Μου αρέσει που παρατηρώ στο μετρό ότι αυξάνεται και πληθύνεται η φυλήτων ακουστικοφόρων κοσμοναυτών της μουσικής. Άνθρωποι νέοι και μεσήλικοι, άνδρες και γυναίκες, όλο και περισσότεροι επιλέγουν τις αγαπημένες τους μελωδίες για να ντύσουν όμορφα το μελαγχολικό ταξίδι τους.
Ακόμα πιο ενδιαφέρον για μένα είναι το τι ακούνε. Χθες ο νεαρός που καθόταν δίπλα μου άκουγε στη διαπασών το «Losing My Religion». Εξαιρετική επιλογή. Άλλες φορές βλέπω μαυροντυμένες κοπέλες και αγόρια με σκισμένα τζιν και σκουλαρίκια στρατηγικά τοποθετημένα σε κάθε υπαρκτή και τεχνητή τρύπα του κορμιού τους, και από τα ακουστικά τους έρχονται κατά κύματα ήχοι από ντραμς και ηλεκρική κιθάρα. Μαντεύω HIM, Placebo ή Evanescence. Καθόλου άσχημα.
Βέβαια, δεν ακούνε όλοι μουσική με τσίτα τα γκάζια. Για τους περισσότερους είναι δύσκολο να καταλάβεις. Αυτή η φοιτητριούλα απέναντι, με την Longchamp και τα βιβλία ψυχολογίας ανά χείρας, μπορεί να ακούει ένα θρυλικό τραγούδι των Rolling Stones, το τελευταίο ανθυποhit της Χρύσπας ή κάποιο alternative κομμάτι που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω. Ποιος ξέρει;
Ο λόγος που υπάρχουν τόσα είδη μουσικής είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλά μουσικά γούστα, σχεδόν όσα και οι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη. Πρέπει να είμαστε ανοιχτόμυαλοι: Να μην απορρίπτουμε ποτέ ένα τραγούδι, ένα συγκρότημα ή ένα είδος μουσικής a priori. Ποτέ δεν ξέρεις σε τι συγκινήσεις μπορεί να σε οδηγήσει ένα άγνωστο τραγούδι. Αυτό το συνειδητοποίησα σήμερα, όταν άκουσα τυχαία το Here Without You, των 3 Doors Down. Δεν το ξέρω καν το συγκρότημα. Αν δεν είχα το μικρόβιο της περιέργειας, δεν θα κατέβαζα ποτέ αυτό το τραγούδι. Και μιλάμε για φοβερό τραγούδι…
Ή την άλλη φορά, που μια παρέα με είχε σχεδόν αναγκάσει να πάω στον Πλούταρχο. Αν και σιχαίνομαι το στυλ του Πλούταρχου, αυτό το σήμερα-χώρισα-και-επειδή-δεν-ξέρω-σε-ποιον-να-το-πω-σας-πρήζω-όλους-με-την-κλάψα-μου, εκείνο το βράδυ πέρασα πολύ καλά. Βέβαια, για μένα ισχύει στο έπακρο το ρητό που λέει «Με καλή παρέα και στην Κόλαση καλά περνάς», αλλά βοήθησε και η μουσική (και η Ursus που έρρεε άφθονη…). Πάντως, αν με ρωτήσετε και σήμερα, τα τραγούδια του ακόμα δε μου αρέσουν. Αλλά εκείνο το βράδυ ο Πλούταρχος μου φαινόταν εφάμιλλος του Παβαρόττι…(τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον οι Ursus την έκαναν τη δουλειά! :P)
Το μόνο σίγουρο είναι πως στη σχιζοφρενική μου δισκοθήκη (τώρα με τα mp3 την αποκαλώ mp3κη, ή κατάλλους mpφρίκη…) υπάρχει χώρος για όλα τα είδη μουσικής…

By the way, έφτιαξα ένα ιδανικό soundtrack για επιβάτες του μετρό:
1. Iggy Pop – Passenger
2. Guns ‘n’ Roses – Paradise City
3. Ξύλινα Σπαθιά – Τρένο Φάντασμα
4. Bob Dylan – Slow Train Coming
5. James Blunt – Beautiful
6. Laura Pausini – La Solitudine
7. Ν.Πορτοκάλογλου & Δ.Μητροπάνος – Κλείνω Κι Έρχομαι
8. Blur – Song 2 (μη με ρωτήσετε γιατί!)
9. Bon Jovi – Have A Nice Day
10. Chemical Brothers – Galvanize

Αντιρρήσεις, προσθήκες και μπινελίκια πάντα ευπρόσδεκτα.

Advertisements