Φεβρουαρίου 2008



…θα έτρωγε συνέχεια κρατήσεις και φυλακές επειδή ήταν αξύριστος και ακούρευτος.

…θα έτρωγε βαριά φυλακή στα εστιατόρια, τη μέρα που μετέτρεψε το νερό σε κρασί και γίνανε όλοι οι φαντάροι κουρούμπελα.

…θα χόρταινε πάντα στο φαγητό, γιατί θα πολλαπλασίαζε όσο ήθελε το ψωμί και τη μερίδα του.

…θα «αγαπούσε αλλήλους» και θα άφηνε ξεκλείδωτα όλα τα πράγματά του, με αποτέλεσμα να του τα κλέψουν.

…θα προτιμούσε να πάει στο Ναυτικό, λόγω της ικανότητάς του να περπατάει πάνω στο νερό.

…ο Μυστικός Δείπνος θα είχε γίνει πίσω από κάτι δέντρα στην άκρη του στρατοπέδου, όπου θα είχε παραγγείλει κρυφά σουβλάκια.

…δεν θα είχε ευνοϊκή μεταχείριση, γιατί το «βύσμα» του (Θεός) θα ήταν κατώτερο από τα «βύσματα» των άλλων φαντάρων (ταγματάρχης, λοχαγός κλπ).

…θα υπηρετούσε στις Ειδικές Δυνάμεις, τις μόνες που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις υπεράνθρωπες δυνάμεις του.

…η άποψή του ότι «όταν ένας ξένος Στρατός έχει καταλάβει τη μισή σου χώρα πρέπει να του παραχωρήσεις και την άλλη μισή» θα τον καθιστούσε ύποπτο στους ανωτέρους του.

…το κήρυγμά του ότι «ο έχων δύο χιτώνια πρέπει να δίνει το ένα σε αυτόν που δεν έχει» δεν θα έβρισκε ανταπόκριση στους άλλους φαντάρους.

…θα του έπαιρναν στην πύλη το κινητό και θα αναγκαζόταν να επικοινωνεί με τον Θεό με τηλεκάρτες.

…δεν θα τον βόλευαν καθόλου οι αρβύλες, αφού είχε συνηθίσει στα άνετα σανδάλια του.

…θα χώριζε με τη Μαρία Μαγδαληνή, όταν θα ανακάλυπτε ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του τον απατούσε με τους 11 από τους 12 Αποστόλους – ο Ιούδας δεν θα το έκανε ποτέ αυτό στον Χριστό.

…θα έβγαινε Ι-5 και θα έπαιρνε απαλλαγή, γιατί στη συνέντευξη με τον ψυχολόγο θα έλεγε ότι είναι ο Υιος του Θεού και θα τον περνούσαν για τρελό.

…θα περνούσε πολλές ώρες στο Ιατρείο, όπου θα πήγαινε πάνω από τα κεφάλια των ασθενών φαντάρων και θα τους γιάτρευε, λέγοντας «άρον τον κρέβατόν σου και περιπάτει».

…αντί για σταύρωση, θα περνούσε στρατοδικείο για τις επικίνδυνες απόψεις του, με αποτέλεσμα έναν πολύ πιο φρικτό και βασανιστικό θάνατο.

…αντί για τον «Μυστικό Δείπνο», ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι θα ζωγράφιζε τον θρυλικό πίνακα «Ο Χριστός στο ΚΨΜ».

———————————————————————————

Υ.Γ.: Ανέβασα σήμερα μαζεμένα όσα πρόλαβα να γράψω αυτές τις μέρες. Να’χετε να διαβάζετε, αγαπητοί μου μαζοχιστές. Ελπίζω ότι θα τα λέμε πιο συχνά πλέον, μια και από δω και πέρα αρχίζουν και οι έξοδοι και απ’ό,τι έχω μάθει ο πολιτισμός των Internet Cafe έχει φτάσει και στη Λαμία (που πρέπει να είναι μια χαρά πόλη, by the way, θα το ανακαλύψω και μόνος μου).

