Μαΐου 2009



Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1984. Πάντα πίστευα ότι γεννήθηκα στις 12 τα μεσάνυχτα, σαν τα φαντάσματα, αλλά αργότερα έμαθα πως ήταν 12 το μεσημέρι. Απογοητεύτηκα όταν το έμαθα.

Το πρώτο μου σπίτι ήταν ένα διαμέρισμα στη Μουστοξύδη, στου Γκύζη. Αλλά το πρώτο σπίτι που θυμάμαι ήταν στη Ζωοδόχου Πηγής, στα Εξάρχεια. Τότε δε μου άρεσαν καθόλου τα Εξάρχεια, τα βαριόμουν. Πού να φανταζόμουν ότι πολλά χρόνια μετά θα ήταν η αγαπημένη μου περιοχή.

Τα πρώτα μου παιδικά χρόνια τα πέρασα εκεί. Το πρωί σε παιδικό σταθμό στου Γκύζη, το απόγευμα στην Πλατεία Αργεντινής και τις άλλες ώρες της μέρας στο σπίτι, βλέποντας τηλεόραση. Είναι παράξενο που δεν έχω καταλήξει ακόμα σε φρενοκομείο με τόση τηλεόραση που έβλεπα μικρός.

Οι γονείς μου λένε ότι ήμουν υπερκινητικό παιδί. Ο θρύλος λέει ότι σε ηλικία 3 ετών διέφυγα της προσοχής 4 ατόμων και βρέθηκα στη μέση της Λεωφόρου Αλεξάνδρας – δυστυχώς ή ευτυχώς, το πεζοφάναρο ήταν πράσινο. Αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι όλο αυτό συνέβη, γιατί τότε δεν είχε αρχίσει ακόμα να λειτουργεί η μνήμη μου.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη στιγμή που άρχισα να θυμάμαι. Ήμουν 4 χρονών, ένα πρωί στον παιδικό σταθμό. Ήταν σαν να σηκωνόταν μπροστά από τα μάτια μου μια αόρατη αυλαία, που μέχρι τότε τα εμπόδιζε να καταγράψουν τον έξω κόσμο. Ωστόσο, δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι η αυλαία σηκώθηκε τελείως: Έχω τόσο κακή μνήμη, που νομίζω ότι και τα χρυσόψαρα με καγχάζουν.

Από μικρός ήμουν τροφαντό παιδί. Μάλιστα, στη βάφτισή μου ο παπάς ρώτησε ‘τι το ταϊζετε;’. Ήταν ίσως η πρώτη μου σύγκρουση με τον Χριστιανισμό, αν και πραγματικά δεν μπορώ να ρίξω άδικο στον παπά. Το φωτογραφικό υλικό της εποχής τον δικαιώνει απόλυτα.

Και δυστυχώς υπάρχει άφθονο υλικό. Από τη στιγμή που γεννήθηκα υπήρξα το ‘μοντέλο’ της μάνας μου, η οποία με φωτογράφιζε συνέχεια, σε διάφορες πόζες, με αποτέλεσμα σήμερα να τρέμω στην ιδέα ότι, αν κάποτε γίνω διάσημος, μπορεί αυτές οι φωτογραφίες να διαρρεύσουν στον Τύπο και να μου καταστρέψουν την καριέρα. Αλλά για κάποιον διεστραμμένο συναισθηματικό λόγο, τις κρατάω ακόμα.

Ευτυχώς, όταν ήμουν 5 χρονών γεννήθηκε ο αδερφός μου, ο οποίος με αντικατέστησε στον ρόλο του ακούσιου φωτομοντέλου, κάτι που εξηγεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει σήμερα καμία σχεδόν φωτογραφία μου από το 1990 κι έπειτα, με εξαίρεση τις σχολικές φωτογραφίες.

Απ’ό,τι φαίνεται δεν ήμουν μοντέλο μόνο στα μάτια της μάνας μου, αλλά και των συνομηλίκων μου κοριτσιών. Σε ηλικία 5 ετών είχα ήδη δύο προτάσεις γάμου, μία από ένα κοριτσάκι στον παιδικό σταθμό και μία από την κόρη κάποιων οικογενειακών φίλων. Φυσικά, δεν τις έχω ξαναδεί από τότε – πρέπει να είμαι ο νεότερος σε ηλικία άνθρωπος που εφήρμοσε το ‘στρίβειν δια του αρραβώνος’ στην πράξη.

(πάντως, βλέποντας ξανά τις παλιές φωτογραφίες μου, αναρωτιέμαι τι μου είχαν βρει τότε)

Σαν τυπικός γκαντέμης από γεννησιμιού μου, πέρασα όλες τις παιδικές ασθένειες (μόνο η ιλαρά μου ξέφυγε). Το σημάδι της ανεμοβλογιάς ακόμα πάνω μου το έχω.

Από μικρός έμαθα να διαβάζω και να γράφω. Έτσι, βαρέθηκα νωρίς το διάβασμα (και πλέον δε διαβάζω βιβλία ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο) και κάνω απαίσια γράμματα, γιατί ποτέ δεν άγγιξα τα βιβλία ιχνηλασίας. Θα γινόμουν εξαιρετικός γιατρός, με τόσο άσχημο γραφικό χαρακτήρα.

