Οκτώβριος 2007



Έχει εξαφανιστεί εδώ και καιρό χωρίς να δώσει σημάδια ζωής, σκορπώντας ανησυχία στο Πανελλήνιο, στο Σπόρτινγκ και στο Γ.Σ. Καρδίτσας…Μπορείτε να βοηθήσετε;;; Pleaaaaaaaaaaaaaaase?????

exafanisi2.gif

Υ.Γ.: Εντάξει, το ξέρω ότι δεν είναι και η καλύτερη δυνατή ποιότητα, αλλά είναι μόλις η δεύτερη φορά που χρησιμοποιώ πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας – και δεν είναι καν Photoshop! 🙂

Advertisements

Για κάποιον άγνωστο λόγο, στην Ελλάδα το υπερηρωικό κόμικ δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές. Εντάξει, όλοι έχουμε δει τουλάχιστον μια ταινία του Μπάτμαν, του Σούπερμαν ή του Σπάιντερμαν, αλλά δεν υπάρχουν αντίστοιχα περιοδικά, ούτε και εγχώρια παραγωγή υπερηρώων. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον για υπερήρωες. Κι εγώ, αν και λατρεύω τα κόμικς, δεν συγκινούμαι ιδιαίτερα από τους υπερήρωες.
Μπορεί να είναι θέμα κουλτούρας: Όταν στις Η.Π.Α. έκαναν θραύση τα περιοδικά με τον Σούπερμαν, τους Fantastic Four, τον Captain America και εκατοντάδες άλλους ήρωες, στην Ελλάδα υπήρχε ένας και μόνο ήρωας, ο Μικρός Ήρως, ο οποίος δεν είχε τίποτα το υπερφυσικό. Όπως τίποτα το υπερφυσικό δεν είχε και ένας άλλος ήρωας που αγαπήθηκε πολύ στην Ελλάδα: ο Μπλεκ.
Στις Η.Π.Α. η τρέλα συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Τα περισσότερα χολιγουντιανά blockbusters βασίζονται στο υπερηρωικό κόμικ, ενώ στην τηλεόραση σαρώνει το σίριαλ Heroes, που βασίζεται επίσης στους υπερήρωες. Αλλά στην Ελλάδα δεν κουνιέται φύλλο – το Nip/Tuck κάνει πάταγο, το Heroes που δείχνει το Alter έχει περάσει στα ψιλά.
Και να πεις ότι είμαστε κανένας βαρετός λαός, σαν τους Γερμανούς ας πούμε, που λένε ότι «έχουμε πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθούμε και δεν είμαστε φαντασιόπληκτοι σαν τους Αμερικάνους»; Μπα, ίδιοι είμαστε. Τρώμε το ίδιο φαγητό, ακούμε την ίδια μουσική και βλέπουμε τις ίδιες ταινίες σε DVD. Αλλά όταν οι Αμερικανοί έφηβοι διαβάζουν τον Χαλκ, οι Έλληνες έφηβοι διαβάζουν το Playboy – τώρα αυτό μάλλον καλό είναι, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να επιχειρηματολογήσω υπέρ αυτής της άποψης.
ΟΚ, αρκετά με τις αναλύσεις – έχουμε και έναν λαό να διασκεδάσουμε. Έναν λαό που στερείται των πλουσιοπάροχων ψυχαγωγικών υπηρεσιών των απανταχού υπερηρώων. Αλήθεια, πώς θα ήταν οι Έλληνες υπερήρωες αν υπήρχαν; Σε αυτό το καθόλου φλέγον ζήτημα που δεν απασχόλησε ποτέ την ελληνική κοινή γνώμη έρχομαι να απαντήσω με αυτό το ταπεινό post. Απολαύστε ανεύθυνα.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ

– Luvman (προφέρεται «Λάβμαν»): Ο Luvman είναι η προσωποποίηση της σαγήνης και της σεξουαλικής αποπλάνησης. Η υπερφυσική του δύναμη είναι αυτή που ασκεί πάνω στις γυναίκες. Μπορεί να έχει δύο και τρεις γυναίκες ταυτόχρονα, ακόμα κι αν είναι γιαγιά, μάνα και κόρη. Μπορεί να επιδίδεται μαζί τους στις πιο ακατονόμαστες σεξουαλικές πράξεις. Μπορεί να κάνει τα πάντα, αφού ασκεί μια ακαταμάχητη γοητεία στις γυναίκες. Η στολή του είναι κατακόκκινη με μια μεγάλη καρδιά στο στέρνο. Η πραγματική ταυτότητα του Luvman θα προκαλούσε σοκ στην ελληνική κοινωνία: Πρόκειται για τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη.

– Copyman: Η υπερφυσική ικανότητα του Copyman είναι πολύ σπάνια, καθώς μπορεί ακούγοντας ένα τραγούδι να το μετατρέψει αμέσως σε ένα άλλο τραγούδι χωρίς να μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει ότι το έκλεψε. Ο Copyman προσφέρει τις υπηρεσίες του σε άπορες κορασίδες, τις οποίες εφοδιάζει με δεκάδες τέτοια τραγούδια, χάρη στα οποία αυτές γίνονται εκατομμυριούχες και αργότερα παντρεύονται ποδοσφαιριστές ή επιχειρηματίες. Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για την αληθινή του ταυτότητα – το μόνο σίγουρο γι’αυτόν είναι ότι λέγεται Φοίβος, αλλά όλα τα άλλα είναι φήμες…

– Greekman: Ο Greekman είναι μία σπάνια περίπτωση ήρωα. Κάνει την εμφάνισή του σε σημαντικά γεγονότα, όπως είναι η κατάκτηση του Euro 2004, οι παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου και τα γυρίσματα χολιγουντιανών ταινιών στην Σκόπελο. Ντυμένος με μια γαλανόλευκη στολή με το σχέδιο της ελληνικής σημαίας, αντιμετωπίζει πάντα με θάρρος τους πολυάριθμους εχθρούς του: Τον πανούργο Dr. Alban (ο τόνος στο δεύτερο a), τον δόλιο Tsoglan Maskara, τον υποχθόνιο Pakistanman, τον φονικό Syriza και αμέτρητους άλλους που επιβουλεύονται την πατρίδα του. Για την πραγματική του ταυτότητα δεν ξέρουμε τίποτα, πέρα από το ότι είναι πολύ καλός φίλος του Ψωμιάδη και του Καρατζαφέρη – δεν αποκλείεται, μάλιστα, να είναι κάποιος από αυτούς τους δύο.

