Ιανουαρίου 2009



…ανακάλυψα επιτέλους έναν ραδιοφωνικό σταθμό της προκοπής: 88.9 (ο παλιός Angel, τώρα δεν έχει όνομα)! Παίζει ελληνική ροκ, χιπ χοπ και alternative. Και έχει γίνει η μόνιμη μουσική μου υπόκρουση.

…έκανα την τελευταία μου υπηρεσία στον Στρατό και απόλαυσα ένα μεγαλοπρεπές σκίσιμο των ρούχων που δεν πρόκειται να ξαναφορέσω ποτέ. Ίσως η μοναδική στιγμή της θητείας που αξίζει.

…ξεκίνησα δίαιτα, γιατί τα σουβλάκια και τα σάντουιτς του Στρατού ανέβασαν τις μετρήσεις της ζυγαριάς σε δυσθεώρητα ύψη. Και μάλλον εκεί θα μείνουν οι μετρήσεις, ως συνήθως.

…πέρασα για πρώτη φορά την αλλαγή του χρόνου μακριά από τους δικούς μου ανθρώπους, και συγκεκριμένα σε ένα στρατόπεδο, με έναν μαλάκα πάνω από το κεφάλι μου να μας απαγορεύει να ξενυχτήσουμε μετά τη 1 μετά τα μεσάνυχτα. Και του χρόνου σπίτι μου, βεβαίως.

…τράκαρα για πρώτη φορά, και μάλιστα έφταιγα εγώ – ή, για την ακρίβεια, τα φρένα που δε λειτούργησαν λόγω της βροχής. Αλλά δεν θα πληρώσουν τα φρένα για τη ζημιά…

…πήγα στο Φεστιβάλ Κόμικς της Βαβέλ και δεν ήθελα να φύγω! Αν μπορούσα να κατασκηνώσω εκεί και τις 4 μέρες, θα το έκανα! Πού αλλού στην Αθήνα θα δεις τόσα χρώματα μαζεμένα;

…κατέστρεψα το κινητό μου, πετώντας το με δύναμη πάνω σε ένα καλοριφέρ. Τώρα δε δουλεύει η οθόνη του, φεύγει μόνη της η μπαταρία και έσπασε το καπάκι του. Αλλά το ‘φχαριστήθηκα.

…πήρα το Champions League. το C ampionato, το Coppa Italia και το ευρωπαϊκό Super Cup με τη Φιορεντίνα στο Football Manager Handheld! Όχι πως σας νοιάζει, αλλά έπρεπε να το πω κάπου!

…ξαναβρέθηκα με φίλο που είχα χάσει εδώ και τρία χρόνια, που μου είχαν κλέψει το κινητό και έχασα το νούμερό του. Φυσικά, μέσω Facebook…

…για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, δεν έστειλα σε κανέναν φίλο μου τα συνηθισμένα μου κλισέ μηνύματα Πρωτοχρονιάς! Και ευτυχώς, έλαβα και ελάχιστα.

…είδα τη δημοσιογραφία να κατρακυλάει μερικά ακόμα σκαλοπάτια πιο χαμηλά, με την υπόθεση της απαγωγής του εφοπλιστή. Το να στήνεις καραούλι έξω από ένα σπίτι και να δηλώνεις με υπερηφάνεια ότι ο εφοπλιστής έφαγε κοτόσουπα ΔΕΝ είναι δημοσιογραφία.

…όχι πως δεν το περίμενα, αλλά ούτε και φέτος πήρα δώρο από τον Άγιο Βασίλη. Τον παπάρα.

…περπάτησα ξανά στα Εξάρχεια, μετά από ένα χρόνο περίπου. Όσα κι αν έγιναν, τίποτα δεν έχει αλλάξει – εκτός ίσως από το ότι έχουν αυξηθεί δραματικά οι μπάτσοι στην περιοχή. Περισσότερη αστυνόμευση, λιγότερη ασφάλεια.

