Off My Girl  Από τα μεγαλύτερα κολλήματά μου τους τελευταίους μήνες (μαζί με το κορυφαίο Supermassive Black Hole των Muse). Δεν χορταίνω να το ακούω. Και γενικά ό,τι έχω ακούσει από τους Good Charlotte δε με έχει απογοητεύσει – για όσους δεν το ξέρετε, ακούστε το Dance Floor Anthem.

S.O’Connor – From Sarah With Love   Για να πω την αλήθεια, αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που δεν θυμάμαι πώς ανακάλυψα. Το άκουσα στο ραδιόφωνο; Το κατέβασα κατά τύχη; Το έστειλε ο Άη Βασίλης κάποια Χριστούγεννα επειδή ήμουν καλό παιδί όλη τη χρονιά; Κι όμως, δεν θυμάμαι. Αλλά μιλάμε για μια συγκλονιστική μπαλάντα.

G.Halliwell – Mi Chico Latino   Αυτό το τραγούδι με ακολούθησε σαν παρατσούκλι για αρκετά χρόνια στο Λύκειο (μια όχι και τόσο ευχάριστη εμπειρία), αλλά κάθε φορά που το ακούω «μυρίζει» καλοκαίρι. Ξαφνικά, οι τοίχοι του στρατοπέδου ανοίγουν στα δύο και από πίσω βλέπω την καταγάλανη θάλασσα και στη μέση μια βάρκα με την Geri να παίζει κιθάρα. Έστω και για λίγα λεπτά…

Live – Dolphin’s Cry   Αρχικά, από αυτό το τραγούδι λάτρεψα το βιντεοκλίπ του, που έβαζε συχνά το MTV και έδειχνε μια τεράστια ξαφνική πλημμύρα στους δρόμους μιας πόλης. Τελικά, λάτρεψα και το τραγούδι, έστω κι αν οι στίχοι του δεν βγάζουν νόημα, καθώς ο ίδιος ο δημιουργός του παραδέχεται ότι γράφτηκε μια βραδιά που ήταν (στην καλύτερη) μεθυσμένος…

Oasis – Wonderwall   Από τα πρώτα ξένα τραγούδια που άκουσα (καθώς στα άγουρα χρόνια της ζωής μου άκουγα μόνο Δάκη, Πασχάλη και Χαριτοδιπλωμένο), μαζί με το Don’t Look Back In Anger, που τότε μου άρεσε περισσότερο. Τα χρόνια πέρασαν και πλέον μόνο το Wonderwall έχει επιβιώσει μέχρι το mp3 μου…

Europe – Final Countdown   Το ανακάλυψα όπως και πολλοί άλλοι, φαντάζομαι: Από τα βίντεο της Εθνικής μπάσκετ, τα οποία «ντύνει» παραδοσιακά από το 1987 μέχρι σήμερα. Η μουσική του με πάει πίσω στη δεκαετία του ’80 (την ίδια επίδραση σε μένα έχει και το Take On Me των A-Ha), έστω κι αν δεν πρόλαβα να τη γνωρίσω. Ε, ποτέ δεν είναι αργά…

Simple Plan – Happy Together   Αν δεν κάνω λάθος (ήμουν η αγάπη σου – ώπα, έχουμε παρεμβολές από σκυλάδικα!), αυτό το τραγούδι είναι από το soundtrack της ταινίας «Freaky Friday», το οποίο κατέβασα για τη διασκευή του Baby One More Time από τους Bowling For Soup. Γενικά μου αρέσουν οι ροκ διασκευές – νομίζω ότι πολλά τραγούδια ακούγονται καλύτερα με μια ηλεκτρική κιθάρα από πίσω τους… (update: Όντως, από το soundtrack του Freaky Friday είναι το τραγούδι, το τσέκαρα)

Jewel – Foolish Games   Όταν το πρωτοάκουσα, δεν ασχολήθηκα μαζί του. Περνούσα μια βαριά ροκ φάση και δεν είχα χρόνο για μια υποτονική μπαλάντα. Όταν το ξαναανακάλυψα πριν λίγα χρόνια, πιο ώριμος πλέον (μόνο στη μουσική), το λάτρεψα όσο λίγα. Είναι ένα από τα τραγούδια που δεν έχουν λείψει ποτέ από τα εκάστοτε mp3 μου – και με το σπαθί του!