Πριν φύγω για να πάρω το τρένο των 4, θέλω να ευχαριστήσω όλους σας για τις συμβουλές, και τα σχόλιά σας και ιδιαίτερα την συμblogίτισσα Silia, στης οποίας το mail δεν πρόλαβα να απαντήσω. Μπορεί να μην περάσω από τα μέρη της, αλλά εκτιμώ την καλωσύνη και την προθυμία της να βοηθήσει. Και την ευχαριστώ ιδιαίτερα γι’αυτό.

Εις το επανιδείν! 😉


…οι Έλληνες χειριστές του διαστημοπλοίου θα το οδηγούσαν όπως τα αυτοκίνητά τους. Έτσι, στο δρόμο για τη Σελήνη θα έπαιρναν σβάρνα καμιά δεκαριά άτυχους εξωγήινους και μερικούς αδέσποτους μετεωρίτες.

…οι αστροναύτες δεν θα κατέβαιναν από το διαστημόπλοιο αν προσεδαφίζονταν στην Σελήνη μετά τις 2 το μεσημέρι, γιατί είναι δημόσιοι υπάλληλοι και η βάρδια τους θα είχε λήξει.

…μετά την προσεδάφιση, οι αστροναύτες θα τοποθετούσαν δύο σημαίες: Την ελληνική και αυτήν των Starbucks, που χρηματοδότησαν την αποστολή για να επεκταθούν στη μόνη αγορά που δεν έχουν διεισδύσει ακόμα.

…μετά από το στήσιμο της σημαίας, οι αστροναύτες θα καθόντουσαν στον πλησιέστερο κρατήρα για τσιγαράκι και φραπέ.

…φεύγοντας, η αποστολή θα άφηνε πίσω της τα πρώτα σκουπίδια στη Σελήνη: πέντε πατημένες γόπες και μερικά μισογεμάτα κυπελλάκια με φραπέ.

…στην επιστροφή της αποστολής στη Ελλάδα, ο Χαρδαβέλλας θα ρώταγε τους αστροναύτες αν οι εξωγήινοι επικοινώνησαν μαζί τους μέσω τηλεπάθητικών ακτινών, ο Πρετεντέρης θα κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι ξοδεύει σε άχρηστα διαστημικά προγράμματα τα λεφτά του Έλληνα πολίτη και ο Τριανταφυλλόπουλος θα έδειχνε στην εκπομπή του ένα αποκαλυπτικό βίντεο από κρυφή κάμερα που είχε τοποθετήσει στο πίσω μέρος του διαστημοπλοίου.

…οι υπεύθυνοι του διαστημικού προγράμματος θα υπολόγιζαν την ώρα προσεδάφισης, έτσι ώστε να μην συμπέσει με τον Λαζόπουλο ή την Eurovision και η ζωντανή μετάδοσή της να πιάσει καλές θεαματικότητες.

…για να μην νοσταλγήσουν την πατρίδα, οι αστροναύτες θα τρέφονταν κατά τη διάρκεια της αποστολής με συμπυκνωμένο μουσακά, συμπυκνωμένα σουβλάκια, συμπυκνωμένα κεφτεδάκια και συμπυκνωμένους καφέδες.

…η Εκκλησία θα υποστήριζε ότι είναι βλασφημία να ψάχνουμε άλλους πλανήτες από αυτόν που μας έδωσε ο Θεός, αλλά η στάση της θα άλλαζε αμέσως σε «είναι θέλημα Θεού η εξερεύνηση της Σελήνης» όταν η κυβέρνηση θα της έδινε μερικά καλά οικοπεδάκια στο φεγγάρι.

