Μαρτίου 2010



Είναι 3:20 τα ξημερώματα όταν ξεκινάω να γράφω αυτό το κείμενο. Θα έπρεπε να κοιμάμαι από ώρα. Όχι πως έχω κάποιον λόγο να πέσω νωρίς για ύπνο – άνεργος είμαι, και αυτό σημαίνει ότι μπορώ να ξυπνάω και να κοιμάμαι όποτε γουστάρω. Επίσης, σημαίνει ότι δεν μπορώ να ζήσω τον εαυτό μου και πρέπει να εξαρτώμαι από άλλους για την επιβίωσή μου. Αλλά για την ώρα ας το προσπεράσουμε αυτό.

Λίγες ώρες νωρίτερα, μια απίστευτη τραγωδία εκτυλίχθηκε στα Πατήσια. Ναι, στα Πατήσια, στην Αθήνα, στη γειτονιά μας. Όχι στο Ιράκ ή στο Νταρφούρ. Εδώ, στα μέρη μας. Ένα 15χρονο αγόρι από το Αφγανιστάν σκοτώθηκε, ενώ η 10χρονη αδελφή του και η μητέρα του τραυματίστηκαν από έκρηξη βόμβας. Σύμφωνα με το επικρατέστερο (αυτή την ώρα) σενάριο, η οικογένεια αναζητούσε τροφή στους κάδους σκουπιδιών της περιοχής, όπως έκανε συχνά τα βράδια, και ανακάλυψε τυχαία μια βαλίτσα, η οποία περιείχε έναν εκρηκτικό μηχανισμό. Ποιος έβαλέ τη βόμβα, πού την έβαλε, ποια ήταν τα κίνητρά του, πώς έσκασε η βόμβα, είναι ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν ακόμα.

Υπάρχουν, όμως, και κάποια άλλα ερωτήματα που πρέπει να θέσουμε. Ερωτήματα που είναι πιο επίκαιρα από ποτέ, και αναζητούν μάταια απαντήσεις.

Το πρώτο είναι: Πότε γίναμε τόσο απάνθρωποι; Άκουσα έναν κάτοικο της περιοχής, ο οποίος ερωτήθηκε αν ήξερε τη συγκεκριμένη οικογένεια και τις συχνές επισκέψεις της στους κάδους της γειτονιάς. Η απάντησή του ήταν τόσο ειλικρινής, που προκαλεί ρίγος: «Εδώ αποφεύγουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον, είναι επικίνδυνα τα πράγματα…». Αποφεύγουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλο. Αποφεύγουμε όχι απλά να ανοίξουμε κουβέντα μαζί του, να τον ρωτήσουμε πώς τα περνάει, τι τον απασχολεί, ποια είναι τα προβλήματά του. Ή έστω να του πούμε μια καλημέρα. Αποφεύγουμε ακόμα και να τον κοιτάξουμε. Βυθισμένοι στον ασήμαντο μικρόκοσμό μας, αδιαφορούμε για τον «άλλο». Από φόβο, λέει. Και ποιος τον δημιουργεί τον φόβο, αν όχι εμείς οι ίδιοι; Και ποιος προσπαθεί (και με ποιον τρόπο) να νικήσει τον φόβο του; Και ποιος είναι τελικά αυτός ο «άλλος»; Και πόσοι «άλλοι» υπάρχουν, και πόσοι διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης των «άλλων»;

Φυσικά, αυτά τα πράγματα δεν είναι καινούργια. Κι εγώ μεγάλωσα μαθαίνοντας ότι η ζωή στην πόλη ήταν απρόσωπη, ότι κάποιοι από εμάς δεν ξέρουν καν ποιος είναι ο γείτονάς τους, ότι τελικά σε μια μεγαλούπολη ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του και δεν ασχολείται με το περιβάλλον το οποίο διαμορφώνει, αλλά και διαμορφώνεται από αυτό. Όμως τι πρέπει να γίνει για να καταλάβουμε πόσο απάνθρωπο είναι αυτό; Να φοβόμαστε ο ένας τον άλλο, είτε επειδή ο «άλλος» έχει διαφορετικό χρώμα, είτε επειδή μιλάει άλλη γλώσσα, είτε επειδή βγάζει περισσότερα ή λιγότερα λεφτά από μας, είτε για οποιονδήποτε ηλίθιο λόγο επινοήσουμε; Τι είναι αυτό που μας ώθησε τόσο μακριά από την ανθρώπινη φύση μας, που μας μετέτρεψε από κοινωνικά όντα σε μοντέρνους ερημίτες, που το μόνο που θέλουν είναι να απομονωθούν από αυτούς που τους περιτριγυρίζουν;

Πάμε σε μία άλλη κατηγορία ερωτήσεων, που όμως ίσως έχει κάποιες κοινές απαντήσεις με την προηγούμενη: Γιατί τέτοια αδιαφορία από τα ΜΜΕ; Σε μια στιγμή που εκτυλισσόταν ένα πρωτοφανές δράμα, κανένα από τα ελληνικά κανάλια δεν άλλαξε τη ροή του προγράμματος του, δεν έδωσε σε αυτήν την είδηση κάτι παραπάνω από ένα σύντομο έκτακτο δελτίο, πριν επιστρέψουν στα κλασικά σκουπίδια που μας ταΐζουν με το κιλό εδώ και χρόνια. Εξαίρεση ο ΣΚΑΪ, και μπράβο του. Αν δεν υπήρχε ο ΣΚΑΪ, μπορεί ακόμα και τώρα να μην είχα μάθει τιποτα για τον θάνατο του 15χρονου.

Εϊναι, άραγε, το Dancing with the stars πιο σημαντικό από το θάνατο ενός 15χρονου παιδιού; Είναι, μήπως, οι εξελίξεις στην «Παταγονία» πιο ενδιαφέρον θέμα από την έκρηξη μιας βόμβας με νεκρό και τραυματίες στο κέντρο της Αθήνας; Ή να έχει η στρατευμένη «ενημέρωση» της ξεπεσμένης Αθλητικής Κυριακής προτεραιότητα απέναντι στην άμεση ενημέρωση για ένα γεγονός που συνέβαινε εκείνη ακριβώς την ώρα;

Προσωπικά, έμαθα για την έκρηξη μέσω του Twitter. Το πρώτο έκτακτο δελτίο ήρθε 10 λεπτά αργότερα. Και κράτησε ένα λεπτό, ίσα-ίσα για να δείξει το κανάλι ότι την έβγαλε την υποχρέωση, ας επιστρέψουμε τώρα στα πιο σημαντικά. Αυτό είναι «ενημέρωση»; Είναι «κοινωνική στάση»; Είναι «προτεραιότητα»;