Μόνο που ήδη σε ηλικία 5 ετών αποφάσισα να μη γίνω ΠΟΤΕ γιατρός, βλέποντας σε μία ιατρική εγκυκλοπαίδεια εικόνες από απίστευτες ασθένειες που όχι μόνο δε θα ήθελα να πάθω, αλλά δε θα ήθελα καν να έρθω σε επαφή με κάποιον που τις είχε. Πόσο μάλλον να τον θεραπεύσω κιόλας.

Στην πρώτη μέρα του σχολείου δεν είχα καθόλου άγχος. Ήξερα ήδη την ύλη της Α’ Δημοτικού, που σημαίνει ότι για έναν ολόκληρο χρόνο δεν είχα τίποτα άλλο να κάνω στο σπίτι από το να βλέπω τηλεόραση.

Μια τηλεόραση που μόλις είχε γίνει ανοιχτή στους ιδιώτες, και άρα πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Έβλεπα ανελλιπώς τις ‘Τρεις Χάριτες’, τους ‘Απαράδεκτους’ (αν και μου πήρε χρόνια να καταλάβω ότι ο Μπέζος έκανε τον γκέι), τον ‘Τροχό της Τύχης’ και ό,τι άλλο παιζόταν τότε – είχα ξεκινήσει να βλέπω και τη ‘Λάμψη’, αλλά βαρέθηκα από το πρώτο επεισόδιο.

Στην Γ’ Δημοτικού έδωσα εξετάσεις για να μπω στο Κολλέγιο Ψυχικού. Και μπήκα από τους πρώτους – όχι να το παινευτώ, αλλά με τόσο μεγάλο ανταγωνισμό αυτό ήταν σημαντικό. Βέβαια, δεν είμαι σίγουρος πως θα δεχόμουν να δώσω εξετάσεις αν ήξερα πως τα μαθήματα στο Κολλέγιο διαρκούσαν μέχρι τις 4 το απόγευμα. Αν και εκείνη την ώρα δεν είχε τίποτα καλό η τηλεόραση έτσι κι αλλιώς.

Τα σχολικά μου χρόνια ήταν βαρετά. Σχολείο, σπίτι και πάλι σχολείο. Δεν έκανα ποτέ ωδείο, αθλητισμό, αγγλικά ή μπαλέτο (προφανώς!), αποκλειστικά και μόνο επειδή βαριόμουν. Αλλά η μετακόμισή μας στο Μαρούσι, δύο χρόνια αργότερα, αποτίναξε κάθε ίχνος βαρεμάρας από πάνω μου.

Σε ένα αδιέξοδο κάπου στα Ανάβρυτα, δίπλα στο Άλσος Συγγρού, έτυχε να μένουν, εκτός από μένα, και πολλά άλλα παιδιά στην ηλικία μου. Μαζί τους έκανα πράγματα που ποτέ δε θα ξεχάσω (όπως ότι αγόρασα αεροβόλο, σκαρφάλωσα σε καγκελόπορτα για να μπω σε σχολείο, πήρα το πρώτο μου πορνοπεριοδικό κλπ). Με κάποιους έχω ακόμα επαφή, με άλλους καθόλου.

Εκείνα τα χρόνια ήταν τα καλύτερά μου. Είχα επιτέλους φίλους (που φυσικά ήταν αδύνατο να βρω στα Εξάρχεια), και τότε κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να έχεις καλούς φίλους. Και εννοώ πραγματικά καλούς φίλους, όχι στο Facebοοk.

(παρεμπιπτόντως, έχω 107 φίλους στο Facebοοk. Αλλά πόσοι από αυτούς είναι όντως ‘φίλοι’ μου;)

Στο Μαρούσι πέρασα και την πρώτη περιπέτειά μου, όταν χάθηκα στο Άλσος Συγγρού. Ήμουν σίγουρος ότι είχα χαθεί για πάντα, ότι θα τριγυρνούσα αιωνίως εκεί μέσα σαν το Μόγλη, μέχρι να με φάνε τα τσακάλια. Μέχρι που ένας κύριος με οδήγησε στην έξοδο, που ήταν μόλις 5 λεπτά από εκεί που βρισκόμουν. Αλήθεια, σας είπα ότι έχω τραγική αίσθηση προσανατολισμού; Ε, το λέω τώρα.

Εκεί και οι πρώτες ερωτικές περιπέτειες…Ένα πράγμα θα σας πω μόνο: Έμαθα να χορεύω στην εντέλεια το ‘Macarena’, μόνο και μόνο για να κάνω εντύπωση στην κοπέλα που μου άρεσε. Τόσο ξεφτίλα. Και δε μου έκατσε κιόλας!

Αυτός ήταν ο πρώτος από μια σειρά ανεκπλήρωτων ερώτων, αφού κάθε μήνα μου άρεσε και κάποια άλλη. Γεννήθηκα ερωτευμένος, αυτό πίστευα πάντα για μένα. Αλλά μάλλον με είχαν επηρεάσει τα μουσικά μου ακούσματα εκείνη την εποχή: Βackstreet Βοys, Five και ό,τι άλλο έπαιζε το ΜΤV. Παλιές καλές εποχές.

Βέβαια, δεν άκουγα μόνο τέτοια. Άκουγα και ελληνική χιπ χοπ, ιδιαίτερα Ημισκούμπρια και Τerrοr-X-Crew. Τα Ξύλινα Σπαθιά τα ανακάλυψα πολύ αργότερα. Α, επίσης άκουγα και Ιrοn Maiden. Γι’αυτό κατέληξα αντίχριστος, επειδή άκουγα το ‘666, the number οf the beast’.

