Ιανουαρίου 2007



splinter.jpg

Τις προάλλες ανέφερα τον Γκάρφιλντ, που πολύ σοφά έλεγε πως «όλα είναι τόσο τέλεια μελαγχολικά που δεν μπορώ να μη χαμογελάω». Όμως, σε όλα τα πράγματα υπάρχουν δύο όψεις. Υπάρχει το καλό και το κακό, το άσπρο και το μάυρο, ο Θεός και ο Διάβολος (ή, στην περίπτωσή μου, τίποτα από τα δύο).
Έτσι κι εδώ, υπάρχει μια άλλη όψη, αυτή που κρύβεται στην άλλη πλευρά του καθρέφτη: Το έχετε νιώσει ποτέ; Να σας πηγαίνουν όλα τόσο τέλεια, που να σας πιάνει μελαγχολία;
Εγώ το νιώθω τώρα τελευταία αυτό. Θα έχετε παρατηρήσει από τα κείμενά μου πως διανύω περίοδο παρατεταμένης και ανεξήγητης ευφορίας, κάτι που μπορεί να μην είναι σπάνιο για μένα, αλλά με ανησυχεί. Γιατί είναι νόμος της φύσης: Έχει πλάκα να τρέχεις στην ξεκούραστη κατηφόρα, αλλά μετά πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για μια εξίσου κουραστική ανηφόρα.
Δεν μπορεί να πηγαίνουν όλα καλά, έτσι δεν είναι; Δεν μπορεί να το επιτρέψει αυτό ο Φαρσέρ, θα ήταν αδιανόητο εκ μέρους του! Κάπου, κάπως, κάποτε, η συμφορά θα έρθει. Νιώθω σαν το σκύλο που προβλέπει το σεισμό και ξέρει ότι κάτι κακό θα συμβεί, αλλά δεν ξέρει κι ο ίδιος τι ακριβώς…
Όταν όλα πάνε στραβά, υπάρχει πάντα μία παρηγοριά: Δεν μπορούν να πάνε χειρότερα. Αντίστοιχα, όταν όλα πάνε καλά, τότε αναπόφευκτα θα γίνουν χειρότερα, δε γίνεται αλλιώς. Όταν φτάσεις στην κορυφή, το μόνο που σου μένει είναι να πέσεις. Πιο πάνω δεν πάει και δεν μπορείς να μείνεις για πολύ τόσο ψηλά. Επίσης νόμος της φύσης (ή νόμος του Μέρφι, έχω πάψει να τους ξεχωρίζω πια…).
Κι άλλωστε, δεν μπορείς να μη νιώθεις τύψεις όταν όλα σου πάνε καλά. Ναι, οι στενοχώριες φαίνονται μακριά (δεν είναι) και τα προβλήματα μικρά (τα μεγάλα έρχονται), αλλά, δεδομένου ότι όλοι δικαιούμαστε ένα 50% τύχης και ένα αντίστοιχο 50% ατυχίας από τον γνωστό-άγνωστο Φαρσέρ, το 50% περίσσευμα τύχης που έχεις λείπει από κάποιον άλλο. Και μπορεί να μην είσαι υπεύθυνος εσύ γι’αυτό, αλλά μια πικρή ενοχή την έχεις…
Επομένως, δεν μπορώ παρά να συμπληρώσω το απόφθεγμα του χοντρούλη:
«Όταν όλα είναι τόσο τέλεια μελαγχολικά, δεν μπορώ να μην χαμογελάω, και όταν όλα είναι τόσο τέλεια υπέροχα, δεν μπορώ να μην ανησυχώ…»