Και, για να κάνουμε και τη σύνδεση με τα πρώτα ερωτήματα, μήπως ο φόβος που έχουμε για τον «άλλο» καλλιεργείται αποκλειστικά και μόνο από τα ΜΜΕ; Μήπως τα ΜΜΕ έχουν «ξεχάσει» ότι σκοπός τους είναι η απεικόνιση της πραγματικότητας, και όχι η δημιουργία μιας άλλης, φανταστικής πραγματικότητας στα κεφάλια του κοινού τους; Μήπως δείχνοντας ένα συγκεκριμένο κομμάτι της πραγματικότητας, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα κομμάτια που αποκλείουν απλά δεν υπάρχουν;

Και αν θεωρήσουμε ΜΜΕ με την ευρύτερη έννοια και τα blogs, τότε τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα: Γνωστό και μη εξαιρετέο blog (δε γράφω ποιο, αλλά είτε θα το έχετε ακούσει, είτε θα το μαντέψετε εύκολα) δημοσίευσε, λίγες ώρες μετά το θάνατο του 15χρονου, φωτογραφία του πτώματος (!), δήθεν «για να δουν οι δολοφόνοι τι έκαναν». Φυσικά, οι δολοφόνοι άλλη δουλειά δεν είχανε. παρά να ψάχνουν στα blogs να δουν τι κάνανε. Πρέπει να είναι κανείς πάρα πολύ αφελής για να πιστέψει μια τέτοια δικαιολογία. Μιλάμε για τη δημοσίευση μιας φρικτής φωτογραφίας, μια εντελώς ανήθικη πράξη, η οποία δείχνει το σκοτεινό πρόσωπο της blogόσφαιρας, το κομμάτι εκείνο των bloggers που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Τι είναι, λοιπόν, αυτό; Είναι «δημοσιογραφία»; Είναι «ηθική»; Είναι «ρεπορτάζ»;

Θα δείτε και θα ακούσετε πολλά τις επόμενες μέρες. Προσέξτε ποιους πιστεύετε και ποιους όχι. Η πληροφορία στις μέρες μας είναι πιο δυνατή από οτιδήποτε άλλο. Και μια (επίτηδες) λανθασμένη πληροφορία μπορεί να πετύχει πράγματα που δεν τα φανταζόμαστε καν.

Άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε…
Τηλεθεατές που ψάχνουν στα κανάλια σκουπίδια για να καταναλώσουν…
Σκουπίδια που ψάχνουν κορόιδα να τα αγοράσουν…

Ως πότε τα σκουπίδια θα είναι η βασική τροφή μας;


Η ζωή του Χριστού, αν μη τι άλλο, ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Γι’αυτό και για πάρτη του έχουν γυριστεί δεκάδες ταινίες και έχουν γραφτεί χιλιάδες βιβλία. Και μπορεί στο τέλος της (θνητής) ζωής του να πέρασε τα λεγόμενα «πάθη», μια σειρά από βάρβαρες δοκιμασίες, ωστόσο στάθηκε αρκετά τυχερός κατά τη διάρκεια της ζωής του, ώστε να μην περάσει το πλέον βασανιστικό και απάνθρωπο μαρτύριο: Αυτό της τηλεόρασης. Βλέπετε, είχε την τύχη να γεννηθεί σε μια εποχή που η τηλεόραση δεν είχε ακόμα εφευρεθεί, κι έτσι οι σελέμπριτις της εποχής δε χρειαζόταν να λογοδοτήσουν σε κανέναν. Ούτε παπαράτσι, ούτε πιεστικοί ρεπόρτερ, ούτε μεσημεριανά, ούτε τίποτα.

Τι θα γινόταν, όμως, αν στην εποχή του Χριστού υπήρχε τηλεόραση; Ας πάρουμε μια ιδέα:

1. Ήδη πριν από τη γέννησή του, η μητέρα του θα ερχόταν στη δημοσιότητα – αλλά όχι για καλό. Ακολουθεί απόσπασμα από μεσημεριανή κουτσομπολίστικη εκπομπή της ΝΕΤ: Ναζωραία Εβραϊκή Τηλεόραση)

– Στο μεταξύ, έχουμε κι αυτήν την απίστευτη είδηση σήμερα, για μία κυρία που υποστηρίζει ότι έμεινε έγκυος χωρίς να έχει ποτέ σεξουαλικές επαφές με κανέναν!
– Ναι, καλά, και η μάνα μου παρθένα ήταν! (γέλια)
– Μα η κυρία αυτή, η κυρία Μαρία, το λέει σοβαρά, λέει ότι την επισκέφτηκε ο Κρίνος…
– Α, να είδες; Τώρα δικαιώνονται οι μανάδες μας, που μας εξηγούσαν το σεξ με μελισσούλες και λουλουδάκια! Αυτή, προφανώς, είναι η μελισσούλα! (γέλια)
– Θα σε παρακαλούσα να μην κάνεις πλάκα με ένα τόσο σοβαρό θέμα, άλλωστε υπάρχει και ο σύζυγός της στη μέση, ο Ιωσήφ…
– Ναι, και μάντεψε τι προεξέχει στη μέση του μετώπου του Ιωσήφ… (γέλια)
– Σε παρακαλώ, μη ρίχνεις το επίπεδο τώρα…
– Μα για ποιο επίπεδο μιλάμε; Εδώ έχουμε καραμπινάτη περίπτωση μοιχείας: Η κυρία προφανώς διατηρούσε κάποια εξωσυζυγική σχέση, έμεινε έγκυος, και για να καλύψει τη μοιχεία της είπε στον άνδρα της ότι την γκάστρωσε…ένα λουλούδι! Τι στο διάολο, για βλάκες μας περνάει η κυρία;
– Λοιπόν, θα πάμε τώρα σε ένα διαφημιστικό διάλειμμα και όταν επιστρέψουμε θα έχουμε ζωντανή σύνδεση με την κυρία Μαρία, να μας τα πει κι η ίδια. Και μετά θα δούμε στιγμιότυπα από το ξέφρενο πάρτυ του βασιλιά Ηρώδη χθες το βράδυ. Μείνετε μαζί μας!

2. Μετά τη γέννηση του Χριστού, η μητέρα του θα γινόταν και πάλι σταρ, σε βραδινή εκπομπή τύπου Τριανταφυλλόπουλου:

– Θα δείτε τώρα, κυρίες και κύριοι, ένα απίστευτο ντοκουμέντο, αποκλειστικά στην εκπομπή μας, για την κατάντια του ΕΣΥ (σ.σ. Εβραϊκό Σύστημα Υγείας). Θα δείτε τη συγκλονιστική μαρτυρία μιας γυναίκας, η οποία γέννησε χθες σε μια φάτνη – αν είναι δυνατόν! – επειδή εκείνη την ώρα δεν υπήρχε διαθέσιμο ασθενοφόρο για να τη μεταφέρει στο πλησιέστερο νοσοκομείο! Κι όλα αυτά συνέβησαν, όχι σε κανένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό, αλλά στη Βηθλεέμ! Απίστευτα πράγματα. Βλέποντας το βίντεο, θα αναρωτηθείτε: «Μα συμβαίνουν τέτοια πράγματα εν έτει 1 μ.Χ.;». Ε, λοιπόν, συμβαίνουν. Πάμε στο βίντεο.

