Αύγουστος 2012



Με το Facebook δεν έχω και την καλύτερη των σχέσεων. Όταν το πρωτοξεκίνησα ήμουν αρκετά ενθουσιώδης, έπαιζα παιχνίδια, ποστάριζα διάφορες βλακείες και περνούσα αρκετές ώρες μαζί με τους φίλους και τους «φίλους» μου. Και μετά ανακάλύψα το Twitter.

Σκεφτόμουν τις προάλλες κάτι που μου είχε συμβεί πριν από μερικά χρόνια και σχετίζεται με το Facebook. Είχα βγει για καφέ με μία φίλη, και εκεί γνώρισα έναν δικό της φίλο. Μου φάνηκε πολύ συμπαθητικός: Πλακατζής, φασαριόζος, εύθυμος τύπος γενικά. Από αυτούς που θες να τους έχεις στην παρέα σου, αλλά δε θες με τίποτα να τους έχει η διπλανή παρέα στην καφετέρια γιατί σου παίρνουν τ’αυτιά. Αργότερα, όταν γύρισα σπίτι, τον έκανα και add στο Facebook. Ναι, τον είχα δει μόνο μία φορά και δεν μπήκα καν στον κόπο να δω τι έγραφε γενικά, αλλά το Facebook δεν είναι μόνο για τους κολλητούς σου, έτσι;

Έπειτα, ένα βράδυ με πέτυχε online στο Facebook (εγώ πάντα ήμουν ντίβα, μονίμως online αλλά δε μιλούσα πρώτος) και μου μίλησε. «Τι κάνεις;», με ρώτησε. «Βλέπω Ράδιο Αρβύλα», του απάντησα. «Α, αυτούς τους απάτριδες;», μου είπε σε άπταιστα greeklish. Ακολούθησε μία αμήχανη σύντομη συζήτηση. Μετά από δέκα λεπτά δεν ήμασταν πια Facebook friends.

Να ξεκαθαρίσω κάτι σε αυτό το σημείο: Αν μου έλεγε ότι οι τύποι του Ράδιο Αρβύλα είναι βλάκες/κρύοι/γελοίοι/πουρέιτζερς/υποκριτές ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, δε θα τσακωνόμουν μαζί του. Μπορεί και να συμφωνούσα, μάλιστα. Αλλά η λέξη «άπατρις» είναι από αυτές που χρησιμοποιούν μόνο όσοι ανήκουν σε μία πολύ συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων. Και φυσικά δεν είναι οι ναυτοπρόσκοποι ή το Χαμόγελο του Παιδιού.

Ψάχνοντας τα παλιά του posts στο Facebook βρήκα αρκετά links από κλασικά συνωμοσιολογικά blogs που αναφερόντουσαν στην «τουρκική απειλή», τη «βόμβα της λαθρομετανάστευσης» και άλλα τέτοια ωραία. Βέβαια, έπρεπε να τα είχα δει πολύ νωρίτερα. Αλλά βλέπεις δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ένας τόσο ευχάριστος τύπος μπορούσε να είναι και τόσο δυσάρεστος ταυτόχρονα.

Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι ζουν ανάμεσά μας. Δεν είναι εξωγήινοι. Μπορεί να είναι ο γείτονάς σου, ο περιπτεράς, η ταμίας στο σούπερ μάρκετ, ο παλιός σου συμμαθητής, οποιοσδήποτε. Και δεν έχουν κέρατα ή ουρά για να τους ξεχωρίζεις. Ήταν μία κάπως τρομακτική διαπίστωση.

Θυμήθηκα αυτήν την ιστορία τις προάλλες, γιατί συνέβη ξανά. Το προσωπικό μου Facebook το έχω πια σε αχρηστία και δεν μπαίνω σχεδόν ποτέ – και εννοώ αυτό που φέρει το πραγματικό μου όνομα. Μπήκα όμως πριν από λίγες μέρες για να στείλω ένα μήνυμα σε μία φίλη, και με την ευκαιρία είπα να ρίξω μια ματιά στο timeline μου. Καθώς κατέβαινα με το ποντίκι, το βλέμμα μου έπιασε φευγαλέα ένα γνωστό ακροδεξιό site. Ακροδεξιοί στο timeline μου; Να και κάτι που δεν περίμενα να δω. Αυτός που έβαλε το συγκεκριμένο link ήταν ένας άλλος φίλος φίλης, που επίσης συνάντησα δυο-τρεις φορές και μπορώ να πω ότι ήταν αρκετά συμπαθητικός.