…εξεπλάγην από την κίνηση του Ολυμπιακού να αποκτήσει ως δανεικό τον Ματ Ντάρμπισαϊρ από την Μπλάκμπερν. Καλή περίπτωση μου φαίνεται, αλλά θα δείξει.

…μου έκανε πολύ κακή εντύπωση ο «πόλεμος» που έχουν ανοίξει μέσω των διαφημίσεών τους η Q και η Frog. Κι όλα αυτά για κανα-δυο σεντς διαφορά; Έλεος!

…νευρίασα με το ΕΣΡ, που αντί να κατακεραυνώνει σκουπίδια σαν τη «Στιγμή της Αλήθειας», ψάχνει να βρει κάτι μεμπτό στην «Ελληνοφρένεια». Γιατί, επειδή η ανάποδη σημαία ενόχλησε τον Μπουμπούκο;

…αναθάρρησα με τα πρώτα δείγματα γραφής του Ομπάμα: Κλείσιμο του Γκουαντάναμο, κατάργηση του «εικονικού πνιγμού», κατάργηση ηλίθιων νομοσχεδίων του Μπους. Αλλά δεν του συγχωρώ ακόμα το «τουμπεκί» για τη σφαγή στη Γάζα.

…είδα σε (πειρατικό) DVD την «Ανταλλαγή», με την Αντζελίνα Τζολί. ΟΚ, μου άρεσε, αλλά δεν ήταν και για Όσκαρ η Τζολί. Αντίθετα, ο Κλιντ Ίστγουντ πάει από το καλό στο καλύτερο.

…»κόλλησα» με το «Human» των The Killers – αν και ακόμα δεν κατάλαβα το νόημα του στίχου «are we human or are we dancer». Όχι dancers, dancer!

…πεθύμησα την παλιά μου δουλειά, μετά από έναν ολόκληρο χρόνο αδυσώπητου κωλοβαρέματος. Ή έστω οποιαδήποτε δουλειά. Θέλω να δουλέψω, λέμε! Να κάνω κάτι χρήσιμο για την κοινωνία!!!


…παίρνεις το δίπλωμα μετά από τρεις αποτυχημένες προσπάθειες, και φυσικά με «λάδωμα» – και τις προηγούμενες φορές είχες «λαδώσει» τους εξεταστές, αλλά ούτε έτσι δέχτηκαν να σε περάσουν.

…με απόφαση δικαστηρίου υποχρεώνεσαι να τοποθετείς ένα μεγάλο «Ν» στο πίσω παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου εφ’όρου ζωής, για να ξέρουν οι άλλοι οδηγοί και να σε αποφεύγουν.

…η Τροχαία έχει εγκαταστήσει ειδικό πομπό στο αυτοκίνητό σου, ώστε να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή που βρίσκεσαι και να είναι σε ετοιμότητα για να στείλει εκεί ένα συνεργείο.

…καμία αντιπροσωπεία αυτοκινήτων δε σε αφήνει να κάνεις test drive σε κανένα από τα μοντέλα της.

…οι bookmakers δε δέχονται πλέον πονταρίσματα για το ενδεχόμενο να πεθάνεις από τροχαίο ατύχημα.

…στη σκόνη του αυτοκινήτου σου, αντί για «θέλω πλύσιμο», τα κωλόπαιδα της γειτονιάς σου έχουν γράψει «θέλω πέταμα».

…όσο κι αν προσπαθείς, εξακολουθείς να μπερδεύεις το γκάζι με το φρένο, το αριστερό φλας με το δεξί και το κουμπί των υαλοκαθαριστήρων με την κόρνα.

…ακόμα και με το πιο εξελιγμένο GPS, καταφέρνεις και χάνεσαι πάντα.

…οι ασφαλιστικές εταιρείες θέλουν τα τριπλάσια απ’όσα αξίζει το αυτοκίνητό σου για να δεχτούν να σε ασφαλίσουν.

…έχεις τρακάρει τόσες πολλές φορές σε μία συγκεκριμένη στροφή, που της δίνουν το όνομά σου.