Γενικά, τα εφηβικά μου χρόνια ήταν ακραία. Είχαν πολλή χαρά και πολλή μελαγχολία. Ποτέ κάτι ενδιάμεσο. Όπως ακραίοι ήταν και οι βαθμοί μου στο σχολείο: Πότε 18άρια, πότε κάτω απ’τη βάση, σπάνια κάπου στη μέση. Πρέπει να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος παγκοσμίως που κατάφερε να πάρει 7 στον έλεγχο, στο μάθημα της Οικιακής Οικονομίας. Κι όμως, το έκανα.

Στην Γ’ Λυκείου φορτσάρισα, έκανα την καλύτερή μου χρονιά και ξεκίνησα τις Πανελλαδικές στην pοle pοsitiοn. Μόνο που στην πορεία με τρακάρανε κάτι μαλάκες (συγκεκριμένα, κάτι βαθμολογητές που με χαντάκωσαν σε Έκθεση και Ιστορία) και τερμάτισα περίπου 100ος στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Καποδιστριακού. Κι αυτό χάρη στα αγγλικά, που μου ανέβασαν κατακόρυφα τη βαθμολογία.

Όπως αποδείχθηκε, η σχολή αυτή μου ταίριαζε. Δέθηκα και με μια παρέα που μόνο καλά πράγματα μου έχει προσφέρει, κι έδεσε το γλυκό.

Ή μάλλον όχι: Το γλυκό έδεσε όταν άρχισα να γράφω στο fοrum της σχολής, με το μάλλον ηλίθιο nickname ‘David Βebeckham’. Και, λίγους μήνες αργότερα, ο David εξελίχθηκε σε Stranger, ξεκίνησε ένα δικό του blοg, και από εκείνη τη στιγμή μέχρι σήμερα η αυτοβιογραφία του γράφεται καθημερινά στα pοst του.

Κι έζησε αυτός καλά, κι εσείς καλύτερα.

ΤΕΛΟΣ

Υ.Γ.: Ξεκίνησα να γράφω ένα abοut me, για να το βάλω σε ξεχωριστή σελίδα του blοg, και βγήκε αυτό! Συγνώμη για την ταλαιπωρία!


– Σκέτη απογοήτευση το ντιμπέιτ. Μια αποστειρωμένη διαδικασία, στην οποία οι πολιτικοί ούτε καν ανταλλάσσουν βλέμματα, ενώ ο διάλογος απαγορεύεται δια ροπάλου. Μόνο ο κακόμοιρος ο Αλαβάνος προσπαθούσε να απευθυνθεί στον Καραμανλή, αλλά είπαμε: Νο dialogue allοwed.

– Ο προκαθορισμένος χρόνος για ερωτήσεις και απαντήσεις σε τι χρησιμεύει ακριβώς; Κανείς δεν τον σεβάστηκε, ούτε πολιτικός, ούτε δημοσιογράφος (με εξαίρεση τον Καρατζαφέρη). Αλλά όταν έφτασε η ώρα του δίλεπτου διαγγέλματος, όλοι ολοκλήρωσαν στην ώρα τους. Γιατί στην πρώτη περίπτωση η υπέρβαση του χρόνου εκλαμβάνεται ως μαχητικότητα και πείσμα, ενώ στη δεύτερη περίπτωση υποδεικνύει έλλειψη συγκέντρωσης και κακή εκτίμηση. Επικοινωνιακά τερτίπια, κύριο συστατικό για κάθε γλυκανάλατο ντιμπέιτ.

– Έχω βαρεθεί τις αναλύσεις επί αναλύσεων για τις εκλογές. Όλοι λένε για προεκλογικά προγράμματα, προβλέψεις, δημοσκοπήσεις, παπαγαλάκια, βαρβαρότητες…Και κανένας πολιτικός ή mainstream δημοσιογράφος δεν τολμά να πει το προφανές: Στ’αρχίδια μας ποιος θα κερδίσει τις ευρωεκλογές. Ρωτήστε έναν Έλληνα πόσους ευρωβουλευτές των τελευταίων 20 ετών μπορεί να κατονομάσει. Άντε να θυμάται 4-5, όχι παραπάνω. Γιατί απλά δε μας καίγεται καρφί. Και ξέρετε κάτι; Καλά κάνει και δε μας καίγεται.

– Βαρέθηκα την πλύση εγκεφάλου που επιχειρούν εδώ και μήνες τα κόμματα και τα κανάλια. Προσπαθούν να αναγκάσουν τον κόσμο να ψηφίσει, παρά τη θέλησή του. Γιατί, ρε φίλε; Δικαίωμά μου δεν είναι να μην ψηφίσω; Το μήνυμα που θέλω να περάσω, εγώ και χιλιάδες άλλοι, είναι ότι σας βαρεθήκαμε όλους. Γιατί να ψηφίσω οποιοδήποτε από τα χρεωκοπημένα κόμματά σας; Τουλάχιστον, η αρνητική ψήφος σου επιτρέπει να ζεις χωρίς τύψεις. Ξέρεις πως όσα δεινά κι αν συμβούν μετά, εσύ δεν ευθύνεσαι γι’αυτά. Ευθύνονται μόνο μερικά εκατομμύρια πρόβατα. Δυστυχώς, το πολίτευμά μας είναι η αβασίλευτη οχλοκρατία (ή, αν προτιμάτε, η βασιλευομένη βλακεία).