(ρε μαλάκα, τώρα που το σκέφτομαι, τι περίεργες φίλες έχω τέλος πάντων;)

Μπήκα στο προφίλ του για να δω αν ήταν κάτι το μεμονωμένο που μπορούσε να συγχωρεθεί. Δεν ήταν. Το προφίλ του ήταν γεμάτο από τέτοια posts, συχνά με δικά του σχόλια μίσους απέναντι στους μετανάστες και στα «άπλυτα κομμούνια» (τι αστείο αυτό που όλους τους αριστερούς τους λένε «κομμούνια»). Δε χρειάστηκε να σκεφτώ πολύ για να κάνω το unfriend.

Όλα αυτά με προβλημάτισαν πολύ. Και προσπαθώ με αυτό το post να δω αν μπορώ να απαντήσω μόνος μου ικανοποιητικά στους προβληματισμούς μου. Έχουμε και λέμε:

1. Έχω δικαίωμα να ξεγράφω από τη ζωή μου έναν άνθρωπο επειδή έχει διαφορετική ιδεολογία από τη δική μου;

Σε πρώτη φάση, έχω δικαίωμα να ξεγράφω από τη ζωή μου όποιον γουστάρω, και για όποιο λόγο γουστάρω. Τώρα, όσον αφορά την ιδεολογία, υπάρχει ένα θέμα. Είναι διαφορετικό να είσαι εσύ πασόκος και ο άλλος νεοδημοκράτης και να διαφωνείτε για το ποιο από τα δύο κόμματα είναι καλύτερο, και εντελώς διαφορετικό να είσαι εσύ αριστερός και ο άλλος ακροδεξιός και να διαφωνείτε ακόμα και σε θεμελιώδη ζητήματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με έναν τέτοιο άνθρωπο δεν μπορείς να συνεννοηθείς. Και το να τον διαγράψεις από τη ζωή σου είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις.

2. Ναι, αλλά δε θα ήταν καλύτερο να προσπαθήσεις απλά να του δείξεις το λάθος του;

Όχι. Όταν κάποιος έχει παρασυρθεί σε μία ακραία άποψη, καμία κουβέντα δεν θα μπορέσει να τον ταρακουνήσει. Χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ για να καταλάβει το λάθος του και να επανέλθει σε ανθρώπινα επίπεδα. Εξάλλου, κι εμένα δε θα μου άρεσε να προπαγανδίζει ο άλλος τις δικές του απόψεις σε μένα – γιατί να προπαγανδίσω εγώ τις δικές μου απόψεις;

3. Ναι, αλλά με αυτήν τη λογική πώς θα καταπολεμήσεις το ακροδεξιό τέρας που σε απειλεί;

Έλα ντε. Μακάρι να ήξερα. Θεωρώ πως το πρόβλημα του φασισμού είναι κυρίως η μόρφωση και μετά οποιοδήποτε άλλο. Οι άνθρωποι που προσβάλλονται από αυτόν είναι ευάλωτοι στην προπαγάνδα και τον απλοϊκό λαϊκισμό, κι αυτό επειδή δεν έμαθαν ποτέ να φιλτράρουν τις πληροφορίες που δέχονται. Πώς το διορθώνεις αυτό; Ανοίγεις μαζικά φροντιστήρια ρεαλισμού και τους προσφέρεις δωρεάν μαθήματα; Δε γίνεται.

4. Μήπως είσαι λίγο υπερβολικός; Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο νομίζεις;

Μακάρι, αλλά δεν το βλέπω. Παρατηρώντας την κοινωνία αλλά και το στενό μου φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον, βλέπω μία απότομη στροφή προς την ακροδεξιά. Βλέπω φίλους και γνωστούς μου να γίνονται πιο ανεκτικοί σε ακραίες εκδηλώσεις, όπως τα πογκρόμ και η αυτοδικία, ή ακόμα και να τις επικροτούν. Και βλέπω να επικρατεί στα mainstream μέσα μία ρητορική που στην καλύτερη περίπτωση είναι δεξιά, και σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνά ακόμα και την γραφική ακροδεξιά που αντιπροσώπευε το ΛΑΟΣ. Όχι, δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος.

5. Ωραία, και τώρα διέγραψες έναν ακροδεξιό από το Facebook σου. Του έκανες τη μούρη κρέας, ε;

Όχι. Δεν κατάφερα τίποτα απολύτως, πέρα από το να «καθαρίσω» το timeline μου από το δηλητήριο. Αλλά δε νιώθω ότι μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο.

6. Να «καθαρίσεις»; Αυτό δεν είναι ακροδεξιά ρητορική; Όπως λέμε «να ξεβρωμίσει ο τόπος»;

Όχι. Δεν είναι φασιστικό να σιχαίνεσαι το φυλετικό μίσος. Είναι άλλο να «καθαρίζεις» τον προσωπικό σου χώρο από μία ακραία ιδεολογία και άλλο να «καθαρίζεις» την πόλη σου από ζωντανούς ανθρώπους. Το προφίλ μου στο Facebook είναι δικό μου, η πόλη δε σου ανήκει. Ούτε οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή, όπως κι αν ζουν.

