Ιανουαρίου 2015



Τις προάλλες βγήκε λέει η “μητέρα όλων των δημοσκοπήσεων”. Η οποία τελικά ήταν μία σύνθεση από όλες τις δημοσκοπήσεις που έχουν γίνει – μάλλον με την ίδια λογική που αν μαζέψεις όλα τα γαλάζια παιδιά που διορίστηκαν από τη Νέα Δημοκρατία επί Καραμανλή, βγάζεις τη μαμά ΝΔ.

Αλλά για να είναι πλήρης η εικόνα του πολιτικού σκηνικού, είναι απαραίτητος και ο πατέρας όλων των δημοσκοπήσεων, αυτός δηλαδή που πήδηξε τη μητέρα όλων των δημοσκοπήσεων. Γι’ αυτό είμαστε εμείς εδώ.

Δείτε τα ενδιαφέροντα ευρήματα της έρευνας που διεξήχθη από την εταιρεία PPO για λογαριασμό του thestranger.wordpress.com σε δείγμα δωρεάν ανθρώπων:

ΠΡΟΘΕΣΗ ΜΟΥΝΤΖΑΣ

Αν είχαμε πανελλήνιο διαγωνισμό μούντζας αυτήν την Κυριακή, ποιο κόμμα θα επιλέγατε να μουντζώσετε;

Νέα Δημοκρατία 32,6%

ΠΑΣΟΚ 25,4%

Χρυσή Αυγή 20,1%

ΣΥΡΙΖΑ 4,1%

ΚΚΕ 3,9%

Ανεξάρτητοι Έλληνες 3,8%

Ποτάμι 3,6%

ΚΙΔΗΣΟ 3,5%

Άλλο Κόμμα 2,1%

Δε μουντζώνω/Δεν απαντώ 0,9%


ΔΗΜΟΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο για μούντζες, τον Αντώνη Σαμαρά ή τον Αλέξη Τσίπρα;

Αντώνης Σαμαράς 24,1%

Αλέξης Τσίπρας 21,4%

Και τους δύο (αυθόρμητη απάντηση) 54,5%

Με ποιον πολιτικό αρχηγό θα επιλέγατε να πάτε μια μπουρδελότσαρκα;

Με τον Αντώνη Σαμαρά 42,6%

Με τον Πάνο Καμμένο 21,4%

Με τον Αλέξη Τσίπρα 11,3%

Με τον Ευάγγελο Βενιζέλο 7,8%

Με τον Απόστολο Γκλέτσο 6,3%

Με τον Νίκο Μιχαλολιακο 5,2%

Με τον Δημήτρη Κουτσούμπα 4,6%

Με τον Φώτη Κουβέλη 0,5%

Με τον Γιώργο Παπανδρέου 0,2%

Με τον Σταύρο Θεοδωράκη 0,1%

Ποιον πολιτικό αρχηγό θα εμπιστευόσασταν να βγάλει τον σκύλο σας βόλτα;

Κανέναν (αυθόρμητη απάντηση) 100,0%

Ποιο είναι το μικρό όνομα του Αλέξη Τσίπρα;

Ανδρέας 64,6%

Αλέξης 34,1%

Δεν τον ξέρω/Δεν απαντώ 1,3%

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

Αν η Νέα Δημοκρατία άλλαζε έμβλημα, ποιο θα θεωρούσατε καταλληλότερο;

Μία εικόνα της Παναγίας 49,1%

Τον τάφο της Αμφίπολης 27,4%

Έναν σβησμένο πυρσό 19,2%

Την Άνγκελα Μέρκελ 4,3%

Η θέση του ΠΑΣΟΚ είναι…

Στο χρονοντούλαπο της ιστορίας 41,8%

Στη χωματερή 32,9%

Σε μουσείο 25,2%

Στη Βουλή 0,1%

Δεδομένου ότι όλα τα καλά χρώματα είναι πιασμένα, με ποιο χρώμα θα προτιμούσατε να απεικονίζεται το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών στις δημοσκοπήσεις;

Βεραμάν 31,8%

Γκρι 30,2%

Κουραδί 27,9%

Μωβ-κίτρινο πουα με πράσινες λεπτομέρειες 10,1%

Πόσο άλλαξε τη γνώμη σας για το ΚΚΕ η αλλαγή ηγεσίας στο κόμμα;

Πάρα πολύ 0,1%

Πολύ 0,5%

Μέτρια 1,4%

Λίγο 2,6%

Πολύ λίγο 3,7%

Πάρα πολύ λίγο 4,2%

Καθόλου 5,0%

Ακόμα πιο καθόλου 6,1%

Ποια αλλαγή ηγεσίας; 76,4%

Ποια είναι η πρώτη λέξη που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε για το Ποτάμι;