grouchy.jpg

Πάντα είχα μια παράδοξη σχέση με τη γκρίνια. Νομίζω όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε μια τέτοια σχέση: Γιατί τον γκρινιάρη πολλοί εμίσησαν, τη γκρίνια ουδείς! Έχω παρατηρήσει πως όταν όλα πάνε στραβά, αυτοί που δηλώνουν πως απεχθάνονται την γκρίνια είναι οι πλέον γκρινιάρηδες!
Και αυτό το βλέπω και σε μένα. Είμαι από αυτούς που αρχίζουν και «φορτώνουν» στην πρώτη υποψία γκρίνιας, αλλά στις αναποδιές είμαι ο πρώτος που γκρινιάζει, και μάλιστα το απολαμβάνει κιόλας! Δε φαίνεται πολύ αντιφατικό αυτό;
Φαίνεται, και είναι αντιφατικό. Γι’αυτό έκατσα και το σκέφτηκα. Το έφερα από ‘δω, το έφερα από ‘κει (εγώ ξανά στο τίποτα, στο γενικά εσύυυυυυυ) και τελικά κατέληξα: Ανήκω σε μια φυλή Γκρινιάρηδων, τους Αυτοπαθείς Γκρινιάρηδες, η οποία είναι στα χαρακώματα με μία άλλη φυλή Γκρινιάρηδων, τους Ελληνικού Τύπου Γκρινιάρηδες.
Εξηγώ τις άγνωστες λέξεις: Εμείς οι Αυτοπαθείς Γκρινιάρηδες γκρινιάζουμε απλώς και μόνο για να έχουμε ένα λόγο να γκρινιάζουμε. Είναι το χόμπι μας. Προκειμένου να αποτινάξουμε την ευθύνη για ένα λάθος από πάνω μας, γκρινιάζουμε. Όταν κάτι μας τσαντίζει, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’αυτό, γκρινιάζουμε. Όταν όλα πάνε στραβά και αντικειμενικά δε φταίει κανείς γι’αυτό, γκρινιάζουμε για εκτόνωση. Είναι μία ευγενής μορφή γκρίνιας, που σαν αποκλειστικό σκοπό έχει την εκτόνωση του γκρινιάρη και όχι το σπάσιμο των νεύρων του άλλου (όχι πως το ένα αποκλείει το άλλο).
Αντίθετα, οι μισητοί Ελληνικού Τύπου Γκρινιάρηδες θέλουν να καταστρέψουν την ψυχική υγεία των γύρω τους, πετυχαίνοντας ταυτόχρονα τους δόλιους σκοπούς τους. Ελληνικού Τύπου Γκρινιάρηδες θα βρείτε σε όλα τα δελτία ειδήσεων, να γκρινιάζουν για τα κουνουπίδια που ακρίβυναν, τις τελετές των δωδεκαθεϊστών στην Ακρόπολη και τα σκουπίδια που συσσωρεύονται μπροστά στους κάδους σκουπιδιών (που αυτοί έχουν γεμίσει μέχρι πάνω). Αυτοί οι τύποι χρησιμοποιούν τη γκρίνια προς ίδιον όφελος, για να πετύχουν αυτό που θέλουν.
Ένα παράδειγμα για να γίνω πιο σαφής: Ένας Αυτοπαθής Γκρινιάρης ασφαλώς και τσαντίζεται όταν σε μία δημόσια υπηρεσία πρέπει να περάσει των παθών του τον τάραχο, όμως δεν το δείχνει μπροστά τους. Το πολύ πολύ να πιάσει κουβέντα με άλλους ομοφύλους του και να σχολιάζουν μαζί πόσο εκνευριστική είναι η γραφειοκρατία, για τα μπαλάκια των δημοσίων υπαλλήλων που είναι κατακόκκινα από το ξύσιμο κλπ. Και, φυσικά, όταν τελειώσει η ταλαιπωρία του ή όταν βρεθεί με παρέα δεν παραλείπει να σχολιάσει και πάλι την κατάσταση αυτή, ξέροντας ότι τίποτα δε θα αλλάξει αν γκρινιάξει λίγο για να εκτονωθεί.
Αντίθετα, ένας Ελληνικού Τύπου Γκρινιάρης θα αρχίσει να ωρύεται στο πρώτο γραφειοκρατικό εμπόδιο, να φωνάζει «ξέρετε ποιος είμαι εγώ;», «σας πληρώνουμε για να κάθεστε», «θέλω τα χαρτιά μου ΤΩΡΑ» και άλλα τέτοια κλισέ και, ουσιαστικά, να απαιτεί να περάσει το δικό του. Ανεξαρτήτως από το αν περνάει ή όχι, ο Ε.Τ. Γκρινιάρης (όχι, δεν είναι εξωγήινος, αλλά μάλλον χαρακτηριστικό δείγμα γήινου) είναι εκνευριστικός.
Ας βαδίσουμε στο δρόμο που χάραξε ο Γκρινιάρης από τα Στρουμφάκια, ο πιο διάσημος Αυτοπαθής Γκρινιάρης!!!


teacher_blackboard.jpg

Μερικά γεγονότα μας σημαδεύουν για όλη μας τη ζωή. Εντάξει, αυτό το ξέρετε όλοι. Το παράξενο, όμως, είναι ότι πολλές φορές δεν καταλαβαίνεις πόσο σε επηρεάζουν εκείνη την ώρα και μόνο πολύ αργότερα φαίνονται οι συνέπειές τους.
Ναι, κι εσένα σου έχει συμβεί. Όταν έφαγες εκείνη τη χυλόπιτα, είπες ότι δεν πειράζει και συνέχισες τη ζωή σου, μέχρι που συνειδητοποίησες ότι δεν θα μπορέσεις να την ξεπεράσεις ποτέ. Κι όταν τσακώθηκες με τον καλύτερό σου φίλο, δεν φανταζόσουν πως θα έχανες και όλους τους υπόλοιπους.
Σήμερα θυμήθηκα, με τη συνήθη μέθοδο των συνειρμών, που μπορούν να με οδηγήσουν σε χρόνο dt από τις τρίχες στη μασχάλη στο λιώσιμο τον πάγων, ένα περιστατικό που δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο με έχει επηρεάσει, μέχρι σήμερα.
Ήταν στην Α` Γυμνασίου. Η πρώτη φορά που θα γράφαμε Έκθεση με την καινούργια καθηγήτρια. Το θέμα; «Μία μέρα στο σχολείο». Πρωτότυποοοοοοο!
Πρέπει να τονίσω πως μέχρι τότε στις εκθέσεις μου ήμουν τύπος και υπογραμμός: Χρησιμοποιούσα καλό λεξιλόγιο και έγραφα όπως μου ζητούσαν, δηλαδή χωρίς περιθώρια αυτοσχεδιασμού. Και πάντα είχα καλούς βαθμούς.
Αλλά εκείνη τη μέρα μου ήρθε μια ιδέα: Να κάνω για πρώτη φορά μια πρωτοτυπία, να γράψω όπως πραγματικά ήθελα να γράψω. Να χρησιμοποιήσω και λίγο χιούμορ, που ήταν ρητώς απαγορευμένο από όλους τους δασκάλους (τι καταπίεση!), να κάνω επιτέλους κάτι που να μου ταιριάζει περισσότερο.
Και το έκανα. Έγραψα για το βάσανο του πρωινού ξυπνήματος, για την βαρεμάρα μου στην Ιστορία και για την απέχθειά μου για τη Γεωμετρία. Έγραψα ό,τι ένιωθα και βγήκα από την αίθουσα πιστεύοντας ότι είχα γράψει ένα αριστούργημα.
Μία εβδομάδα μετά, η καθηγήτρια μας έφερε τα γραπτά μας διορθωμένα. Διάβασε ένα από αυτά, σαν παράδειγμα προς μίμηση. Θα μπορούσε να είναι το δικό μου κείμενο, αν δεν είχα αποφασίσει να κάνω την επανάστασή μου. Μετά, διάβασε ένα άλλο, σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ήταν το δικό μου…
Την έβλεπα να σχολιάζει με στόμφο τα αστεία μου, να χλευάζει κάθε λέξη μου και να προκαλεί γέλια σε όλους τους συμμαθητές μου. Τουλάχιστον είχε τη διακριτικότητα να μην αποκαλύψει ποιος είχε γράψει αυτό το «έκτρωμα», έτσι νομίζω το είχε πει.
Όταν μας μοίρασε τα γραπτά μας, το ξαναδιάβασα. Όσο μπορούσα, δηλαδή, γιατί ήταν κατακόκκινο από τις παρατηρήσεις της. Και πάλι, εμένα μου φάνηκε καλό. Γέλασα. Αλλά προφανώς δεν ήταν αρκετά καλό για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θέλει να βγάλει στυγνούς επαγγελματίες, που θα κάνουν ό,τι τους λένε χωρίς να αντιδρούν, στρατιωτάκια αμίλητα, ακίνητα και, το χειρότερο, αγέλαστα.
Τότε έμαθα πώς λειτουργεί το σύστημα και αναγκάστηκα να συμβιβαστώ με αυτό. Όμως, μόλις απελευθερώθηκα από αυτό το έφτυσα κατάμουτρα και τράβηξα το δικό μου δρόμο. Σαν από αντίδραση σε ένα καταπιεστικό καθεστώς, έκανα τη μικρή μου επανάσταση.
Και έπρεπε να περάσουν χρόνια για να καταλάβω κάτι, κάτι που όφειλε να μου πει εκείνη η καθηγήτρια, αλλά μάλλον το βρήκε περιττό: Ότι το κείμενό μου δεν ήταν για πέταμα. Απλώς, δεν ήταν κατάλληλο για σχολική έκθεση. Ναι, κόβω το κεφάλι μου ότι εκείνη τη μέρα έκατσε στο δερμάτινο καναπέ της, διάβασε το αντισυμβατικό μου παραλήρημα και γέλασε. Και μετά, συνειδητοποιώντας ότι έπρεπε να διορθώσει και να αξιολογήσει μία σχολική έκθεση και όχι ένα χρονογράφημα για κάποια επαρχιακή εφημερίδα, το έβαψε κόκκινο.
Ίσως αν διάβαζε τα σημερινά μου κείμενα να γέλαγε πάλι. Αλλά αυτή τη φορά δεν θα μπορούσε να με διορθώσει. Κρίμα που ποτέ δε θα μάθει ότι εξαιτίας της παραλίγο να αρχίσω να γράφω σαν τον Παπανούτσο. Ίσως κάποιος θα έπρεπε να της το πει…