3. Θα προκαλούσε μεγάλες αντιδράσεις η ενέργειά του να επιτεθεί στους εμπόρους έξω από τον Ναό του Ηρώδη. Το βίντεο της επίθεσης θα έπαιζε σε όλα τα δελτία ειδήσεων και οι Πρετεντέρηδες της εποχής θα τον κατηγορούσαν ότι «υποσκάπτει τα θεμέλια της ελεύθερης αγοράς». Το σωματείο μικροπωλητών θα του έκανε μήνυση, ενώ το επόμενο πρωί οι μικροπωλητές θα έβγαιναν στις πρωινές εκπομπές και θα κλαιγόντουσαν για το πόσο τους κόστισε η κίνηση του Χριστού και θα δικαιολογούσαν έτσι τις αυξήσεις-φωτιά στα είδη τους.

4. Σεναριογράφοι, καναλάρχες και σκηνοθέτες θα τον πολιορκούσαν, ώστε να μεταφέρουν τις περίφημες παραβολές του σε τηλεοπτικό σίριαλ.

5. Μετά τον περίφημο περίπατό του πάνω στο νερό, οι καναλάρχες θα σφάζονταν στα πόδια του για να τον «κλείσουν» σε ένα καινούργιο ριάλιτι, που θα λεγόταν «Ο Διάδοχος του Jesus Christ».

6. Για μήνες ολόκληρους, η φημολογούμενη σχέση του Χριστού με τη Μαρία Μαγδαληνή θα μονοπωλούσε το ενδιαφέρον στις μεσημεριανές εκπομπές. Οι φήμες για το ποιον της Μαγδαληνής θα προκαλούσαν σάλο στην τοπική κοινωνία, ενώ χαμός θα γινόταν όταν θα έβγαινε στη φόρα ένα DVD με την Μαρία Μαγδαληνή σε ερωτικές περιπτύξεις με άγνωστο Γαλάτη.

7. Μεγάλη δημοσιότητα θα αποκτούσε και με το περίφημο θαύμα της μετατροπής του νερού σε κρασί στην Κανά. Τα δελτία ειδήσεων θα έκαναν εκτεταμένα ρεπορτάζ στο «ξέφρενο ρέιβ πάρτυ της Κανά» (θα έβγαινε σε παράθυρο και η περίφημη «μάνα ρέιβερ») και θα κατηγορούσαν ανοιχτά τον Χριστό ότι προωθούσε τον αλκοολισμό.

8. Αλλά φυσικά, εκεί που θα γινόταν ο απόλυτος χαμός θα ήταν στην ανάσταση του Λαζάρου. Ο Χαρδαβέλλας της εποχής θα αφιέρωνε εκπομπές επί εκπομπών στο θαύμα του Χριστού, προσπαθώντας να αποδείξει ότι είναι εξωγήινος. Στα δελτία ειδήσεων θα τον «θάβανε», επειδή εξασφάλιζε προνομιακή μεταχείριση στους «ημετέρους» του. Και φυσικά ο Λάζαρος και η γυναίκα του θα γινόντουσαν αμέσως σελέμπριτις, θα γυρνούσαν από κανάλι σε κανάλι να λένε την ιστορία τους, αργότερα θα αποκτούσαν και δική τους εκπομπή, και τελικά θα πέθαιναν διάσημοι και πλούσιοι.

9. Σκεφτείτε απλά τι θα έλεγε ο αντίστοιχος Σόμπολος της εποχής, όταν οι αρχές καταζητούσαν τον Χριστό. (επιβάλλεται και το απαραίτητο accent)

– Άκαρπες παραμένουν οι έρευνες της Αστυνομίας για τον εντοπισμό του επικίνδυνου τρομοκράτη Ιησού Χριστού, ο οποίος φέρεται να εμπλέκεται σε σειρά επιθέσεων εναντίον της πατρίδας και της πίστης μας. Ακόμα, καταζητούνται οι λεγόμενοι «μαθητές» του, οι συνεργοί του Χριστού, με κωδικά ονόματα «Πέτρος», «Ναθαναήλ», «Φίλιππος» και άλλα. Σϋμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για ψυχοπαθή εγκληματία με παραληρήματα μεγαλείου, που πιστεύει ότι είναι γιος του Θεού. Η Αστυνομία τον έχει επικηρύξει με το ποσό των 30 αργυρίων.

10. …και αν αυτά έλεγε πριν τη σύλληψη του Χριστού, φανταστείτε τι θα έλεγε αμέσως μετά (κρατάμε το γνωστό accent, βεβαίως)

– Η Ιουδαία μπορεί να κοιμάται επιτέλους ήσυχη, καθώς συνελήφθη τα ξημερώματα ο διαβόητος κακοποιός Ιησούς Χριστός, χάρη σε μια οργανωμένη προσπάθεια της Αστυνομίας, μετά από πληροφορίες που έδωσε στην Αστυνομία κάποιος «Ιούδας». Μαζί του οδηγήθηκε στο κρατητήριο και ένας εκ των μαθητών του, ονόματι Πέτρος, ο οποίος όμως αρνήθηκε ότι είχε την παραμικρή σχέση με τον Χριστό. Και μάλιστα τρεις φορές.

11. Και ενώ η Αστυνομία αναζητούσε μάταια τον Χριστό, οι παπαράτσι θα τον είχαν ήδη εντοπίσει: Δεκάδες φωτογραφίες και βίντεο από τον Μυστικό Δείπνο θα έβγαιναν στα κανάλια, αποκαλύπτοντας τους συγκλονιστικούς διαλόγους μεταξύ του Χριστού και των μαθητών του.

12. Μετά τη σύλληψη του Χριστού, θα ακολουθούσε το καθιερωμένο ρεπορτάζ. Μαθητές, φίλοι, συγγενείς και γείτονες του Χριστού θα δήλωναν έκπληκτοι μπροστά στην κάμερα ότι «ήταν ήσυχο παιδί, δεν πείραζε κανέναν».

13. Τις μέρες πριν την «ανταλλαγή» Χριστού-Βαραββά, τα δελτία ειδήσεων θα παρουσίαζαν κάθε μέρα κι ένα καινούργιο γκάλοπ διαφορετικής εταιρείας, που θα έδειχνε ότι το κοινό προτιμούσε, με ποσοστό 85%, να ελευθερωθεί ο Βαραββάς, έναντι 5% του Χριστού και 10% «Δεν ξέρω/Δεν απαντώ».

14. Επίσης, με την ευκαιρία της απελευθέρωσης του Βαραββά, η αντίστοιχη Τατιάνα της εποχής θα του έπαιρνε αμέσως συνέντευξη, στην οποία ο Βαραββάς θα δήλωνε ότι «έχω μετανιώσει γι’αυτά που έκανα», «ήμουν νέος και άπειρος» και «όταν μου είπαν να ληστέψουμε εκείνη την τράπεζα, μου πήρε λιγότερα από 5 λεπτά για να πω το ναι».

