Ο γάμος είναι ευλογία από το Θεό. Έτσι μου έχουν πει, έτσι λέω. Ναι, αλλά αν ο γάμος γίνεται 300 χιλιόμετρα από το σπίτι σου και πρέπει να ταξιδέψεις αυθημερόν, να παραστείς στην τελετή και στο γλέντι και να ξυπνήσεις το άλλο πρωί κατά τις 8 για να ψηφίσεις (άλλα 60 χιλιόμετρα δρόμος…) και να πάρεις το δρόμο της επιστροφής όσο πιο νωρίς γίνεται, διανύοντας ακόμα 300 χιλιόμετρα; Τότε, είναι κατάρα από το Θεό. Ή τον γαλαξιακό φαρσέρ, αν προτιμάτε.
Ο Γολγοθάς ξεκινάει το Σάββατο το πρωί. Πρωινό ξύπνημα, καφές στον δρόμο (για την ακρίβεια σοκολάτα, γιατί με τον καφέ έχω περίπου τη σχέση που έχει ο Δράκουλας με τα σκόρδα), ευτυχώς είχα προνοήσει για τη μουσική και είχα φτιάξει 2 CD με χαρούμενα τραγούδια (δεν ξέρω αν σας έχει τύχει να ακούσετε το Love Generation υπό καταρρακτώδη βροχή…είναι ο ορισμός του σουρρεαλισμού!), κι έτσι το τρίωρο ταξίδι πέρασε σχετικά ανώδυνα.
Ο γάμος είναι το απογευματάκι. Ο ξάδερφός μου παντρεύεται, θα μπορούσα να λείπω; Όχι βέβαια! Επίσης, θα μπορούσα να φορέσω κάτι άνετο; Όχι βέβαια! Ήμουν υποχρεωμένος να φορέσω το «καλό» μου πουκάμισο (που κανένας αξιοπρεπής κλόουν δε θα επέλεγε για την παράστασή του στο τσίρκο), το μοναδικό μου σακάκι και τα ελεεινά «καλά» μου παπούτσια. Το αρχικό μου σχέδιο να φορέσω απλά ένα τζιν και ένα t-shirt με στάμπα «Και του χρόνου!» ναυάγησε άδοξα λόγω κοινωνικής κατακραυγής.
Φτάνουμε έξω από την εκκλησία. Και οι δύο οικογένειες μαζεμένες σε πηγαδάκια, ο γαμπρός να ξεροσταλιάζει στα σκαλιά και οι απανταχού συγγενείς να έρχονται κατά πάνω μου σαν αδέσποτες μολότωφ: Αγκαλιές, φιλιά, «βρε πόσο μεγάλωσες» (τι λες ρε γιαγιά, από το προηγούμενο Σάββατο μεγάλωσα; Αλτσχάιμερ;) και οι λοιπές killer ατάκες ήταν εκεί. Το μόνο που κάπως με έσωσε ήταν το ότι η νύφη ήρθε στην ώρα της, γεγονός που από το σόι του γαμπρού ερμηνεύτηκε ως ένδειξη σεβασμού, μην την πάρει στο κρανίο και την αφήσει σύξυλη. Επειδή ανήκα στο σόι του γαμπρού, άκουσα πολλά παρόμοια: «Αν είναι έτσι τη μέρα του γάμου της πώς είναι κανονικά;», «Κοίτα το μαλλί της, έχει ψαλίδα» και πολλά άλλα. Μόνο η Θεοπούλα έλειπε, να μου ψιθυρίζει στο αυτί πως η νύφη της είναι κοντή.
Την τελετή λίγο πολύ την ξέρετε. Βαρετά πράγματα, μονόλογος του παπά, όλος ο κόσμος σχολιάζει το ζεύγος. Ξαφνικά, ακούγεται μια μαγική φράση, που έχει στο κοινό την επίδραση που έχει η λέξη «McDonald’s» στην Αιθιοπία: Όλοι σηκώνονται στις μύτες και κοιτάζουν προς το επίκεντρο της δράσης με αγωνία. Ποια είναι αυτή η φράση; «Η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα». Τον πάτησε η νύφη; Θα του βάλει τα δυο πόδια σ’ένα παπούτσι. Δεν τον πάτησε; Φοβάται μην τσαντιστεί και ακυρώσει το γάμο (ναι, το άκουσα ΚΑΙ αυτό!). Για την ιστορία, η νύφη δεν του πάτησε το πόδι.