…θα υπήρχαν καθημερινές διαμάχες μεταξύ των αστροναυτών για το αν θα παρακολουθήσουν σε δορυφορική σύνδεση το ματς του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού. Ευτυχώς, στο διάστημα κανείς δεν μπορεί να σε ακούσει να φωνάζεις – θα έκανε πολύ κακή εντύπωση στους εξωγήινους…


1. Αν σε βολεύει όταν το φοράς, το φοράς λάθος.
2. Αν αλλάζεις ρούχα πιο συχνά από μια φορά το μήνα, είσαι υπερβολικά καθαρός.
3. Για όλα τα στρατιωτικά ρούχα υπάρχει ένας και μοναδικός σωστός τρόπος να φορεθούν – και αυτός είναι ο πιο απίθανος.
4. Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στον έξω κόσμο, στον Στρατό οι αρβύλες είναι εξίσου άβολες με τα αθλητικά παπούτσια.
5. Αν σου είναι μικρό, ζήτα ένα νούμερο μεγαλύτερο. Αν σου είναι μεγάλο, παρ’ το απόφαση πως θα κολυμπάς μέσα του για έναν χρόνο. Κανονικό αποκλείεται να σου είναι.
6. Οι στολές του Στρατού έχουν αμέτρητες τσέπες. Το πρόβλημα είναι ότι απαγορεύεται να βάλεις οτιδήποτε χρήσιμο μέσα σε αυτές.
7. Σύμφωνα με την (παρα)λογική του Στρατού, ο φαντάρος πρέπει να κάνει μπάνιο τουλάχιστον μέρα παρά μέρα και να φοράει τρεις αλλαξιές ρούχα επί έναν χρόνο.
8. Η στρατηγική του Στρατού για τα ρούχα βασίζεται στο don’t ask – don’t tell. Don’t ask πόσοι το φόρεσαν πριν από σένα μέχρι να το βάλεις εσύ. Don’t tell τι του έκανες μέχρι να το επιστρέψεις στο τέλος της θητείας σου.
9. Έτσι κι αλλιώς, στον Στρατό θα δεις και θα ακούσεις πολλά πράγματα που θα σε κάνουν να καραφλιάσεις. Κι Αυτός σε βοηθάει σε αυτόν τον τομέα, αναγκάζοντάς σε να φοράς καπέλο όλη μέρα.
10. Η εσωτερική επένδυση του χειμωνιάτικου τζάκετ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της φιλοσοφίας του Ελληνικού Στρατού: Όταν το φοράς ζεσταίνεσαι, αλλά δεν μπορείς να κουνηθείς. Όταν δεν το φοράς μπορείς να κουνηθείς, αλλά παγώνεις.


1. Αν δεν είσαι 100% σίγουρος ότι ξέρεις τι ζώο τρως, μην το φας.
2. Αν για οποιονδήποτε λόγο το φαγητό σου φανεί νόστιμο, πήγαινε αμέσως στο Ιατρείο.
3. Μόνο όταν δεις πώς φτιάχνεται το φαγητό στα μαγειρεία θα πειστείς ότι τα ληγμένα κρουασάν του ΚΨΜ είναι πιο υγιεινά.
4. Φρόντισε στα επισκεπτήρια και τις εξόδους σου να συγκεντρώσεις όσο το δυνατόν περισσότερα φυσιολογικά φαγώσιμα – θα τα χρειαστείς.
5. Μπορείς να κάνεις ένα σωρό αστεία για το (κατά γενική ομολογία) άθλιο φαγητό του Στρατού – αρκεί να μην είναι μπροστά ο μάγειρας.
6. Το πρωινό του Στρατού περιλαμβάνει ψωμί, μαρμελάδα και μέλι. Γι’αυτό φέρσου έξυπνα και πάρε μαζί σου Merenda.
7. Ό,τι κι αν σου σερβίρουν, κάνε ό,τι μπορείς για να μην ταλαιπωρήσεις αυτούς που θα καθαρίσουν – όταν κάνεις αγγαρεία στα μαγειρεία θα καταλάβεις γιατί.
8. Κανείς δεν έπαθε ποτέ τίποτα από το φαγητό του Στρατού. Τουλάχιστον έτσι λένε οι στατιστικές, αλλά ποιος ξέρει πόσες αυτοκτονίες φαντάρων οφείλονταν σε αυτόν το λόγο.
9. Το φαγητό του Στρατού έχει ένα καλό: Μετά από αυτό, τα μισοκαμένα αυγά που τηγανίζεις μόνος σου στο σπίτι θα σου φανούν αριστούργημα.
10. Αν όλα τα άλλα αποτύχουν, υπάρχουν και τα delivery.


