Ιουνίου 2007



fire11.jpg

Σήμερα είναι μία από αυτές τις (όχι και τόσο σπάνιες στο δικό μου σύμπαν) παράξενες μέρες, αυτές που ξυπνάς το πρωί και καταλαβαίνεις ότι μοιάζουν διαφορετικές, ακούγονται διαφορετικές, μυρίζουν διαφορετικά. Κι αν ρωτήσεις κάποιον γιατί είναι τόσο παράξενη αυτή η μέρα, το πιθανότερο είναι πως θα σου απαντήσει «δεν είναι πιο παράξενη από τις άλλες, ιδέα σου είναι». Και θες να τον πλακώσεις στα χαστούκια, που κι αυτό είναι παράξενο, γιατί υπό κανονικές συνθήκες θα συμφωνούσες μαζί του.
Παράξενη μέρα σήμερα…Παντού στάχτες, λες και βρίσκομαι μέσα στο τασάκι της Λιάνας Κανέλλη. Στους τοίχους, στα αυτοκίνητα, στα ρούχα μου, στα δέντρα – τι ειρωνεία, αλήθεια, να νιώθουν τα απανταχού δέντρα τις στάχτες των νεκρών αδελφών τους πάνω στη σάρκα τους…Άραγε αυτοί που τα έκαψαν θα ήθελαν να καούν σε κρεματόριο ζωντανοί όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι τους και μετά να τους τρίψει κάποιος στη μούρη τις στάχτες; Ε, κύριε Πολύχοντρα, άμα τους πιάσετε ποτέ (που πιο πιθανό θεωρώ να τραγουδήσουν ντουέτο το «Can’t Take My Eyes Off You» η Έφη Θώδη με τη Μαντόνα στο πανηγύρι της Αγίας Μαρουλίας της Παρτουζιάρας, για να είμαι ειλικρινής), να μια καλή ιδέα για ένα φινετσάτο και πρωτότυπο βασανιστήριο – γιατί ξέρω ότι σας αρέσουν αυτά τα σαδομαζοχιστικά. Χειροπέδες, δερμάτινα, μαστίγια, να παίζει το τρανζίστορ τ’αμερικάνικα του Marilyn Manson, ξέρετε εσείς τώρα…
Παράξενη μέρα σήμερα…Μου θύμισε εκείνη τη μέρα που είχαμε έκλειψη ηλίου (άλλη παράξενη μέρα εκείνη!) και σκοτείνιασε ο τόπος πρωινιάτικα. Έτσι και σήμερα, ο ήλιος δε φαινόταν πουθενά και το φως του ήταν υποτονικό. Αν αυτό συνέβαινε στους Αρχαίους Μάγιας, θα καταλάβαιναν ότι ο φανταστικός Θεός τους (και αυτό δεν το εννοώ με την έννοια του «φανταστικέ πατέρα!») χόρτασε καμμένη Γη και δεν θα ξαναέκαιγαν δάσος – ναι, είδα το Apocalypto χθες το βράδυ, φαίνεται; – ωστόσο, σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο θεός δεν είναι φανταστικός, είναι παντού ανάμεσά μας. Είναι στα χέρια μας, στις τσέπες μας, στο ξεροκέφαλό μας.Έχει υλική μορφή, έχει πολλά χρώματα (μπλε, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και μωβ, που είναι η υπέρτατη θεότητα), έχει ανεξάντλητη δύναμη. Κι αντί να εξοντώσουμε τον θεό μέσα μας, εξοντώνουμε όλους τους αντιφρονούντες – λατρεύω τις καπιταλιστικές κοινωνίες!
Παράξενη μέρα σήμερα…Πριν από λίγο έβρεξε, έτσι ξαφνικά. Και μάλιστα χωρίς να φύγει ο ήλιος, Τώρα έχει συννεφιά. Δεν ξέρω, το βράδυ ίσως χιονίσει ή ίσως να έχουμε κανέναν ανεμοστρόβιλο – μη σας πω ότι θα βρέξει και βατράχια, είναι ίσως η πλέον κατάλληλη μέρα για να το δω κι αυτό!
Κάτι τέτοιες, παράξενες μέρες, έχεις δύο επιλογές: Ή θα μείνεις καρφιτσωμένος στο κρεβάτι, ελπίζοντας ότι έτσι θα γλιτώσεις την επερχόμενη συμφορά, ή θα βγεις στους δρόμους και θα ψάχνεις παντού να βρεις και να παρατηρήσεις πράγματα που δεν πρόκειται να ξανασυμβούν, τουλάχιστον όχι σύντομα. Μη με ρωτήσετε ποιο από τα δύο είναι καλύτερο – την απάντηση την έχετε ήδη…