115309.jpg

Υπάρχουν μέρες που βαριέμαι να γράψω. Διάβολε, ακόμα και ο Θεός ξεκουράστηκε την Κυριακή (οποιαδήποτε σύμπτωση με πρόσωπα και καταστάσεις της πραγματικότητας είναι εντελώς συμπτωματική…)! Ναι, αλλά δε γίνεται να μη γράψω και τίποτα! Δημοσιογράφος θα γίνω (λέεεεεεμε τώρα), αν μια μέρα βαριέμαι να γράψω θα με απολύσουν!
Η εύκολη λύση θα ήταν να…εχμ…»δανειστώ» επ’ αόριστον ένα κείμενο από κάπου αλλού: Από κανέναν συμblogίτη, από κανένα μεγάλο site…Αλλά όχι: Τάξις και ηθική! Δε θα ακούσω το διαβολάκι μέσα μου!
Θα κάνω κάτι ακόμα καλύτερο: Θα «δανειστώ» ένα παλιό δικό μου κείμενο, που είχε δημοσιευτεί και στο FREE (ναι, κάποτε μπορούσες να το διαβάσεις κιόλας το FREE, και μάλιστα χωρίς να ξεράσεις…), στο πνεύμα των τελευταίων post μου. Πολλή ευφορία τελευταία, μια και το’φερε η κουβέντα…Η μελαγχολία κάπου χάθηκε στο δρόμο μάλλον…
Αλλά αρκετά με τις ηλίθιες εισαγωγές (πρέπει να την κόψω αυτή τη συνήθεια…)! Enjoy!

                                  AN OI ΠΑΠΑΔΕΣ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ…

1. Ο Τριανταφυλλόπουλος θα αποκεφαλιζόταν και ο Παπακαλιάτης θα καιγόταν στην πυρά.

2. Θα απαγορευόταν η εκφορά φράσεων, όπως «Θεέ μου», «Χριστέ μου», «Παναγία μου», «Θεέ και Κύριε», «Χριστέ κι Απόστολε», «είδα το Χριστό φαντάρο/καντηλανάφτη» κ.α., χωρίς την καταβολή αντιτίμου για το απαραίτητο copyright.

3. Θα αναγκαζόμασταν όλοι να παπαδοποιήσουμε τα επώνυμά μας(π.χ. Απόστολος Παπαγκλέτσος, Ιωάννα Παπαλίλη κλπ).

4. Άνθρωποι με αρχαιοελληνικά ονόματα, όπως Αριστοτέλης, Θεμιστοκλής, Θρασύβουλος κλπ, θα μετονομαζόντουσαν σε Θεόφραστος, Ιερόθεος, Αγάθωνας κλπ.

5. Θα επιβαλλόταν η αναγραφή του θρησκεύματος στην ταυτότητα, το διαβατήριο, το δίπλωμα οδήγησης, το εκκαθαριστικό της Εφορίας,το απολυτήριο Λυκείου και γενικά σε κάθε δημόσιο έγγραφο.

6. Θα έκλειναν όλα τα «κοσμικά» και διεφθαρμένα σχολεία και θα επιβαλλόταν υποχρεωτική 18χρονη εκπαίδευση σε κατηχητικά σχολεία για όλα τα παιδιά.

7. Θα απαγορευόταν δια νόμου η ομοφυλοφιλία και όλοι οι ομοφυλόφιλοι θα εξορίζονταν στο ανεξάρτητο, πλέον, κράτος της Μυκόνου.