– Mpatsman: Φαινομενικά είναι ένας απλός αστυνομικός. Αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας υπεράνθρωπος, ο οποίος με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να περάσει απαρατήρητος. Αποστολή του είναι να εξοντώσει τις ορδές των πιστών του σατανικού Anarchokommouniman, που θέλει να βυθίσει την χώρα στην ακυβερνησία. Και είναι ικανός να το πετύχει με κάθε τρόπο: Με δακρυγόνα, με γκλομπ, με σιδερογροθιές, με ζαρντινιέρες – ό,τι χρειαστεί για να απομακρύνει τον κίνδυνο, ειδικά όταν ο στρατός του Anarchokommouniman μεταμφιέζεται σε δήθεν αθώους φοιτητές που θέλουν δωρεάν παιδεία. Η πραγματική του ταυτότητα είναι άγνωστη – οι λίγοι που κατάφεραν να την μάθουν δεν έζησαν αρκετά για να τη διαδώσουν…

– Priestman: Δεν είναι πουλί, δεν είναι αεροπλάνο…Είναι ο Priestman, ο προστάτης της Ορθοδοξίας! Η μαύρη του ολόσωμη στολή, σήμα κατατεθέν του, αποτελεί φόβητρο για όλους τους άπιστους. Ακινητοποιεί τους εχθρούς του ραντίζοντάς τους με αγιασμό και τους αποτελειώνει χαράζοντας στο στέρνο τους το σύμβολό του, τον σταυρό. Ο Priestman έχει άποψη για όλα και, αφού είναι υπερήρωας, έχει ΣΩΣΤΗ άποψη για όλα, γι’αυτό και την διατυμπανίζει. Κάνει πολύ καλή παρέα με τον Greekman και τους φίλους του, οι οποίοι είναι και οι μοναδικοί άνθρωποι που γνωρίζουν ποιος κρύβεται κάτω από το σούπερ ράσο.

– Retiredman & Retiredwoman: Δεν είναι συχνό φαινόμενο τα ζεύγη υπερηρώων, και αυτό είναι που καθιστά τους R&R ξεχωριστούς. Η υπερφυσική τους δύναμη είναι εντυπωσιακή: μπορούν να επιβιώσουν με 500 ευρώ το μήνα. Συγχρωτίζονται με τον κόσμο στην λαϊκή και δεν τραβούν την προσοχή, όμως όταν εντοπίσουν κάποιον που πουλάει 15 λεπτά ακριβότερα τα κολοκυθάκια αποκαλύπτουν τις στολές τους, στις οποίες δεσπόζει ένα μεγάλο R (υπάρχει και πρόβλεψη για πάνες ακράτειας), και επιτίθενται στον κακούργο κερδοσκόπο. Αντλούν την εξωπραγματική τους δύναμη από ένα μοναδικό στο είδος του χαμομήλι που φυτρώνει μόνο στον κήπο τους και το πίνουν κάθε βράδυ πριν δουν ειδήσεις και πέσουν για ύπνο. Τα πραγματικά τους ονόματα δεν είναι γνωστά, όμως πολλοί θεωρούν πως τα αρχικά R&R δεν είναι τυχαία και σημαίνουν «Ρούλης & Ρίτα».

– Elman: Δεν είναι ακριβώς υπερήρωας, αλλά η ιστορία του υπερβαίνει την επιστημονική φαντασία και συμβατικά θεωρείται τέτοιος. Είναι απεσταλμένος της εξωγήινης φυλής των Ελ, ο οποίος είναι επιφορτισμένος με τον σκοπό να προετοιμάσει τους Έλληνες για την έλευση των εξωγήινων που θα τους πάρουν και θα τους σηκώσουν για να τους πάνε σε έναν άλλο, καλύτερο πλανήτη. Χάρη στην εξωγήινη φύση του μπορεί να δει και να ακούσει πράγματα που οι κοινοί θνητοί δεν μπορούν να αντιληφθούν, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να μάθουν. Και αυτή είναι και η υπερφυσική του ικανότητα: Γράφει με υπερηχητική ταχύτητα – μπορεί να γράψει ένα βιβλίο για την σιωνιστική συνωμοσία σε 24 δευτερόλεπτα, ενώ ένα σύγγραμμα για τις απόκρυφες εφευρέσεις των Αρχαίων Ελλήνων θα του πάρει μόλις 17 δευτερόλεπτα, γεγονός που δικαιολογεί την παραγωγικότητά του. Αιώνιος εχθρός του είναι ο Ρώσος μεγιστάνας Βλάντιμιρ Πούτιν, που ευθύνεται για όλα τα κακά του κόσμου. Το μόνο που ξέρουμε για τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα είναι η υπογραφή που βάζει στα βιβλία του: Δ.Λ.


now58.jpg

Μερικές ιδέες είναι υπερβολικά καλές για να τις αφήσεις στο επίπεδο των ιδεών και να μην τις υλοποιήσεις – αλλά τελικά μάλλον οι καλύτερες ιδέες είναι που δεν υλοποιούνται ποτέ. Όταν έγραφα πριν από πολύ καιρό ότι η Εκκλησία θα μπορούσε να προσεγγίσει τους νέους αναθέτοντας σε διάσημους τραγουδιστές να ερμηνεύσουν τραγούδια χριστιανικού περιεχομένου, μου φάνηκε ότι κάτι έλειπε – εκτός από την παραμικρή πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα, φυσικά. Και να τι έλειπε: μια εικόνα που θα έδειχνε πώς θα έμοιαζε ένα τέτοιο CD. Αλλά τι να κάνω που ξέρω από Photoshop όσο ξέρει ο Χατζηνικολάου από Judas Priest.
Ωστόσο, έβαλα τα δυνατά μου απόψε με ένα μικρό και ερασιτεχνικό προγραμματάκι επεξεργασίας εικόνας που αξίζει κάθε δεκάρα που θα σπαταλούσα γι’αυτό αν δεν το είχα κατεβάσει δωρεάν από το Ίντερνετ, και σας παρουσιάζω, έστω και με σημαντική καθυστέρηση, το CD που θα φέρει τους νέους ξανά (ξανά;) κοντά στην Εκκλησία, τον Χριστό, τον Θεό και τους Παπαροκάδες, με τίτλο: «Now, that’s what I call Jesus!».back.gif