7. Ώπα, μισό: Αν δηλαδή κάποιος σε μπλοκάρει επειδή τον ενοχλούν οι απόψεις σου, δε θα τον πεις «φασίστα»;

Όχι. Αν του αρέσει να βάζει παρωπίδες και να διαβάζει μόνο ό,τι του αρέσει, είναι δικαίωμά του. Όπως είναι και δικό μου δικαίωμα να κάνω το ίδιο. Επίσης, επειδή στο Twitter κάποιοι με έχουν όντως μπλοκάρει, έχω να πω ότι το block από κάποιους δεν είναι προσβολή, αλλά παράσημο. Και είμαι πολύ περήφανος για ένα-δυο block μου έχω υποστεί. Επίσης, κάποια στιγμή να μιλήσουμε για την υπερβολική χρήση του όρου «φασίστας», που σπάνια ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

8. Τουλάχιστον τώρα θα προσέχεις ποιον κάνεις add στο Facebook;

Δε φημίζομαι για την ικανότητά μου να μαθαίνω από τα λάθη μου, αλλά νομίζω πως ναι.

9. Τώρα που τα σκέφτηκες όλα αυτά και κατέγραψες όλους τους προβληματισμούς σου, νιώθεις καλύτερα;

Όχι, καθόλου. Διακατέχομαι ακόμα από αυτό το αίσθημα του ανικανοποίητου. Ότι ναι, γλίτωσα εγώ από ένα κακό, αλλά δε γλίτωσε ο κόσμος. Ότι ουσιαστικά δεν κατάφερα τίποτα απολύτως, πέρα από το να προσφέρω μία μικρή ανακούφιση στον εαυτό μου.

————————————-

Με βάση το τελευταίο πικρό συμπέρασμα, το post αυτό κρίνεται αποτυχημένο. Επομένως, θα πρέπει να το συζητήσω και με άλλους. Κατά προτίμηση όχι χρυσαυγίτες, γιατί έχω διαπιστώσει ότι οι διάλογοι με χρυσαυγίτες για περισσότερα από 30 δευτερόλεπτα μπορεί να βλάψουν σοβαρά την υγεία και είναι τόσο ευχάριστοι όσο το να χώνεις το κεφάλι σου σε έναν φούρνο ενώ βρίσκεται στους 200 βαθμούς Κελσίου.

Αλλά δε βαριέσαι, ποιος τη γαμάει την υγεία εδώ που φτάσαμε. Ούτως ή άλλως, η ψυχική υγεία έχει καταστραφεί προ πολλού.

Advertisements

Σε κάθε «μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης» πάντα νιώθω λίγο περιθωριακός. Πόσο μάλλον τώρα που έχουμε για πρωθυπουργό έναν μου(ν)τζαχεντίν της ορθοδοξίας που κάθε δεύτερη λέξη του όταν μιλάει είναι «θεός», «παναγία», «ορθοδοξία» ή κάτι αντίστοιχο. Το να μην είσαι χριστιανός στην Ελλάδα είναι τόσο παράξενο όσο το να είσαι χορτοφάγος. Όπως οι θείοι από το χωριό σε κοιτάνε σαν εξωγήινο αν τους πεις ότι δεν τρως αρνί, μπριζόλες, κοκορέτσι, σπληνάντερο και άλλες παραδοσιακές ελληνικές λιχουδιές, με το ίδιο ακριβώς βλέμμα θα σε κοιτάξουν αν τους πεις ότι είσαι άθεος.

Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και εύκολο να είσαι άθεος σε αυτή τη χώρα. Πρώτα απ’όλα, όσο άθεος κι αν αισθάνεσαι, κατά 99% όταν δεν είχες ακόμα δικαίωμα επιλογής βαφτίστηκες χριστιανός επειδή «έπρεπε». Μετά, στο σχολείο, από την τρίτη δημοτικού κι έπειτα είχες ένα μάθημα που λεγόταν «θρησκευτικά», το οποίο όμως δεν ήταν «θρησκευτικά», αλλά χριστιανική κατήχηση. Κατόπιν, όταν έβγαζες για πρώτη φορά ταυτότητα, ο αστυνομικός δε σε ρωτούσε καν, ή σε ρωτούσε εντελώς τυπικά για το τι να γράψει στο πεδίο «θρήσκευμα»: Χριστιανός Ορθόδοξος, προφανώς. Από εκεί και πέρα, φυσικά ήσουν ελεύθερος να διαλέξεις τη θρησκεία σου. Εντάξει, όχι και τόσο ελεύθερος. Αν ας πούμε διάλεγες το Ισλάμ, δε θα έβρισκες πουθενά τζαμί να προσευχηθείς.