Όπως το είχα προβλέψει, στον Στρατό δυσκολεύομαι να διατηρήσω τα μουσικά μου ακούσματα. Παντού γύρω μου ακούω στην καλύτερη περίπτωση Μακρόπουλο ή Πλούταρχο και στη χειρότερη τραγουδιστές που δεν ξέρω και ούτε σκοπεύω να μάθω ποτέ. Ήδη, καμιά φορά με πιάνω να τραγουδάω την «Οδό Μοναξιάς» ή το «Δώδεκα και Ένα» και ανησυχώ. Μοναδικό μου καταφύγιο το mp3 μου, το μόνο πλάσμα εδώ μέσα που με καταλαβαίνει. Αυτό το post είναι αφιερωμένο στο πιστό μου mp3 και τα τραγούδια του, που μου θυμίζουν ότι υπάρχουν κι άλλα είδη μουσικής εκτός από τα λαϊκοπόπ και τα σκυλάδικα. Θα σας περιγράψω πώς γνωρίστηκα με κάποια από αυτά τα τραγούδια (408 στο σύνολο) και τι σημαίνουν για μένα.

H.Nilsson – Without You   Ένα από τα αγαπημένα μου ερωτικά τραγούδια. Το ανακάλυψα τυχαία σε ηλικία 10 χρονών, σε ένα CD δώρο από το Dixan. Και να σκεφτεί κανείς ότι η μάνα μου πάντα έπαιρνε Ariel. Λες και ήταν γραφτό να ακούσω αυτό το τραγούδι τότε. Αν έχεις μόλις χωρίσει (και πολύ περισσότερο αν σε έχει χωρίσει), αυτό το τραγούδι θα σε κάνει να κλάψεις αβίαστα. Υπάρχει και η εκτέλεση της Mariah Carey, αλλά προτιμώ το αυθεντικό…

Φ.Δεληβοριάς – Θέλω Να Σε Ξεπεράσω   Ένα από τα πολλά τραγούδια του Φοίβου που έχω πάντα μαζί μου. Ένα φοβερό μίγμα πόνου και πλάκας που δεν το έχω συναντήσει σε άλλον τραγουδιστή. Αλλά εκεί που πραγματικά δίνει ρέστα είναι στο «Με Βλέπεις Σαν Φίλο», ένα τραγούδι τόσο πονεμένο, τόσο αληθινό αλλά και τόσο αστείο, που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κουνήσεις το κεφάλι σου και να πεις «πόσο δίκιο έχεις, ρε Φοίβο…». Αλλά το ένα δεν αποκλείει το άλλο…

Sonata Arctica – Tallulah   Αυτό το τραγούδι το ανακάλυψα τυχαία, ψάχνοντας για ένα κομμάτι των Hammerfall. Και έγινε αμέσως από τα αγαπημένα μου. Ροκ μπαλάντα από τις λίγες. Αναπόφευκτα, κάθε φορά που το ακούω θυμάμαι την πηγή Σάριζα στην Άνδρο. Όταν πήγα εκεί το περασμένο καλοκαίρι, άκουγα αυτό το τραγούδι. Ταίριαζε απόλυτα με την εκπληκτική θέα και το καταπράσινο τοπίο…Λες και το είχε επιλέξει ο γαλαξιακός DJ…