40s-altar.jpg

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι σίγουρα το πιο γνωστό βιβλίο της Καινής Διαθήκης. Σε αυτήν περιλαμβάνονται οι προφητείες του Ιωάννη για την Δευτέρα Παρουσία, τη Συντέλεια του Κόσμου και άλλα εξίσου ευχάριστα θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο από τότε που ο Θεός έκανε το λάθος να του δώσει εγκέφαλο. Βέβαια, αν ισχύουν τα όσα αναφέρονται σε αυτό το βιβλίο την πουτσίσαμε. Γιατί όταν, για παράδειγμα, έρχεται στην χώρα μας ένας ξένος πρόεδρος/πρωθυπουργός/δικτάτορας/δήμαρχος/κλητήρας/δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, τον υποδεχόμαστε με κόκκινα χαλιά, ανοιχτές αγκάλες, λουλούδια, σαμπάνιες, χαλασμένα κρέατα – χλιδές, γενικά. Αλλά όταν έρχεται ο Χριστός για την Δευτέρα Παρουσία (που προβλέπεται πολύ πιο φαντασμαγορική από την πρώτη, κόντρα στην παράδοση που θέλει τα sequel να υστερούν του αυθεντικού έργου), δεν θέλει τέτοια πράγματα, γιατί είναι σεμνός και ταπεινός. Απλώς, θα πεθάνουν σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της Γης και θα μεταφερθούν πάραυτα στην Κόλαση, όπου θα βασανίζονται νυχθημερόν για να τιμωρηθούν για τις αμαρτίες τους (τι φιλεύσπλαχνη που είναι η θρησκεία μας!) και όσοι απομείνουν θα πάνε στον Παράδεισο, όπου θα γλεντάνε κάθε βράδυ στων αγγέλων τα μπουζούκια και θα παίζουν μπριτζ στα σύννεφα – έτσι κι αλλιώς θα μείνουν τόσοι λίγοι, που με το ζόρι θα συμπληρώνουν μια τετράδα για μπριτζ.
Όλα αυτά ακούγονται πολύ τρομακτικά. Και το χειρότερο είναι ότι όλες οι ενδείξεις μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η συντέλεια του κόσμου πλησιάζει. Οι Μάγιας λένε ότι θα γίνει σε 5 χρόνια, ο πατέρας Μάξιμος είναι λίγο πιο αισιόδοξος – το 2018, λέει. Ο Νεύτωνας, πάλι, είναι η επιτομή της αισιοδοξίας, καθώς τοποθετεί το τέλος του κόσμου μετά το 2040 – αλλά σιγά μην τον εμπιστευτούμε τον φλούφλη, που άμα δεν του έπεφτε το μήλο στο κεφάλι θα νόμιζε ότι στεκόμαστε στην Γη επειδή την κρατάνε σταθερή οι καλικάντζαροι. Εξάλλου, υπάρχουν και άλλες ενδείξεις ότι η Αποκάλυψη πλησιάζει: Υπάρχουν κάποια αποσπάσματα από το έργο του Ιωάννη που δεν έχουν γίνει ευρέως γνωστά, επειδή θα προκαλούσαν γενικευμένη ανησυχία και θα δικαίωναν το βιβλίο «Ο Καιρός Γαρ Εγγύς» του Λιακόπουλου – και αυτό δεν το θέλει κανείς, έτσι δεν είναι; Διαβάστε μερικά από αυτά τα «κρυφά» αποσπάσματα και πανικοβληθείτε μαζί μου:
«…και είπεν ο Κύριος: ‘Δεν θα ανεχθώ την ασυδοσία των Ελλήνων’…και έριξε πυρ και κατέκαψε άπαντα τα δάση της Ελλάδος…αλλά οι Έλληνες όχι μόνον δεν επτοήθησαν, αλλά την επομένη ξεκίνησαν να κτίζουν πολυτελείς οικίας επί της καμένης γης…»

«…και απέστειλεν πυρ ο Θεός και κατέκαψε τα δάση…και ύστερα απέστειλε τον δούλο του Πολύδωρα ίνα μεταδώση το μήνυμα της Αποκαλύψεως…Αλλά φευ, ο Πολύδωρας δεν κατενόησε τον θεϊκό λόγο και είπεν ότι τα δάση κατέκαψε μια ασύμμετρος απειλή…»

«…και είδον τότε έμπροσθέν μου εν είδει οράματος ακατανόητες λέξεις και αριθμούς που προμήνυαν την Δευτέρα Παρουσία…Οίδε λέξεις και αριθμοί ήσαν: Αρτμέντια-Παναθηναϊκός 1-2, ΑΕΚ-Σάλτσμπουργκ 3-0, Άρης-Σαραγόσα 1-0, Σοσό-Πανιώνιος 0-2, Λάρισα-Μπλάκμπερν 2-0…»

«…και είδον επί χάρτου γεγραμμένα τα επίσημα στοιχεία της IFPI…και ήσαν εντός της πρώτης δεκάδος τα Ζουζούνια, οι Candy Girls και ο Βας-Βας-Παρασκευάς…»

«…και εγέννησε ο δούλος του Σατανά, Μπιλ Γκέιτς, τον καρπό του Βελζεβούλ…και σκλάβωσε τους ανθρώπους με αλυσίδες άθραυστες…αλλά ο Πανάγαθος Θεός δώρισε στον άνθρωπο τα Linux και τον έσωσε από τον Διάβολο και τα system errors…»