Μπόμπολας 49,3%

ΔΗΜΑΡ 23,8%

Mega 16,4%

Απολιτίκ 7,9%

Άλλο 2,6%

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Πιστεύετε πως η κρίση έχει κάνει σοφώτερο τον ελληνικό λαό;

Ναι 87,4%
Όχι 12,6%

Αν σήμερα ένας πολιτικός σας πρόσφερε μία διευκόλυνση, θα τον ψηφίζατε;

Ναι 87,4%
Όχι 12,6%

Σε ποια από τα παρακάτω φανταστικά όντα πιστεύετε; (πολλαπλές απαντήσεις)

Θεός 83,8%
Φαντάσματα 69,5%
Βαμπίρ 60,2%
Ζόμπι 56,1%
Κακοί άνθρωποι που μας ψεκάζουν 48,6%
Τέρας του Λοχ Νες 40,8%
Ιπτάμενα γουρούνια 31,6%
Χελωνονιντζάκια 19,1%
Στρουμφάκια 7,4%
20χρονοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ 0,1%

Ανησυχείτε ότι μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βάλει χέρι στις τραπεζικές καταθέσεις σας;

Ναι 78,1%
Όχι 21,9%

Έχετε καταθέσεις στην τράπεζα που μπορεί να σας πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ναι 1,5%
Όχι 98,5%

Πιστεύετε στο δόγμα “ευρώ πάση θυσία”;

Ναι 80,1%
Όχι 19,9%

Όταν λέμε “πάση θυσία”, εννοούμε “πάση θυσία”, έτσι;

Ναι 80,1%
Όχι 19,9%

Δηλαδή αν η θυσία ήταν να δώσετε το ένα σας νεφρό στο Δημόσιο για να μείνουμε στο ευρώ;

Ναι 80,1%
Όχι 19,9%

Αν ήταν να πάρουν το παιδί σας και να το βάλουν σε μηχανή του κιμά και να σας το σερβίρουν σε χάμπουργκερ για να σωθεί το ευρώ;

Ναι 80,1%
Όχι 19,9%

Αν ήταν να μη δείτε τηλεόραση για ένα μήνα, προκειμένου να επιβιώσει το κοινό νόμισμα;

Ναι 4,3%
Όχι 95,7%


Δεν υπάρχει τίποτα αυτονόητο στην ανθρωπότητα. Τίποτα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να το μάθεις, αλλά οι πιο αποτελεσματικοί είναι συνήθως και οι πιο σκληροί. Ελευθερίες και δικαιώματα που λες ότι είναι “αυτονόητα”, δεν είναι. Πρέπει να τα διεκδικείς, να παλεύεις κάθε μέρα για να είσαι σίγουρος ότι θα τα έχεις και την επόμενη. Γιατί το πόσο εύκολα τα αυτονόητα γίνονται αδιανόητα είναι σοκαριστικό.

Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που θα σκότωναν για την πίστη τους. Αν ο θεός που έχεις μέσα στο κεφάλι σου σε διατάζει να σκοτώσεις κόσμο για να του αποδείξεις την πίστη σου, τότε δύο τινά υπάρχουν: Είτε η θρησκεία σου είναι για τα μπάζα και αποτελεί κίνδυνο για την ανθρωπότητα, όπως και εσύ ο ίδιος, είτε εσύ είσαι για τα σίδερα και έχεις παρερμηνεύσει αυτά που σου λέει ο θεός σου και κάνεις δικά σου πράγματα – οπότε η θρησκεία σου είναι σεβαστή, αλλά η δική σου η θέση είναι σε ψυχιατρείο.

Δεν αποδεικνύεις την πίστη σου θερίζοντας κόσμο. Το να σκοτώνεις τους “άπιστους” επειδή δεν πιστεύουν στον θεό σου κάποτε ήταν ο πιο εύκολος τρόπος να επικρατήσει η θρησκεία σου, αλλά σήμερα είναι κάπως πασέ, με τον ίδιο τρόπο που κάποτε οι άνδρες μονομαχούσαν με όπλα για μία γκόμενα, αλλά αν σήμερα κάνουν το ίδιο το λέμε “έγκλημα πάθους” και θεωρείται είδηση μόνο αν κρύψεις καλά το πτώμα και αρχίσει να το ψάχνει η Νικολούλη.

Κάπου εδώ είναι που αρχίζω και σιχαίνομαι και τον εαυτό μου, γιατί γράφω όλα αυτά τα τετριμμένα που θα έγραφε οποιοσδήποτε άλλος ως “αυτονόητα”. Αμ έλα που δεν είναι αυτονόητα.

Βλέπεις, το Charlie Hebdo που τώρα πολλοί υποστηρίζουν με δακρύβρεχτα σχόλια και με αμέτρητα “Je suis Charlie”, είναι μία περίεργη ιστορία που, αν την ήξεραν, μάλλον θα υποστήριζαν τους δολοφόνους. Ή έστω, με ή χωρίς τη θέλησή τους, θα ήταν πιο κοντά σε αυτούς.