– Αν η αποχή σε αυτές τις εκλογές πέσει κάτω από το 30%, θα απογοητευτώ πολύ. Αν δεν περάσουμε τώρα αυτό το μήνυμα, πότε θα το περάσουμε;

– Γαμώτο, πότε θα μάθω να μην ασχολούμαι με αυτήν την ψυχοφθόρα διαδικασία των εκλογών; Αφού αν μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα ήταν παράνομες…


Ούτε παπαγαλάκια, ούτε σοσιαλισμός, ούτε τίποτα: Μπαρτσελόνα ή βαρβαρότητα, αυτό είναι το σύνθημα που μας ενώνει!

Ευχαριστούμε τον Μέσι, τον Ινιέστα, τον Τσάβι, τον Πουγιόλ, τον Ετό, τον Ανρί, τον Τουρέ, τον Μπούσκετς, τον Πικέ, τον Συλβίνιο, ακόμα και τον αχώνευτο Βίκτορ Βαλντές, για το θέαμα που μας προσέφεραν. Ευχαριστούμε ακόμα τον Μάρκες, τον Αμπιντάλ, τον Ντάνι Άλβες, τον Μπόγιαν, τον Μιλίτο και τον Γκουντγιόνσεν, που έπαιξαν κι αυτοί το ρόλο τους στην φετινή απολαυστική πορεία της Μπαρτσελόνα προς την κορυφή της Ευρώπης. Ευχαριστούμε και τον Γκουαρντιόλα, αν και προχθές μάθαμε πως και ο Κόκκαλης αν ήταν στη θέση του θα τα κατάφερνε εξίσου καλά.

Όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι υποκλινόμαστε στην πραγματική Βασίλισσα, αυτήν που δεν προσκύνησε ποτέ κανέναν (αντίθετα με κάτι άλλες, διορισμένες «βασίλισσες»…), αυτήν που αποτελεί την ψυχή της αδάμαστης Καταλωνίας και έχει κερδίσει τον σεβασμό των αντιπάλων της με την αξία της, και όχι με ‘άλλα κόλπα’.

Campions Βarca!


Σε μια από τις συνηθισμένες μου βόλτες, έπεσα πάνω σε αυτό:

23052009165

Και επειδή πιθανότατα δεν ξέρετε τι είναι αυτό το «Σιστοβάρι», αντιγράφω από εδώ:

Για όσους δε γνωρίζουν το κτήμα Σιστοβάρη είναι κληροδότημα στον Δήμο Αγ.Παρασκευής και ΗΤΑΝ ένας καταπράσινος χώρος στο κεντρικότερο σημείο της πόλης(Αγ.Ιωάννου). Μετά από κομπίνες επί κομπινών, το κτήμα μεταμορφώθηκε στο περιβόητο Davinci, ένα μεγαθήριο χλιδάτης κατανάλωσης με πισίνες, φοίνικες,σεκιουριτάδες και στο πρώτο FERRARI CLUB επί αθηναικού εδάφους, μια κλειστή λέσχη μόνο για πλουσίους, τις κυρίες και τους μπράβους τους. Κατοχυρώθηκε έτσι ο χώρος στην κερδοφορία ενός ιδιώτη και στην επιβολή του τρόπου ζωής του με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Σαν συνέχεια της συνέλευσης μας, την Τρίτη 17/02 πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο Δημοτικό συμβούλιο 60 άτομα περίπου με δυο σαφή αιτήματα:
1) την άμεση απόδοση του κτήματος Σιστοβάρη στους κατοίκους και
2) την ανάκληση της άδειας λειτουργίας του παράνομου Davinci.
Για όσους δεν ξέρουν ο Δήμος δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει την καταπάτηση του κτήματος από την εταιρία Σαμουρέλλη ενώ παράλληλα η στάση του είναι πέρα απο υποκριτική καθώς ενώ χύνει κροκοδείλια δάκρυα για το πως χάθηκε το κτήμα παράλληλα κάνει το Davinci μέγα χορηγό στις εκδηλώσεις του δήμου, καλεί συνεδριάσεις μέσα στο Davinci, του χορηγεί άδεια λειτουργίας ενώ θα μπορούσε πολύ εύκολα αυτή να αποκτηθεί απ την νομαρχία κ.α. Ειδικά στην Αγ.Παρασκευή δεν υπάρχει ούτε ένας ελεύθερος δημόσιος κλειστός χώρος για τους πολίτες, να συζητούν τα θέματα τους, να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, να διοργανώνουν πολιτιστικά δρώμενα και εκδηλώσεις. Είναι φανερό ότι σε μια πόλη με το κυκλοφοριακό κομφούζιο που προκαλούν οι καφετέριες, με τα πεζοδρόμια να στενάζουν κάτω απ τ’αυτοκίνητα και η μόνη επιλογή για κοινωνική συναναστροφή να είναι η κατανάλωση και η εναρμόνιση με το εμπορικό lifestyle η παράδοση ενός δημόσιου χώρου στα ιδιωτικά συμφέροντα αποτελεί έγκλημα εις βάρος όλων μας.
Το κλίμα πάντως στο δημοτικό συμβούλιο δυναμιτίστηκε αρκετά,καθώς ο δήμαρχος απέφευγε να πάρει σαφή θέση ούτε για τις στοιχειώδεις παραβάσεις του Davinci με τις φερράρι του να κλείνουν όλο το πεζοδρόμιο , την έλλειψη προβλεπόμενου εσωτερικού parking, τους μπράβους να απειλούν τους περαστικούς, να μην τηρούνται οι πρασσιές, το όριο μουσικής μετά τη 1.00 το βράδυ, κτλ.Μετά από δική μας πίεση καταφέραμε επίσης να «κερδίσουμε» το αυτονόητο, έναν μόνιμο χώρο για διάλογο και αδιαμεσολάβητες συναντήσεις μεταξύ των κατοίκων. Προς το παρόν ο χώρος αυτός είναι το 1o δημοτικό.Το γεγονός ότι φθάσαμε σ αυτό το σημείο, με τα δέντρα του κτήματος κομμένα και τσιμεντοποιημένα και τους κατοίκους ανενημέρωτους και αδρανείς αποτελεί συλλογική ευθύνη των παρατάξεων και είναι ολοφάνερο πλέον ότι διάθεση για να επανορθώσουν θεσμικά δεν υπάρχει.Τον λόγο έχει πλέον η διάθεση των κατοίκων.