«…και είδον ανθρώπους να ομιλούν σε τετράγωνα κουτιά και αύτα να τους αποκρίνονται με λαλιά ανθρώπινη…και είδον κολοσσιαία μηχανικά τέρατα να σπεύδουν γκαζώνοντας εις όλες τις οδούς…και είδον ανθρώπους καταπίνοντες πλαστικές τροφές…και έπειτα είδον Star Channel για πέντε λεπτά και εβεβαιώθην ότι είχε έρθει η ώρα της κρίσεως…»

«…και εδημοσιεύθησαν δημοσκοπήσεις, κατά τις οποίες ο λαός επιθυμούσε πλέον τον Γεώργιο έναντι του Ευαγγέλου, τον Ευάγγελο πλέον του Κωνσταντίνου και τον Κωνσταντίνο πλέον του Γεωργίου…»

«…και ανέστη εκ νεκρών ο θεσμός των βραβείων «Αρίων» και παρέστησαν άπαντες οι καλλιτέχνες και παρέλαβαν τα βραβεία των…»

«…και έβαλεν ο Σατανάς τον αλληλοσπαραγμό στους ανθρώπους…και ήρχισαν να χτυπούν μετά βίας και άνευ οίκτου ο ένας τον άλλο…και εχάθησαν πολλοί κατά τας συγκρούσεις…οι πλείονες ήσαν οπαδοί του Παναθηναϊκού, αλλά υπήρχαν και ένιοι του Ολυμπιακού…»

«…και απέστειλεν ο Θεός ανίατο ασθένεια στον Αρχιεπίσκοπο…και εβύθισε τον λαό στο πένθος…και επροκάλεσεν αναρίθμητα έκτακτα δελτία ειδήσεων…και επέσπευσε την προεκλογικήν περίοδον της Ιεράς Συνόδου…και έτριβεν τα χέρια του ο Αντίχριστος, όστις ήτο ήδη ετών 25, καθότι γεννηθείς το 1983 μετά Χριστόν, κατά τας Γραφάς του πατέρα Άνθιμου…»

«…και είπεν ο Ιησούς: ‘Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτοί κληρονομήσωσιν την βασιλεία των Ουρανών’…και ερώτησεν η Μενεγάκη: ‘Όταν λέτε βασιλεία των Ουρανών υπάρχει όντως ένα βασίλειο στους ουρανούς, με βασιλιάδες, πριγκήπισσες και ιππότες και τέτοια;’…»

«…και μετετράπησαν οι νέοι σε τέρατα αποκρουστικά…με μαύρα μαλλιά και μάτια, με ιμάτια μαύρα και σκισμένα, με βλέμμα απλανές και δολοφονικό…και ωνόμασεν αυτούς ο Σατανάς ’emo’…»

«…και ήρχισαν να λιώνουν οι αιώνιοι πάγοι των πόλων…και ενεφανίσθησαν ανεμοστρόβιλοι και κυκλώνες και τσουνάμι και σεισμοί και άπασες αι καταστροφαί…και ηυξήθη η θερμοκρασία της Γης κατακόρυφα…και είπεν ο Τζορτζ Μπους: Ταύτα λέγουσι οι πολιτικοί μου αντίπαλοι ίνα βλάψωσιν εμέ και την ενάρετη διακυβέρνησίν μου…»

«…και ενεφανίσθη έμπροσθέν μου ένα θηρίον τεράστιο, με τέσσαρα φωτεινά μάτια, το οποίο ζούσε εντός της Γης και εντός του σκότους αυτής…και είδον αυτό καταπίνον ανθρώπους και αύτους να σπεύδουν εντός του ως υπνωτισμένοι…και έπειτα κατενόησα ότι ουκ είχεν έλθει ακόμη η μέρα της κρίσεως, αλλά ευρισκόμουν στο μετρό…»

«…και εγένετο σκότος…και εβυθίσθησαν άπαντα στο σκότος και ουδείς έβλεπε έμπροσθέν του…και ηκολούθησε οργή και πανικός…Ήτο ακόμα μία διακοπή της ΔΕΗ…»


Έστω ότι υπάρχει ένας τηλεοπτικός θεσμός (ο Θεός να τον κάνει, όταν και αν έχει χρόνο) που πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, δεν έχει την παραμικρή αποδοχή ούτε από το κοινό, αλλά ούτε καν και από αυτούς στους οποίους είναι αφιερωμένος, και έχει αποτύχει σε όλα τα επίπεδα. Πώς τον σώζεις; 

α. προσπαθείς με κάθε τρόπο να τον αναβαθμίσεις, ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την αποδοχή του κοινού και αυτών στους οποίους απευθύνεται 

β. τον καταργείς, γιατί δεν σώζεται με τίποτα 

γ. τον μεταφέρεις σε ένα νέο κανάλι, που έχει πιο ισχυρές διασυνδέσεις και περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας

Με τα Βραβεία Αχρείων αρχικά έγινε το α: Όταν είδαν ότι κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί τους (ούτε καν οι τραγουδιστές!), προσπάθησαν να αλλάξουν τις κατηγορίες, να αλλάξουν τον παρουσιαστή, να αλλάξουν τα φώτα των τηλεθεατών με απανωτές διαφημίσεις…Αλλά και πάλι, αποτυχία.Μετά, κατέληξαν στο β: Πίστεψαν ότι αυτός ο θεσμός πραγματικά είχε χρεωκοπήσει και αποφάσισαν να σταματήσουν την προβολή του.Όμως, να που τώρα γίνεται το γ: Τα Βραβεία Αχρείων επιστρέφουν δριμύτερα, αυτή τη φορά από τον ΑΝΤ1, ένα κανάλι που διαθέτει την πιο επιτυχημένη (και μάλλον την πιο ανυπόφορη) δισκογραφική εταιρεία στην Ελλάδα – ας τολμήσει τώρα να μην πάει κανείς και δεν θα βγάλει δίσκο στον αιώνα τον άπαντα!Έτσι, όλοι οι Αχρείοι θα είναι εκεί φέτος…Αλλά και πάλι, κάτι θα λείπει. Θα λείπουν ορισμένες υποψηφιότητες και κατηγορίες που πολύ θα θέλαμε να δούμε. Πάμε λοιπόν στα