…ζητάς από το συνεργείο της γειτονιάς σου να σου βάλει στο αυτοκίνητο προφυλακτήρα σαν κι αυτούς που έχουν τα συγκρουόμενα στο λούνα παρκ.

…κάνεις το αυτοκίνητό σου ειδική παραγγελία, με 42 αερόσακους και υπερπλήρες φαρμακείο.

…το 70% των εσόδων της Τροχαίας προέρχεται από τις κλήσεις που ρίχνει σε σένα.

…κάποιος άλλος σε τρακάρει, και κανένας δεν πιστεύει ότι φταίει αυτός – ούτε καν η ασφαλιστική σου.

…η Φιλοζωική Εταιρεία σε έχει ανακηρύξει δημόσιο κίνδυνο για αδέσποτους σκύλους, γάτες και περιστέρια.

…διαβάζεις αυτό το κείμενο στο κινητό ή το laptop σου, την ώρα που οδηγείς, και δεν έχεις πάρει χαμπάρι ότι έχεις περάσει στο αντίθετο ρευμ…BOOM!


Ε, μα…Κοντά 2,5 χρόνια σ’αυτό το blog, κανείς δεν είχε αναγνωρίσει έμπρακτα την ανεκτίμητη συμβολή μου στη διάδοση της πιο διαδεδομένης γκριμάτσας στον κόσμο, της γκριμάτσας «πφφφφφφ, τι λέει πάλι αυτός ο μαλάκας».

Αλλά βρέθηκε επιτέλους ένας άνθρωπος να το εκτιμήσει: το astropeleki με τίμησε με το βραβείο Proximidade, το οποίο περιγράφεται ως εξής:

_proximityaward

«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις.Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά.Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι.Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο!Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ’ ένας τους κ.ο.κ.» Προτείνεται το κείμενο να το συμπεριλάβετε στην αναρτησή σας.

Οι κακές γλώσσες μπορεί να πουν ότι, έτσι όπως είναι διαμορφωμένο αυτό το βραβείο, μπορεί να το πάρει και ο τελευταίος κακομοίρης ανθυποblogger. Κάτι που μάλλον αποδεικνύεται περίτρανα από τη βράβευσή μου. Αλλά αυτό θα το αντιπαρέλθω, γιατί άμα το σκεφτώ θα με πιάσει κατάθλιψη, θα σταματήσω να γράφω για κανά μήνα και θα ανακληθεί το βραβείο μου. Κρίμα δεν είναι; Τόσα χρόνια περίμενα γι’ αυτή τη στιγμή!

Όπως προβλέπεται, λοιπόν, θα δώσω κι εγώ τα βραβεία μου σε 8 άλλους bloggers (αλήθεια, δεν είναι άδικο αυτό; Να παίρνεις ένα βραβείο και να πρέπει να απονείμεις 8;), αν και ξέρω ότι οι περισσότεροι από αυτούς θα με γράψουν στα αρχίδια τους (ή τέλος πάντων στα γεννητικά τους όργανα, ό,τι κι αν έχουν) και δε θα συνεχίσουν τις βραβεύσεις. Δικαίωμά τους. Πάμε, λοιπόν:

(η σειρά είναι τυχαία. Το astropeleki εξαιρείται από τη διαδικασία, γιατί μου φαίνεται βλακεία να επιστρέψεις το βραβείο σε αυτόν που σου το έδωσε.)

Gog – Αφενός επειδή εγω τον έπεισα (τι τον έπεισα, μόνο που δεν του έβαλα το μαχαίρι στο λαιμό!) να ξεκινήσει το blogging, αφετέρου επειδή νομίζω ότι είναι ένα μοναδικό στο είδος του blog, επειδή συνδυάζει το ποδόσφαιρο με…χμμμ…βασικά με οτιδήποτε μπορεί να σκεφτεί κανείς! Συγχαρητήρια Gog!