15. Οι κλασικοί κωλοτούμπες δημοσιογράφοι, που τον έβριζαν πατόκορφα όσο ζούσε, τη μέρα της σταύρωσής του θα θρηνούσαν για τον θάνατό του, με εκτεταμένα αφιερώματα στην πολυτάραχη ζωή του, συνεντεύξεις με τους μαθητές του και αποσπάσματα από τις καλύτερες παραβολές του.


Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι καινούργιο. Σήμερα έμαθα ότι μπορεί να φτάσεις στην άκρη του κόσμου για να βγάλεις μια φωτογραφία, όμως αυτό δεν έχει κανένα νόημα, αν δεν κάνεις μια βόλτα στη δική σου τη γειτονιά, να δεις τι υπάρχει εκεί γύρω. Έτσι, σε μία πολύ σύντομη (1 ώρα ακριβώς) απογευματινή βόλτα γύρω από τα λημέρια μου, βρήκα 5 πράγματα που τράβηξαν την προσοχή μου, τα οποία και απαθανάτισα στις παρακάτω φωτογραφίες:

(Χολαργός. Ένα τηλεκοντρόλ μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή.)

(Χαλάνδρι. Και η ερώτηση είναι: «Ποια είναι η ερώτηση;»)

(Χαλάνδρι. Έτσι όπως το βλέπω στην εικόνα, μάλλον δαιμονισμένο είναι. Φωνάξτε τον Άνθιμο να το εξορκίσει.)

(Χαλάνδρι. Επιτέλους, κάτι που θα μπορούσα να έχω ζωγραφίσει ακόμα κι εγώ. Ο αριστερός τύπος έχει νεύρα.)

(Χολαργός, σε τζάμι εγκαταλελειμένου κτιρίου επί της Μεσογείων. Μακράν το καλύτερο της ημέρας. Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του άγνωστου καλλιτέχνη…)


Αααααααααχ…Πλησιάζει πάλι το Πάσχα…Και αυτό σημαίνει πρακτικά δύο πράγματα: Πρώτον, ήρθε η ώρα του Πέτρου Γαϊτάνου να χεστεί στο τάλιρο (καλά, τις υπόλοιπες 330 μέρες του χρόνου πώς ζει;). Και δεύτερον, ήρθε η ώρα να πλημμυρίσουν οι τηλεοράσεις μας από τα πατροπαράδοτα «πασχαλινά» φιλμ που γυρίστηκαν μερικές δεκαετίες πριν: «Ο Ιησούς Από τη Ναζαρέτ», «Βαραββάς», ξέρετε τώρα. Όλοι τα έχουμε δει έστω και για λίγο, σε μια στιγμή ασυνείδητης (και ανεξήγητης) πασχαλινής κατάνυξης.

Ωστόσο, αυτές οι ταινίες έχουν τόση σχέση με το ελληνικό Πάσχα, όση και ο Καλιγούλας με το σούσι. Αν όντως οι ταινίες που προβάλλονταν πριν το Πάσχα ήθελαν να έχουν επαφή με την πραγματικότητα, τότε θα έμοιαζαν περισσότερο με τις ακόλουθες:


Θα παραδεχτώ κάτι που δε με τιμά ιδιαίτερα: Μέχρι πριν λίγες ώρες, δεν είχα ιδέα πού έπεφτε το Κουκάκι. Το ανακάλυψα τυχαία, όταν βρέθηκα εκεί από σπόντα το απόγευμα. Μετά από μία αναγνωριστική βόλτα μίας ώρας και 6 φωτογραφίες, αποφάσισα ότι θα επιστρέψω σύντομα. Οπότε, δείτε τις σημερινές φωτογραφίες σαν πρόλογο γι’αυτό που θα ακολουθήσει σύντομα, και θα είναι το κυρίως θέμα. Πάμε;

(Αστρική σκόνη στα κύτταρά μου; Πρέπει να το πάρω απόφαση μια μέρα και να τα ξεσκονίσω επιτέλους. Αράχνες θα πιάσουν.)

(Αυτό χρειάστηκε να το ψάξω στο Google για να το καταλάβω: Είναι απόσπασμα από τον «Άμλετ». Και πάλι, βέβαια, δε βγάζει και πολύ νόημα, αλλά είναι ωραίο να σκέφτεσαι ότι ο Σέξπιρ κυκλοφορεί ελεύθερος κάπου στην Αθήνα.)

(Θα μπορούσε να γίνει και ταινία: Ο Μέορας και το Μεόρι του. Κατά το «Ο Πέτρος και τα Κορίτσια του». Αλλά στο πιο μελό.)

(Να γιατί η βλακεία είναι αήττητη: Γιατί οι βλάκες πάνε και τη διαδίδουν σε εθελοντική βάση, ενώ οι σοφοί θέλουν ένα σκασμό λεφτά για να διαδώσουν τη γνώση. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος.)

(Τι κόλλημα κι αυτό, να πρέπει να περνάνε όλοι οι νέοι δρόμοι πάνω στα ερείπια των παλιών…Δηλαδή τόσο δύσκολο είναι να κάνουμε μια παράκαμψη, να τον φτιάξουμε αλλού τον δρόμο;)

(Τελικά, ο Μόλντερ έκανε λάθος: Η αλήθεια βρίσκεται εδώ μέσα.)


Η φωτογραφία είναι από εκείνη την περιοχή που δεν είναι ακριβώς Κολωνάκι, αλλά δεν είναι και ακριβώς Εξάρχεια. Είναι κάπου ενδιάμεσα, είναι το μεταίχμιο μεταξύ των δύο. Κι αν το να βρίσκεσαι στο μεταίχμιο είναι πάντα συναρπαστικό (πολλές φορές κουραστικό, δύσκολο, οδυνηρό, αλλά οπωσδήποτε συναρπαστικό), το να βρίσκεσαι στο μεταίχμιο μεταξύ δύο περιοχών που είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όσο η νύχτα με τη μέρα, είναι απλά υπέροχο. Εκεί που οι «κουκουλοφόροι», οι «αναρχικοί», οι «ανυπότακτοι» συνυπάρχουν με τους «τρέντηδες», τους «δήθεν», τους «Κολωνακιώτες». Συνυπάρχουν, όχι ειρηνικά, βέβαια. Απλώς, κυκλοφορούν στον ίδιο δρόμο, Τρέφουν την ίδια αδιαφορία ο ένας για τον άλλο, αλλά κυκλοφορούν δίπλα-δίπλα. Ο ένας μπορεί να κατευθύνεται σε κάποιο μπαράκι των Εξαρχείων, ο άλλος προς κάποιο κυριλέ κολωνακιώτικο hot spot. Αλλά για λίγο, οι δρόμοι τους συναντιούνται. Εκεί, στο μεταίχμιο. Στο περίπου, στο ανάμεσα, στο «εκεί πέρα». Στο μίξερ των ψυχών. Και, όσο απρόσωπες και ασυναίσθητες και να είναι αυτές οι συναντήσεις, τελικά αφήνουν τα σημάδια τους. Όπως έγινε σε αυτόν τον τοίχο στη Σκουφά…


To «Ελλάδα Έχεις Ταλέντο» επιστρέφει. Το X-Factor έχει ήδη κάνει δύο κύκλους. Ποιο ριάλιτι δεν θα κάνει δεύτερο κύκλο; Ο «Διάδοχος του Uri Geller». Κρίμα, γιατί θα ζούσαμε ακόμα περισσότερες επικές στιγμές mentalism και dementialism. Ας δούμε τα «πειράματα» που θα μπορούσε να κάνει ο καmentalist (καμένος + mentalist) αν το ριάλιτι έκανε και δεύτερο κύκλο:

1. To πείραμα «Πάμελα Άντερσον»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Οι γυναίκες να έρθουν κοντά στην τηλεόραση και να ακουμπήσουν το στήθος τους πάνω σε αυτήν.