Μέχρι τώρα είχα την εντύπωση ότι η έμπνευση ήταν κάτι το μυστηριώδες και μαγικό: Ο τρόπος που έρχεται, ξαφνικά και απροειδοποίητα, η μια στιγμή που κρατάει, οι πολλές διαφορετικές της μορφές δημιουργούν αυτήν την αίσθηση του μυστηρίου. Όμως, μετά από δύο εβδομάδες στον Στρατό, η μαγεία έχει χαθεί.

Όταν είσαι έξω, στον δρόμο, έχεις αμέτρητα οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα. Η έμπνευση μπορεί να έρθει από ένα αυτοκίνητο που περνάει από μπροστά σου γκαζώνοντας, από ένα όμορφο διατηρητέοκτίριο, από μια νέον επιγραφή, από μια διαδρομή με το λεωφορείο, από έναν ζητιάνο στο απέναντι πεζοδρόμιο…Από οτιδήποτε.

Αλλά στον Στρατό; Εκεί αλλάζει το πράγμα. Στο μυαλό σου έχεις μόνο βήματα παρέλασης, βρώμικες στολές παραλλαγής, σκληρές και απάνθρωπες αρβύλες και τέλεια στρωμένα κρεβάτια.Πού είναι η έμπνευση όταν πραγματικά την χρειάζεσαι; Στον Στρατό δεν υπάρχουν ερεθίσματα. Δεν έχω μάθει τι συνέβη στον κόσμο τις τελευταίες δύο εβδομάδες – τώρα προσπαθώ να αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο. Δεν μπορούσα να γράψω τίποτα επίκαιρο. Δεν μπορούσα γενικά να γράψω τίποτα που να μπορεί να ενδιαφέρει οποιονδήποτε άλλο πλην εμού και μερικών άλλων φαντάρων.

Αυτό το post είναι κάτι μεταξύ απολογίας και ενημέρωσης. Στην νέα σελίδα του blog, με τίτλο «Σκέψεις Ενός Φαντάρου«, μπορείτε να διαβάσετε όσα έγραψα αυτές τις μέρες στον Στρατό και για τον Στρατό. Προσωπικά δεν βρίσκω ούτε έναν καλό λόγο για τον οποίο κάποιος θα ήθελε να τα διαβάσει. Απλά, κάπου ήθελα να τα πω.

Και τώρα έχω στη διάθεσή μου 2-3 μέρες για να προσαρμοστώ ξανά στην κανονική πραγματικότητα, πριν επιστρέψω για το υπόλοιπο της θητείας μου στην παράλληλη πραγματικότητα του Στρατού. Και ελπίζω να μην μπερδέψω τη μία με την άλλη, γιατί οι συνέπειες θα είναι απρόβλεπτες και στις δύο πραγματικότητες…


Τελευταίο post πριν παρουσιαστώ. Έφτιαξα τη βαλίτσα μου, κουρεύτηκα, ξυρίστηκα, ετοιμάστηκα ψυχολογικά, προσευχήθηκα να μην έχει χιόνια αύριο στη Μαλακάσα. Και πριν κοιμηθώ νωρίς-νωρίς (θα μου λείψει που θα μου λείψει εκεί ο ύπνος, μην πάω και νυσταγμένος), κάθησα και κατέγραψα τους λόγους για τους οποίους μισώ τον στρατό. Συνήθως γράφω 50 λόγους σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά αυτή τη φορά θα περιοριστώ σε 25. Παράξενο, δεδομένου ότι πολύ δύσκολα θα βρει κανείς κάτι καλό για τον στρατό και επομένως πρέπει να υπάρχουν πολλά πράγματα που να μισεί σε αυτόν. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχω μπει ακόμα στον στρατό και δεν έχω προλάβει να τον μισήσω αρκετά. Αλλά κάτι μου λέει ότι (σχετικά) σύντομα θα ακολουθήσει ένα κείμενο με τίτλο «Ακόμα 25 λόγοι που μισώ τον στρατό»…