Φυσικά, το παρόν blog στηρίζει πάντα τέτοιες κινήσεις πολιτών. Και ειδικά όταν κατευθύνονται εναντίον αυθαίρετων μαγαζιών, τα οποία έχουν το ΘΡΑΣΟΣ να χρεώνουν 9 ευρώ για μια απομίμηση Freddoccino (δεν έχω πάει προσωπικά, αλλά έτσι μου έχουν πει).

Έξω οι Φεράρι απ’το Σιστοβάρη!


Όλα ξεκίνησαν ένα βροχερό απριλιάτικο απόγευμα του 512.077 π.Χ., στην κεντρική πλατεία του πρωτόγονου οικισμού των Νεάντερνταλ, που δεν απείχαν και πολύ σε νοημοσύνη από τις αμοιβάδες (από τις οποίες και είχαν εξελιχθεί σχετικά πρόσφατα).

Εκείνο το βροχερό απόγευμα, λοιπόν, κάποιος είχε μεγάλη έμπνευση. Ήταν ο Γκλύμπτρουνγκ, ο πρώτος καλλιτέχνης της ανθρώπινης ιστορίας. Και πήρε αυτόν τον τίτλο εκείνο το απόγευμα, που η βροχή είχε μετατρέψει το χώμα σε λάσπη. Ο ήρωάς μας έπιασε με τα χέρια του τη λάσπη, αγνοώντας κάθε κανόνα υγιεινής. Αλλά αφού τότε δεν υπήρχαν κανόνες υγιεινής, δεν είχε κανένα πρόβλημα.

Έπιασε, λοιπόν, τη λάσπη με τα χέρια του και άρχισε να την πλάθει. Σιγά-σιγά, η λάσπη πήρε μορφή, μέχρι που έφτασε να μοιάζει με πίθηκο. Για την ακρίβεια, έμοιαζε πολύ με τον εαυτό του, αλλά αυτό δεν ήταν σε θέση να το γνωρίζει, γιατί δεν είχε εφευρεθεί ακόμα ο καθρέφτης. Ευτυχισμένοι άνθρωποι.

Στο μεταξύ, όμως, είχε νυχτώσει και ο ήρωάς μας άφησε το αριστούργημά του και επέστρεψε στην σπηλιά του, όπου η μάνα του τον κατσάδιασε που είχε αργήσει, και πού γύριζε τέτοια ώρα, και σπίτι δεν έχει, και κάτσε να γυρίσει ο πατέρας σου από το κυνήγι μαμούθ και θα δεις τι θα πάθεις, και τέτοια. Οι μάνες ήταν πάντα ίδιες, από την αυγή της ανθρωπότητας.

Το επόμενο πρωί, κι αφού έφαγε μια ξεγυρισμένη μερίδα φρέσκο μαμούθ για πρωινό, επέστρεψε εκεί που είχε φτιάξει τον χωμάτινο πήθικό του. Και εκεί τον περίμενε μια έκπληξη: ο πρωινός ήλιος είχε ξεράνει τη λάσπη και είχε κάνει το αριστούργημά του στερεό!

Ο Γκλύμπτρουνγκ εντυπωσιάστηκε από το έργο του (μπορεί να μην υπήρχαν καθρέφτες, αλλά ψώνια υπήρχαν από τότε), και πήγε να το δείξει στα άλλα μέλη της φυλής. Οι περισσότεροι δεν κατάλαβαν τι τους έδειχνε ο ήρωάς μας, και απογοητεύτηκαν όταν αυτός τους ενημέρωσε ότι δεν μπορούσαν να το φάνε. Ωστόσο, δύο από τους συγχωριανούς του έδειξαν ενδιαφέρον και ήθελαν να το αποκτήσουν: ο Φραγκλμπργκτζτ (χάριν συντομίας, Φρανκ), ο πρώτος επιχειρηματίας της ανθρωπότητας, και ο Κουκρμπτζνάνγκ (για τους φίλους, Κουκ), ο πρώτος μάγειρας του ανθρώπινου είδους. Και οι δύο ήθελαν να αποκτήσουν τον πήλινο πίθηκο πάση θυσία, όμως η απόφαση ήταν του Γκλύμπτρουνγκ. Και αυτός ζύγισε τις δύο περιπτώσεις και κατέληξε ότι ο Φρανκ δεν είχε τίποτα να του προσφέρει (αφού το χρήμα δεν είχε εφευρεθεί ακόμα, οπότε τι να σου κάνει ένας άφραγκος επιχειρηματίας;), ενώ ο Κουκ θα μπορούσε σε αντάλλαγμα να του φτιάξει αμέτρητα μαμούθμπεργκερ, τα χάμπουργκερ της εποχής, όπως μόνο αυτός ήξερε να τα φτιάχνει. Κι έτσι, αποφάσισε να δώσει το γλυπτό του στον Κουκ, με το αζημίωτο φυσικά.