ΒΡΑΒΕΙΑ ΑΧΡΕΙΩΝ 2007: ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ 

Ειδικό βραβείο «Φοίβος»: Απονέμεται στην καλύτερη διασκευή ξένου τραγουδιού που έγινε χωρίς τη συναίνεση του αρχικού καλλιτέχνη.
Υποψήφιοι για φέτος:

  1. Δέσποινα Βανδή – Θέλω («διασκευή» του Clocks των Coldplay)
  2. Μιχάλης Χατζηγιάννης & Δέσποινα Ολυμπίου – Ο Παράδεισος Δε Φτιάχτηκε Για Μας («διασκευή» του Shape Of My Heart του Sting)
  3. Γιάννης Πλούταρχος – Δεν Είμαι Θεός («διασκευή» του Confessa του Adriano Celentano)

 Ειδικό βραβείο «Θέμης»: Απονέμεται στο καλύτερο τηλεοπτικό μουσικό κανάλι, όπως αποφασίζει ειδική επιτροπή, πρόεδρος της οποία είναι ο, γνωστός για την αμεροληψία του, Θέμης Γεωργαντάς.
Υποψήφιοι για φέτος:

1.     MAD TV
2.     ΤΗΛΕΑΣΤΥ
3.     ΒΟΥΛΗ-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
4.     ΣΚΑΪ
5.     TV MAGIC 

Ειδικό βραβείο «Νίκος Ξανθόπουλος»: Απονέμεται στην πιο αυθεντική κλάψα που ακούσαμε το 2007 και μας κατασπάραξε τα σωθικά με την τρυφερή μελαγχολία της.
Υποψήφιοι για φέτος:
1.     Γιάννης Πλούταρχος (γνωστός και ως «Γιάννης Κλούψαρχος»)
2.     Περιμένατε σοβαρά να υπάρχει αντίπαλος; 

Ειδικό βραβείο «Μεγακλής Βιντεάδης»: Απονέμεται στο πιο πρωτότυπο και καλογυρισμένο βιντεοκλίπ της χρονιάς.
Υποψήφιοι για φέτος:Δυστυχώς, κανένας.

Ειδικό βραβείο «Γιώργος Νταλάρας»:
Απονέμεται στον καλλιτέχνη που, κατά τη γνώμη του εθνικού μας τραγουδιστή Γιώργου Νταλάρα, ξεχώρισε τη φετινή χρονιά.
Υποψήφιοι για φέτος:Βασικά, ο κ. Νταλάρας αποφάσισε ότι κανένας άλλος δεν αξίζει να πάρει αυτό το βραβείο και το απονέμει στον εαυτό του. 

Βραβείο πωλήσεων: Απονέμεται στον καλλιτέχνη που πούλησε τα περισσότερα CD, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των μαύρων που τα πούλησαν. 

Βραβείο «Andy Warhol«: Απονέμεται στον καλλιτέχνη που απέδειξε περίτρανα ότι ο Andy Warhol είχε απόλυτο δίκιο όταν μιλούσε για τα 15 λεπτά δημοσιότητας που αντιστοιχούν στον καθένα.
Υποψήφιοι για φέτος:
1.     Περικλής Στεργιανούδης (ποιος;;;)
2.     Σταύρος Κωνσταντίνου (ποιος;;;)
3.     Πρόδρομος Καθηνιώτης (ποιος;;;)
4.     Άσπα Τσίνα (ποια;;;)
5.     Νότης Χριστοδούλου (ποιος;;;) 

Ειδικό βραβείο συνολικής προσφοράς στην ελληνική μουσική: Απονέμεται κάθε χρόνο σε έναν καλλιτέχνη που έχει φτάσει σε επικίνδυνη ηλικία και ίσως να μην ζει μέχρι την επόμενη χρονιά για να τον τιμήσουμε. 

Ειδικό βραβείο «Άννας Βίσση»:
Απονέμεται κάθε χρόνο σε μία Κύπρια καλλιτέχνιδα που πλησιάζει (ή έχει περάσει) τα πρώτα –ήντα και έχει κόρη ηθοποιό. Για την ακρίβεια, απονέμεται κάθε χρόνο στην Άννα Βίσση, γιατί δεν νοείται απονομή μουσικών βραβείων στην Ελλάδα χωρίς την Αννούλα.
 

Βραβείο playlist: Απονέμεται στο τραγούδι που επέλεξαν περισσότερες φορές οι ραδιοφωνικοί σταθμοί (δηλαδή τα playlists των ραδιοφωνικών σταθμών) και, κατά γενική ομολογία, βαρεθήκαμε να ακούμε.
Υποψήφιοι για φέτος:
1.     Sunrise Avenue – Fairytale Gone Bad
2.     Μιχάλης Χατζηγιάννης – Πιο Πολύ
3.     Γιώργος Μαζωνάκης – Σ’Έχω Επιθυμήσει
4.     Θάνος ΠετρέληςΛάθος
5.     Ville Valo & Natalie Avelon – Summer Wine 

Βραβείο «Star Channel«: Απονέμεται στον καλλιτέχνη του οποίου την (όχι απαραίτητα δισκογραφική) δουλειά ανέδειξε κατά τη διάρκεια της χρονιάς το δελτίο ειδήσεων του Star.
Υποψήφιοι για φέτος:
1.     Τζούλια Αλεξανδράτου
2.     Έφη Θώδη
3.     Άντζελα Δημητρίου
4.     Στέλλα Μπεζαντάκου 

Ειδικό Βραβείο Αχρείων: Το υπέρτατο βραβείο της βραδιάς, που απονέμεται στους ίδιους αχρείους που έχουν δώσει το όνομά τους στον θεσμό: Στις δισκογραφικές εταιρείες, που έχουν το θράσος να υποστηρίζουν ότι «η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική», αποσιωπώντας το γεγονός ότι στην πραγματικότητα αυτές οι ίδιες σκοτώνουν τη μουσική με τα ηλίθια τραγούδια που προωθούν. Συγχαρητήρια: Σας αξίζει!!! 