Ξύλινα Σπαθιά – Σιωπή   Τα Ξύλινα Σπαθιά είναι περισσότερο γνωστά για τα δυνατά ροκ κομμάτια τους και οι ήχοι της ηλεκτρικής κιθάρας επισκιάζουν την τελειότητα αυτού του τραγουδιού, που μοιάζει φτιαγμένο για να τραγουδιέται ψιθυριστά. Πάντα με ηρεμεί αυτό το τραγούδι, που είναι τόσο απλό στη δομή του: ακούς μόνο το πιάνο να παίζει τον ίδιο σκοπό και τον Παυλίδη να ψιθυρίζει. Χρειάζεται τίποτα παραπάνω;

Backstreet Boys – All I Have To Give   Γελάστε όσο θέλετε, αλλά στο σπίτι έχω όλα τα CD των Backstreet Boys. Ήταν το αγαπημένο μου συγκρότημα σε όλο το Γυμνάσιο και στο Λύκειο, και ακόμα τα τραγούδια τους μου ξυπνάνε αναμνήσεις. Το συγκεκριμένο μου θυμίζει κάποια με την οποία ήμουν ερωτευμένος στο Γυμνάσιο. Τη συμμαθήτρια έχω χρόνια να τη δω, όμως το τραγούδι και οι αναμνήσεις έχουν μείνει ανέπαφες…

Kaiser Chiefs – Everyday I Love You Less And Less   Υπάρχει άραγε άλλο τραγούδι που να ταιριάζει τόσο τέλεια σε μια σχέση που έχει σχεδόν καταστραφεί από τη ρουτίνα; Όταν μου συνέβη αυτό, δεν μπορούσα να σταματήσω να σιγοτραγουδώ το συγκεκριμένο τραγούδι…Α, κι άλλο ένα bonus για παρόμοιες, αλλά ακόμα πιο δύσκολες περιπτώσεις: Three Days Grace – I Hate Everything About You…

Στέρεο Νόβα – Προάστια   Μπορεί να φανεί παράξενο, αλλά τους Στέρεο Νόβα τους ανακάλυψα μόλις πριν από δύο χρόνια, χάρη σε ένα CD δώρο από το Δίφωνο. Αμέσως ξεχώρισα αυτό το τραγούδι, που στην πραγματικότητα είναι ένα αστικό ποίημα που πατάει πάνω σε ένα όμορφο μουσικό χαλί. Ακούγοντάς το, νιώθω ότι βρίσκομαι στο Μοναστηράκι κάποιο Σάββατο βράδυ…Σάββατο βράδυ…Σάββατο βράδυ…Σάββατο βράδυ…

D.Guetta – Love Is Gone   Χρειάζεται να πω πώς το ανακάλυψα; Όπου κι αν γυρίσεις, αυτό το τραγούδι ακούς! Και δεν είναι τυχαίο. Ακόμα κι αν είσαι χάλια, ο δυνατός ρυθμός του Guetta σε κάνει να θες να χορέψεις και να τραγουδήσεις τους στίχους του με όλη σου τη δύναμη. Μου φέρνει στο μυαλό αξέχαστα ξενύχτια σε κλαμπ της Αθήνας. Και έχει και φοβερό βιντεοκλίπ, by the way.

The Cardigans – My Favourite Game   Αυτό το τραγούδι έγινε γνωστό περισσότερο για το απαγορευμένο βιντεοκλίπ του, που αρχικά έδειχνε την Nina Persson να οδηγεί ένα cabrio αυτοκίνητο καταπατώντας κάθε πιθανό και απίθανό κανόνα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και, μετά την απαγόρευση, έδειχνε την Nina να οδηγεί ένα cabrio αυτοκίνητο. Ακόμα κι έτσι, το τραγούδι είναι φοβερή ροκιά.