Προσωπικά σκέφτηκα  πολύ μέχρι να καταλήξω στην αθεΐα. Χρόνια ολόκληρα το σκεφτόμουν, μήπως ήταν βλασφημία, μήπως καιγόμουν στις αιώνιες φωτιές της Κόλασης για την αχαριστία μου, που στο κάτω-κάτω σε Αυτόν χρωστούσα και την ύπαρξή μου την ίδια. Ε, και μετά αποφάσισα ότι το ματς της θρησκείας με τη λογική θα το παίξω διπλό, κόντρα στην προϊστορία και τη δυνατή έδρα των γηπεδούχων.

Τι με ώθησε στην αθεΐα; Πολλοί παράγοντες. Πρώτα απ’όλα, η λογική. Ίσως να μπορούσα να πιστέψω στην ύπαρξη ενός ανώτερου όντος που δημιούργησε το σύμπαν, αλλά σίγουρα όχι με τη μορφή που περιγράφεται στη Βίβλο και πασάρεται από την εκκλησία. Μετά, ήταν κάποια γεγονότα στη ζωή μου. Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνο τον ιερέα που μας έκανε θρησκευτικά στην Α’ Λυκείου, ντυμένος πάντα με τα ράσα του, ο οποίος προσπαθούσε να μας μιλήσει με μία διαφορετική γλώσσα, πιο παιχνιδιάρικη, ήθελε να μας προσεγγίσει όπως ο Χριστόδουλος όταν ζητούσε από τους νέους να πάνε στις εκκλησίες με τα σκουλαρίκια. Και μια φορά, πάνω στην κουβέντα, είπε: «Εγώ δεν έχω τίποτα με τους μαύρους, μια χαρά άνθρωποι είναι. Αλλά να παντρευτώ μαύρη; Και να μου βγει το παιδί μαύρο; Δε γίνεται». Ε, δε θέλει και πολύ για να χάσεις την πίστη σου.

Τώρα πια η αθεΐα είναι mainstream, ειδικά στους νέους. Το να κάνεις πλακίτσες για την παρθενιά της Παναγίας ή τα θαύματα του Χριστού είναι πολύ πιο εύκολο τώρα που υπάρχουν τα social media. Αλλά θα έλεγες το ίδιο αστείο στο οικογενειακό τραπέζι, μπροστά στους γονείς, τους θείους και τις γιαγιάδες σου; Μάλλον όχι.

Είναι λοιπόν βλασφημία να βρίζεις τα θεία;

Σε πρώτη φάση, το να βρίζεις τα θεία είναι κάπως αγενές. Όταν ο άλλος πιστεύει κάτι, δεν είναι ευγενικό να τον προσβάλλεις γι’αυτό. Είτε πιστεύει στον θεό, είτε στον Αλλάχ, είτε στο ιπτάμενο μακαρονοτέρας, είτε στην παγκόσμια ειρήνη. Και κάθε πίστη είναι σεβαστή, ακόμα και χωρίς την παραμικρή απόδειξη. Αν εσύ θες να πιστεύεις ότι το σύμπαν το έφτιαξε ο Μπαζαούρ, ένας γιγάντιος γορίλας που ένα βράδυ έφαγε τα κέρατά του και ξέρασε, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι γαλαξίες, οι πλανήτες και τα αστέρια, είναι δικαίωμά σου και θα το σεβαστώ. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει η πίστη σου να πληροί δύο όρους.

Πρώτον, η πίστη σου δε θα πρέπει να κηρύσσει το μίσος. Αν η θρησκεία σου προστάζει να κόψεις το λαρύγγι όποιου δεν την ασπάζεται, να το μαγειρέψεις στο φούρνο μικροκυμάτων και να το ταΐσεις στον σκύλο σου, τότε δε θα τη σεβαστώ. Θα την πολεμήσω. Κι ας σου φαίνομαι βλάσφημος – αυτό που για σένα είναι βλασφημία, για μένα είναι νόμιμη άμυνα.

Δεύτερον, η πίστη σου πρέπει να είναι αυστηρά προσωπική. Δεν μπορείς να την επιβάλεις σε κανέναν. Αν προσπαθήσεις να μου επιβάλεις την πίστη σου, θα σε πολεμήσω. Θα βρίσω τα θεία σου τόσο πολύ, που αν υπάρχουν θα ρίξουν επιτόπου κεραυνό και θα με κάνουν φλαμπέ. Κι ας σου φαίνομαι βλάσφημος – αυτό που για σένα είναι βλασφημία, για μένα είναι ελευθερία θρησκευτικής έκφρασης.