8. Θα αναιρείτο η ανεξιθρησκία και κάθε αλλόθρησκος θα εκτελείτο για εσχάτη προδοσία.

9. Οι υπολογιστές και τα Playstation θα θεωρούνταν «μηχανές του Σατανά» και θα καταστρέφονταν ολοσχερώς.

10. Ο Μπους θα θεωρούνταν συμπαθέστατος και χαρισματικός ηγέτης και η Ελλάδα θα συμμετείχε στους μελλοντικούς πολέμους των ΗΠΑ κατά των αλλόθρησκων τρομοκρατών.

11. Θα απαγορεύονταν δια νόμου οι προγαμιαίες σχέσεις και η ποινή για τους παραβάτες θα ήταν ευνουχισμός για τον άνδρα και υποχρεωτικός εγκλεισμός για 7 χρόνια σε μοναστήρι για την γυναίκα.

12. Ο Χριστόδουλος θα αυτοανακηρυσσόταν Πρωθυπουργός, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Υπουργός Εσωτερικών, Εξωτερικών, ΥΠΕΧΩΔΕ, Πολιτισμού, Παιδείας, Ανάπτυξης, καθώς και Γενικός Διευθυντής της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής και όποιας άλλης υπηρεσίας του άρεσε.

13. Υπουργός Τύπου θα διοριζόταν η απαράμιλλη Ελένη Λουκά(!), με αναπληρωτή τον Παπα-Τσάκαλο(!!).

14. Θα διαλύονταν όλα τα τηλεοπτικά κανάλια και θα δημιουργούνταν τα κρατικά ΕΚΚΛΗΣΙΑ TV και ΤΗΛΕ ΒΥΖΑΝΤΙΟ, που θα μετέδιδαν 24 ώρες το 24ωρο ψαλμωδίες και θρησκευτικά προγράμματα.

15. Ως επίσημη θεωρία για τη δημιουργία του κόσμου θα αναγνωριζόταν αυτή που περιγράφεται στη Βίβλο(ξέρετε, οι 7 μέρες της Δημιουργίας κλπ), ενώ αυτή του Δαρβίνου θα εθεωρείτο αντιχριστιανική.

16. Αντί της Ντόρας Μπακογιάννη, δήμαρχος Αθηναίων θα οριζόταν ο Καρατζαφέρης, γιατί είναι «καλός χριστιανός»

17. Η ελληνική σημαία θα αντικαθίστατο από τη βυζαντινή (αυτή με το δικέφαλο αετό, ντε!), η Ελλάδα θα μετονομαζόταν σε Νέο Βυζάντιο και ως νέος εθνικός ύμνος θα οριζόταν το «Πιστεύω» (ολόκληρο!).

18. Η πρωτεύουσα της χώρας θα μεταφερόταν στη μονή Σταυρονικήτα στο Άγιον Όρος.

19. Θα κηρύσσαμε τον πόλεμο στο Βατικανό και ο Πάπας θα ανακηρυσσόταν υπ’ αριθμόν 1 κίνδυνος για τη χώρα.

20. Θα καίγονταν στην Ομόνοια όλα ανεξαιρέτως τα αντίτυπα του «Κεφαλαίου» του Μαρξ, καθώς και όλα τα βιβλία του Μίμη Ανδρουλάκη.

21. Το ΚΚΕ θα ετίθετο εκτός νόμου και ο κομμουνισμός θα ανακηρυσσόταν διεθνής απειλή.

22. Η Ακρόπολη θα τροποποιείτο κατάλληλα, ώστε να φαίνεται πιο «χριστιανική» και λιγότερο ειδωλολατρική(π.χ. αντί για αγάλματα θα τοποθετούνταν αγιογραφίες και αντί για ζωφόρους και μετόπες θα έμπαιναν σεραφείμ και χερουβείμ).

23. Η χώρα θα επέστρεφε στις δραχμές, με τη διαφορά ότι όλα τα χαρτονομίσματα πλέον θα απεικόνιζαν τον Χριστόδουλο.

24. Όλες οι μαύρες γάτες θα θεωρούνταν μεταμφιεσμένες μάγισσες και θα καίγονταν στην πυρά.

25. Θα απαγορευόταν ο εορτασμός του Αγίου Βαλεντίνου και θα αντικαθίστατο από τη γιορτή των Ακύλα και Πρίσκυλλας.

Και η λίστα θα μπορούσε να συνεχίζεται επ’ άπειρον…ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΚΑΙ ΓΕΛΑΜΕ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ!!!


annoy1.jpg

Η συμblogίτισσα Sissy ζητά τον Δωδεκάλογο του Γύφτουλα για λεωφορεία. Χαλάω χατίρι; 🙂

                      Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥΛΑ 2: ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ
                                   (ή Πώς Να Γίνετε Ενοχλητικοί στο Λεωφορείο)