Πώς να μιλήσεις σε έναν νεκρό σκαντζόχοιρο για λουκουμάδες

Ο τίτλος αυτού του post δεν έχει την παραμικρή σχέση με το κείμενο που ακολουθεί. Το θέμα του κειμένου μου είναι όλα αυτά που έχω μάθει στον ένα και κάτι χρόνο που ασχολούμαι με το blogging. Και ο τίτλος αυτός εκφράζει απόλυτα το πρώτο μου μάθημα: Ένας πρωτότυπος τίτλος μπορεί να τραβήξει την προσοχή του αναγνώστη σε ένα κείμενο που υπό κανονικές συνθήκες ενδεχομένως να μη διάβαζε κανείς.

Ωστόσο, έμαθα και κάτι άλλο: Δεν αρκεί να τραβήξεις την προσοχή του αναγνώστη. Ακόμα κι αν βρεις έναν τίτλο που θα τον προσελκύσει, πρέπει το κείμενο που ακολουθεί να τον αγγίξει, να τον προβληματίσει, να του προσφέρει κάτι, τέλος πάντων. Ένα κείμενο κενό περιεχομένου, ακόμα κι αν φτάσει τα 800 hits, δεν παύει να είναι κενό περιεχομένου. Και όσοι το διαβάζουν, το αντιλαμβάνονται αυτό και δεν επιστρέφουν στο επόμενο post. Σκοπός πρέπει να είναι, κατά τη γνώμη μου, η δημιουργία μιας σταθερής σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στον blogger και τον αναγνώστη του και όχι η επιστράτευση κειμένων-πυροτεχνημάτων, που εκτοξεύουν στιγμιαία τη δημοτικότητα (και ικανοποιούν τη ματαιοδοξία) του πρώτου, αλλά δεν εξασφαλίζουν την επιστροφή του δεύτερου.

Επίσης, έμαθα τις δυσκολίες διαφόρων ειδών γραπτού λόγου. Ξεκίνησα με κείμενα προβληματισμού, πειραματίστηκα με δοκίμια και λογοτεχνικές αναζητήσεις και κατέληξα στο πιο δύσκολο από όλα τα είδη: το χιουμοριστικό κείμενο. Και πιστεύω ότι είναι το πιο δύσκολο, γιατί όλα τα άλλα βγαίνουν λίγο-πολύ αυθόρμητα. Τρως μια χυλόπιτα και γράφεις ένα δακρύβρεχτο post για την θλίψη σου. Ακούς μία άποψη στην τηλεόραση και γράφεις ένα δοκίμιο ή ένα κείμενο γνώμης, συμφωνώντας ή διαφωνώντας. Αλλά το να προσπαθήσεις να κάνεις τους άλλους να χαμογελάσουν, αυτό είναι πραγματικά δύσκολο. Ειδικά όταν ξέρεις ότι οι άλλοι περιμένουν από σένα να τους κάνεις να χαμογελάσουν και νιώθεις την πίεση του να γράψεις κάτι αστείο. Ειδικά όταν νιώθεις απαίσια αλλά δεν θέλεις να μεταφέρεις την πίκρα σου σε όλους τους άλλους. Και ειδικά όταν συνειδητοποιείς ότι ένα αστείο κείμενο πολύ δύσκολα βγαίνει αυθόρμητα – αντίθετα, θέλει υπερβολικά πολλή σκέψη. Μπορεί να χρειαστείς μισή ώρα για να βρεις μία και μόνη ατάκα – αλλά θα ξέρεις ότι τελικά άξιζε τον κόπο όταν δεις ότι όλοι σχολιάζουν αυτήν ακριβώς αυτήν την ατάκα.

Κάτι άλλο που έμαθα: Είναι απολύτως αδύνατο να προβλέψεις από πριν τι ανταπόκριση θα έχει ένα κείμενο. Υπήρχαν κείμενα για τα οποία σκέφτηκα ότι θα ξεσήκωναν θύελλα αντιδράσεων και συζητήσεις επί συζητήσεων – και τελικά δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί τους. Επίσης, υπήρξαν κείμενα που θεωρούσα μέτρια και σχεδόν ντρεπόμουν που είχα δημοσιεύσει – αλλά αποδείχθηκαν εξαιρετικά δημοφιλή, κόντρα σε κάθε λογικό κανόνα. Γι’αυτό και έχω πάψει πια να κάνω τέτοιες προβλέψεις.

Αλλά τελικά, ίσως αυτό που μένει περισσότερο από οτιδήποτε σε αυτούς τους 13 μήνες, είναι ότι όποιος πάρει τον εαυτό του σοβαρά στην blogόσφαιρα χάνει. Οι πιο ενδιαφέροντες (για μένα) bloggers είναι αυτοί που γράφουν για την πλάκα τους, χωρίς να τους απασχολεί πόσοι τους διαβάζουν ή πόσα σχόλια έχουν. Περισσότερη σημασία έχει η ποιότητα (του κειμένου), παρά η ποσότητα (των αναγνωστών), ακόμα κι αν αυτή η ποιότητα δεν αναγνωρίζεται. Αυτό που με ικανοποιεί εμένα είναι να γράφω πρώτα για μένα και μετά για όλους τους άλλους. Φυσικά, η αναγνώριση των άλλων μου δίνει ώθηση και όρεξη να συνεχίσω – ειδικά όταν αυτοί οι «άλλοι» είναι bloggers που διαβάζω και νιώθω πως η γνώμη τους έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Και πιστεύω πως έτσι θα’πρεπε να είναι.
Και μέσα από αυτό το κείμενο έκανα πάλι την πλάκα μου. Δεν θα μιλήσω ποτέ σε έναν νεκρό σκαντζόχοιρο για λουκουμάδες ή σε έναν νεκρό λαγό για τέχνη – ή ίσως και να το κάνω κάποτε, αν αυτό θελήσω. Γιατί στα blogs έμαθα και κάτι ακόμα: Ότι στον δικό μου χώρο επιρροής, μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, χωρίς περιορισμούς. Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω.