Πολλοί φανατικοί χριστιανοί στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνουν γιατί οι νέοι συνηθίζουν να βρίζουν τα θεία. Μοιάζουν με τους ελέω θεού μονάρχες που βασάνιζαν τους υπηκόους τους, τους επέβαλλαν φοβερούς φόρους, σκότωναν όποιον γούσταραν, και μετά αναρωτιόντουσαν γιατί τους μισεί ο κόσμος. Πολλοί στην ηλικία μου έχουν γνωρίσει τη θρησκευτική καταπίεση, είτε από την οικογένειά τους, είτε από το σχολείο, είτε από οπουδήποτε αλλού. Και όταν καταπιέζεις κάποιον σίγουρα μπορείς να ελπίζεις σε κάποια βραχυπρόθεσμα οφέλη, όμως μακροπρόθεσμα το μόνο που καταφέρνεις είναι να τον κάνεις να σιχαθεί αυτό που τον καταπιέζει και να αντιδρά σε αυτό βίαια.

Έτσι λοιπόν, όταν μετά από χρόνια καταπίεσης σου δίνεται η ελευθερία σε ένα κοινωνικό δίκτυο να εκφράσεις αυτό που νιώθεις για τη θρησκεία, μπορεί να το κάνεις με άγριο τρόπο. Να βρίσεις τα θεία, να ρίξεις χριστοπαναγίες, να ειρωνευτείς θρησκευτικά σύμβολα. Είναι μία μορφή εκδίκησης: Εσείς με καταπιέζατε τόσα χρόνια, αλλά τώρα θα δείτε τι θα πάθετε, θα σας τα κάνω εγώ στάχτη τα είδωλά σας.

Μπορεί να είναι μία αγενής και ανώριμη μορφή αντίδρασης, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι και κατανοητή. Ας μην ξεχνάμε ότι η Εκκλησία στην Ελλάδα είναι καθεστώς, και άρα είναι λογικό να προκαλεί αντιδράσεις. Ή μήπως έγινε ο περίφημος διαχωρισμός Εκκλησίας-Κράτους και το έχασα αυτό το επεισόδιο;

Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι αυτό που πολλοί θεωρούν «βλασφημία» μας έχει δώσει κάποια από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα. Ο Καζαντζάκης αφορίστηκε για το «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» και τον «Τελευταίο Πειρασμό» – αλλά αυτό δε μειώνει τη λογοτεχνική τους αξία. Πολλοί θεώρησαν «βλάσφημο» το Life of Brian των Μόντι Πάιθον – αλλά εξακολουθεί να είναι μία από τις πιο αστείες ταινίες όλων των εποχών. Γιατί πολύ απλά, κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν το χιούμορ ή τη φιλοσοφική σκέψη που μπορεί να κρύβεται πίσω από μία ιστορία με θρησκευτικό προκάλυμμα.

Το debate μεταξύ θρήσκων και άθεων είναι μάταιο. Όπως σε ένα debate μεταξύ γαύρων και βάζελων θα φτάσουν μέχρι τo ντέρμπι της πρώιμης ιουρασικής περιόδου και το αν η μπάλα είχε περάσει τη γραμμή ή όχι στο σουτ του τυραννόσαυρου Ρεξ (και δε θα βγάλουν άκρη), έτσι και σε ένα debate μεταξύ θρήσκων και άθρησκων κανείς δε θα μπορούσε να αποδείξει με βεβαιότητα την ύπαρξη ή τη μη ύπαρξη του θεού, εκτός κι αν ήταν εκεί την ώρα που δημιουργήθηκε ο κόσμος και μπορεί να μας πει ως αυτόπτης μάρτυρας. Επομένως, η μόνη λύση είναι να το ρίξουμε στην πλάκα. Θα σου πω εγώ «η Κοκκινοσκουφίτσα είναι πιο ρεαλιστικό και διδακτικό παραμύθι από τη Βίβλο», θα μου πεις εσύ «και τότε πώς δημιουργήθηκε το σύμπαν ρε έξυπνε, το βρήκες δώρο σε συσκευασία απορρυπαντικού;», και στο τέλος θα πάμε να τα πιούμε αγκαλιά σε ένα μπαράκι να χτυπήσουμε γκόμενες.

Γιατί σε τελική ανάλυση, θρήσκοι και μη, να γαμήσουμε θέλουμε. Και αυτό μας ενώνει.


Μία συχνή εικόνα που βλέπει κανείς στις ταινίες, κυρίως τις αμερικάνικες, είναι αυτή του μικρού παιδιού που φοβάται τα τέρατα, και γι’αυτό πριν κοιμηθεί ζητά από τους γονείς του να κοιτάξουν κάτω από το κρεβάτι και μέσα στην ντουλάπα, ώστε να σιγουρευτούν ότι δεν υπάρχει εκεί κάποιο τρομερό τέρας που θέλει να φάει το παιδί. Χαζό, έτσι;

Κι όμως, αυτά τα παιδιά διαχειρίζονται τους φόβους τους πολύ πιο ορθολογικά από μερικούς ενήλικες. Τουλάχιστον είναι προνοητικά: Αναθέτουν σε κάποιον να δει να υπάρχουν τέρατα κάτω από το κρεβάτι τους όχι αφού δουν το τέρας, αλλά πριν καν βεβαιωθούν για το αν υπάρχουν τέρατα ή όχι.