Τι  κάνει στο στούντιο: Καλεί στη σκηνή μία εκ των καλεσμένων (όλως τυχαίως, την πιο κουκλάρα) και της πιάνει τα στήθη.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΦΟΥΣΚΩΣΕ! ΦΟΥΣΚΩΣΕ! ΦΟΥΣΚΩΣΕ!

Αποτέλεσμα: Δε φαίνεται να έχει αλλάξει κάτι στο σώμα της κυρίας, όμως ο Geller εκστασιάζεται: «Κοιτάξτε, ακόμα μεγαλώνουν!», αναφωνεί έκπληκτος.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Το τηλεφωνικό κέντρο κατακλύζεται από τηλεφωνήματα ευτυχισμένων γυναικών, που επιτέλους έχουν το στήθος που ονειρευόντουσαν, και μάλιστα χωρίς επέμβαση. Μάλιστα, μία εξ αυτών τονίζει ότι το στήθος της έγινε τόσο μεγάλο, που όταν γύρισε να το δείξει στον άνδρα της, τον χτύπησε με αυτό κατά λάθος και τον τραυμάτισε θανάσιμα. Ωστόσο, ένας αγανακτισμένος τηλεθεατής παραπονιέται ότι ο Γκέλερ μπερδεύτηκε και, αντί να μεγαλώσει το στήθος της γυναίκας του, μεγάλωσε το δικό του.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Ελπίζω η γυναίκα μου να μας βλέπει απόψε»

2. Το πείραμα «Back to the grave»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Να φέρει κοντά στην τηλεόραση όλα τα ρολόγια, τα κινητά τηλέφωνα και όποια άλλη συσκευή είχε επιδιορθώσει ως δια μαγείας ο ίδιος στο πρώτο επεισόδιο της εκπομπής του.

Τι  κάνει στο στούντιο: Βάζει μπροστά του σε ένα τραπέζι ένα σωρό ηλεκτρικές συσκευές, οι οποίες δουλεύουν μια χαρά.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΧΑΛΑΣΕ! ΧΑΛΑΣΕ! ΧΑΛΑΣΕ!

Αποτέλεσμα: Ξαφνικά, τα ρολόγια σταματάνε να χτυπάνε, οι ηλεκτρονικές συσκευές δε λειτουργούν και η εκπομπή διακόπτεται, επειδή οι κάμερες και όλος ο ηλεκτρονικός  εξοπλισμός του στούντιο αχρηστεύεται.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Εκατοντάδες εξοργισμένοι τηλεθεατές καταριούνται τον Uri Geller. Άλλος γιατί έτυχε να έχει κοντά στην τηλεόραση τον υπολογιστή και αυτός χάλασε, άλλος γιατί μόλις είχε πάρει την τηλεόρασή του από το σέρβις, και ξαναχάλασε, άλλος γιατί το κινητό του εξερράγη και έσπασε σε κομματάκια. Μόνο ένας από τους τηλεθεατές που τηλεφωνούν φαίνεται χαρούμενος, κι αυτό επειδή, χάρη στο κόλπο του Geller, σταμάτησε να λειτουργεί ο βηματοδότης της πεθεράς του και έμ εινε στον τόπο.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Uri, μας τα χάλασες…»

3. Το  πείραμα «Τζον Χολμς»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Να πλησιάσουν οι άνδρες στην οθόνη της τηλεόρασης και να κρατάνε με το ένα χέρι την τηλεόραση και με το άλλο τα απόκρυφά τους.

Τι  κάνει στο στούντιο: Ζητάει έναν εθελοντή. Εμφανίζονται πάνω από 400 και διαλέγει αυτόν που του φαίνεται πιο απελπισμένος.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΨΗΛΩΣΕ! ΨΗΛΩΣΕ! ΨΗΛΩΣΕ!

Αποτέλεσμα: Εμφανίζεται ένα εξόγκωμα μέσα από το παντελόνι του εθελοντή – το οποίο μοιάζει ύποπτα με αγγούρι στο σχήμα. Πάντως, ο Γκέλερ ενθουσιάζεται και αρχίζει τις υστερίες του.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Ελάχιστα τηλεφωνήματα δέχεται το τηλεφωνικό κέντρο, και από αυτά τα περισσότερα είναι από απογοητευμένους τηλεθεατές που ήλπιζαν ότι ο Γκέλερ θα τους έκανε Γκουσγκούνηδες εν μία νυκτί. Η επίσημη γραμμή του mentalist είναι ότι «δεν το πίστεψαν αρκετά».

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Μεγάλα πράγματα απόψε από τον Uri Geller!»

4. Το πείραμα «Jesus Christ Superstar»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Να φέρει κοντά στην τηλεόραση οποιοδήποτε άτομο με κινητικά προβλήματα: Σκεβρωμένες γιαγιάδες, αναπήρους με καροτσάκια, οποιονδήποτε.

Τι  κάνει στο στούντιο: Ανεβάζει στη σκηνή έναν γεράκο 97 χρονών, ο οποίος κινείται με «πι» και κάνει τα 100 μέτρα σε 9,67 ώρες.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΠΕΡΠΑΤΑ! ΠΕΡΠΑΤΑ! ΠΕΡΠΑΤΑ!

Αποτέλεσμα: Ως δια μαγείας, ο παππούς πετάει κάτω το «πι» και αρχίζει και τρέχει γύρω-γύρω σαν τον Φόρεστ Γκαμπ. Αλλά μετά από ένα-δυο λεπτά σωριάζεται κάτω και δεν ξανασηκώνεται. Πέφτουν αμέσως διαφημίσεις.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Αρκετά άτομα με ειδικές ανάγκες διαμαρτύρονται τηλεφωνικά για την κοροϊδία του Γκέλερ, αφού το κόλπο αποδεικνύεται κάλπικο. Ωστόσο, υπάρχει και ένα τηλεφώνημα από έναν έκπληκτο γονιό, ο οποίος είδε το μόλις 2 μηνών παιδί του να σηκώνεται και να περπατάει μέχρι την κουζίνα, να ανοίγει το ψυγείο και να πιάνει ένα κουτάκι μπίρας. Κατόπιν αυτής της μαρτυρίας, ο mentalist ξεκαθαρίζει ότι το πείραμα στέφθηκε με επιτυχία και ότι το παιδί πραγματικά το πίστεψε, γι’αυτό και περπάτησε.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Ωχ! Ο παππούς έγινε τούρμπο!»