Liquido – Ordinary Life   Ήξερα τους Liquido μόνο από το φοβερό Narcotic, οπότε είπα μια μέρα να ψάξω από περιέργεια να δω αν έχουν βγάλει κανένα άλλο τραγούδι ή ήταν ακόμα ένα one hit wonder. Και έπεσα πάνω στο Ordinary Life, που είναι εξίσου δυνατό και εξίσου καλό σαν τραγούδι. Τελικά, το Narcotic το βαρέθηκα – αυτό, όχι ακόμα…

Magic De Spell – Πότε Βούδας Πότε Κούδας   Μια εκπληκτική εκτέλεση ενός εκπληκτικού τραγουδιού. Λατρεύω να ακούω ροκ διασκευές παλιών τραγουδιών (στην ίδια κατηγορία: De Facto – Ένα Παλικάρι), και αυτή είναι μία από τις καλύτερες. Το ανακάλυψα τυχαία σε μια πολύ κακή version, που ακούγεται σαν γρατζουνισμένος δίσκος βινυλίου. Δεν ξέρω από πού ξεφύτρωσε αυτό το τραγούδι, αλλά ξέρω ότι εδώ και χρόνια είναι μόνιμος κάτοικος του εκάστοτε mp3 μου…

Beastie Boys – Fight For Your Right To Party   Τους Beastie Boys τους ανακάλυψα αργά, όταν έβγαλαν το Hello Nasty! και ενθουσιάστηκα με το Intergalactic. Όταν βρήκα αυτό το τραγούδι, που είναι ένα μανιφέστο για τσαντισμένους μαθητές γυμνασίου και λυκείου, ήταν ακόμα πιο αργά: Είχα μπει στο Πανεπιστήμιο. Αλλά εξακολουθεί να με εκφράζει απόλυτα, σαν επαναστατημένο νιάτο που (θα ήθελα να) είμαι…

Arno Elias ft. Maria Matos – El Corazon   Και μόνο για το γεγονός ότι μου πήρε μήνες ολόκληρους να το βρω, αξίζει να είναι στο mp3 μου. Είναι ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που έχω ακούσει στη ζωή μου, και δεν υπερβάλλω καθόλου όταν το λέω αυτό. Επιπλέον, για μένα ανήκει σε μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία τραγουδιών: Αυτά που σπατάλησα ώρες (ή και μέρες) ολόκληρες για να μάθω τους στίχους τους, χωρίς καν να ξέρω τη γλώσσα. Για την ώρα, αυτή η κατηγορία συμπληρώνεται από το Un Altra Te του Ramazzotti, το La Solitudine της Laura Pausini και το Macarena – αλλά αυτό το τελευταίο προσπαθώ να το ξεχάσω. Είχα μάθει και τους στίχους και τον χορό για να εντυπωσιάσω κάποια που μου άρεσε στην Έκτη Δημοτικού…Και δεν έπιασε κιόλας…

Υ.Γ.: Τα τραγούδια επέλεξε τυχαία το mp3 και όλα τα υπόλοιπα γράφτηκαν επιτόπου, την ώρα που έπαιζαν τα τραγούδια. Αυτό δε σημαίνει ότι τα υπόλοιπα 395 τραγούδια του mp3 μου είναι για τα μπάζα ή ότι δεν έχουν μια ωραία ιστορία να διηγηθούν. Που σημαίνει ότι μπορεί να ακολουθήσει και συνέχεια…


Υποτίθεται ότι οι bloggers είμαστε η δύναμη του μέλλοντος, που μπορούμε να ρίξουμε κυβερνήσεις, που ξεσηκώνουμε τον κόσμο με κινητοποιήσεις και εκστρατείες, που βάζουμε ξυπνητήρι στις κοιμισμένες συνειδήσεις εκείνων που παραχωρούν με ευκολία τα δικαιώματά τους. Και τι εκστρατείες δεν έχουν γίνει – μόνο για το δικαίωμα των γιαγιάδων να φοράνε στρινγκ δεν έχουμε αγωνιστεί ακόμα.