Εμείς, λοιπόν, οι ενήλικες, πώς αντιμετωπίζουμε τα «τέρατα»; Γιατί μπορεί να μεγαλώσαμε, αλλά δεν πάψαμε ποτέ να πιστεύουμε στα τέρατα. Τα παιδιά φαντάζονται τέρατα με τρία κεφάλια, με δώδεκα πόδια, με φτερά, με κοφτερά νύχια. Εμείς πάλι έχουμε τους ναρκομανείς, τους άστεγους, τους μετανάστες και αρκετές άλλες κοινωνικές ομάδες. Αυτά είναι τα δικά μας τέρατα, που μας φοβίζουν και δε μας αφήνουν να κοιμηθούμε το βράδυ γιατί φοβόμαστε ότι θα μας φάνε.

Αντίθετα με τα παιδιά, εμείς τα δικά μας τέρατα τα κρύβουμε οι ίδιοι κάτω από το κρεβάτι, ή στην ντουλάπα, ή κάτω από το χαλάκι του μπάνιου, ή τέλος πάντων κάπου που να μη φαίνονται. Λες και αυτό θα τα εξαφανίσει. Τι χαζό, ε;

Και τώρα που μαζεύτηκαν τόσα «τέρατα»; Τι κάνουμε τώρα; Α, να η λύση: Θα κάνουμε ακριβώς ό,τι και κα μικρά παιδιά, δηλαδή θα βάλουμε κάποιον να τα κυνηγήσει και να τα στείλει απο ‘κει που ήρθαν. Ή ακόμα καλύτερα, στον αγύριστο. Problem solved.

Και όντως αυτή θα ήταν μία υπέροχη λύση, τα τέρατα θα εξοντώνονταν και θα βγαίναμε όλοι στους δρόμους να πανηγυρίσουμε τον θρίαμβό μας, αν μιλούσαμε για τέρατα με τρία κεφάλια, δώδεκα πόδια, φτερά και κοφτερά νύχια. Δυστυχώς όμως τα δικά μας «τέρατα» είναι άνθρωποι. Σαν εμάς. Και εκεί το πράγμα γίνεται κάπως πολύπλοκο.

Όλες αυτές οι σκέψεις σχετίζονται προφανώς με την ιστορία που έχει γίνει τις τελευταίες μέρες με τον άνδρα που συνελήφθη (και ομολόγησε) για την επίθεση σε μία μαθήτρια στην Πάρο, η οποία ακόμα χαροπαλεύει.

Ίσως πρόσεξες ότι δεν ανέφερα την εθνικότητα του συλληφθέντος; Έχει τη σημασία του κι αυτό. Γιατί οι περισσότεροι εστιάζουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, την προσοχή τόυς στο γεγονός ότι ο συλληφθείς είναι Πακιστανός. Και αναρωτιέμαι ο αφελής: Αν το θύμα ήταν μία μαθήτρια από το Πακιστάν και ο θύτης ένας Έλληνας, Ελληνάρας, τι θα συνέβαινε; Πρώτα απ’όλα, πιθανότατα δε θα το μάθαινες ποτέ, γιατί θα μπλεκόταν στα φίλτρα των παραδοσιακών ΜΜΕ. Αλλά ακόμα κι αν το μάθαινες, ο θύτης δε θα παρουσιαζόταν σαν «δράκος», «ανθρωπόμορφο τέρας» ή «κτήνος». Θα ήταν το πολύ-πολύ «βιαστής», άντε και «μανιακός» για να γίνει πιο πικάντικη η είδηση.

Α, επίσης ξέρεις τι άλλο δε θα συνέβαινε ποτέ; Δε θα μπούκαραν οι χρυσαυγίτες στο πλοίο που μετέφερε τον θύτη για να τον λυντσάρουν. Αντίθετα, πιθανότατα θα τον αποθέωναν και θα τον έκαναν ήρωα. Και ποια είναι η διαφορά; Η γαμημένη η εθνικότητα. Λες και το ότι χωρίσαμε τον πλανήτη με σύνορα και διαλέξαμε χωράφια που αποκαλούμε «δικά μας» σημαίνει και ότι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας.

Δεν πρέπει να υπάρχει πιο ηλίθιο κατασκεύασμα από την εθνική υπεροχή. Να πιστεύεις πως είσαι ανώτερος από έναν άλλο άνθρωπο απλά και μόνο επειδή γεννήθηκες σε άλλο τόπο. Είναι απίστευτο το πώς μια τόσο ηλίθια θεωρία βρίσκει τόσους πολλούς υποστηρικτές ανά τον κόσμο. Ή μάλλον δεν είναι καθόλου απίστευτο. Απλά επιβεβαιώνει τις σκέψεις του Αϊνστάιν σχετικά με την απειροσύνη της βλακείας στον κόσμο.