1. Πρώτα απ’όλα, εξ ορισμού μισώ οτιδήποτε μου επιβάλλεται παρά τη θέλησή μου, ακόμα κι αν μου κάνει καλό. Το σχολείο, τα εμβόλια, τα αντιβιοτικά, οι γραβάτες, ο ύπνος, τώρα ο στρατός. Είμαι αντιδραστικός, ε;
2. Σε όποιο στρατόπεδο και αν πάω, ένα είναι σίγουρο: Δεν θα μπορώ να παίρνω το μετρό. Και αυτό είναι ένα ισχυρό πλήγμα…
3. Στον στρατό, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν γυναίκες. Κάτι που σημαίνει ότι όχι απλά θα είμαι έγκλειστος για έναν χρόνο σε 2-3 ελεεινά στρατόπεδα, αλλά θα είμαι έγκλειστος σε 2-3 ελεεινά στρατόπεδα μαζί με 200 μαντράχαλους και καμία γυναικεία παρουσία! Με όλες τις αυτονόητες (και μη) συνέπειες αυτού…
4. Και μόνο στη σκέψη ότι με το φαγητό του στρατού θα μου λείψουν οι κατεψυγμένες μαλακίες που ζεσταίνω τώρα στον φούρνο μικροκυμάτων είναι αρκετή για να με κάνει να ανησυχήσω…
5. Στον στρατό θα αναγκαστώ να παρατήσω τα αγαπημένα μου ρούχα: Τις μπλούζες με τις στάμπες, τα φτηνά τζιν, τα βολικά All-Star μου. Και το χειρότερο δεν είναι αυτό, αλλά το ότι την θέση τους θα πάρουν οι στολές παραλλαγής, τα παντελόνια με τις 1000 τσέπες και οι άβολες αρβύλες…
6. Ο στρατός προκάλεσε το πραξικόπημα του 1967 και επέβαλε τη Δικτατορία μέχρι το 1973. Ναι, το ξέρω ότι αυτό έγινε πριν από 40 χρόνια, αλλά αρνούμαι να του το συγχωρήσω!
7. Πολύ βασική στον στρατό είναι η καθαριότητα σε βαθμό κακουργήματος. Γιατί σε περίπτωση πολέμου, ο εχθρός θα δει τις καλογυαλισμένες αρβύλες σου, και το τέλεια ξυρισμένο πρόσωπό σου και θα τραπεί σε άτακτη φυγή…
8. Και μιας και το ανέφερα αυτό: Σε τι ακριβώς χρησιμεύει το άψογο στρώσιμο του κρεβατιού κάθε πρωί; Στον στρατό πηγαίνω ή στην κατασκήνωση της Μάρθα Στιούαρτ;
9. Κάποιος είπε ότι «ο στρατός είναι η μικρογραφία της κοινωνίας». Ναι, η μικρογραφία μιας κοινωνίας χωρίς γυναίκες, χωρίς προσωπική ελευθερία και χωρίς το παραμικρό ίχνος ισότητας. Αν ξέρετε ποιος το έχει πει αυτό, πείτε του εκ μέρους μου ότι είναι grande μαλάκας.
10. Ο στρατός είναι άμεσα συνυφασμένος με δύο «κυρίες» με τις οποίες έχω πάρα πολύ κακές σχέσεις: Την Πατρίδα και την Θρησκεία. Πάλι καλά, δηλαδή, που έχω καλές σχέσεις με την Οικογένεια.
11. Μου τη δίνουν οι «συμβουλές» των παλιών φαντάρων, που συνοψίζονται στην εξής πρόταση: «Θα περάσεις σκατά, θα φτύσεις το γάλα που βύζαξες, θα δεις το Χριστό φαντάρο, θα κάνεις το σκατό σου παξιμάδι, αλλά μετά θα τα θυμάσαι όλα αυτά και θα γελάς όπως εμείς»…
12. …και ακόμα περισσότερο οι συμβουλές των ΠΟΛΥ παλιών φαντάρων (π.χ. θείων), που συνοψίζονται στην εξής πρόταση: «Έλα μωρέ τώρα, σαν αδερφούλες σας έχουνε, με κέτερινγκ και λοιπά. Εμείς δεν είχαμε τουαλέτα να χέσουμε, δεν είχαμε φαϊ να φάμε, κάναμε τους διπλάσιους μήνες θητεία…Τώρα σας έχουν σαν να είστε σε ξενοδοχείο πολυτελείας!»
13. Μισώ το ωράριο του στρατού. Το βιολογικό μου ρολόι αναμένεται να ξεκουρδιστεί ανεπανόρθωτα, καθώς θα ξυπνάω στις 6 το πρωί και όλη τη μέρα είτε θα κάνω αδιάφορες μαλακίες, είτε δεν θα είχα τι να κάνω μέχρι νωρίς το βράδυ, που θα πρέπει να κοιμηθώ. Αν δεν έχω σκοπιά, οπότε και θα εκραγεί το έρμο.