Τελειώνοντας, ένα μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες: Bloggers του κόσμου, απελευθερωθείτε!


Έχω συνηθίσει να διαφωνώ με την Mei Generis στο Casus Belli (link δίπλα) για διάφορα πιθανά και απίθανα θέματα, όμως κάποιες από τις καλύτερες και πιο εποικοδομητικές διαφωνίες γεννιούνται εντελώς απρόσμενα και με εντελώς απρόβλεπτα θέματα. Αυτό συνέβη σήμερα το βράδυ με τον Gog (επίσης link δίπλα, ακριβώς από κάτω).
Όλα έδειχναν ότι θα ήταν ακόμα ένα ήρεμο βράδυ στο MSN. Θα λέγαμε για τις θρυλικές επιτυχίες της Ελσίνκι, της Κόζιτσε, της Χέλσινγκμποργκ και της Βασιλείας στο Champions League, θα σχολιάζαμε τα σημερινά παιχνίδια, θα κάναμε προβλέψεις για το πόσα γκολ θα φάει ο Ολυμπιακός στη Μαδρίτη κλπ. Αλλά αυτή τη φορά τέθηκε ένα άλλο ζήτημα: Μήπως τελικά το ποδόσφαιρο δεν είναι ο βασιλιάς των σπορ; Και, ακόμα κι αν είναι, μήπως είναι ένας «κίβδηλος» βασιλιάς, ένας βασιλιάς που ανέβηκε στην εξουσία μόνο χάρη σε εξωτερικούς παράγοντες και συγκυρίες και όχι χάρη στα δικά του χαρίσματα και προτερήματα;
Αφορμή για αυτήν την συζήτηση ήταν η παρατήρησή μου ότι υπάρχουν λαοί που δεν παίζουν ποδόσφαιρο. Οι Ινδοί και οι Πακιστανοί λατρεύουν το κρίκετ, αλλά δεν σκαμπάζουν από ποδόσφαιρο. Οι Καναδοί είναι άσοι στο χόκεϊ επί πάγου, αλλά δεν τους συγκινεί η ασπρόμαυρη μπάλα. Οι Αμερικανοί παίζουν σχεδόν όλα τα αθλήματα εκτός από το ποδόσφαιρο. Οι Κινέζοι, πια, δεν ξέρουν καν τι σχήμα έχει η μπάλα του ποδοσφαίρου. Επομένως, πώς μπορεί κανείς να πει ότι το ποδόσφαιρο είναι ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς των σπορ; Και δεν μιλάμε για μικρές χώρες – Κινέζοι, Αμερικανοί και Ινδοί από μόνοι τους αποτελούν το μισό πληθυσμό του πλανήτη!
Η απάντηση του Gog ήταν ότι δεν υπάρχει χώρα στην οποία να μην παίζεται ποδόσφαιρο. Αντιθέτως, υποστήριξε ότι υπάρχουν χώρες των οποίων οι κάτοικοι προτιμούν να παίζουν τα «εθνικά τους αθλήματα», όμως παίζουν και ποδόσφαιρο. Και η τεκμηρίωσή του ήταν ότι όλες (μα όλες) οι χώρες, ακόμα και κάποιες που δεν είναι καν αυτόνομες διοικητικά, έχουν δική τους ομοσπονδία ποδοσφαίρου.
Φυσικά, αυτό ισχύει – μαζί το είχαμε ψάξει και είχαμε βρει ότι και οι πιο απίθανες χώρες έχουν μια επίσημη ομοσπονδία ποδοσφαίρου. Αλλά αρκεί αυτό; Παντού θα βρεθούν 11 τρελοί να φτιάξουν μια ομάδα ποδοσφαίρου, ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη – αυτό σημαίνει ότι εκεί πέρα παίζουν ποδόσφαιρο; Και στην Ελλάδα υπάρχει Ελληνική Ομοσπονδία Μπέιζμπολ – μπορεί κανείς να υποστηρίξει σοβαρά ότι στην Ελλάδα παίζουμε μπέιζμπολ;
Εξάλλου, το ποδόσφαιρο δεν έχει μόνο φίλους, αλλά και εχθρούς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν ότι το ποδόσφαιρο είναι αργό και βαρετό. Γι’αυτό και του γυρίζουν επιδεικτικά την πλάτη και στρέφονται σε πιο ενδιαφέροντα (γι’αυτούς) αθλήματα, όπως το χόκεϊ και το American football. Οι Αυστραλοί έχουν ένα δικό τους είδος ποδοσφαίρου με διαφορετικούς κανόνες και το προτιμούν από το «δικό μας» ποδόσφαιρο. Οι Ασιάτες ενθουσιάζονται από άλλα αθλήματα, αλλά όχι από το ποδόσφαιρο. Επομένως, ο «βασιλιάς των σπορ» δεν χαίρει της αποδοχής όλων των υπηκόων του. Αλλά στο κάτω-κάτω της γραφής βασιλιάς είναι, όχι πρωθυπουργός, άρα δεν την έχει ανάγκη.
Και μετά τίθεται ένα άλλο θέμα: Γιατί το ποδόσφαιρο είναι πιο δημοφιλές από το μπάσκετ, ένα άθλημα που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αυτό; Και στο μπάσκετ υπάρχουν δυνατές μονομαχίες, έντονες συγκινήσεις, πολλές εναλλαγές συναισθημάτων και ένα πρωτόγονο ανθρώπινο ένστικτο: να πετύχεις έναν στόχο. Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δύο αθλημάτων, που καθιστά το ποδόσφαιρο «βασιλιά» και το μπάσκετ «αυλικό»;