Advertisements

blackout.jpg

Σαν να μην έφτανε το λιοπύρι, που κάνει μία βόλτα ρουτίνας στο περίπτερο για παγωτό να μοιάζει με την περιπλάνηση των Εβραίων από την Αίγυπτο στη Γη της Επαγγελίας, τώρα έχουμε και νέα μόδα: Τις διακοπές ρεύματος!
Πραγματικά, πιστεύω πως η διακοπή ρεύματος είναι το χειρότερο που μπορεί να μου συμβεί. Εκτός ίσως (αλλά όχι σίγουρα) από το να με κάψουν ζωντανό, να με τεμαχίσουν και να πουλήσουν τα κομμάτια μου στην Βαρβάκειο σαν ντόπιο χοιρινό – αλλά αυτό δε μας αφορά επί της παρούσης.
Κάθε φορά που πέφτει το ρεύμα καταλαβαίνω πόσο ανίσχυροι είμαστε χωρίς αυτό. Τηλεόραση, στερεοφωνικό, υπολογιστής, φώτα, αρκουδίσιον, ψυγείο, φούρνος, φορτιστής κινητού, θερμοσίφωνας, τίποτα δεν λειτουργεί χωρίς ρεύμα. Ή μήπως δεν είναι έτσι;
Πάμε να δούμε τι μπορεί να κάνει κανείς κατά τη διάρκεια μίας διακοπής ρεύματος:

– ΟΚ, μπορεί να μην έχεις ρεύμα, όμως έχεις τηλέφωνο! Μπορείς να τηλεφωνήσεις σε όλους τους φίλους και γνωστούς σου και να πείτε πρωτότυπα πράγματα, όπως τι εκνευριστικές που είναι οι διακοπές ρεύματος, τι παλτά είναι αυτά που αγοράζει ο Ολυμπιακός κλπ. Εναλλακτικά, μπορείς να πάρεις την ΔΕΗ και να τους μπινελικώσεις – δεν θα καταφέρεις τίποτα, αλλά θα νιώσεις καλύτερα. Και φυσικά, υπάρχουν πάντα τα φαρσοτηλέφωνα!

– Επίσης, έχεις και νερό. Κάνε ένα μπάνιο για να περάσει η ώρα. Αν δεν έρθει το ρεύμα, ξυρίσου κιόλας. Αν ακόμα δεν έχει έρθει το ρεύμα, κάνε μπάνιο τον σκύλο σου, τη γάτα σου, το χάμστερ σου, το χρυσόψαρό σου ή ό,τι άλλο κατοικίδιο σου βρίσκεται πρόχειρο. Αν ακόμα δεν έχει έρθει το ρεύμα, πλύνε το αυτοκίνητό σου με το λάστιχο. Αν δεν έχεις αυτοκίνητο, πλύνε το αυτοκίνητο κάποιου άλλου, θα το εκτιμήσει ιδιαίτερα. Επίσης, μπορείς να μπουγελώσεις κάποιον, και δεν αποκλείεται επίσης να το εκτιμήσει ιδιαίτερα. Αν και πάλι δεν έρθει το ρεύμα, μπορείς να κρεμαστείς από το μπαλκόνι με το λάστιχο – αν και αμφιβάλλω αν θα έχουν ρεύμα στην Κόλαση.

– Είπα αυτοκίνητο; Ωραιότατα, μπορείς να κλειστείς εκεί μέσα, να ανάψεις το αρκουδίσιον και να πάρεις έναν υπνάκο μέχρι να έρθει το ρεύμα. Με το μηχανάκι αυτό είναι λίγο πιο δύσκολο, το ίδιο και με το ποδήλατο. Αλλά ό,τι μεταφορικό μέσο κι αν διαθέτεις, μπορείς να πας σε μια καφετέρια και να πιεις κάτι παγωμένο – για μένα, ένας Freddoccino με σιρόπι καρύδα την κάνει τη δουλειά του.