1. Εισιτήριο έβγαλες; Ένας τυπικός Γύφτουλας είναι αρκετά κάφρος για να μην χτυπήσει εισιτήριο, αφού οι ελεγκτές στα λεωφορεία είναι πιο σπάνιοι κι από τους πιγκουίνους στην Ομόνοια, όμως αυτό δεν θα ήταν αρκετά εκνευριστικό, αφού δε θα το μάθαινε κανείς. Αντίθετα, αν πας στο εκδοτήριο των εισιτηρίων με τα γνωστά, μπρούτζινα νομισματάκια, θα προκαλέσεις κομφούζιο. Μάλιστα, είναι ακόμα καλύτερα απ’ό,τι στο μετρό, γιατί το να χάσεις ένα μετρό δεν είναι τίποτα, σε 5 λεπτά το πολύ έχει περάσει το επόμενο. Αλλά με τα λεωφορεία, αν χάσεις ένα, καλύτερα να πας με τα πόδια…
Κάποιοι Γύφτουλες βρίσκουν πιο απολαυστική την εξής παραλλαγή: Μετράνε από πριν τα νομισματάκια και τα δίνουν όλα μαζεμένα στον δύστυχο υπάλληλο, ο οποίος είναι αναγκασμένος να τα μετρήσει μόνος του. Φυσικά, δεν έχεις το μονοπώλιο της τσαντίλας, αφού ένα μέρος της οργής του κόσμου πάει και στον υπάλληλο, αλλά έχει την πλάκα του.
2. Κάθε σωστός Γύφτουλας ξέρει πως υπάρχει μια ταμπελίτσα πίσω από τη θέση του οδηγού, η οποία γράφει «Μην ομιλείτε στον οδηγό». Και, ακριβώς επειδή είναι ένας περήφανος Γύφτουλας, την αγνοεί επιδεικτικά! Πιάνει κουβέντα στον οδηγό, του μιλάει για ό,τι του κατέβει. Και, στο απίθανο σενάριο που ο οδηγός έχει ανάγκη από επικοινωνία και κάθεται να μιλήσει, τον πολεμά με το ίδιο του το όπλο: Του κάνει ηλίθιες ερωτήσεις. «Πού είμαστε τώρα; Σε πόσες στάσεις θα φτάσουμε εκεί; Πού πάνε τα λεωφορεία όταν σχολάνε» κλπ κλπ.
Μάλιστα, μερικοί το απολαμβάνουν ακόμα περισσότερο όταν ο οδηγός τους αναγκάζει να κατέβουν από το λεωφορείο, πράγμα που δεν κάνουν πριν τονίσουν πως είναι δικαίωμά τους να μιλάνε στο λεωφορείο και πριν φτάσουν τον οδηγό στα όρια της χειροδικίας.
3. Να και κάτι ακόμα που δεν μπορείς να κάνεις στο μετρό: Πάτα το κουμπί σε κάθε στάση, τσαντίζοντας τόσο τον οδηγό, που αναρωτιέται ποιος μαλάκας πατάει το κουμπί, όσο και τους υπόλοιπους επιβάτες, που χάνουν πολύτιμα δευτερόλεπτα και αδυνατούν να κατανοήσουν την ευχαρίστηση που αντλείς από τα νεύρα των άλλων.
4. Το κινητό σου είναι ένα πολύτιμο όπλο στον πόλεμο των νεύρων που σκοπεύεις να εξαπολύσεις εναντίον του κόσμου. Φρόντισε να το έχεις γεμάτο (με εκνευριστικά ringtones) και πάντα έτοιμο να εκπυρσοκροτήσει. Κι αν στο μετρό το διαπεραστικό σου ringtone μπορεί να πνιγεί από το στρίγκλισμα του βαγονιού πάνω στις ράγες, στο λεωφορείο δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να σώσει τα τύμπανα των θυμάτων σου από την ηχητική παγίδα σου, από την οποία δεν θα τους αφήσεις να φύγουν αν δεν αποκτήσουν ένα γερό πονοκέφαλο.
5. Οι συνομιλίες στο κινητό αποκτούν νέο νόημα στο λεωφορείο. Κι αυτό γιατί όλα ακούγονται πιο καθαρά και οι συνεπιβάτες σου είναι αναγκασμένοι εκ των πραγμάτων να παρακολουθήσουν τη συζήτησή σου. Μην ξεχνάς: Βρισιές, σεξ, γκόμενες, άμα μπορείς να αναφέρεις και κανένα ναρκωτικό για περισσότερο χαβαλέ ακόμα καλύτερα! Και μην ξεχνάς την ξενική προφορά για να δέσει το γλυκό και να πάθουν καρδιακή προσβολή οι γιαγιάδες!
6. Είναι που είναι δύσκολο να βρεις θέση στο λεωφορείο, άμα περιμένεις κι όλους τους άλλους να βγούνε πού θα ξεκουράσεις το ταλαιπωρημένο, βελούδινο κωλαράκι σου; Όχι, δεν του αξίζει τέτοια μοίρα: Μόλις ανοίξουν οι πόρτες, σπρώξε αυτούς που θέλουν να βγουν (στο κάτω-κάτω της γραφής, φτάσανε στον προορισμό τους, τι βιάζονται;), ώστε να πιάσεις τη μοναδική, ίσως, κενή θέση, την οποία κάποιος άλλος πήρε την ευγενή πρωτοβουλία να ζεστάνει για πάρτη σου, και εξασφάλισε τον τιμητικό τίτλο του Αρχιγύφτουλα!
7. Αν κάποιος ζητήσει την καθοδήγησή σου στο μετρό, το πολύ-πολύ να τον στείλεις σε λάθος κατεύθυνση. Αλλά ένας τέτοιος τύπος στη στάση του λεωφορείου είναι μάννα εξ ουρανού για έναν αμετανόητο Γύφτουλα. Διάλεξε την καφρίλα που προτιμάς:
   α. Πες του ότι βγήκε από τη λάθος μεριά του δρόμου και πρέπει να πάει στην απέναντι στάση.
   β. Πες του ότι το λεωφορείο που θέλει να πάρει δεν περνάει πια από αυτή τη στάση και η νέα στάση έχει μεταφερθεί ένα χιλιόμετρο πιο κάτω.
   γ. Πες του ότι το λεωφορείο που περιμένει (και περνάει κάθε μισή ώρα το λιγότερο) μόλις πέρασε. Θα αναγκαστεί να πάρει ταξί!
   δ. Προσποιήσου ότι δεν καταλαβαίνεις ελληνικά ή ότι ακούς δυνατά μουσική. Αυτό πάντα πιάνει!
   ε. Πείσε τον ότι μπορεί το Α5 να λέει ότι πηγαίνει στην Ανθούσα, αλλά στην πραγματικότητα περνάει μέσα από τη Γλυφάδα και τον βολεύει καλύτερα.
8. Το κλασικό κόλπο της βαλίτσας είναι εδώ, ενωμένο δυνατό! Όταν κουβαλάς κάτι ογκώδες, ο άγραφος αλλά απαράβατος νόμος του Γύφτουλα επιβάλλει να το αφήσεις στη μέση του διαδρόμου, ή ακόμα καλύτερα μπροστά στην πόρτα, για καλύτερα αποτελέσματα. Μην ξεχάσεις να στείλεις τα βίντεο με τις σαβούρες που θα τραβήξεις στο YouTube!
9. Μπαίνοντας στο λεωφορείο ένα κρύο πρωινό, ο Γύφτουλας θα στρογγυλοκαθήσει όπου βρει και θα ανοίξει το παράθυρο. Ναι, ενώ όλοι μέσα στο λεωφορείο τουρτουρίζουν από το κρύο, αυτός θα ανοίξει διάπλατα το παράθυρο, αποκομίζοντας δεκάδες αποδοκιμαστικά βλέμματα στην αρχή, και πολλές αυστηρές επιπλήξεις αμέσως μετά. Ο Γύφτουλας, όμως, δε σκιάζεται: Στην αρχή θα τους πει ότι δεν θέλει να το κλείσει και αν, κατόπιν λαϊκής εντολής, αναγκαστεί να σηκωθεί για να το κλείσει, θα προσποιηθεί ότι έχει κολλήσει και δεν κλείνει. Και άσε τους κρυουλιάρηδες να ωρύονται!
10. Ας υποθέσουμε ότι δε βρίσκεις να καθήσεις, πράγμα καθόλου απίθανο έτσι που είναι τα λεωφορεία. Τι, θα χάσεις τη διασκέδασή σου; Jamais! Όλο και κάποια αιθέρια ύπαρξη θα υπάρχει που θα κάθεται ανέμελη, μη γνωρίζοντας τι θα της συμβεί στη συνέχεια. Γιατί οι όρθιοι στο μετρό έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα: Βλέπουν τους άλλους αφ’υψηλού. Και ο γνήσιος Γύφτουλας εκτιμά ιδιαίτερα το θέαμα ενός πλούσιου ντεκολτέ από ψηλά…
11. Το παρακάτω είναι αληθινή ιστορία, που διαδίδεται από γενιά σε γενιά από τα απανταχού θύματα του Γύφτουλα: Το θύμα 1 κάθεται σε μία από τις διπλές θέσεις και δίπλα του κάθεται κάποιος άγνωστος, το θύμα 2. Σε μια στάση, μπαίνει μια ηλικιωμένη κυρία και ζητάει ευγενικά από το θύμα 1 να σηκωθεί για να καθίσει αυτή. Το θύμα 1 παραχωρεί αδιαμαρτύρητα τη θέση του στην ηλικιωμένη κυρία, η οποία όμως δεν είναι παρά ένας μεταμφιεσμένος Γύφτουλας. Η επόμενη κίνησή του; Ζητάει από το θύμα 2 να σηκωθεί για να καθήσει και η επίσης ηλικιωμένη φίλη του (που κατά πάσα πιθανότητα είναι επίσης ένας Γύφτουλας)… Καπνός ήταν αυτό που έβγαινε από τα αυτιά του, άραγε;
12. Ολοκληρώνοντας των κύκλο των σπασμένων νεύρων, πρέπει να ξέρεις ότι όλοι αντιπαθούν τους βλάκες. Μην αφήσεις μια τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη, σπαζοκλαμπάνια Γύφτουλα! Παίξ’το βλάκας! Μπορεί το λεωφορείο να δηλώνει ξεκάθαρα ότι πηγαίνει προς Κηφισιά, αλλά εσύ ρώτα την κοπελιά δίπλα σου: «Πάει Καρέα αυτό;». Κι αν την πρώτη φορά η αντίδρασή της είναι λίγο χαλαρή, μετά την 4η ή 5η φορά που θα το κάνεις θα τη βγάλεις από τα ρούχα της! Δυστυχώς, μόνο μεταφορικά.