5. Το  πείραμα «Γκολ και φύγαμε για τελικό»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Απλώς να πουν τη μαγική λέξη όταν τους ζητηθεί.

Τι  κάνει στο στούντιο: Συνδέεται ζωντανά με το γήπεδο Καραϊσκάκη, όπου παίζει ο Ολυμπιακός ματς πρωταθλήματος και στο 88’ είναι ακόμα 0-0.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΣΚΟΡΑΡΕ! ΣΚΟΡΑΡΕ! ΣΚΟΡΑΡΕ!

Αποτέλεσμα: Ως εκ θαύματος, ο Ντιόγκο (ναι, ο Ντιόγκο!) σουτάρει, η μπάλα φεύγει μέσα από τα χέρια του τερματοφύλακα και καταλήγει στα δίχτυα! Ο Γκέλερ χτυπιέται και ουρλιάζει χαρούμενος, λες και ήταν Ολυμπιακός από μικρό παιδί. Ο Φερεντίνος το ίδιο – αλλά αυτός τουλάχιστον έχει λόγο.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Πέρα από τους οπαδούς του Ολυμπιακού, που πίνουν νερό στ’όνομα του Γκέλερ, υπάρχουν τηλεφωνήματα από έξαλλους παράγοντες του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ και άλλων ομάδων, που απαιτούν στην επόμενη εκπομπή ο Γκέλερ να κάνει το ίδιο και στο δικό τους παιχνίδι, ενώ ένας σκάουτερ της Μπαρτσελόνα που παρακολουθούσε την εκπομπή ζητά τη βοήθεια του mentalist για να αρχίσει να σκοράρει ο Ιμπραϊμοβιτς.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Όχι ρε γαμώτο, και το’χα παίξει Χ2»

6. Το  πείραμα «AGB Madness»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Να μην αλλάξει κανάλι, γιατί κατά τη διάρκεια των διαφημίσεων θα κάνει τις απαραίτητες ρυθμίσεις για να πετύχει το κόλπο

Τι  κάνει στο στούντιο: Τίποτα, απλώς κοιτάει την κάμερα.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΚΛΕΙΣΕ! ΚΛΕΙΣΕ! ΚΛΕΙΣΕ!

Αποτέλεσμα: Όλες οι τηλεοράσεις που ήταν εκείνη την ώρα γυρισμένες στον ΑΝΤ1 κλείνουν από μόνες τους. Ο Γιούρι Γκέλερ πανηγυρίζει για το φοβερό του επίτευγμα – αλλά δεν τον βλέπει κανείς.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Το κοινό είναι διχασμένο. Άλλοι τηλεφωνούν για να εκφράσουν την ευγνω μοσύνη τους που επιτέλους βρέθηκε κάποιος να τους κλείσει την τηλεόραση, ενώ άλλοι διαμαρτύρονται ότι έπεσαν στο ζάπινγκ πάνω στον Γκέλερ, επειδή είχε διαφημίσεις στο Mega, και τρόμαξαν όταν έκλεισε η τηλεόραση από μόνη της – νόμιζαν ότι έκανε πάλι το «ΧΑΛΑΣΕ, ΧΑΛΑΣΕ». Επίσης, ένας τηλεθεατής τηλεφωνεί πραγματικά εξαγριωμένος. Είναι ο πρόεδρος του ΑΝΤ1, που βλέπει τα νούμερα της AGB να πέφτουν στο πρωτοφανές 0%, έστω και για λίγο. Η εκπομπή διακόπτεται και ο Φερεντίνος με τον Γκέλερ απολύονται.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «***ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ***»

7. Το  πείραμα «Όχι πια χυλόπιτα»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Να φέρουν κοντά στην τηλεόραση τα κινητά ή τα σταθερά τους τηλέφωνα και να σκεφτούν αυτόν (ή αυτή) από τον οποίο (ή την οποία) περιμένουν τηλέφωνο, αλλά δεν τους έχει πάρει ακόμα.

Τι  κάνει στο στούντιο: Βγάζει το δικό του κινητό τηλέφωνο και το αφήνει στο τραπέζι μπροστά του.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΧΤΥΠΑ! ΧΤΥΠΑ! ΧΤΥΠΑ!

Αποτέλεσμα: Το κινητό μπροστά από τον Γκέλερ χτυπάει! Είναι η γυναίκα του, που του θυμίζει όπως θα γυρίζει το βράδυ να φέρει κανένα σουβλάκι να φάνε. Ταυτόχρονα, δεκάδες κινητά στο στούντιο αρχίζουν να χτυπάνε και προκαλείται πανδαιμόνιο από τους θεατές που σπεύδουν να τα σηκώσουν, περιμένοντας να ακούσουν την πολυπόθητη φωνή.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Δεκάδες απογοητευμένες κοπέλες και αγόρια τηλεφωνούν για να πουν τον πόνο τους, ότι δηλαδή χτύπησε το τηλέφωνο εκείνη την ώρα, το σήκωσαν όλο ενθουσιασμό, αλλά ήταν λάθος, ή η θεία τους η Μερόπη που ήθελε να δει τι κάνουν. Ο Γκέλερ υποστηρίζει ότι το πείραμα πέτυχε, αλλά ο ΟΤΕ έμπλεξε τις γραμμές και του το χάλασε.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Έλα, δεν μπορώ τώρα, κάνω εκπομπή. Θα σε πάρω στις διαφημίσεις»


Όταν είσαι 18, τα πάντα σου φαίνονται μίζερα, παντού γύρω σου βλέπεις μαύρα χάλια, και θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο. Μεγαλώνοντας, τα πάντα σου φαίνονται μίζερα, παντού γύρω σου βλέπεις μαύρα χάλια, αλλά ξέρεις ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, οπότε απλά τον αποδέχεσαι παθητικά. Και μετά συμβαίνει *κάτι* γύρω σου, το οποίο σε κάνει ξανά 18 χρονών.

Κάτι τέτοιο συνέβη πρόσφατα στη γειτονιά μου, και χάρη σε αυτό ξαναβρήκα την πίστη μου στις απεργίες, στην κοινωνική αντίδραση, στην «επανάσταση», ακόμα και στο ανθρώπινο είδος εν γένει. Μια πίστη η οποία με είχε εγκαταλείψει εδώ και χρόνια, αλλά πλέον επιστρέφει δριμύτερη.