– Αλλά ας υποθέσουμε ότι πρέπει αναγκαστικά να μείνεις στο σπίτι. Υπάρχει ακόμα ελπίδα. Αν έχεις PSP, Nintendo DS ή έστω Game Boy (τι οπισθοδρομικό!), μπορείς να επιβιώσεις, φτάνει να έχεις ένα καλό απόθεμα από μπαταρίες. Εναλλακτικά, μπορείς να παίξεις παιχνίδια και στο κινητό ή το λάπτοπ σου, μέχρι αυτό να «ψοφήσει» από μπαταρία.

– Αν δεν έχεις τίποτα από αυτά, οδηγούμαστε σε πρωτόγονες λύσεις. Μπορείς να ρίξεις μία πασιέντζα – αυτή τη φορά με κανονικά χαρτιά, όχι στο PC! Και αν έχεις και παρέα, ακόμα καλύτερα: Μπορείτε να παίξετε ξερή, κουμ καν, αγωνία, πόκερ, μπλακτζάκ, γάιδαρο (!), θανάση, κολτσίνα, μπιρίμπα (φωνάζοντας «αρίμπα!») και αρκετά ακόμα που μάλλον δεν ξέρω. Προσοχή: Αν είναι βράδυ, μην παίζεις με χρήματα, είναι πολύ εύκολο να κλέψει κανείς – εκτός κι αν αυτό σκοπεύεις να το εκμεταλλυτείς εσύ…

– Φυσικά, αν είσαι σε μεγάλη απελπισία, μπορείς να διαβάσεις και ένα βιβλίο, ένα περιοδικό, μία εφημερίδα, βασικά μπορείς να διαβάσεις οτιδήποτε – εκτός από blogs, γιατί δεν μπορείς να μπεις στο Ίντερνετ! Ειδικά αν διαλέξεις τη λύση του βιβλίου, πιθανότατα θα οδηγηθείς και στην επόμενη πιθανή λύση: Αυτή του ύπνου, μέχρι να αποφασίσει το ρεύμα να επιστρέψει.

– Και κάτι τελευταίο: Κανείς ποτέ δεν χρειάστηκε ηλεκτρισμό για να κάνει σεξ – εκτός από τις γεροντοκόρες, που τον χρειάζονται για να φορτίσουν τους δονητές τους. Και με το φως των κεριών να δίνει το ιδανικό background, τελικά το σεξ είναι ίσως το καλύτερο που μπορείς να κάνεις κατά τη διάρκεια της διακοπής ρεύματος!