Βρέθηκαν δυο-τρεις χθες στο Τwitter που επικρότησαν τους χρυσαυγίτες που πήγαν να λυντσάρουν τον συλληφθέντα, με το επιχείρημα «για κάτι τέτοια κατακάθια και αλήτες καλά κάνουνε, κι εγώ θα το έκανα». Χμ. Ναι. Εδώ έχω κάποιες απορίες.

1. Αν ο θύτης ήταν Έλληνας και το θύμα Πακιστανή θα έλεγαν το ίδιο;

1β. Στην ίδια περίπτωση, αν έμπαιναν στο πλοίο που τον μετέφερε για να τον λυντσάρουν 50 αναρχικοί ή 50 Πακιστανοί, θα τους επικροτούσαν;

2. Από πότε η αυτοδικία είναι πρακτική αποδεκτή; Την τελευταία φορά που τσέκαρα, η αυτοδικία ήταν παράνομη πράξη.

3. Και άντε και αποφάσισες να πάρεις τον νόμο στα χέρια σου. Εν ονόματι ποίου; Είσαι ο πατέρας του θύματος; Η μάνα του; Η αδερφή του; Μήπως ο Μιχαλολιάκος ή ο Κασιδιάρης την είχαν σαν παιδί τους; Δε νομίζω.

4. Αν λοιπόν εσύ που πήρες τον νόμο στα χέρια σου καταφέρεις και σκοτώσεις το «κατακάθι», τι θα γίνει τότε; Δε θα σε συλλάβουν για φόνο; Τι ακριβώς θα σε διαχωρίζει από αυτόν που ήθελες τόσο πολύ να σκοτώσεις;

Ίσως θα’πρεπε να σκεφτόμαστε λίγο περισσότερο πριν μιλήσουμε. Και σίγουρα θα έπρεπε να το είχαμε σκεφτεί καλύτερα πριν κρύψουμε όλα αυτά τα «τέρατα» κάτω από το κρεβάτι. Τώρα πια, είτε τα σκοτώσουμε εμείς είτε μας σκοτώσουν αυτά, δεν έχει και τόση σημασία.


Ένα από τα πράγματα που δεν καταλαβαίνω στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι το θέμα με την κολύμβηση. Ξέρεις, είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που θεωρούν πως η κολύμβηση είναι ένα πολύ απλό πράγμα: Κουνάς χεράκια και ποδαράκια, δεν πνίγεσαι και πάπαλα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όμως, το έχουν ψάξει πολύ περισσότερο. Η κολύμβηση περιλαμβάνει 34 διαφορετικά ολυμπιακά αγωνίσματα. Ναι, 34. Τριάντα τέσσερα. 34 διαφορετικά αγωνίσματα πλατσουρίσματος. Ελεύθερο, ύπτιο, πρόσθιο, πεταλούδα, σε ένα σωρό διαφορετικές αποστάσεις. Δεν είναι ότι με ενοχλεί, στο κάτω-κάτω δικαίωμά τους είναι να μπορεί ένας αθλητής να πάρει 15 μετάλλια σε μία Ολυμπιάδα. Αλλά δεν μπορούσα να μη σκεφτώ πώς θα ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες αν και σε άλλα ολυμπιακά αθλήματα υπήρχε η ίδια εξειδίκευση στα αγωνίσματα με την κολύμβηση. Και νομίζω ότι θα πήγαινε κάπως έτσι:

ΣΤΙΒΟΣ

Δρόμος 100 μέτρων (κλασικός)
Δρόμος 100 μέτρων με κουτσό
Δρόμος 100 μέτρων με την όπισθεν
Δρόμος 100 μέτρων με τα χέρια
Δρόμος 100 μέτρων με κωλοτούμπες
Δρόμος 100 μέτρων μπουσουλώντας
Δρόμος 200 μέτρων (κλασικός)
Τσουβαλοδρομία 200 μέτρων
Δρόμος 200 μέτρων χωρίς παπούτσια
Δρόμος 200 μέτρων με καφέ στο χέρι
Δρόμος 400 μέτρων (κλασικός)
Δρόμος 400 μέτρων με τα χέρια στην πλάτη
Δρόμος 400 μέτρων σε καυτή άμμο (χωρίς παπούτσια)
Δρόμος 800 μέτρων (κλασικός)
Δρόμος 1500 μέτρων (κλασικός)
Δρόμος 3000 μέτρων στιπλ
Δρόμος 5000 μέτρων (κλασικός)
Δρόμος 10000 μέτρων (κλασικός)
Δρόμος μέχρι να λιποθυμήσεις από την κούραση
Δρόμος 100 μέτρων μετ’εμποδίων (κλασικός)
Δρόμος 100 μέτρων με ζιγκ ζαγκ
Δρόμος 100 μέτρων σε ανηφόρα
Δρόμος 400 μέτρων μετ’εμποδίων (κλασικός)
Δρόμος 400 μέτρων μέσα σε μποτιλιάρισμα
Δρόμος 400 μέτρων επί πτωμάτων
Σκυταλοδρομία 4Χ100
Σκυταλοδρομία 4Χ100 με καυτή σιδερένια ράβδο
Σκυταλοδρομία 4Χ400
Σκυταλοδρομία 4Χ400 με καυτή σιδερένια ράβδο
Δρόμος 20000 μέτρων βαδην
Δρόμος 50000 μέτρων βάδην
Δρόμος 100000 μέτρων βάδην και σερνάδην
Μαραθώνιος
Σπάρταθλο
Ο γύρος του κόσμου με τα πόδια
Άλμα εις μήκος
Άλμα εις τριπλούν
Άλμα εις ύψος
Άλμα επί κοντώ
Άλμα στο πλάι
Άλμα σε τραμπολίνο
Άλμα από ταράτσα
Άλμα λίμπρε
Δισκοβολία (κλασική)
Δισκοβολία με δίσκο βινυλίου
Δισκοβολία με CD
Δισκοβολία με σκληρό δίσκο
Δισκοβολία με δισκέτα floppy
Δισκοβολία με ιπτάμενο δίσκο
Σφαιροβολία (κλασική)
Σφαιροβολία με κρυστάλλινη σφαίρα
Σφαιροβολία με σφαίρα 9 χιλιοστών
Σφαιροβολία με μπάλα του μπόουλινγκ
Σφαιροβολία με μπάλα παραλίας
Ακοντισμός (κλασικός)
Σφυροβολία (κλασική)
Καφεδοβολία
Κινητοβολία
Λιθοβολισμός
Ρίψη νερόμπομπας
Έπταθλο
Δέκαθλο
Δωδέκαθλο
Δεκαπένταθλο
Εικόσαθλο
Τριάνταθλο
Ψόφαθλο

ΟΜΑΔΙΚΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ

Μπάσκετ (κατηγορία ύψους – 1,60)
Μπάσκετ (κατηγορία ύψους 1,60 – 1,69)
Μπάσκετ (κατηγορία ύψους 1,70 – 1,79)
Μπάσκετ (κατηγορία ύψους 1,80 – 1,89)
Μπάσκετ (κατηγορία ύψους 1,90 – 1,99)
Μπάσκετ (κατηγορία ύψους 2,00+)
Μπάσκετ street 2 on 2
Μπάσκετ street 3 on 3
Μπάσκετ με μπαλάκι πινγκ πονγκ
Ποδόσφαιρο (κατηγορία ηλικιών – 21)
Ποδόσφαιρο (κατηγορία ηλικιών 22 – 26)
Ποδόσφαιρο (κατηγορία ηλικιών 26 – 30)
Ποδόσφαιρο (κατηγορία ηλικιών 30 – 36)
Ποδόσφαιρο (κατηγορία παλαιμάχων)
Ποδόσφαιρο με κουκουνάρι
Γκελάκια με μπάλα ποδοσφαίρου
Πόλο (κλασικό)
Ύπτιο πόλο
Πρόσθιο πόλο
Πόλο πεταλούδα
Χόκεϊ επί χόρτου
Χόκεϊ επί χάρτου
Χόκεϊ επί πάγου
Χόκεϊ επί άμμου
Βόλεϊ
Μπιτς βόλεϊ
Βόλεϊ στη θάλασσα
Βόλεϊ επί χόρτου
Βόλεϊ δωματίου
Χάντμπολ
Πέιντμπολ
Σκράμπολ
Μπιγκμπάμπολ

ΞΙΦΑΣΚΙΑ

Ξιφασκία με ξίφος ασκήσεως
Ξιφασκία με σπάθη
Ξιφασκία με ξίφος μονομαχίας
Ξιφασκία με σπαθί σαμουράι
Ξιφασκία με χατζάρα
Ξιφασκία με δόρυ
Ξιφασκία με φωτόσπαθο
Ξιφασκία με σούβλα
Ξιφασκία με ξιφία
Ξιφασκία με σκουπόξυλο

ΠΑΛΗ

Ελεύθερη πάλη
Ελληνορωμαϊκή πάλη
Πάλη των τάξεων
Κατς
Σούμο

ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ

Πινγκ πονγκ (κλασικό)
Πλιτς πλατς (ή πινγκ πονγκ θαλάσσης)
Μπαμ μπουμ (ή πινγκ πονγκ με χειροβομβίδα)

 

(εντάξει, στο τέλος οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα διαρκούσαν πέντε μήνες. Αλλά σιγά το πρόβλημα, λεφτά να βγαίνουν.)