Κατά τη γνώμη μου, η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί σε εξωτερικά αίτια και όχι στην ίδια τη φύση των δύο αθλημάτων. Το ποδόσφαιρο έφτασε σε τέτοια επίπεδα παγκόσμιας αναγνώρισης για δύο βασικούς λόγους: Πρώτον, επειδή συσπείρωσε γύρω του την εργατική και την κατώτερη αστική τάξη και εξαπλώθηκε ραγδαία παντού, όχι τόσο ως άθλημα, αλλά ως κοινωνική έκφραση, ως μία μορφή επανάστασης. Δηλαδή, έγινε μία πρώιμη μορφή marketing του ποδοσφαίρου, που το συνέδεσε με τα πολυπληθέστερα και ισχυρότερα κοινωνικά στρώματα της εποχής, τα οποία ταυτίστηκαν μαζί του. Και δεύτερον, επειδή προωθήθηκε από τα Μέσα, και ιδιαίτερα από την τηλεόραση, ως το κορυφαίο άθλημα όλων, με αποτέλεσμα η φήμη του να φτάσει ακόμα και σε μέρη που χρησιμοποιούσαν μπάλες μόνο για να στολίζουν τα χριστουγεννιάτικα δέντρα τους. Αντίθετα, με το μπάσκετ αυτό δεν συνέβη ποτέ: Συνδέθηκε με τους μαύρους σε μία περίοδο όπου οι φυλετικές διακρίσεις ήταν στο ζενίθ τους, με αποτέλεσμα να μην κερδίσει την αποδοχή των μαζών. Γι’αυτόν τον λόγο και η τηλεόραση στράφηκε προς το ποδόσφαιρο, ένα άθλημα που ήδη ήταν δημοφιλές – και αυτό που κατάφερε ήταν να το παγκοσμιοποιήσει.
Και η (καθαρά υποθετική, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα) απορία μου είναι η εξής: Αν το μπάσκετ είχε επινοηθεί σε ένα αγγλικό πανεπιστήμιο το 1860 και το ποδόσφαιρο σε ένα αμερικάνικο σχολείο το 1892, ποιο από τα δύο αθλήματα θα ήταν πιο δημοφιλές σήμερα; Θα είχε το μπάσκετ την πορεία που σήμερα έχει το ποδόσφαιρο ή τελικά το ποδόσφαιρο είναι τόσο φοβερό σπορ που, ακόμα κι αν καθυστερούσε 40 χρόνια να εμφανιστεί στην Ευρώπη, θα κατακτούσε τελικά τον κόσμο; Αν ισχύει το δεύτερο, τότε δεν τίθεται το παραμικρό ζήτημα: Το ποδόσφαιρο είναι ο αδιαφιλονίκητος βασιλιάς των σπορ. Μήπως, όμως, ισχύει το πρώτο; Μήπως το ποδόσφαιρο έγινε βασιλιάς μόνο και μόνο χάρη στις συγκυρίες της εποχής;
Η γνώμη μου είναι αυτή, ότι δηλαδή η επικράτηση του ποδοσφαίρου είναι καθαρά θέμα timing και δεν έχει σχέση με την φύση του αθλήματος, την ιστορία του ή τους κανόνες του. Και είναι εντυπωσιακό σαν σκέψη: Ένα προϊόν που δεν είναι καλύτερο ποιοτικά από κάποιο άλλο, γίνεται κυρίαρχο στην αγορά επειδή έχει καλύτερες διασυνδέσεις…
Επομένως, ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ανήλθε στην εξουσία πραξικοπηματικά, όχι επειδή ήταν ικανότερος από τους υπόλοιπους, αλλά επειδή έτυχε να τον ευνοούν οι συγκυρίες. Και παραμένει ακόμα και σήμερα στον θρόνο του, γιατί όλοι πια έχουν συνηθίσει στην ιδέα ότι αυτός είναι ο ένας και μοναδικός βασιλιάς και δεν υπάρχουν αντικαταστάτες του…
Φυσικά, ο Gog δεν συμφωνεί – δεν περίμενα να συμφωνήσει. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα ούτε εγώ ότι κάποτε θα υποστήριζα τέτοιες απόψεις. Προσωπικά μου αρέσει πολύ περισσότερο το ποδόσφαιρο από οποιοδήποτε άλλο άθλημα – αυτό όμως δεν σημαίνει ότι του αξίζει να έχει τέτοια διαφορά από το μπάσκετ, το βόλεϊ, το τένις, δεν ξέρω κι εγώ ποιο άλλο σπορ. Βλέποντας εντελώς αντικειμενικά το θέμα και παίζοντας τον δικηγόρο του Διαβόλου, ανακάλυψα μια άποψη που ούτε καν ήξερα πως είχα. Μέσα από τις διαφωνίες και τις διεξοδικές συζητήσεις γνωρίζεις καλύτερα τον ίδιο τον εαυτό σου. Να γιατί επιμένω ότι λατρεύω να διαφωνώ με τους άλλους – και να γιατί χαμογελάω με νόημα όταν με κοιτάζουν με δυσπιστία…

Υ.Γ.: Ζητώ συγνώμη αν το κείμενο αυτό σας φαίνεται βαρετό, αδιάφορο ή υπερβολικά μεγάλο – στην πραγματικότητα δεν σκόπευα να γράψω κείμενο σήμερα, αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ στον πειρασμό, ακόμα κι αν το διαβάσω τελικά μόνο εγώ και ο Gog…
Υ.Γ.2: Τώρα που το ξανασκέφτομαι, σιγά μην σας ζητήσω και συγνώμη – δικό μου είναι το blog, ό,τι θέλω γράφω!
Υ.Γ.3: Από την άλλη, βέβαια, άμα σκέφτομαι έτσι δεν θα με διαβάζει κανείς και θα το κλείσω το μαγαζί. Οπότε, ζητώ ταπεινά συγνώμη και υπόσχομαι να μην το ξανακάνω.
Υ.Γ.4: Μου τη δίνουν τα υστερόγραφα.

UPDATE!!! -> Φυσικά, ο Gog δεν άφησε αναπάντητη την πρόκληση. Εδώ η απάντησή του!

Επόμενη σελίδα: »