Τα βιβλία δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσουν. Τα περισσότερα που περνάνε από τα χέρια μου τα διαβάζω αναγκαστικά, για να περάσω τα μαθήματα στη σχολή, ενώ λίγα είναι αυτά που με κάνουν να θέλω να περάσω έστω και δέκα λεπτά από την ώρα μου διαβάζοντάς τα. Μόλις χθες ανακάλυψα ένα πραγματικά χρήσιμο, όσο και ενδιαφέρον, βιβλίο: Το Chasing Daylight, του Eugene O’Kelly.
Δεν είναι ούτε μυθιστόρημα, ούτε διήγημα. Δεν ξέρω καν σε ποια κατηγορία θα μπορούσε να το κατατάξει κανείς. Υποθέτω πως πρόκειται για μια ιδιότυπη αυτοβιογραφία. Ο συγγραφέας, Eugene O’Kelly, ήταν μάνατζερ σε μια αμερικανική εταιρία. Τον Μάιο του 2005, σε ηλικία 53 ετών, πληροφορήθηκε ότι είχε προσβληθεί από μια καλπάζουσα μορφή καρκίνου του εγκεφάλου, και του απέμεναν λίγοι μήνες ζωής.
Δεν ξέρω τι θα έκανα στη θέση του, δεν ξέρω τι θα κάνατε εσείς. Όμως, ξέρω τι έκανε αυτός, και μπορώ να πω πως πλέον κατατάσσεται στα είδωλά μου: Αντί να τα βάψει μαύρα, να επιστρατεύσει τις πλερέζες και να κλειστεί στο σπίτι του περιμένοντας το μοιραίο, έγραψε ένα βιβλίο, στο οποίο περιγράφει όλα όσα του συνέβησαν στους τελευταίους μήνες της ζωής του, τους αποχαιρετισμούς από τους φίλους και την οικογένειά του, τα συναισθήματα που ένιωσε. Καταπληκτική ιδέα, αν θέλετε τη γνώμη μου. Κι έτσι, σχεδόν ένα χρόνο μετά τον θάνατό του (τον Δεκέμβριο του 2005), μπορεί να εμπνέει ανθρώπους που έχουν το ίδιο πρόβλημα, αλλά και ταπεινούς φιλοσοφούντες το θάνατο, σαν εμένα.
Χθες πληροφορήθηκα την ύπαρξη αυτού του βιβλίου, σήμερα το βρήκα και αυτή τη βδομάδα θα το αγοράσω. Είναι από τα βιβλία που ακόμα κι εγώ, ένας βιβλιομάχος, νιώθω την ανάγκη να διαβάσω, γιατί έχει σίγουρα κάτι να μου προσφέρει. Η νοοτροπία αυτού του ανθρώπου είναι ένας φάρος που μας καθοδηγεί ανάμεσα στα στενά περάσματα, στα κατασκότεινα νερά του φόβου. Μακάρι να είχαμε όλοι το κουράγιο να αντιμετωπίσουμε έτσι έναν θάνατο…
Κάτι άλλο που θα ήθελα να σχολιάσω: Έμαθα γι’αυτό το βιβλίο από ένα post στο forum της σχολής μου. Η κοπέλα που το έστειλε το είχε διαβάσει πιθανότατα στο blog του Χρήστου Μιχαηλίδη, όπου βρήκα αυτούσιο το κείμενο. Σήμερα γράφω εγώ γι’αυτό, αύριο ίσως κάποιος θελήσει να κάνει το ίδιο εμπνευσμένος από μένα…Μα δεν είναι υπέροχο το Ίντερνετ;;;

Advertisements