JoaN – Ακόμα κι αν δεν της κάνω σχόλια στα posts της και γκρινιάζει (δικαίως), τη διαβάζω κι ας μην έχω καταλάβει ακόμα πώς στον κόρακα καταφέρνει και κολλάει ένα σαλαλα σε ό,τι γράφει! Α, και επειδή ακούει και Ενδελέχεια.

Silia – Ό,τι κι αν γράφει, από τα λογοτεχνικά αυτοβιογραφικά της posts μέχρι το αφιέρωμά της στη Mercedes 600, είναι αληθινό διαμάντι! Με το σπαθί της το παίρνει το βραβείο!

Sissy – Αν και το έχει παρατήσει τελευταία το σπορ, είναι το μόνο blog που καταφέρνει σχεδόν σε κάθε post να με κάνει να θέλω να σχολιάσω κάτι – και όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι τα σχόλιά μου εμφανίζονται πιο σπάνια κι από τον Χιονάνθρωπο των Ιμαλαϊων. Δεν ξέρω πως το καταφέρνει, αλλά ξέρω πως αξίζει το βραβείο!

Διαγόρας και Unορθόδοξος – Αυτά τα δύο βραβεία πάνε μαζί, σε δύο άθεους bloggers – δεν υπάρχουν και πολλοί, και ακόμα κι αν υπάρχουν, δεν είναι τόσο απολαυστικοί ή/και αποκαλυπτικοί όσο αυτοί οι δύο. Αν ο Θεός υπάρχει, την έχουμε όλοι άσχημα – αλλά μέχρι τότε, σπάμε πλάκα.

Prezatv – Για μένα, αυτό το blog έχει υποκαταστήσει τα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης. Έχει περισσότερες ειδήσεις, είναι πιο κοντά σε μένα ιδεολογικά, και είναι και αθυρόστομο. Σαν να λέμε, το ακριβώς αντίθετο των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων. Ευχαριστώ και συγχαρητήρια!

Μαύρος Γάτος – Είτε γράφει χιουμοριστικά, είτε σοβαρά, τα νιαουρίσματά του δε με αφήνουν ποτέ αδιάφορο. Είναι από τα πρώτα blog που ανακάλυψα, τότε στις αρχές, και ίσως το μόνο που έχει αντέξει τόσο πολύ στο blogroll μου. Πάντα τέτοια!

Η σεμνή τελετή λήγει εδώ. Άντε, και του χρόνου!


H στολή μου π.Σ. (προ Σκισίματος)…

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1149

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1148

…και η στολή μου μ.Σ. (μετά Σκισίματος):

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1146

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb11472

Το λένε οι εικόνες, το λένε και τα λόγια: ΘΗΤΕΙΑ ΤΕΛΟΣ!!!


Νόμος του Μέρφι: Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει.

Συνακόλουθο του Νόμου του Μέρφι: Όταν σου συμβαίνει κάτι πάρα πολύ καλό, θα συμβεί αμέσως κάτι πάρα πολύ κακό, ώστε να επέλθει ισορροπία στο σύστημα.

Απόδειξη: Ήμουν πολύ χαρούμενος χθες, όταν έφυγα από το στρατόπεδο, μετά την τελευταία μου υπηρεσία. Οριστικά, πολίτης πια – τι μπορεί να πάει στραβά;

Κι όμως, πήγε. Στο γυρισμό, σε μια ευθεία στο δρόμο, τα φρένα του αυτοκινήτου δεν έπιασαν εξαιτίας της βροχής, με αποτέλεσμα να στουκάρω στο μπροστινό αυτοκίνητο, που είχε σταματήσει στο stοp. Γκρρρρρ.

Μη φανταστείτε τίποτα φοβερό, απλά ένα πισωκολλητό του έκανα του άλλου αυτοκινήτου. Εντάξει, μπήκε λίγο μέσα ο κώλος του, ξηλώθηκε και η πινακίδα του, μικροπράγματα. Κι όλα αυτά ήταν ένα ύπουλο σχέδιο του γαλαξιακού φαρσέρ, μόνο και μόνο για να μου χαλάσει τη μέρα. Μια, παραλίγο τέλεια, μέρα.