Ο δρόμος στον οποίο βρίσκεται το σπίτι μου ήταν ένας κλασικός δρόμος των προαστίων της Αθήνας. Διπλής κατεύθυνσης (αλλά όχι αρκετά φαρδύς για δρόμος διπλής κατεύθυνσης), με πολλά καταστήματα κατά μήκος του, και δεκάδες αυτοκίνητα σταθμευμένα και στις δύο πλευρές του ήδη στενού δρόμου, τα οποία δυσκόλευαν αφάνταστα τη διέλευση των αυτοκινήτων. Ήταν ένας δρόμος που απέφευγα όσο μπορούσα όταν οδηγούσα, γιατί ήξερα ότι κάπου θα «κολλήσω», εξαιτίας κάποιου καραγκιόζη, ο οποίος θα είχε διπλοπαρκάρει στην άκρη του δρόμου, εμποδίζοντας την ομαλή κυκλοφορία των οχημάτων.

Και το καλύτερο δεν σας το είπα ακόμα: Από αυτόν τον δρόμο περνούσαν και λεωφορεία. Λεωφορεία που ανέβαιναν και κατέβαιναν τον δρόμο, και πάντα αντιμετώπιζαν προβλήματα. Ειδικά αν τύχαινε να «συναντηθούν» σε κάποιο σημείο του δρόμου, τότε πια ήταν μαθηματικά βέβαια η ταλαιπωρία, αφού σχεδόν ποτέ δεν υπήρχε τρόπος να κάνει στην άκρη το ένα λεωφορείο, ώστε να περάσει το άλλο. Η δικτατορία των (παράνομα) σταθμευμένων αυτοκινήτων έκανε ό,τι ήθελε.

Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι γι’αυτήν την κατάσταση. Πίστευα ότι επρόκειτο για κλασική περίπτωση νεοελληνικής βλακείας, η οποία είναι ανίατη. Τι θα μπορούσε, άλλωστε, να κάνει κάποιος; Ουσιαστικά, όλους τους εξυπηρετούσε αυτή η κατάσταση. Γιατί, όσο και να γκρινιάζουμε, η ασυδοσία μας βολεύει όλους κατά βάθος: Κάποια στιγμή, θα θελήσουμε να την εκμεταλλευτούμε κι εμείς προς όφελός μας, και τότε πρέπει αυτή να είναι νομιμοποιημένη, ώστε να μην υποστούμε καμία συνέπεια. Κι εγώ, άλλωστε, μερικές φορές εκμεταλλεύτηκα αυτήν την κατάσταση. Δεν είμαι και περήφανος που το παραδέχομαι, αλλά έτσι είναι.

Οι μόνοι που πραγματικά πλήττονταν από αυτήν την κατάσταση ήταν οι οδηγοί των λεωφορείων, οι οποίοι καθημερινά «έφτυναν αίμα» για να ξεφύγουν από τον εφιάλτη αυτού του δρόμου. Η δουλειά τους, όμως, δεν είναι να κάνουν μανούβρες για να αποφύγουν τα παρκαρισμένα οχήματα, ούτε να κορνάρουν μανιασμένα για να καταλάβει ο μαλάκας που έχει παρκάρει πάνω στον δρόμο ότι εμποδίζει τη διέλευση του λεωφορείου. Η δουλειά τους είναι να εκτελούν ένα συγκεκριμένο δρομολόγιο, μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια (τα οποία και συνήθως δεν τηρούνται για άλλους λόγους, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία που δεν κολλάει εδώ).

Έτσι, με αφορμή ένα σχεδόν καθημερινό μικροατύχημα που συνέβη πριν από δύο εβδομάδες, οι οδηγοί των λεωφορείων της συγκεκριμένης γραμμής πήραν μια τολμηρή απόφαση: Άλλαξαν από μόνοι τους την διαδρομή του λεωφορείου, αποφεύγοντας να περνούν από τον συγκεκριμένο δρόμο και στερώντας ουσιαστικά τη συγκοινωνία από τους κατοίκους που διέμεναν σε αυτόν.

Όταν το πληροφορήθηκα, μου φάνηκε χαζό. Σκέφτηκα ότι θα κρατούσε 2-3 μέρες, και μετά θα υπήρχαν διαμαρτυρίες από τους κατοίκους, και αντιδράσεις από τους ανωτέρους των οδηγών, και θα αναγκάζονταν να επιστρέψουν στην γνωστή, εφιαλτική τους διαδρομή. Έτσι λειτουργούν πάντα τα πράγματα στην Ελλάδα. Σωστά;

Λάθος. Γιατί οι οδηγοί δεν το έβαλαν κάτω. Πήγαν στον Δήμαρχο, έκαναν τα παράπονά τους, συνέχισαν την ιδιότυπη «απεργία» τους.

Και πάλι, δεν πίστευα ότι κάτι θα άλλαζε. Η ελληνική πραγματικότητα με έχει κάνει πολύ δύσπιστο για να δώσω βάση σε τέτοιου είδους διαμαρτυρίες.

Και ξαφνικά, την προηγούμενη εβδομάδα βγήκα από το σπίτι και δεν πίστευα στα μάτια μου: Κανένα σταθμευμένο αυτοκίνητο, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά από τον δρόμο. Οι άκρες των πεζοδρομίων βαμμένες κίτρινες, υποδηλώνοντας ότι απαγορεύεται η στάθμευση (πολύ χρήσιμο για όσους δεν καταλαβαίνουν την πινακίδα που βρίσκεται πάνω στο πεζοδρόμιο, αυτή με το κόκκινο «Χ»). Μια ερυθρόλευκη ταινία κολλημένη κατά μήκος του δρόμου, και πάνω της κάθε 50 μέτρα μια ανακοίνωση: «Παρακαλούμε μην παρκάρετε εδώ, γιατί εμποδίζετε τη διέλευση των λεωφορείων». Και τα αυτοκίνητα να πηγαινοέρχονται χωρίς καθυστερήσεις και επιδέξιες μανούβρες! Έπρεπε να κοιτάξω στη γωνία και να δω το όνομα του δρόμου για να σιγουρευτώ πως βρισκόμουν στον ίδιο δρόμο που με ταλαιπωρούσε τα τελευταία 10 χρόνια.

Την ίδια μέρα, τα λεωφορεία επανήλθαν στο κανονικό τους δρομολόγιο. Από τότε δεν έχει δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα στη διέλευση των οχημάτων. Τώρα πια δεν αποφεύγω να κυκλοφορώ με το αυτοκίνητο σε αυτόν τον δρόμο – αντίθετα, το απολαμβάνω!

Φυσικά, υποψιάζομαι πως όλο αυτό δεν έγινε από τη μία μέρα στην άλλη. Φαντάζομαι ότι θα πέσανε κλήσεις με το τσουβάλι. Όπως και να’χει, δυσκολεύομαι ακόμα να πιστέψω τι έγινε, και κυρίως ΠΩΣ έγινε: Από μια τολμηρή πρωτοβουλία μερικών οδηγών λεωφορείου, οι οποίοι αποφάσισαν να αλλάξουν αυτό που τους ταλαιπωρούσε καθημερινά – και όχι μόνο αυτούς.