dear_diary.jpg

Αγαπητό blogολόγιο,

το ξέρω ότι ίσως σε έχω παραμελήσει λίγο τελευταία. Λίγο, όχι πολύ. Πόσες μέρες περάσανε, δύο, τρεις; Αααααα, 6 μέρες, ε; Καλά, μην γκρινιάζεις – I need to get a life! Τι νομίζεις, ότι είμαι κανένας ψυχωτικός που αν δεν γράφει κάθε μέρα το παρανοϊκό του παραλήρημα θα την δει καμικάζι και θα πέσει με το αυτοκίνητό του στο πλησιέστερο χαντάκι; Όχι βέβαια – μία κάποια τρέλα μπορεί να την έχω, αλλά είναι ακίνδυνη, όπως έλεγε και ο Σάκης (τι «ποιος Σάκης»; Πάντως όχι ο Μπουλάς, ούτε ο γνωστός υδραυλικός!). Αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζεις ήδη – με εκπλήσσεις, ηλεκτρονικέ μου φίλε, και όχι πάντα ευχάριστα…
Πάντως, είχα σοβαρό λόγο που δεν σου έγραφα, τον πλέον σοβαρό: Δεν συνέβη απολύτως ΤΙΠΟΤΑ! Ίσως το μοναδικό αξιοσημείωτο που συνέβη τελευταία είναι το γεγονός ότι δεν έχω πάθει ακόμα πνευμονία, ψύξη ή κατάψυξη, περνώντας τουλάχιστον τα 2/3 της μέρας μου κάτω από ένα αρκουδίσιον. Πες το τύχη, πες το οίκτο του Φαρσέρ (σου έχω πει για τον Φαρσέρ, έτσι δεν είναι; Σε έχω πρήξει, είπες; Καλά, δεν επιμένω), πες το μ’ένα φιλί – όπως και να το πεις, μου αρέσει.
Αλλά επειδή δεν μπορώ να σε αφήσω ορφανό – γαμώ το συναισθηματισμό μου, γαμώ! – θα σου πω και κάποια άλλα πράγματα που μου συνέβησαν αυτές τις μέρες, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπα, αλλά αυτά έχουμε, αυτά εμπιστευόμαστε! Στο κάτω-κάτω, μην έχεις υπερβολικές απαιτήσεις, το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται ένας αρχιτεμπέλης σαν εμένα όταν οι γείτονες τηγανίζουν αυγά στην ταράτσα τους στο μισό χρόνο απ’όσο χρειάζεται ο φούρνος τους, είναι να γράψει τα απομνημονεύματά του – αν έκανε τόση ζέστη όταν ο Μακρυγιάννης αποφάσισε να γράψει τα δικά του, θα τα άφηνε στη μέση και θα έγραφε τη διαθήκη του!
Που λες, το να ψωνίζεις μόνος σου είναι βαρετό, το να ψωνίζεις με φίλους είναι διασκεδαστικό, αλλά το να ψωνίζεις με γυναίκα είναι πραγματικά εμπειρία ζωής – δεν ξέρεις πόσο τυχερό είσαι που δεν υπάρχουν θηλυκά blogολόγια! Ειδικά όταν πρόκειται για μαγιό, το μαρτύριο του Προκρούστη φαίνεται ξαφνικά πολύ ευχάριστο, σχεδόν απολαυστικό – τεντώνεσαι κιόλας, απελευθερώνονται οι μύες σου, μια χαρούλα. Γιατί όταν τη βλέπεις από τα 150+ μαγιό που έχει το μαγαζί να επιλέγει το χειρότερο (όταν το πρωτοείδα έχω την εντύπωση ότι μου φώναξε «φύγετεεεεεεεε, φύγετε μακριάαααααααα!», αλλά δεν είμαι και σίγουρος), ποια είναι άραγε η σωστή απάντηση στην απευκταία ερώτηση «Πώς σου φαίνεται»; Απλά έχε υπ’όψιν ότι το χάχανο που συνοδεύεται από αυθόρμητη δεικτική κίνηση του δαχτύλου δεν είναι ενδεικτική αντίδραση – θα έλεγα πως είναι η χειρότερη δυνατή.