Ο Φρανκ εξοργίστηκε με την (απολύτως λογική) απόφαση του Γκλύμπτρουνγκ, ακριβώς επειδή ήταν απολύτως λογική. Και σκέφτηκε έναν τρόπο για να μην την ξαναπατήσει έτσι.

Μία εβδομάδα αργότερα, ο Φρανκ εμφανίστηκε στην πλατεία του οικισμού με μία επαναστατική ιδέα: Να χρησιμοποιήσουν σαν μέσο συναλλαγών τα κοχύλια που ήταν άφθονα στην περιοχή, ώστε όλοι να μπορούν να αποκτήσουν τα αγαθά που παράγουν οι άλλοι, χωρίς να χρειαστεί να παραχωρήσουν τα δικά τους αγαθά. Όλα τα αγαθά θα είχαν μια συγκεκριμένη τιμή σε κοχύλια, η οποία θα ήταν μεταβλητή και θα εξηρτάτο από τη σπανιότητα του κάθε αγαθού, αλλά και από την προσφορά που θα υπήρχε γι’αυτό. Ήταν το πρώτο οικονομικό μανιφέστο, καθώς και η πρώτη εμφάνιση του χρήματος στην ανθρώπινη σκέψη.

Σε μια σύγχρονη, αυτάρκη κοινωνία που θα λειτουργούσε χωρίς χρήμα, μια τέτοια ιδέα θα φαινόταν στην καλύτερη περίπτωση περιττή, στην χειρότερη επικίνδυνη. Αλλά, όπως είπαμε, εκείνη την εποχή οι πιθηκάνθρωποι ήταν λίγο πιο έξυπνοι από τις αμοιβάδες. Και ενθουσιάστηκαν από την ιδέα του Φρανκ, πιστεύοντας ότι αυτή η ριζοσπαστική ιδέα θα ανέτρεπε τις ζωές τους. Κάτι τέτοιο έγινε, βέβαια, αλλά όχι ακριβώς όπως το περίμεναν…

Γιατί ο Φρανκ, όπως είπαμε, ήταν το πρώτο επιχειρηματικό πνεύμα που είδε ο πλανήτης μας. Και είναι κρίμα που αστόχησε εκείνο το μαμούθ που παραλίγο να τον πατήσει όταν ήταν 3 χρονών, γιατί ίσως ο κόσμος σήμερα να ήταν πολύ διαφορετικός.

Βλέπετε, ο Φρανκ είχε φροντίσει να μαζέψει όλα τα κοχύλια απ’όλη τη γύρω περιοχή, ώστε να είναι ο μόνος πλούσιος Νεάντερνταλ και να κάνει ό,τι θέλει.

Πράγματι, ο Φρανκ έκανε ό,τι ήθελε. Οι ακόχυλοι συγχωριανοί του ζητούσαν κοχύλια, ώστε να αγοράσουν είδη πρώτης ανάγκης, και τότε ο Φρανκ είχε μια νέα ιδέα: Τους έδινε κοχύλια, υπό την προϋπόθεση ότι θα του επέστρεφαν τα διπλάσια μετά από καθορισμένο χρονικό διάστημα, αλλιώς θα έχαναν τη σπηλιά τους. Και οι εξαθλιωμένοι Νεάντερνταλ αναγκάζονταν να δεχτούν, προκειμένου να ζήσουν. Ο Φρανκ ήταν ο πρώτος τραπεζίτης όλων των εποχών, ενώ φημολογείται ότι ήταν και ο πρώτος εκατομμυριούχος (σε κοχύλια) της ανθρώπινης ιστορίας.

Όλα έμοιαζαν σαν παραμύθι για τον Φρανκ, όμως η αλήθεια είναι ότι ούτε αυτός έζησε καλά, ούτε εμείς καλύτερα. Ο Φρανκ ήταν ο πρώτος που έμαθε ότι τα λεφτά δε φέρνουν την ευτυχία, καθώς δολοφονήθηκε με 24 απανωτές ροπαλιές από τον γιο του, τον Φρανκ τον 2ο, που δεν μπορούσε να περιμένει πότε θα πέθαινε για να τον κληρονομήσει.

Όσο για τους υπόλοιπους, δυσκολεύτηκαν στην αρχή, αλλά τελικά προσαρμόστηκαν στη νέα κατάσταση. Όταν συνειδητοποίησαν ότι είχαν ο καθένας ένα μονοπώλιο στα χέρια τους, αύξησαν κατακόρυφα τις τιμές των προϊόντων τους, αναγκάζοντας τον πρώτο ρεπόρτερ της εποχής να αναφωνήσει ‘σε τι κόσμο φέρνουμε τα παιδιά μας;’.