annoy.jpg

Το έχω ξαναπεί και πιο παλιά και το πιστεύω: Θα ήθελα να ήμουν λίγο πιο καθίκι! Να κάνω περισσότερο αυτά που θέλω και λιγότερο αυτά που πρέπει. Να κάνω και καμιά τηλεφωνική φάρσα πού και πού, βρε αδερφέ! Να σπάσω και κάποιου τα νεύρα, όλα μέσα στο παιχνίδι δεν είναι; Έτσι είναι η ζωή, στο κάτω-κάτω, κι άμα δε σ’αρέσει, ιδού η Ακρόπολη, ιδού και το πήδημα.
Αλλά τελικά πάντα κάνω την κότα, παγιδευμένος στις αγνές, αλλά ανελαστικές, ωφελιμιστικές πεποιθήσεις μου…Αυτό όμως δε σημαίνει πως το διαβολάκι μέσα μου τα παρατάει τόσο εύκολα! Πάντα ψάχνει νέους τρόπους να τσαντίσει κόσμο. Και δεν είναι ότι δεν το ακούω, ούτε το αγνοώ…Ακούω αυτά που λέει και είναι πολύ δελεαστικά, όμως δεν μπορώ να τα εφαρμόσω στην πράξη…Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να διαδώσω τα διαβολικά του σχέδια σε αυτούς που ενδιαφέρονται…
Το διαβολάκι, λοιπόν, σήμερα σκέφτηκε τρόπους για να εκνευρίσεις τους πάντες στο μετρό, κι εγώ σας τους παρουσιάζω…

Υ.Γ.: Τονίζω ότι ΔΕΝ έχω κάνει οποιοδήποτε από τα παρακάτω, ούτε και σκοπεύω!!!