14. Στον στρατό δεν θα μπορώ να κατεβαίνω κάθε Πέμπτη στο κέντρο να παίρνω την Athens Voice και την Lifo, μία από τις απλές απολάυσεις της ζωής που μόνο στον στρατό θα καταλάβω πόσο σημαντική είναι.
15. Επίσης, ένας αρκετά σημαντικός λόγος που μισώ τον στρατό είναι επειδή είναι εντελώς άχρηστος. Δεν έχει τίποτα χρήσιμο να μου προσφέρει, που δεν θα μπορούσα να το κάνω και στο σπίτι μου.
16. Και μη μου πείτε ότι είναι χρήσιμο να μάθω πώς κρατάνε το όπλο και πώς στοχεύουν…Δεν ήμουν ποτέ από τα παιδάκια που έπαιζαν με τον Action Man και έβλεπαν φανατικά G.I.Joe, αλλά από τα παιδάκια που ήλπιζαν να μη χρειαστεί ποτέ στη ζωή τους να πιάσουν όπλο στα χέρια τους. Ναι, καλά.
17. Με ενοχλεί η ομοιομορφία των φαντάρων. Όλοι με τα ίδια ρούχα, όλοι τέλεια ξυρισμένοι, όλοι κοντοκουρεμένοι, όλοι ίδιοι. Σαν να βλέπω ταινία με ζόμπι – αλλά κανονικό θρίλερ, όχι μπούρδες.
18. Θα καταφέρω, άραγε, να διατηρήσω τα (κυρίως ροκ) μουσικά μου ακούσματα, περνώντας έναν χρόνο περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που ηδονίζονται με τη φωνή της Μαστροκώστα και εκστασιάζονται με τον Μακρόπουλο; Ο καιρός θα δείξει…
19. Για ένα άτομο που ποτέ δεν πειθάρχησε στη ζωή του όταν του το επέβαλλαν (αλλά μόνο επειδή ένιωθε ο ίδιος την ανάγκη), θα είναι κάπως δύσκολο να προσαρμοστεί στην σιδηρά πειθαρχία του στρατού – δύσκολο και άχαρο.
20. Με τις πιθανότητες να γίνει πόλεμος στα μέρη μας στο εγγύς μέλλον δραματικά μικρές (με τους Τούρκους να ασχολούνται με τις μαντίλες τους και τις υπόλοιπες χώρες να μην μας μισούν αρκετά για να μπουν στον κόπο και στα έξοδα να εισβάλλουν στην Ελλάδα), νομίζω ότι δικαιούμαι να μισώ την υποχρεωτική στρλατευση, σωστά;
21. Προσπαθείτε να το σκεφτείτε λίγο: Ένας φαντάρος που ΔΕΝ καπνίζει, ΔΕΝ πίνει και, το χειρότερο, ΔΕΝ πίνει καφέ. Και μόνο το γεγονός ότι όλοι θα με κοιτούν σαν να ήρθα από άλλο πλανήτη, αρκεί.
22. Τα έξοδα που απαιτούνται όσο είσαι στον στρατό είναι τόσα, ώστε αν δεν υπήρχαν θα μπορούσες να φύγεις για ένα ωραιότατο μεταπτυχιακό και να κάνεις κάτι χρήσιμο στη ζωή σου επιτέλους. Ή να τα ξοδέψεις όλα σε γκόμενες και χαρτιά και να κάνεις κάτι άχρηστο, αλλά πολύ πιο ευχάριστο.
23. Οραματίζομαι μια κοινωνία όπου όλοι θα είναι ίσοι με όλους. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει, οπότε απλά αποδέχομαι μια κοινωνία όπου όλοι είναι ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ίσοι με όλους. Αλλά πώς να αποδεχτώ το καθεστώς του στρατού, όπου κανένας δεν είναι ίσος με κανέναν; Ε;
24. Φυσικά, να μην παραλείψω το ότι ο στρατός με παίρνει με το ζόρι μακριά από τους φίλους μου, τους γονείς μου, τη γάτα μου, το σπίτι μου, τη συλλογή των περιοδικών μου και τα λούτρινα ζωάκια μου. Ναι, ακόμα κι αυτά θα μου λείψουν, κι ας έχω να κοιμηθώ μαζί τους από το Δημοτικό!
25. Για το τέλος άφησα το σημαντικότερο: Ο στρατός με παίρνει μακριά από το blog μου. Μακριά από όλους εσάς που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο με διαβάζετε και με τα σχόλιά σας μου κρατάτε συντροφιά – ίσως αυτό ακούγεται πολύ σπασικλίστικο, πολύ κλισέ και πολύ κλαψούρικο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Πάρτε το όπως θέλετε, αλλά αυτό που πραγματικά θα μου λείψει στον στρατό είστε εσείς…