Η Charlie Hebdo είναι μία σατιρική εφημερίδα – αυτό πλέον το ξέρουμε όλοι. Αλλά όταν λέμε “σατιρική”, δεν το εννοούμε με τον όρο της πολιτικά ορθής σάτιρας τύπου Λαζόπουλου, δεν εννοούμε κανένα είδος “αθώας” σάτιρας. Εννοούμε ακραία σάτιρα, από αυτήν που θα έκανε τον Τζίμη Πανούση να κοκκινίσει από ντροπή. Οι σκιτσογράφοι του Charlie Hebdo έχουν ξεσκίσει κατά καιρούς πολιτικούς ηγέτες, θρησκευτικούς ταγούς, θρησκείες ολόκληρες – αλλά “ξεσκίσει”, έτσι; Μιλάμε για σκίτσα που πραγματικά τσακίζουν κόκαλα.

Και μπορεί οι περισσότεροι να έμαθαν την Charlie Hebdo ως μία τολμηρή εφημερίδα που είχε τα κότσια να τα βάλει με τον φονταμενταλισμό του Ισλάμ, όμως αυτή είναι μία τόσο μονόπλευρη εντύπωση, που είναι σαν να λες ότι τα “Νέα” είναι εφημερίδα για φιλόζωους, επειδή πριν από δύο βδομάδες έβαλε στο εξώφυλλό της μία αρκούδα.

Για παράδειγμα, αυτό το εξώφυλλο, με τον Χριστό να πηδάει το Θεό και στον κώλο του να είναι χωμένο το Άγιο Πνεύμα, ακόμα κι εμένα που είμαι άθεος με σοκάρει λίγο. Πόσω μάλλον αυτούς που πιστεύουν στον Θεό.

hebdo

Και εδώ είναι που κάπου χάνεται το αυτονόητο. Γιατί εσύ, φανατικέ χριστιανέ, που κατακεραυνώνεις το κακό Ισλάμ, αν έβλεπες εξώφυλλο σε ελληνική εφημερίδα να σου γαμάνε την Αγία Τριάδα, δε θα υποστήριζες την ελευθερία του Τύπου. Δε θα έβγαινε ο Πρετεντέρης να πει “είμαι κι εγώ με αυτούς που δείχνουν το θεό μου να γαμιέται”, δε θα έβγαινε να πει πόσο καλή και αρχιδάτη σάτιρα έκανε η εφημερίδα. Και αν κάποιος ψυχάκιας έμπαινε στα γραφεία της εφημερίδας με ένα καλάσνικοφ και σκότωνε όποιον έβρισκε μπροστά του, οι ίδιοι που σήμερα οδύρονται για το πλήγμα κατά της ελευθερίας της έκφρασης θα αντιδρούσαν με ένα αλαζονικό μειδίαμα και τη φράση-πασπαρτού: “Τα ήθελαν και τα ‘παθαν”.

Όχι, φίλε μου. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Ο καλός και ο κακός σε ένα έργο μπορεί να είναι το ίδιο πρόσωπο, ανάλογα με την οπτική γωνία που το κοιτάς. Αν δεν μπεις στον κόπο να δεις όλες τις πλευρές, τότε είναι σαν να μην έχεις δει καμία από τις πλευρές. Και κινδυνεύεις να εκτεθείς, λέγοντας παπάτζες όπως αυτές του Σαμαρά, που συνέδεσε την επίθεση κατά του Charlie Hebdo με τους μετανάστες – αλλά βέβαια κάτι τέτοιες παπάτζες είναι που κερδίζουν τις ψήφους. Κανείς δεν κέρδισε εκλογές λέγοντας την αλήθεια, και κανείς δεν κέρδισε εκλογές παρουσιάζοντας όλες τις πλευρές.

Τελικά με ποιον είσαι; Με το θύμα ή με τον θύτη; Όχι, δεν είναι αυτονόητο. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Εγώ θα πάω με το θύμα, όχι τόσο επειδή παραδοσιακά είμαι με το θύμα, αλλά επειδή μου αρέσουν ο άνθρωποι που τολμούν να αντισταθούν στην ηλιθιότητα – την πάσης φύσεως ηλιθιότητα. Οι άνθρωποι που λένε ότι προτιμούν να πεθάνουν όρθιοι, παρά να ζήσουν γονατιστοί.

Όχι, δεν είμαστε όλοι ο Charlie Hebdo. Δεν είμαστε άξιοι. Είμαστε αυτοί που κάθονται και κοιτάζουν τον αιμόφυρτο Charlie Hebdo να ξεψυχά, και περιμένουμε να τον δούμε να ξανασηκώνεται στα πόδια του. Και σίγουρα δεν είσαι εσύ ο Charlie Hebdo, εσύ που ευχαρίστως θα σκότωνες κάποιον που θα τολμούσε να κάνει πλάκα με τη θρησκεία σου. Εσύ είσαι με τους άλλους – απλά δεν το ξέρεις.


Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις ευχές. “Χρόνια πολλά”. “Καλή χρονιά”. “Ό,τι επιθυμείς”. “Με το καλό”. “Καλούς απογόνους”. “Και στα δικά σας”. “Ζωή σε λόγου σας”. “Ποτέ ξανά πρωτάθλημα στον Πειραιά”. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια ευχή που πραγματικά να μου αρέσει να λέω. Εκτός από το “άντε γαμήσου”, αλλά αυτό δεν το λέω ακριβώς σαν ευχή, οπότε δεν πιάνεται. Ε, και καμιά φορά μου βγαίνει και κανένα “ψόφα”, σε πιο extreme περιπτώσεις. Αλλά κι αυτό δεν έχει βγει ποτέ αληθινό. Ούτε πρόκειται.

Γιατί να ευχηθείς; Αν πιστεύεις πραγματικά ότι με το να εύχεσαι κάτι αυτό το κάτι θα πραγματοποιηθεί, τότε πιθανότατα ανήκεις σε μία κατηγορία ανθρώπων με την οποία εδώ και χρόνια δεν μπορώ να συνεννοηθώ. Κάθε χρόνο λες “καλή χρονιά” – ψάξε να θυμηθείς πότε ήταν η τελευταία φορά που πέτυχε η ευχή. Ή μήπως δεν είπες κάποτε “χρόνια πολλά” σε κάποιον στα γενέθλιά του, και ήταν τα τελευταία γενέθλια που γιόρτασε; Και δεν αρχίζω καν με τα “βίον ανθόσπαρτον”.

Υποθέτω ότι οι ευχές είναι μία κοινωνική υποχρέωση. Πρέπει να ευχηθείς, γιατί αλλιώς θα είναι αγένεια, θα νομίζουν οι άλλοι ότι δεν ενδιαφέρεσαι γι’ αυτούς, ότι δε θέλεις το καλό τους, ότι τους ξεχνάς, ότι δεν εύχεσαι τα καλύτερα για το νέο έτος, ότι είσαι ένας μίζερος τύπος που δεν πιστεύει σε μία μαγική δύναμη που πραγματοποιεί ευχές, αρκεί να πιστεύεις στο Θεό, να περνάς γριούλες απέναντι στον ελεύθερο χρόνο σου και να χαμογελάς στοργικά όταν σε μπινελικώνουν επειδή είσαι ο εαυτός σου.

Οπότε, ακόμα κι αν δεν πιστεύεις στις ευχές, πρέπει να εύχεσαι. Ειδικά τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, που οι ευχές πέφτουν σαν βροχή από τον ουρανό και δεν είναι ευγενικό να κρατάς ομπρέλα.

Να γιατί χαίρομαι που υπάρχει το Ίντερνετ. Εδώ δε θα με κακολογήσει κανείς που δε θέλω να ευχηθώ. Δε με υποχρεώνει κανείς στο blog μου να κάνω κάτι, επειδή το κάνουν όλα τα άλλα blogs, και αν δεν το κάνω δε θα μου μιλάνε τα άλλα blogs και θα κάθομαι στη γωνία να γράφω μόνος μου με το ένα πόδι σηκωμένο και ένα καπελάκι που γράφει “ΗΛΙΘΙΟΣ” στο κεφάλι.

Εδώ δεν εύχομαι, γιατί δεν πιστεύω στις ευχές. Πιστεύω στις πράξεις. Αν το να ευχηθείς κάτι σε βοηθάει να το πετύχεις, να το κάνεις. Αν πάλι δεν πιστεύεις στις ευχές, αλλά στους χειροπιαστούς στόχους, τότε να βάλεις στόχους, και να παλέψεις για να τους πετύχεις.

Εδώ δεν εύχομαι. Ελπίζω. Είναι άλλο να εύχεσαι για κάτι και άλλο να ελπίζεις σε κάτι. Η ευχή δε σου κοστίζει τίποτα, λες μια μαλακία και την παίρνει ο αέρας. Η ελπίδα σε κινητοποιεί, σε ενοχλεί συνέχεια, σου δίνει μια σφαλιάρα κάθε φορά που πας να σκύψεις το κεφάλι για να συνέλθεις και να πλησιάσεις στον στόχο σου.

Οι ευχές είναι εύκολες. Οι ελπίδες είναι δύσκολες. Οπότε, για το 2015 δε σας εύχομαι τίποτα. Σας συμβουλεύω όμως να ελπίζετε. Είναι πιο δύσκολο, αλλά αξίζει.