                                    Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥΛΑ
                                  (ή Πώς Να Γίνετε Ενοχλητικοί Στο Μετρό)

1. Ο σωστός Γύφτουλας κυκλοφορεί πάντα με έναν ολόκληρο στρατό μικρών νομισμάτων (όταν λέμε «μικρά», εννοούμε το πολύ 5λεπτα…). Έτσι, όταν φτάνει η σειρά του να πάρει εισιτήριο, αρχίζει να μετράει: «1 λεπτό, 2 λεπτά, 4 λεπτά, 6 λεπτά…», αναγκάζοντας τους υπόλοιπους δύσμοιρους που περιμένουν εισιτήριο να χάσουν τουλάχιστον κανά-δυο δρομολόγια…
2. Δεν πρόλαβες να αγοράσεις εφημερίδα; Ε, και λοιπόν; Τους άλλους τι τους έχουμε; Είναι πολύ απλό: Βρίσκεις κάποιον μέσα στο βαγόνι που να διαβάζει εφημερίδα. Στέκεσαι από πίσω του και αρχίζεις να διαβάζεις κι εσύ. Αλλά, επειδή αυτό δεν είναι αρκετά ενοχλητικό, πλησιάζεις ακόμα περισσότερο, κατά προτίμηση μέχρι το κεφάλι σου να αναπαυθεί στον ώμο του, ώστε να αντιληφθεί την παρουσία σου. Συγχαρητήρια, μόλις χάλασες το κάρμα σου!
3. Ο σωστός Γύφτουλας προσέχει πάντα το κινητό του, φροντίζοντας να έχει ανά πάσα στιγμή το πιο διαπεραστικό και εκνευριστικό ringtone που μπορεί να υπάρξει (ναι, ακόμα πιο εκνευριστικό κι από το Nokia Tune!). Έτσι, όταν το τηλέφωνο χτυπήσει, αυτός ο ήχος θα πλημμυρίσει, καθόλου μελωδικά, τα απροετοίμαστα αυτιά των συνεπιβατών-θυμάτων, που θα περιμένουν μαρτυρικά τον κάτοχο του κινητού να το σηκώσει. Χωρίς να ξέρουν ότι ο κάτοχος του κινητού είναι ένας Γύφτουλας, και επομένως δεν πρόκειται να το σηκώσει στον αιώνα τον άπαντα…
4. Βέβαια, υπάρχει και η σχετικά απίθανη περίπτωση (λαμβάνοντας υπόψη το πόσο αντιπαθητικοί είναι στο ευρύ κοινό οι Γύφτουλες) στο τηλέφωνο να είναι κάποιος καλός φίλος, οπότε ο Γύφτουλας θα το σηκώσει, προς ανακούφιση των θυμάτων. Ωστόσο, η ανακούφιση αυτή θα είναι προσωρινή, καθώς ο Γύφτουλας θα αρχίσει να μιλάει δυνατά με τον φίλο για τα πλέον ενοχλητικά θέματα! Προτεινόμενα θέματα συζήτησης: Γκόμενες και σεξ γενικότερα (δες τις γιαγιάδες να χλωμιάζουν), εικονικός καυγάς με κάθε είδους μπινελίκια (δες τις μαμάδες που κλείνουν τα αυτιά των παιδιών τους), κουτσομπολιά παντός είδους (δες τις κυράτσες να τεντώνουν τ’αυτιά τους, αλλά μη λες περισσότερα…) κλπ.
5. Ακόμα πιο εκνευριστικό γίνεται το όλο concept αν μιλάς με ξενική προφορά, κατά προτίμηση αλβανική. Για κάποιο άγνωστο λόγο, οι περισσότεροι δυσφορούν όταν κάποιος αλλοδαπός μιλάει ελληνικά με το δικό του, ιδιαίτερο accent, προφανώς σκεπτόμενοι «το καθίκι, δε φτάνει που τρώει τα λεφτά μας, μιλάει και τη γλώσσα μας», ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Άσε που οι κυράτσες δυσκολεύονται ακόμα περισσότερο να καταλάβουν το κουτσομπολιό…
6. Επίσης, πολύ πρακτικό είναι να το «παίξεις άσχετος». Κανείς δε συμπαθεί τους βλάκες, οπότε γίνε βλάκας, έστω για λίγο! Σε κάθε σταθμό ρώτα «πού είμαστε;», αποφεύγοντας να κοιτάξεις έξω ή στη φωτεινή λωρίδα ακριβώς από πάνω σου. Επίσης, μπορείς να το χρησιμοποιήσεις σε συνδυασμό με το 5.
7. Περιμένεις το μετρό στην αποβάθρα. Ο συρμός φτάνει και ανοίγει τις πόρτες του. Εσύ:
   α. στέκεσαι στην άκρη και περιμένεις ευγενικά να βγουν όσοι θέλουν να βγουν, ώστε να μπεις μετά;
   β. στέκεσαι στην άκρη μέχρι να βγουν οι πρώτοι και μετά μπαίνεις;
   γ. Με το που ανοίγουν οι πόρτες, και ασχέτως ανυπάρχουν επιβάτες που θέλουν να κατέβουν, μπουκάρεις μέσα.
   δ. Με το που ανοίγουν οι πόρτες, και ασχέτως ανυπάρχουν επιβάτες που θέλουν να κατέβουν, μπουκάρεις μέσα και κάθεσαι αμέσως για να μην σου πάρει άλλος τη θέση;
Αν απάντησες οτιδήποτε άλλο πλην του δ, δεν είσαι γεννημένος Γύφτουλας.
8. Καμιά φορά, ορισμένοι θα βασιστούν στην καλωσύνη σου, ώστε να μάθουν από πού θα πάνε για να πάρουν το μετρό προς Άγιο Αντώνιο. Αλλά δεν θα ξέρουν ότι έχουν πέσει πάνω σε έναν Γύφτουλα, ο οποίος θα τους στείλει χωρίς δεύτερη σκέψη στη λάθος κατεύθυνση. Το μόνο μειονέκτημα αυτής της μεθόδου είναι ότι δεν είσαι εκεί για να δεις την αντίδρασή τους όταν συνειδητοποιούν ότι εξαιτίας σου βρίσκονται κοντά στο σπιτάκι της γιαγιάς με τα κέρατα…
9. Στο μετρό κυκλοφορούν αμέτρητοι άνθρωποι. Εσένα, σε ενδιαφέρουν τα υποψήφια θύματα. Ένα από αυτά είναι οι άσχημες. Γι’αυτό, την επόμενη φορά που θα δεις ένα τέτοιο υποψήφιο θύμα, πλησίασέ την και πες της, με έκπληκτο ύφος: «Μαρία!!!». Οι πιθανότητες να τη λένε όντως Μαρία δεν είναι λίγες, αλλά λογικά η απάντηση θα είναι «Δε με λένε Μαρία». Ο σωστός Γύφτουλας απαντά: «Συγνώμη, σε μπέρδεψα με τη Μαρία την Άσχημη»…
10. Εκμεταλλεύσου τις κυλιόμενες σκάλες και δε θα το μετανιώσεις! Άσε τους άλλους να νομίζουν ότι πρέπει να κάθεσαι δεξιά και στάσου αριστερά, στη «λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας». Σύντομα, κάποιος θα σου πει να προχωρήσεις. «Μα δε θέλω», θα απαντήσεις σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Απόλαυσε κάθε σταγόνα από τα μπινελίκια που θα ακούσεις, ή έστω δε θα ακούσεις, αλλά σίγουρα κάποιος θα τα λέει από μέσα του…
11. Ας υποθέσουμε ότι κατάφερες να βρεις θέση (για περισσότερες πληροφορίες, βλέπε 7). Τι, μόνο μία; Θα μπορέσει ποτέ το μεγαλείο σου να χωρέσει σε μία μόνο θέση; Όχι βέβαια! Πιάσε δύο θέσεις! Κι αν κανείς ζητήσει να καθήσει, μην τον αφήσεις. Τουλάχιστον όχι πριν καταφέρεις να του σπάσεις τα νεύρα και/ή να τον κάνεις να νιώσει ενοχή που σε στρίμωξε σε μία θεσούλα…
12. Last but not least, το κόλπο της βαλίτσας. Κουβαλάς ένα ογκώδες αντικείμενο (συνήθως βαλίτσα, αλλά μπορεί να είναι και θήκη κιθάρας, κουτί με σκύλο/γάτα, ή απλώς μια γιγαντιαία σακούλα) και το αφήνεις στη μέση του γεμάτου βαγονιού. Αν το κάνεις σωστά, όλοι θα σκοντάφτουν πάνω του και το Παρά Πέντε θα σου φαίνεται παράσταση νηπιαγωγείου μπροστά στο γέλιο που θα ρίξεις…