Και όντως θα ήταν τέλεια, γιατί το απόγευμα μου ήταν ήδη κανονισμένο: επίσκεψη στο φεστιβάλ κόμικς της Βαβέλ, στην Τεχνόπολη. Στο στοιχείο μου, ανάμεσα στους χάρτινους ήρωες και τους φανταστικούς κόσμους των κόμικς.

Ήταν ένα υπέροχο απόγευμα. Για πάνω από 2 ώρες χάθηκα στον χάρτινο κόσμο της 9ης τέχνης (ας τολμήσει κανείς να πει ότι δεν είναι τέχνη), στα χιουμοριστικά κόμικς του Sοlοup και του Βιδάλη, στα αφόρητα ρεαλιστικά σχέδια των Λιβανέζων καλλιτεχνών, στα πρωτότυπα σχέδια των Ρώσων και Ουκρανών δημιουργών, στα αριστουργήματα του Λέανδρου. Κι όλα αυτά ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους, οι περισσότεροι στην ηλικία μου, άλλοι εμφανώς έμπειροι και «διαβασμένοι», άλλοι όψιμοι λάτρεις της 9ης τέχνης, άλλοι που ήρθαν μόνο επειδή ήταν τζάμπα.

Μπήκα στην Τεχνόπολη μέρα και βγήκα νύχτα. Θα μπορούσα και να ξενυχτήσω εκεί. Κρίμα που κράτησε μόνο τέσσερις μέρες το φεστιβάλ, θα ξαναπήγαινα. Αλλά μόνο μια μέρα μπόρεσα να πάω.

Μια, παραλίγο τέλεια, μέρα…


– Μην τρώτε τα κέρατά σας όταν ξέρετε ότι πρόκειται να κάνετε σεξ. Εκτός κι αν σας ερεθίζει η μυρωδιά του εμετού στο στήθος του/της συντρόφου σας.

– Την ώρα της ερωτικής κορύφωσης, φωνάξτε δυνατά το όνομα του/της συντρόφου σας. Κάνει ωραίο εφέ και αρέσει πολύ. Αρκεί να πείτε το σωστό όνομα, φυσικά.

– Σβήστε όλα τα φώτα, ώστε να μη χαλάσει η γουρουνόφατσα του/της συντρόφου σας τη φαντασίωσή σας ότι το κάνετε με την Αντζελίνα Τζολί/τον Μπραντ Πιτ/και τους δύο μαζί.

– Μη δοκιμάζετε στάσεις που εκ των πραγμάτων είναι αδύνατο να τις κάνετε. Πώς να το κάνεις, δηλαδή, το αεροπλανικό άμα η άλλη είναι το θωρηκτό Ποτέμκιν;

– Μια καλή ιδέα είναι η κοινή παρακολούθηση τσόντας. Αν της αρέσει, όλα καλά. Αν δεν της αρέσει και σε παρατήσει σύξυλο, άστην την κρυόκωλη: καλύτερα με τη χούφτα.

– Για καλύτερη αίσθηση, μη χρησιμοποιείτε προφυλακτικό. (είπαμε μυστικά για ΚΑΛΥΤΕΡΟ σεξ, όχι ασφαλέστερο, έτσι;)

– Μια ατμοσφαιρική μουσική μπορεί να ανεβάσει τη libidο στα ύψη. Αλλά επειδή συνήθως ο άντρας θέλει χέβι μέταλ και η γυναίκα Σελίν Ντιόν, είναι καλή ιδέα η χρήση ξεχωριστών i-pοd.

– Αν κάτι σας ξενερώσει κατά τη διάρκεια του σεξ, σκεφτείτε κάτι που να σας φτιάχνει: το γκολ του Χ παίκτη την περασμένη Κυριακή, την τσάντα που αγοράσατε στις εκπτώσεις, τέτοια πράγματα.