Τέλος πάντων, το κακό έγινε και δεν ξεγίνεται (αν και νομίζω ότι με έναν εξορκισμό υπάρχουν ακόμα ελπίδες), οπότε πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία να δείξουμε τα μαγιό μας, τα πάχη μας, τα κάλλη μας και τους κάλους μας. Αλήθεια, μικρό μου blogολόγιο, έχει πάει ποτέ σε παραλία της Αττικής πρωί Σαββάτου; Φυσικά και όχι – ακόμα και αν μπορούσες να μεταφερθείς σε μια παραλία, δεν θα ήσουν αρκετά χαζό για να το κάνεις Σάββατο. Αλλά εγώ είμαι (αλήθεια, πώς γίνεται ο blogger 100 και το blogάκι 101, μου λες;) και το έκανα. Θες να μάθεις πώς πέρασα; Ε, αφού ανακάλυψα ένα μικρό κενό άμμου ανάμεσα σε ένα θεόχοντρο μπούτι και ένα τριχωτό μπράτσο, βούτηξα για 5 λεπτά στη θάλασσα (η οποία στα βαθιά είναι πιο κρύα απ’ό,τι στα ρηχά – ξέρω γιατί, και ξέρω ότι το ξέρεις, αλλά μη μου το θυμίζεις, σε παρακαλώ) και σηκώθηκα κι έφυγα. Άλλωστε, ήδη έχω μαυρίσει αρκετά και δεν έχω ανάγκη να γκαργκανιάσω (ωραία λέξη δεν είναι αυτή;) στο λιοπύρι – σου είπα που πριν μία βδομάδα ένας μαύρος που πούλαγε CD με είδε και με φώναξε «brother»; Ε, τότε κατάλαβα ότι το είχα παρακάνει με το μαύρισμα.
Μακριά από όλα αυτά, το ίδιο βράδυ βγήκα στα Εξάρχεια. Μην τρομάζεις, όχι πολύ Εξάρχεια. Στο Πάρκο Αργεντινής Δημοκρατίας. Ναι, καλά θυμάσαι, εκεί πέρασα τα πρώτα μου παιδικά χρόνια, σου έχω ξαναμιλήσει γι’αυτό. Μη νομίζεις, δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα τα τελευταία 15 χρόνια. Άφησα το αυτοκίνητο ακριβώς έξω από το παλιό σπίτι της γιαγιάς μου, αυτό στο οποίο άφησε την τελευταία της πνοή – δεν έχει αλλάξει καθόλου (το σπίτι, όχι η γιαγιά μου). Το σουβλατζίδικο που με έκανε παχύσαρκο από τα 3 μου είναι ακόμα εκεί – τώρα έχει επεκταθεί και στο πάρκο απέναντι. Το βιντεοκλάμπ από το οποίο παλιά οι γονείς μου αγόραζαν τσόντες (εντάξει, δεν το ξέρω σίγουρα αυτό, αλλά αποκλείεται να μην πήραν ποτέ!) στέκει ακόμα αγέρωχο στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το παρκάκι στο οποίο έφαγα τα νιάτα μου υπάρχει ακόμα, αλλά το συντριβάνι έχει στερέψει. Δίπλα στο σπίτι που έμενα έχει ανοίξει πια μπουρδελοξενοδοχείο – γαμώτο, βιάστηκα να φύγω. Το καφενείο που έπινα μετά μανίας λεμονίτες έχει κλείσει εδώ και χρόνια. Το ίδιο και το τυροπιτάδικο στη γωνία, αλλά ξέχασα να τσεκάρω αν υπάρχει ακόμα ο Κλωντζάς στην Χαριλάου Τρικούπη – την επόμενη φορά αυτό. Όσο για το αγαπημένο μου ζαχαροπλαστείο, χάλασε τα τρουφάκια και τα εκλεράκια του – ελπίζω το παρφέ σοκολάτα του να έχει μείνει αναλλοίωτο στο χρόνο.
Α, επίσης κανόνισα τις καλοκαιρινές μου διακοπές! Σου το λέω για να προειδοποιήσεις και τα άλλα blogολόγια που ξέρεις: Στα τέλη Αυγούστου θα αποβιβαστώ με τα στρατεύματα των βαλιτσών μου στο λιμάνι της Άνδρου, με σκοπό να κατακτήσω ολόκληρο το νησί. Είτε τα καταφέρω είτε όχι, θα σου φέρω πλούσιο φωτογραφικό υλικό, για να μην γκρινιάζεις που δεν θα σε πάρω μαζί μου.
Λοιπόν, μικρό μου blogολόγιο, δεν πρέπει να έχεις παράπονο. Αψηφώντας τις αντίξοες (για γράψιμο) καιρικές συνθήκες, σου αφιέρωσα μία τεράστια καταχώρηση – τόσο τεράστια, που βαριέμαι να γυρίσω πίσω και να δω τα λάθη που έχω κάνει, για τα οποία σου ζητώ συγνώμη, αλλά πού να ξέρεις εσύ; Εσένα βαράει στο κεφάλι η ζέστη;