Θα τα πούμε ξανά στην πρώτη μου άδεια! 🙂


99579-anemoblogo3.jpg

Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα το blogging κατά τύχη. Ξεκίνησα να γράφω περί ανέμων και υδάτων στο forum της σχολής μου, και αρκετοί μου πρότειναν να ξεφύγω από τα στενά όρια εκείνου του forum, ανοίγοντας ένα blog. Επίσης, πολλοί άλλοι μου πρότειναν να πάω να πνιγώ, αλλά κατόπιν ωρίμου σκέψεως προτίμησα να ακούσω τους πρώτους. Έτσι, στις 26 Σεπτεμβρίου του 2006 ξεκίνησε το blog «Ο Άνθρωπος του Μετρό». Εκεί έγραφα αρχικά ό,τι σκεφτόμουν την ώρα που στεκόμουν όρθιος στο μετρό, μυρίζοντας την ιδρωτίλα των διπλανών μου. Έγραφα σε τετράδια εκείνη την ώρα και τα μετέφερα στο blog αργότερα. Σταδιακά, ο χαρακτήρας του blog άλλαξε. Πλέον, είναι ένα χιουμοριστικό, σατιρικό blog που σκοπό έχει να κάνει τους αναγνώστες του να γελάσουν. Με άλλα λόγια, στην αρχή έγραφα για να βγάλω από μέσα μου σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ με κάποιον αλλά δε με άκουγε κανείς. Τώρα γράφω επειδή θέλω να κάνω τον κόσμο να γελάει, κάτι που γίνεται όλο και πιο δύσκολο μέρα με τη μέρα.