– Επειδή το σεξ έχει το κακό ότι είναι καλύτερο χωρίς ρούχα, ξυρίστε καμιά τρίχα, ψεκάστε λίγο τις μασχάλες – κανείς δεν θέλει να κάνει σεξ με τον Γιέτι. Γιατί νομίζετε ότι εξαφανίζεται στα χιόνια;

– Ένα καλό ντεκόρ του δωματίου συμβάλλει στην ερωτική ικανοποίηση. Και όχι, οι αφίσες της Jenna Jamesοn ή τα αρκουδάκια του πρώην ΔΕΝ θεωρούνται καλό ντεκόρ.

– Μη δίνετε βάση σε ηλίθια άρθρα περιοδικών με τίτλους όπως «100+1 μυστικά για καλύτερο σεξ» ή «Γίνε ο άρχοντας του κάμα σούτρα». Αυτοί που τα γράφουν είναι σαν τους συγγραφείς βιβλίων όπως «Πώς να κερδίσετε στο καζίνο»: Αν όντως ήξεραν τα μυστικά, θα τα κράταγαν για τον εαυτό τους. Γι’αυτό μην ασχολείστε με αυτούς τους άθλιους τύπους και τα γελοία άρθρα τους.


Όσο υπάρχει χρόνος για βόλτες, θα υπάρχει και διάθεση. Δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να υπάρχει τόσος χρόνος ή αν προτιμώ να βρω μια δουλειά και να μου κοπεί και ο χρόνος και η διάθεση, αλλά να βγάζω και τα δικά μου λεφτά, επιτέλους. Αλλά μια και υπάρχει ακόμα, ας το εκμεταλλευτούμε.

Η δεύτερη βόλτα ξεκινάει από την Πλατεία Μαβίλη. Ιδανικό σημείο εκκίνησης: Κεντρικό, με πολλές πιθανές κατευθύνσεις και με όλα τα free press έντυπα στα stand τους – η Αθήνα είναι υπέροχη την Πέμπτη.

Αυτή τη φορά δεν πήγα προς Παγκράτι, αλλά προς Αμπελοκήπους. Γνωστό μονοπάτι, αλλά αυτή τη φορά αλλάζω διαδρομή: Δεν πηγαίνω από το γήπεδο του Παναθηναϊκού, αλλά από την άλλη μεριά, στρίβω στην Τσόχα και φτάνω στη Γούβα. Εκεί, σε ενα γυμνάσιο βγάζω και την πρώτη φωτογραφία:ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1137

Νομίζω ότι θα ήταν καλή ιδέα να ονομαστεί έτσι κάποιος δρόμος. Εμένα, πάντως, θα μου άρεσε.

Προσπερνώντας τα οπαδικά γκραφίτι των οπαδών του Παναθηναϊκού, που υπάρχουν σχεδόν σε κάθε τοίχο της περιοχής, φτάνω στην αφετηρία του 022, «Ν.Κυψέλη – Μαράσλειος». Πηγαίνω από την πίσω πλευρά του σχολείου, μήπως και βρω κάτι να φωτογραφίσω, αλλά τζίφος. Συνήθως στα σχολεία είναι τόσο εύκολο να βρεις κάτι να φωτογραφίσεις, που νιώθω σαν να κλέβω εκκλησία όταν το κάνω. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, έτσι όπως έχουν καταντήσει οι εκκλησίες, θα’πρεπε όλοι να τις κλέβουμε. Αλλά τέλος πάντων.

Περνάω στον περιφερειακό του Λυκαβηττού, την οδό Μελίνας Μερκούρη («πρώην Αθηναίων Εφήβων», με ενημερώνουν οι πινακίδες). Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχει τόσο πράσινο μαζεμένο στην καρδιά της Αθήνας πέρα από το Ζάππειο. Κι όμως, υπάρχει. Και είναι πανέμορφο.