ygmlogo.gif

Πάντα, το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις φτάσω στη δουλειά είναι να τσεκάρω το e-mail μου (αργόμισθος, τι να πεις…). Συνήθως, είναι μια απελπισμένη προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου ότι κάποιος μπορεί να θέλει να μου πει κάτι. Και είναι απελπισμένη γιατί συνήθως το mailbox μου είναι πιο άδειο κι από την τσέπη μου.
Αλλά σήμερα ήταν αλλιώς: Φανταστείτε να έχετε ένα γραμματοκιβώτιο, στο οποίο δεν παίρνετε ποτέ γράμματα, πέρα από κανά-δυο διαφημιστικά για πιτσαρίες και, πού και πού, καμιά ενημέρωση από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Κουτσοχωρίου Ευρυτανίας. Και να το ανοίξετε μια μέρα απότομα και να πεταχτούν από μέσα 15 γράμματα! Κανονικοί, παχουλοί φάκελοι, με εξωτικά γραμματόσημα και μυρωδιά φρεσκοσταμπαρισμένης σφραγίδας.
Τους άνοιξα ανυπόμονα και τους «ρούφηξα» μέχρι το τελευταίο «και»! Ήταν υπέροχοι! Λατρεύω την επικοινωνία, έστω και με αυτόν τον απρόσωπο τρόπο. Ίσως και ακόμα περισσότερο! Όταν πρέπει να βάλεις τη φαντασία σου να δουλέψει για να μαντέψεις ποιος μπορεί να είναι ο αποστολέας, πώς είναι, τι του αρέσει και γιατί επέλεξε εσένα για να πει κάτι, η επικοινωνία αποκτά εντελώς νέο ενδιαφέρον.
Ναι, έχω ένα θέμα με την επικοινωνία. Και πώς θα μπορούσα να μην έχω, αφού είναι το αντικείμενο των σπουδών μου! Με ενδιαφέρουν όλες οι μορφές επικοινωνίας: Έντυπες και προφορικές, προσωπικές και απρόσωπες, ευχάριστες και δυσάρεστες, αποτελεσματικές και αποτυχημένες. Από το τηλέφωνο, που το σιχαίνομαι και το αποφεύγω όπως ο Καρατζαφέρης τους Αλβανούς, μέχρι το blog και το e-mail, που χρησιμοποιώ πλέον περισσότερο κι από το χαρτί, όλα είναι ενδιαφέροντα.
Έχω ανάγκη από επικοινωνία, αλληλεπίδραση. Έχω την ανάγκη να ανταλλάξω απόψεις. Έχω ανάγκη να μπω σε ένα ατέλειωτο debate για οτιδήποτε, δε με πειράζει. Είναι ωραίο να διαφωνείς με τους άλλους. Όπως είχα γράψει και παλιότερα (και, για να είμαι ειλικρινής, το είδα ξανά μετά από καιρό και αναφώνησα «τι είπα ο πούστης»…ναι, το ξέρω ότι δε με τιμά αυτό…), μόνο όταν διαφωνείς με τον άλλο μπορείς να κάνεις διάλογο. Οταν μιλάς με κάποιον και συμφωνείτε σε όλα, αυτό δεν είναι διάλογος, αλλά διχασμένος μονόλογος!
Συμφωνείτε μαζί μου; Ελπίζω όχι!!! 😛

Επόμενη σελίδα: »