Ο Τζον Λέννον είχε πει μια φοβερή κουβέντα, η οποία έμελλε να συνδεθεί άρρηκτα με την ίδια του τη ζωή και το θάνατό του: «Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει ενώ εσύ κάνεις άλλα σχέδια…» Είναι φοβερή η αλήθεια αυτής της φράσης: Τα κανονίζεις όλα, στην εντέλεια, έχεις προγραμματίσει τα πάντα, κι όμως ο γαλαξιακός φαρσέρ κάνει και πάλι το θαύμα του και ανατρέπει όλα όσα είχες δεδομένα. Εμφανίζεται μπροστά σου με διάφορες μορφές: Είτε ως μποτιλιάρισμα που σε καθυστερεί μισή ώρα και σου χαλάει όλο το πρόγραμμα, είτε ως ανεπιθύμητος φίλος που δεν μπορείς να αποφύγεις, είτε εν είδει «Αμαλλλίας», που εμφανίζεται από το πουθενά για να τινάξει κάθε σχέδιο στον αέρα. Για να μη μιλήσω για περιπτώσεις όπως του ίδιου του Λέννον, όπου η ανατροπή ήταν μοιραία…

Άγνωσται αι βουλαί του φαρσέρ! Μπορεί τη μία φορά να σου κάνει το χατίρι και να αναβάλλει, για παράδειγμα, ένα βαρετό πάρτυ που έψαχνες τρόπο να αποφύγεις, αλλά την επόμενη φορά μπορεί να σου καταστρέψει μια ολόκληρη βραδιά με ένα μικρό του νεύμα. Δεν έχει κανένα συγκεκριμένο λόγο που τα κάνει όλα αυτά, δεν έχει αξιολογικά κριτήρια. Δεν είναι ένα πανάγαθο πλάσμα που βοηθάει τους καλούς και τιμωρεί τους κακούς, νομίζω πως πια όλοι το έχουμε καταλάβει αυτό, κι όσοι ακόμα το αρνούνται μάλλον εθελοτυφλούν. Οι αποφάσεις που λαμβάνει για μας εξαρτώνται από ένα και μόνο κριτήριο: Πώς θα γελάσει περισσότερο από την μυστική του φωλιά ανάμεσα στα σύννεφα, ποια κατάσταση θα του προκαλέσει μεγαλύτερη ευδαιμονία, ανεξάρτητα από το πόσο θα μας εκνευρίσει ή θα μας στεναχωρήσει.

Δεν ξέρω αν πρέπει να μάθω να ζω με τα καπρίτσια του φαρσέρ και να πάψω να καταστρώνω σχέδια για το εγγύς και το μακρινό μέλλον ή να πεισμώσω και να συνεχίσω να προσπαθώ να περάσει το δικό μου, κόντρα σε έναν πανίσχυρο αντίπαλο. Στα παιχνίδια του γαλαξιακού φαρσέρ, πολύ θα ήθελα να είμαι κάτι παραπάνω από ένα ασήμαντο πιόνι στα χέρια του. Μπορώ, όμως;;;

Advertisements