Ε, τη συνέχεια λίγο-πολύ την ξέρετε…Αργότερα οι άνθρωποι βαρέθηκαν τα κοχύλια και το γύρισαν στον χρυσό, τον χαλκό και σε άλλα γυαλιστερά πετρώματα που οι ίδιοι βάφτισαν ‘πολύτιμα’ και με την πάροδο των αιώνων μετέτρεψαν το χρήμα από μέσο συναλλαγής σε μέσο εξουσίας, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στη σημερινή, απόλυτα υλιστική κοινωνία.

Και όλα αυτά θα είχαν αποφευχθεί αν εκείνο το μαλακισμένο μαμούθ δεν είχε αστοχήσει εκείνη τημέρα…


Λοιπόν, οι εκλογές που μας έρχονται πρέπει να είναι οι πιο αδιάφορες όλων των εποχών. Ούτε στο στημένο δημοψήφισμα της χούντας, που έβγαλε ποσοστό σχεδόν 99%, δεν υπήρχε τόση έλλειψη ενδιαφέροντος από τον κόσμο!

Αν θέλουν τα κόμματα να προσελκύσουν ψηφοφόρους φέτος, θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ περισσότερο από άλλες φορές – και προφανώς δε θα τα καταφέρουν με πράσινα παπαγαλάκια και πράσινα άλογα. Γιατί δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο τη δυσπιστία και την απαξίωση των ψηφοφόρων, αλλά και τις παραλίες. Άντε τώρα να πείσεις τον κόσμο να αφήσει τις ξαπλώστρες και να πάει στο κατεδαφιστέο σχολείο της γειτονιάς του (ή, ακόμα χειρότερα, στο χωριό του, στα κατσάβραχα) για να ψηφίσει αυτόν που θεωρεί λιγότερο ανίκανο για να εκπροσωπήσει τη χώρα σε έναν θεσμό που 3 στους 4 δεν ξέρουν καν ότι υπάρχει.

Κι όμως, η μάχη δεν έχει χαθεί ακόμα. Υπάρχουν τρόποι να πειστούν οι ψηφοφόροι για την αναγκαιότητα της ψήφου τους. Και είναι οι εξής:

1. Στήσιμο πρόχειρων εκλογικών κέντρων στις παραλίες του Λεκανοπεδίου και της επαρχίας, στα οποία οι ψηφοφόροι θα μπορούν να ψηφίσουν χωρίς να στερηθούν το μπάνιο τους. Μάλιστα, η είσοδος στις οργανωμένες πλαζ του ΕΟΤ θα είναι δωρεάν για όσους ψηφίζουν στην είσοδο.

2. Ακόμα πια καλή λύση είναι να επιστρατευτούν οι μετεωρολόγοι, οι οποίοι ήδη μία εβδομάδα πριν από τη διεξαγωγή των εκλογών θα προβλέπουν (όλως τυχαίως) καταιγίδες και χιόνια για την Κυριακή, ώστε να αποτρέψουν τους ψηφοφόρους να κανονίσουν διακοπές για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Κι έτσι, οι ψηφοφόροι θα μείνουν στα σπίτια τους και θα σκεφτούν «έμεινα που έμεινα σπίτι, δεν πάω να ψηφίσω, τουλάχιστον;».

3. Εκστρατεία ενημέρωσης του κοινού, σύμφωνα με την οποία οι εκλογές δεν είναι απλώς ευρωεκλογές, αλλά και εθνικές, μπας και την πατήσουν οι ψηφοφόροι και πάνε να ψηφίσουν. Όταν τα κορόιδα θα καταλάβουν ότι ήταν ψέμα, θα είναι πια αργά.

4. Για μία και μόνο μέρα (την Κυριακή των εκλογών), οι βουλευτές χρησιμοποιούν τις πολυτελείς τους λιμουζίνες αντί των παραδοσιακών κομματικών πούλμαν, οι οποίες όχι μόνο πηγαίνουν τους ψηφοφόρους στο εκλογικό κέντρο, αλλά τους παραλαμβάνουν έξω από το σπίτι τους, τούς προσφέρουν καφέ ή άλλο ρόφημα της επιλογής τους, ενώ μετά την κατάθεση ψήφου φωτογραφίζονται μαζί με πρωτοκλασάτο στέλεχος του κόμματος, παίρνουν αυτόγραφό του και μπαίνουν αυτόματα στην κλήρωση για ένα ταξίδι στη Μύκονο, μαζί με τη φοιτητική παράταξη του κόμματος. Μετά από αυτήν τη γεμάτη μέρα, η λιμουζίνα τούς γυρίζει στο σπίτι τους, ώστε να δουν τα αποτελέσματα των εκλογών.

5. Είναι πλέον αργά για να καταφύγουν τα κόμματα σε τακτικές τύπου Μπερλουσκόνι (δηλαδή να τοποθετήσουν στα ψηφοδέλτιά τους μοντέλα και τηλεπαρουσιάστριες), όμως υπάρχει μια άλλη λύση: Αντί για τους πολιτικούς αρχηγούς, στο καθιερωμένο debate να εμφανιστούν θηλυκά μοντέλα με τα χρώματα των κομμάτων και να απαντούν στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων με νάζι και ύφος Πετρούλας. Εγγυημένη τηλεθέαση και σαφής αύξηση των ενδιαφερομένων ψηφοφόρων. Προτείνεται και επανάληψη του debate με αρσενικά μοντέλα, ώστε να προσεγγιστεί και τ ο γυναικείο κοινό.