Και μετά από λίγο, μια δεύτερη μαγική φράση ξεσηκώνει το πλήθος: «Ησαϊα χόρευε». Στην προτροπή του παπά, το πλήθος απαντά με μία άνευ προηγουμένου ομοβροντία ρυζιού, η οποία παίρνει σβάρνα το ζέυγος, τους γονείς τους, τους κουμπάρους, τον παπά και όλους όσους είχαν την ατυχή έμπνευση να κάτσουν πρώτο στασίδι πίστα. Αναρωτιέμαι αν όλο αυτό το ρύζι ανακυκλώνεται, μαγειρεύεται ή πετιέται. Ελπίζω όχι το τελευταίο.
Το μυστήριο φτάνει στο τέλος του. Οι νεόνυμφοι στήνονται στη σειρά μαζί με τους κουμπάρους και τους γονείς και αρχίζουν να δέχονται συγχαρητήρια. Είμαι πεπεισμένος πως ο ξάδερφός μου έχει βιονικό χέρι, δεν εξηγείται αλλιώς το ότι μετά από 500+ χειραψίες μπορούσε ακόμα να κουνήσει τον καρπό του. Δεν υπερβάλλω στον αριθμό, μόνο σκεφτείτε ότι ο γαμπρός έχει 6 θείους και η νύφη 13. Προσθέστε σε αυτούς τα ξαδέρφια, τα αδέρφια και τα ανιψοκούμπαρα και ο αριθμός προσεγγίζει το +οο.
Από έναν τόσο μεγάλο γάμο δε θα μπορούσε να λείπει και ένα εξίσου μεγάλο γλέντι. Πράγματι, σε μια τεράστια αίθουσα βολεύτηκαν όλοι οι συγγενείς και φίλοι, περιμένοντας εναγωνίως την προσέλευση του νιόπαντρου ζεύγους. Η είσοδός τους συνοδεύτηκε από έναν καταιγισμό χειροκροτημάτων και, φυσικά, από το εμβατήριο του γάμου. Και μετά επιβάλλεται το ζευγάρι να χορέψει ένα ρομαντικό τραγούδι. Ποιο νομίζετε ότι επέλεξαν; Το Power of Love της Celine Dion; Μπα, πολύ μπανάλ. Ίσως το I Will Always Love You; Όχι, όχι, δεν είναι αρκετά καλό. Ε, λοιπόν, το τραγούδι που χόρεψαν ήταν το «Δεν Φεύγω» του Χατζηγιάννη. Τι νας σας πω, ανατρίχιασα από τον τόσο ρομαντισμό…
Αλλά γενικότερα από μουσική…κλάφτα Χαράλαμπε! Ο DJ-σωσίας του θρυλικού Πόντιου Τάκη Βαμβακίδη στο βιντεοκλίπ «Πλάτσα πλάτσα πλούτσα, μ’έχεις κάνει λούτσα» ξεκίνησε με γλυκανάλατα ελληνικά, από Νταλάρα και Αλεξίου μέχρι Βιολάρη και Κότσιρα. Στη συνέχεια, έκανε αυτό που επιβάλλει η παράδοση: Δημοτικά τραγούδια και βαράτε κλαρινιτζήδες! Σ’αυτό το σημείο θα πρέπει να επαναλάβω πως είμαι παιδί της πόλης, και επομένως μου είναι πολύ δύσκολο να συλλάβω το βαθύτερο νόημα του στίχου «ένα τραγούδι θα σας πω απάνω στο λεμόνι, να ζήσει η νύφη κι ο γαμπρός κι οι συμπεθέροι όλοι», ενώ αδυνατώ να κατανοήσω το λόγο ύπαρξης ενός τραγουδιού που αναφέρεται σε έναν τσοπανάκο που προβατάκια έβοσκε και ενός άλλου που μας ενημερώνει με υπερηφάνεια πως «τα γίδια μπήκαν στο μαντρί, τα πρόβατα στη στρούγκα». Ωστόσο, το μουσικό highlight του Σαββατοκύριακου ήρθε σήμερα, όταν άκουσα στο ραδιόφωνο ένα απαράμιλλης ποιότητος άσμα, με το εξής φοβερό ρεφρέν: «Πάω στη Μύκονο για να τη βρω/ και μη με παίρνεις, θα΄χω αλλάξει κινητό»…
Τέλος πάντων, έτσι είναι οι γάμοι, έτσι τους έχουμε συνηθίσει. Σήμερα έμαθα ότι μια ξαδέρφη μου σκοπεύει να κάνει πολιτικό γάμο και ξενέρωσα: Πού είναι ο χαβαλές; Το να κάνεις πολιτικό γάμο είναι σαν να αγοράζεις έναν 186 αντί για έναν Pentium 4: Λογικά θα σου έρθει πιο φτηνά, αλλά στο τέλος θα το μετανιώσεις…

Advertisements