Σε μια μικρή παιδική χαρά στ’αριστερά μου βλέπω έναν ηλικιωμένο άνδρα να πλένει τα δόντια του σε μια βρύση. Μου φαίνεται παράξενο, γιατί δεν είναι άστεγος, αλλά ένας καλοστεκούμενος ηλικιωμένος. Τον κοιτάω από μακριά με ένα βλέμμα όλο περιέργεια. Μάλλον με αντιλαμβάνεται και αποφεύγει την οπτική επαφή. Ακόμα αναρωτιέμαι τι έκανε εκεί.

Κατεβαίνω ένα σκαλοπάτι παρακάτω, στη Δεινοκράτους, και καταλαβαίνω ότι πλησιάζω στο Κολωνάκι. Τα tags των γκραφιτάδων μειώνονται δραματικά (δεν τα φωτογραφίζω ποτέ, γιατί δε μου αρέσουν – τι νόημα έχει να βάζεις την υπογραφή σου σε έναν τοίχο χωρίς να γράψεις κάτι σε αυτόν;), και η κίνηση των αυτοκινήτων αυξάνεται.

Αποφεύγω το σκληρό πυρήνα του Κολωνακίου – τι να κάνω εγώ εκεί πέρα; Να φωτογραφίζω τη ματαιοδοξία τους; Δεν θέλω. Φτάνω στο Σινέ Δεξαμενή, στην πλατεία της Δεξαμενής του Αδριανού. Ο κόσμος εκεί είναι φυσιολογικός, απλοί άνθρωποι κάθονται και πίνουν τον καφέ τους, χωρίς να κοιτάνε δεξιά κι αριστερά για να βρουν κάποιον διάσημο. Κι άσε τους άλλους να ψάχνονται.

Από την οδό Λυκαβηττού περνάω στην Αναγνωστοπούλου, τελευταίο κολωνακιώτικο προπύργιο πριν περάσεις τα σύνορα του Βασιλείου των Εξαρχείων. Εκεί βλέπω και τα τελευταία πολυτελή αυτοκίνητα, παίρνω μια τελευταία δόση γκλαμουρίλας πριν στρίψω στη Δημάκη και τελικά στη Δαφνομήλη, όπου αρχίζουν τα ημιυπόγεια, τα συνθήματα και όλη αυτή η γνωστή περιοχή που όλοι ξέρουμε και μερικοί αγαπάμε. Τα Εξάρχεια.

Ήδη, από τη Δαφνομήλη φεύγω με δύο φωτογραφίες:ceb5ceb9cebacf8ccebdceb11381

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1139

Οι κάθετοι δρόμοι μου είναι όλοι τους γνωστοί, περισσότερο εξ ακοής, από τον καιρό που έμενα στα Εξάρχεια. Ασκληπιού, Τσιμισκή, Καλλιδρομίου…Αναρωτιέμαι αν θα ήμουν διαφορετικός άνθρωπος σήμερα, αν η οικογένειά μου δεν είχε αποφασίσει να μετακομίσουμε πριν 15 χρόνια. Και νμίζω πως θα ήμουν διαφορετικός – ίσως όχι καλύτερος ή χειρότερος, αλλά διαφορετικός.

Στρίβω στη Λασκάρεως και περνάω έξω από το σπίτι που έζησε και πέθανε η γιαγιά μου, την οποία ταλαιπώρησα όσο μπορούσα με την παρουσία μου στα 5 και κάτι χρόνια που την πρόλαβα. Και την στράγγιξα οικονομικά.

Στη Μαυρομιχάλη με πιάνει η καρδιά μου. Το θρυλικό σινεμά Αλφαβίλ έχει γίνει σούπερ μάρκετ. Δεν το ήξερα. Στενοχωρήθηκα. Όχι τόσο για μένα, που δεν πρόλαβα ποτέ να δω εκεί καμιά ταινία, αλλά για τη φουκαριάρα τη μάνα μου και τον πατέρα μου, που φάγανε τα νιάτα τους εκεί μέσα και στο Εκράν – που ευτυχώς υπάρχει ακόμα. Το είδα με τα μάτια μου στη Ζωοδόχου Πηγής, κοντά στο πρώτο μου σπίτι.