6. Αν αυτό για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να γίνει, τότε προτείνεται η αντικατάσταση του debate από έκτακτο επεισόδιο του «Ελλάδα Έχεις Ταλέντο», στο οποίο οι πολιτικοί αρχηγοί θα επιδεικνύουν τις ιδιαίτερες ικανότητές τους σε διάφορα πεδία (π.χ. ο Γιωργάκης θα χορέψει ζεϊμπέκικο, ο Τσίπρας θα δοκιμαστεί στον αισθησιακό χορό κλπ). Πολύ καλή λύση για την προσέγγιση του κοινού 18-44, το οποίο θα συμμετέχει ενεργά, ψηφίζοντας τον πιο ταλαντούχο.

7. Τα μεγάλα κόμματα της χώρας συμφωνούν ότι νικητής των ευρωεκλογών θα αναδειχθεί το κόμμα που θα κάνει την πιο επιθετική πολιτική διαφήμιση εναντίον των αντιπάλων του. Έτσι, οι τηλεοράσεις και οι δρόμοι κατακλύζονται από μηνύματα του στυλ «μπορείτε να εμπιστευτείτε τον Χ πολιτικό που τον παίρνει;» και «είστε ΑΠΟΛΥΤΩΣ σίγουροι ότι τα παιδιά του Ψ πολιτικού είναι δικά του;», τα οποία προσελκύουν την προσοχή του κοινού, που σπεύδει στις κάλπες για να επιβραβεύσει το κόμμα της καρδιάς του. Η κατινιά πάντα πουλάει.

8. Και αν όλα αυτά αποτύχουν, τότε υπάρχει μια λύση που ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να αποτύχει. Και είναι η εξής: Ανακοινώνουμε ότι όσοι δεν προσέλθουν στις κάλπες για να ψηφίσουν, θα τιμωρηθούν με αποκλεισμό από τις ψηφοφορίες για την Eurovision για τα επόμενα 5 χρόνια, επειδή και η Eurovision ευρωπαϊκός θεσμός είναι και αδιαφορία για τις ευρωεκλογές σημαίνει και αδιαφορία για τη Eurovision. Μετά από αυτήν την ανακοίνωση, η συμμετοχή στις εκλογές θα ξεπεράσει το 90%, όσο είναι το κοινό της Eurovision.

Και έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς…στ’αρχίδια μας.


Λοιπόν, όπως θα ξέρετε όσοι με διαβάζετε τακτικά, δεν πιστεύω σε γούρια, γρουσουζιές, γκαντεμιές και τέτοια (η απόδειξη εδώ). Πιστεύω ότι η «τύχη» (που εμένα μου αρέσει να αποκαλώ «γαλαξιακό φαρσέρ») πάει όπου να’ναι και τίποτα δεν μπορεί να σε κάνει να την τραβήξεις κοντά σου ή να την απομακρύνεις.

Αλλά διαβάστε παρακάτω και πείτε μου αν πρέπει να συνεχίσω να το πιστεύω αυτό.

Σήμερα βρήκα ξενοίκιαστο στο βιντεοκλάμπ το «Slumdog Millionaire», που ήθελα να το δω στο σινεμά, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα. Και φυσικά, το πήρα. Το έβαλα αμέσως να παίζει.

Κάπου στη μέση της ταινίας, χτύπησε το κινητό μου. Ήταν από μία εταιρεία που είχα στείλει το βιογραφικό μου πριν δύο εβδομάδες. Και ήθελαν να κανονίσουμε ένα ραντεβού για interview. Φυσικά, άρπαξα την ευκαιρία, καθώς ψάχνω για δουλειά εδώ και 4 μήνες και μέχρι τώρα το μόνο φως που έβλεπα στο τούνελ ήταν αυτό του τρένου της ανεργίας που ερχόταν κατά πάνω μου γκαζώνοντας.

Σκέφτηκα ότι το Slumdog Millionaire μου είχε φέρει γούρι. Αλλά ήταν απλά μια σκέψη, σιγά τη φοβερή σύμπτωση.

Μετά από 4 λεπτά (μετρημένα, έτσι;), το κινητό μου χτύπησε ξανά. Ήταν από μια άλλη εταιρεία, στην οποία είχα στείλει το βιογραφικό μου τη Δευτέρα. Και μαντέψτε: Ήθελαν να κανονίσουμε ένα interview!

Μετά από 4 μήνες ανεπιτυχούς αναζήτησης για δουλειά, μέσα σε 4 λεπτά είχα δύο προτάσεις για interview. Απίστευτο;

Και τώρα πείτε μου: Είναι το Slumdog Millionaire το γούρι μου ή όχι;

(να μην ξεχάσω να πω ότι το Slumdog Millionaire δεν ήταν απλώς μια καλή ταινία, ούτε καν απλά ένα αριστούργημα. Ήταν η πρώτη ταινία που με έκανε να χαρώ με το happy end, το οποίο γενικά σιχαίνομαι. Μόνο και μόνο γι’αυτό, αξίζει ένα 10 με τόνο από μένα…)

Επόμενη σελίδα: »