Τι παράξενος κόσμος! Τι τρελή κοινωνία! Τι δύσκολη πόλη! Να πρέπει καθημερινά να μπαίνεις στην διόλου αξιοζήλευτη διαδικασία του να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις, πίσω από τις σκέψεις, να δεις τι κρύβεται πίσω από τις γυαλιστερές βιτρίνες και τις φωτεινές νέον επιγραφές, να προσπαθείς να ερμηνεύεις τα χαμόγελα, τις κινήσεις και τα βλέμματα…Πόσο κουραστική και αμφιλεγόμενη διαδικασία! Κι όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να την ακολουθούμε διαρκώς, μόνο και μόνο επειδή έχουμε μια έμφυτη ροπή προς την περιέργεια και κανείς δε λέει ποτέ την πλήρη αλήθεια, παρά μόνο το κομματάκι εκείνο που τον συμφέρει. Νιώθουμε την ανάγκη να συμπληρώσουμε το παζλ με τα υπόλοιπα κομμάτια, έστω κι αν κάποιες φορές τα περισσότερα τα έχει ήδη φάει ο σκύλος.
Έχουμε μάθει από την εμπειρία μας πως όλα γίνονται για κάποια αιτία: «Γιατί ξύνει τον σβέρκο του αυτός; Γιατί παίζει με τα μαλλιά της εκείνη; Τι κρύβει αυτό το μειδίαμα; Τι θέλει να πει με αυτό το βλέμμα;» Προσπαθούμε συνεχώς με τα ελάχιστα και ελλιπή κριτήρια που διαθέτουμε να αποκρυπτογραφήσουμε αυτόν που έχουμε απέναντί μας, αγνοώντας ίσως πως το ίδιο ακριβώς κάνει κι αυτός την ίδια στιγμή. Καχυποψία, ναρκισσισμός, ανασφάλεια. Νομίζουμε ότι μπορούμε να τα καταλάβουμε αυτά από ένα βλέμμα, ή να τα καλύψουμε με μια κίνηση…Πόσο αφελείς είμαστε, στ’αλήθεια…
Έχω διαβάσει βιβλία φυσιογνωμικής. Μιλάμε για σοβαροφανή βιβλία, που σκοπεύουν να μας πείσουν ότι όποιος έχει τετραγωνισμένα γόνατα είναι γενναιόδωρος, όποιος έχει ελιά στο σβέρκο είναι επιρρεπής στο αλκοόλ, και ποιος ξέρει πόσες άλλες μπούρδες. Αυτά τα βιβλία αντικατοπτρίζουν αυτή την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να προσπαθεί να ξέρει ποιον έχει απέναντί του πριν καν τον γνωρίσει. Ανθρώπινη περιέργεια, ανθρώπινο ένστικτο, ανθρώπινη μαλακία. Όλα αυτά ανθρώπινα είναι. Και το να πιστεύει κανείς πως όταν σηκώνω το φρύδι μου εκφράζω αποδοκιμασία για κάτι, κι αυτό ανθρώπινο είναι. Όσο ανθρώπινο είναι και το λανθάνειν…
Η κρυψίνοια είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει σαν κοινωνία. Το ίδιο και η περιέργεια, η ανάγκη για ανελέητο και άνευ όρων κουτσομπολιό. Θέλουμε να μαθαίνουμε πράγματα για τους άλλους, αλλά όχι και το αντίστροφο. Πες μου εσύ το πρόβλημά σου (όχι γιατί θέλω να σε ακούσω, γιατί καλοί ακροατές υπάρχουν ελάχιστοι πια, αλλά για να το σχολιάσω και να το διαδώσω…), αλλά εγώ δε θα σου πω το δικό μου: Όλα πάνε καλά στη μίζερη μικροαστική ζωή μου, δεν έχω προβλήματα, δε θέλω να εκτεθώ. Θα ψάξω στην γλώσσα του σώματός σου τα απαραίτητα στοιχεία για να καταλάβω τι αισθάνεσαι, χωρίς να χρειαστεί να μου το πεις. Αλλά εμένα άσε με στην ησυχία μου, οι κινήσεις μου είναι αυθόρμητες και δε σημαίνουν τίποτα για σένα.
Και μην ξεχνάτε: «Μην ελπίζετε στα θαύματα – να βασίζεστε σε αυτά»…

Advertisements