Κατεβαίνω τη Βατατζή και κοιτάζω, όπως πάντα, τους τοίχους. Βλέπω αυτό:ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1140

Δεν είναι ότι συμφωνώ, αλλά αισθητικά μου έκανε «κλικ». Και λίγο πιο κάτω, στην Κομνηνών, κάτι άλλο μου τράβηξε την προσοχή:

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1143

Και απέναντι από το παλιό μου σπίτι στη Ζωοδόχου Πηγής, είδα αυτό:ceb5ceb9cebacf8ccebdceb11411

Μόνο τα Εξάρχεια θυμούνται τον Αλέξη, άραγε;

Λίγο πιο κάτω, στρίβοντας για Χαριλάου Τρικούπη, στάση για μια ακόμα φωτογραφία, τελευταία για σήμερα:

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1142

Κατηφορίζω προς την Πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας. Το «παρκάκι», όπως μου το έλεγαν όταν ήμουν ακόμα 5 χρονών και με πήγαιναν εκεί για να παίζω. Σήμερα δε βλέπω κανένα παιδάκι να παίζει. Μόνο κάτι γέρους που παίζουν τάβλι ή κάτι παρόμοιο και μια παρέα μαύρων σε ένα παγκάκι. Μου αρέσει που κυκλοφορούν πολλοί μαύροι στην περιοχή. Θυμάμαι ότι όταν έμενα εγώ εκεί δεν υπήρχαν μαύροι. Θυμάμαι ότι είχα παραξενευτεί όταν είχα δει για πρώτη φορά έναν μαύρο έξω από το σπίτι μου τότε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζα ότι μαύροι υπήρχαν μόνο στην Αμερική και στις ταινίες που έδειχνε καμιά φορά η τηλεόραση. Σήμερα αυτό δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, και αυτό θα έπρεπε να μας χαροποιεί.

«Πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας»…Παράξενο όνομα. Αλλά όχι και τόσο παράξενο, αν σκεφτείς ότι έχουμε και Πλατεία Αμερικής, Πλατεία Αιγύπτου…Θα δούμε, άραγε, ποτέ μια Πλατεία Παλεστίνης; Μακάρι.

Περνάω απέναντι, στου Γκύζη. Έχει αρχίσει να νυχτώνει. Ίδιο σκηνικό. Παλιές πολυκατοικίες, πολύ γκρίζο, καθόλου χρώμα. Αλλά και μια γοητεία που καμιά φορά νομίζω πως μόνο εγώ βλέπω.

Βγαίνω στην Αλεξάνδρας. Δεν έχει αλλάξει καθόλου. Η Λεωφόρος είναι ακόμα εκεί. Τα προσφυγικά είναι ακόμα εκεί – ευτυχώς. Η ΓΑΔΑ είναι ακόμα εκεί – δυστυχώς. Ο χρόνος αλλοιώνει τους μικρούς δρόμους, τους μεγάλους τους σέβεται. Ή τους λυπάται, αν προτιμάτε.

Ο κύκλος ολοκληρώνεται μέσω Βασιλίσσης Σοφίας. Μέσα στον χαμό και τη φασαρία, να νιώσω ξανά ότι είμαι σε μία μεγαλούπολη που σφύζει από ζωή – η φασαρία είναι ζωή, η σιωπή είναι θάνατος. Ή τουλάχιστον αυτό πιστεύω εγώ, ένας αυθεντικός Αθηναίος. Δε νομίζω ότι πολλοί το πιστεύουν αυτό.

Φτάνω ξανά στην Πλατεία Μαβίλη. Ούτε δύο ώρες δεν κράτησε η βόλτα. Λιγότερο κι από την τελευταία ταινία του Φίντσερ, που οπωσδήποτε θα δω αυτές τις μέρες. Μου κόστισε μόνο δύο κουρασμένα πόδια, τίποτα άλλο. Τζάμπα πράμα.

Και οι βόλτες συνεχίζονται…

Επόμενη σελίδα: »