Δεν θέλω να ακουστώ σαν σπασίκλας, αλλά τα blogs αποτελούν πλέον σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Σε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου, ειδικά αν είναι κάποιο ευτράπελο, η πρώτη αντίδρασή μου είναι: «Αυτό πρέπει να το γράψω στο blog μου». Και φυσικά μου αρέσει να διαβάζω και τα blogs των άλλων όσο περισσότερο γίνεται. Ειλικρινά, το προτιμώ από το να διαβάσω το άρθρο ενός επηρμένου δημοσιογράφου, που πιστεύει ότι η γνώμη του είναι η μόνη σωστή. Το προτιμώ από το να δω τις ακριβοθώρητες φίρμες των τηλεοπτικών δελτίων, που ασχολούνται πλέον μόνο με ένα θέμα, και μάλιστα το ίδιο. Οι απόψεις που κυκλοφορούν στα blogs είναι σε μεγάλο βαθμό πιο φιλοσοφημένες, πιο ενδιαφέρουσες και πιο προχωρημένες από αυτές που εκφράζει η «παραδοσιακή» δημοσιογραφία, η δημοσιογραφία που βρίσκεται σε κάθετη πτώση εδώ και χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι εμπιστεύονται τα blogs σε βάρος των εφημερίδων και της τηλεόρασης. Η γνώμη μου (και η ελπίδα μου) είναι ότι από τα blogs θα βγουν νέες προσωπικότητες, που θα φέρουν έναν νέο αέρα στη δημοσιογραφία, την τηλεόραση, τη λογοτεχνία (ήδη κυκλοφορούν βιβλία γραμμένα από bloggers) και σε άλλους τομείς της καθημερινότητας. Προσωπικότητες που δεν θα φθαρούν από το ήδη υπάρχον σύστημα, αλλά θα το ανανεώσουν.

Μπροστά στο ανερχόμενο ρεύμα των bloggers, οι πολιτικοί κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Με εξαίρεση τον Αλέξη Τσίπρα, που τόλμησε να δώσει συνέντευξη σε bloggers (μια συνέντευξη που οι εφημερίδες δεν είδαν με καλό μάτι – σας κάνει εντύπωση;), οι υπόλοιποι δεν ασχολούνται καθόλου. Ακόμα και όταν μέσω των blogs οργανώθηκαν πολυπληθείς συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και μποϊκοτάζ της ΔΕΗ, οι πολιτικοί (και ιδίως αυτοί της κυβέρνησης, ως άμεσα ενδιαφερόμενοι) αρκέστηκαν στο να ανασηκώσουν το φρύδι και να πουν από μέσα τους: «Καλά…Σε δυο μέρες θα τους έχει περάσει». Δεν λέω ότι είναι εφικτό να ξεκινήσει από τα blogs μια επανάσταση που θα εξαπλωθεί και θα μετατρέψει την Ελλάδα σε στρουμφοχωριό που όλοι θα χαμογελάνε και θα παίζουν ανέμελοι. Αλλά σίγουρα οι bloggers μπορούμε να βοηθήσουμε την κοινωνία να γίνει καλύτερη, ο καθένας με τον τρόπο του. Με λίγα λόγια, μπορούμε (και ίσως πρέπει) να αναλάβουμε τη δουλειά που δεν θέλουν ή δεν μπορούν (ή και τα δύο) να κάνουν οι πολιτικοί μας, μπορούμε να γίνουμε η «Πέμπτη εξουσία» που θα συμπληρώνει τις υπόλοιπες τέσσερις με τις παρατηρήσεις της. Γιατί άμα περιμένουμε από τις υπόλοιπες, ίσως χρειαστεί να περιμένουμε αιωνίως…
 

 (το κείμενο αυτό, καθώς και πολλά άλλα από διάφορους bloggers, μπορείτε να βρείτε στο http://skai-anemologio.pblogs.gr/ , με αφορμή την σημερινή θεματική βράδιά της εκπομπής «Ανεμολόγιο» του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ , που είναι αφιερωμένη στα blogs και τους bloggers. Θα βρείτε πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις εκεί – και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσες από την δική μου! :P)


Υ.Γ.: Το αποχαιρετιστήριο post μου πριν παρουσιαστώ θα ανέβει αργότερα σήμερα και θα μείνει πάνω-πάνω στο blog μέχρι να πάρω άδεια για την ορκωμοσία…

Επόμενη σελίδα: »