Και τώρα, που όλη η Ελλάδα έχει βγει στους δρόμους και διαμαρτύρεται για το Ασφαλιστικό εμείς τι κάνουμε; Τίποτα. Καθόμαστε και τους βλέπουμε, αντί να κάνουμε κι εμείς το ίδιο. Θα έπρεπε να κάνουμε μια 48ωρη απεργία, να μη γράφει κανείς σε κανένα blog. Θα τους κλάσουμε τ’αρχίδια, θα μου πείτε. Γιατί, οι άλλοι τι θα κάνουν; Πότε πέτυχε κάτι, οτιδήποτε, μια μαζική λαϊκή διαμαρτυρία από το 1973 κι έπειτα στην Ελλάδα; Ποτέ. Έχουμε πάρει τόσες φορές τ’αρχίδια τους, που θα έπρεπε να έχουμε καμιά τριανταριά ζευγάρια ο καθένας.

Αλλά αρκετά με όλα αυτά. Ιδρύω σήμερα το συνδικαλιστικό όργανο των bloggers, το ΕΚΑΒ (Ενωτικό Κίνημα Ανεξάρτητων Bloggers – προφέρεται «εκάμπ» και όχι «εκάβ» για προφανείς λόγους), που σαν αποστολή έχει να υποστηρίξει τα δικαιώματα των Ελλήνων bloggers και να ασκήσει όλες τις απαραίτητες πιέσεις για την εκπλήρωση των δίκαιων αιτημάτων τους. Το ΕΚΑΒ, λοιπόν, κηρύσσει 48ωρη απεργία που ξεκινά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας (για να μη χάσουμε την αργία της Καθαράς Δευτέρας) και ολοκληρώνεται τα μεσάνυχτα της Τετάρτης. Τα αιτήματά μας είναι τα εξής:

– Επίδομα ανθυγιεινών για όλους εμάς που στεκόμαστε σχεδόν όλη μέρα μπροστά από τον υπολογιστή και γράφουμε ή διαβάζουμε posts
– Καθιέρωση καθημερινού διαλείμματος από τη δουλειά για μία ώρα, για σχόλια, απαντήσεις σε σχόλια και αναρτήσεις νέων κειμένων
– Επίδομα bonus για κάθε σχόλιο που μας κάνουν
– Επίδομα bonus για κάθε κείμενο-σεντόνι (άνω των 500 λέξεων)
– Επίδομα βαρέων σε bloggers που γράφουν πάνω από 5 φορές την εβδομάδα
– Επίδομα κοινωνικής πρόνοιας σε bloggers που δεν έχουν υπολογιστή στο σπίτι και πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους στα Internet Cafe
– Καταβολή Δώρου Χριστουγέννων και Πάσχα
– Καθιέρωση 8ώρου ωραρίου και καταβολή υπερωριών σε όποιον blogger ανεβάζει κείμενα μετά τα μεσάνυχτα
– Καθιέρωση blogoαργιών, ώστε να περιοριστεί το φαινόμενο της blogόρροιας (δηλαδή της ανάρτησης ηλίθιων posts μόνο και μόνο για να γράψεις κάτι)
– Σύνταξη στα 5.000 posts ή στα 15.000 σχόλια

Αρκετά με την αδιαφορία του κράτους! Ήρθε η ώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας! Bloggers ενωμένοι, ποτέ νικημένοι! Δώστε τέλος στην αυθαιρεσία του Υπουργείου! Φτάνει πια με την υποβάθμιση του λειτουργήματός μας! Καιρός οι bloggers να πάρουν αυτό που τους αξίζει! Όχι στα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης! Αντίσταση στην ισοπέδωση των bloggers! Λευτεριά στο Press.gr! Με πορδές δεν βάφονται αυγά και αν δεν σπάσεις αυγά δεν κάνεις ομελέτα! Εδώ και τώρα αλλαγή! 1-1-4! Ψωμί, παιδεία και blogging στα σχολεία! Εμπρός του blogging παλικάρια, postάρετε και σπάστε τα countάρια! Φωτιά και τσεκούρι στους πυροβολημένους! Του blogger o τράχηλος ζυγό δεν υπομένει! Ξέμεινα από αγωνιστικά συνθήματα!

Επόμενη σελίδα: »