Έτσι αλλάζει ο κόσμος, κυρίες και κύριοι. Με τολμηρές πρωτοβουλίες. Με αντίδραση στις καθημερινές «δικτατορίες». Και δε χρειάζεται να είσαι 18 χρονών για να το καταλάβεις αυτό.

Hasta la revolucion!


Από τότε που ήμουν ένας ταπεινός και άβγαλτος φοιτητής Δημοσιογραφίας (δηλαδή πριν 5 χρόνια), αυτό που πραγματικά ήθελα να κάνω ήταν μια εκπομπή στο ραδιόφωνο. Η τηλεόραση δε με ενδιέφερε ποτέ (και, πολύ περισσότερο, δεν την ενδιαφέρω εγώ), ενώ τα γραπτά κείμενα ωραία είναι, δε λέω, αλλά το ραδιόφωνο έχει άλλη χάρη. Είναι αλλιώς να ακούς τη φωνή του άλλου σε πραγματικό χρόνο, και αλλιώς να διαβάζεις ετεροχρονισμένα αυτά που έχει γράψει.

Σήμερα, χάρη στον Gog, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα: Συμμετείχα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, έστω και σαν καλεσμένος! Εντάξει, μπορεί να με άκουσαν μόνο 5-6 φίλοι και συγγενείς, αλλά η πρώτη ραδιοφωνική εμπειρία είναι το κάτι άλλο, ακόμα κι αν δε σε ακούσει κανείς. Όπως και όταν έγραψα το πρώτο μου post σε αυτό το blog: Δεν περίμενα ότι θα με διάβαζε κανείς, αλλά το έκανα για την εμπειρία.

Μπαίνοντας στο λιλιπούτειο στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού, ένιωσα κάπως κλειστοφοβικά. Είναι κάπως παράξενη η αίσθηση ότι από ένα τόσο μικρό δωματιάκι βγαίνουν στον έξω κόσμο ένα σωρό σκέψεις, πληροφορίες, μουσικές ή ό,τι έχει κανείς να προσφέρει. Κι όλα αυτά, με μοναδικό «όπλο» το μικρόφωνο που βρίσκεται μερικά εκατοστά μακριά από το πρόσωπό σου, και σύμμαχο τα μεγάλα ακουστικά, που σε βοηθούν να ακούς τον εαυτό σου και να διορθώνεις τα λάθη σου.

Δεν έχω λόγο να το κρύψω: Είχα μπόλικο άγχος. Και όχι μόνο από αυτό το «καλό» άγχος, το δημιουργικό, που σου δίνει μια ώθηση παραπάνω να πετύχεις, αλλά και από το «κακό» άγχος, αυτό που σε κάνει ρεζίλι σε χρόνο dt. Νομίζω ότι ήταν κάτι το απόλυτα φυσιολογικό – έτσι ακριβώς ένιωθα και στην 5η Δημοτικού, όταν κληρώθηκα να πω το ποιηματάκι της 28ης Οκτωβρίου μπροστά σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο. Βέβαια, εκεί τα κατάφερα μια χαρά τελικά. Ούτε ένα σαρδάμ δεν είχα κάνει.

Στην παρθενική μου παρουσία σε ραδιοφωνική εκπομπή, ωστόσο, δεν ήταν και τόσο ρόδινα τα πράγματα. Ίσως, βέβαια, αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι το ποιηματάκι στην 5η Δημοτικού διήρκεσε 30 δευτερόλεπτα, ενώ η εκπομπή κράτησε δύο ώρες. Ναι, μάλλον εκεί οφείλεται.

Γενικά, το πρόβλημα που έχω πάντα όταν μιλάω, είναι ότι θέλω να πω όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο. Δεν έχω ιδέα γιατί το κάνω αυτό και από πού πηγάζει. Είναι σαν να μου έχουν ένα πιστόλι στον κρόταφο μονίμως και να με απειλούν ότι θα πατήσουν τη σκανδάλη αν σταματήσω να μιλάω. Και φυσικά αυτό φάνηκε και στην εκπομπή: Βιαζόμουν, «πατούσα» τις λέξεις τη μία πάνω στην άλλη, τέτοιες ομορφιές. Και να πεις ότι δεν ήμουν προετοιμασμένος; Μια χαρά προετοιμασμένος ήμουν, είχα μπροστά μου τις σημειώσεις μου.

Επίσης, κατά τη διάρκεια της εκπομπής υπέπεσα σε μία μεγαλειώδη γκάφα, από αυτές που κλαις από τα γέλια όταν τύχει να τις ακούσεις live. Μου έχει μείνει ένα μίνι ψυχολογικό τραύμα από αυτήν την γκάφα, αλλά νομίζω πως οφείλεται στο τρακ του πρωτάρη (όσο για την τύχη του πρωτάρη, αυτή είναι μάλλον κάτι σαν αστικός θρύλος). Θα μου περάσει σύντομα, ελπίζω.

Ένα μάθημα που πήρα σήμερα: Αν θες να έχεις μαζί σου σημειώσεις σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, τα μπλοκάκια τσέπης ΔΕΝ είναι καθόλου καλή ιδέα. Χάνεις τις σελίδες, ακούγονται στο live, χάνεις χρόνο και γίνεσαι και ρεζίλι. Τώρα ξέρεις τι μπλοκ να φέρεις.

Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το πόσο γρήγορα περνούσαμε από τον χαβαλέ του off-air, στην σοβαρότητα του on-air. Λες και μόλις άναβε το φωτάκι γινόμασταν άλλοι άνθρωποι. Μου θύμισε το σχολείο, όταν φωνάζαμε και γελούσαμε μέσα στην τάξη πριν αρχίσει το μάθημα, και με το που έμπαινε η καθηγήτρια, παίζαμε «στρατιωτάκια ακίνητα, αμίλητα, αγέλαστα». Και μετά από 5 λεπτά ξαναφωνάζαμε και ξαναγελούσαμε. Ακριβώς αυτό.

Οι κριτικές για την παρουσία μου, όσο μπορώ να τις «φιλτράρω» για την αντικειμενικότητά τους, ήταν γενικά καλές. Δεν είμαι σίγουρος ότι μου «πάει» το ραδιόφωνο, αλλά εγώ σίγουρα το «πάω» με χίλια. Και ελπίζω κάποτε, μακροπρόθεσμα, να αποκτήσω και δική μου εκπομπή. Ποιος θα την ακούει δεν ξέρω, αλλά τέλος πάντων…

Κλείνοντας, να ευχαριστήσω και πάλι τον Gog για την πρόσκληση και την ευκαιρία που μου έδωσε να ξεδιπλώσω το αμφίβολο ταλέντο μου στα ερτζιανά. Ήταν μια πολύ χρήσιμη εμπειρία, που δε θα ξεχάσω ποτέ. Γιατί την πρώτη φορά, είτε είναι στο σεξ, είτε είναι στο ραδιόφωνο, είτε είναι σε οτιδήποτε άλλο, δεν την ξεχνάς ποτέ…


Επόμενη σελίδα: »