Σβήνω το φως και σε καληνυχτίζω, μικρό μου. Καληνύχτα και όνειρα γλυκά.

The Stranger

*ΚΛΙΚ*

Υ.Γ.: *ΚΛΙΚ* Ανάβω και πάλι το φως: Δεν είναι παράξενο που τόσο καιρό που σου γράφω δεν σου έχω πει το πραγματικό μου όνομα; Α, ώστε θέλεις να σου το πω; Καλά, θα το σκεφτώ και θα σου απαντήσω εν καιρώ. Κοιμήσου τώρα.

*ΚΛΙΚ*


scorpions.jpg

Όχι, δεν θα ντραπώ καθόλου. Θα το πω ευθέως, με πλήρη συναίσθηση του τι λέω, έχοντας σώας τας φρένας (που λέει ο λόγος) και γνωρίζοντας τι μπορεί να πιστέψετε για μένα διαβάζοντάς το. Ε ναι, λοιπόν, είναι αλήθεια: ΔΕΝ είδα το τελευταίο επεισόδιο του Παρά 5! Ουφ, το’πα και ξαλάφρωσα! ΔΕΝ ανήκω στο 80% του ελληνικού πληθυσμού – έχοντας γνωρίσει ένα μικρό στατιστικά κομμάτι του, μπορώ να πω ότι είμαι περήφανος γι’αυτό. ΔΕΝ έβλεπα τηλεόραση χθες το βράδυ, κι αυτό γιατί είχα πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνω. Γιατί ίσως πολλοί να το ξεχάσατε μέσα στον παροξυσμό του Παρά 5, όμως χθες το βράδυ ήταν το πρώτο Scorpions Festival στο Γήπεδο Καραϊσκάκη. Ακόμα και με τη δική μου, ιδιόρρυθμη λογική, ήταν δυνατό να αφήσω τον γάμο και να πάω για πουρνάρια; Όχι βέβαια!!!
Είχα προμηθευτεί το εισιτήριό μου μία εβδομάδα νωρίτερα. Για άγνωστο μέχρι σήμερα λόγο, προτίμησα να γλιτώσω 10 ευρώ και να χάσω το προνόμιο της βολικής θέσης στις κερκίδες του Καραϊσκάκη, αποφασίζοντας να ξεροσταλιάσω στην αρένα, με αποτέλεσμα σήμερα να είμαι κλινικά νεκρός από τα γόνατα και κάτω.
Εντάξει, μου αρέσει να γκρινιάζω. Στην πραγματικότητα δεν μετάνιωσα για το φτηνό μου εισιτήριο. Αντίθετα, η αίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα πλήθος που σκέφτεται ακριβώς τα ίδια με σένα, που κάνει ακριβώς τις ίδιες κινήσεις μαζί σου, που έχει το ίδιο αντικείμενο λατρείας με σένα, είναι εκπληκτική. Ναι, το ξέρω ότι ακούγεται σαν το υπνωτισμένο πλήθος που χαιρετούσε ναζιστικά τον Χίτλερ και εκστασιαζόταν μαζί του – ίσως και να είναι το ίδιο, αλλά είναι εκπληκτική αίσθηση. Δεν θα την άλλαζα για μία θέση από την οποία η σκηνή θα φαινόταν μόνο με τα κιάλια.
Έφτασα με την παρέα μου στο Καραϊσκάκη στις 5.30 – η συναυλία ξεκινούσε στις 7. Μπήκα αμέσως στο κλίμα, αφού το πρώτο πράγμα που άκουσα πλησιάζοντας στο Red Cafe ήταν το αγαπημένο μου «You and I» – φυσικά σε playback, αλλά εκείνη την ώρα μου αρκούσε (πού να’ξερα…).
Πιάσαμε μια καλή θέση στην αρένα (όσο καλή μπορεί να είναι μία θέση στην αρένα – πάλι γκρινιάζω…) και περιμέναμε. Νωρίς-νωρίς, κατά τις 6.30, βγήκαν οι Hannibal, ελληνικό συγκρότημα που κέρδισε τον σχετικό διαγωνισμό και επελέγη από τους ίδιους τους Scorpions σαν opening act για το φεστιβάλ. Ό,τι και να πω είναι λίγο: Ο frontman τους ήταν άψογος, ενώ τα τραγούδια τους ήταν αυθεντικές ροκιές – στιγμιαία με έκαναν να θέλω να αγοράσω τον δίσκο τους, αλλά αμέσως ξελαμπικάρισα και θυμήθηκα: «Η πειρατεία σώζει την τσέπη». Phew…That was close…
Ακολούθησε μία μικρή παύση και στην σκηνή εμφανίστηκαν οι Juliette And The Licks. Η τραγουδίστρια του συγκροτήματος, με ινδιάνικο φτερό στο κεφάλι και έντονο μακιγιάζ κάτω από τα μάτια, ήταν πολύ κεφάτη, το ίδιο και τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ. Αντίθετα, το κοινό δεν μοιραζόταν τον ενθουσιασμό τους. Ελάχιστοι ασχολήθηκαν μαζί τους, αν και τα τραγούδια τους ήταν ξεσηκωτικά. Στην πραγματικότητα, όλοι περίμεναν να φύγουν από τη σκηνή για να μπουν τα μεγάλα ονόματα. «You really are amazing», αναφώνησε η Juliette κάποια στιγμή. Δεν νομίζω ότι το εννοούσε και δεν νομίζω ότι την πίστεψε κανείς – εγώ, πάντως, σίγουρα όχι.
Μετά από μεγάλη παύση (η οποία ήταν αρκετή για να φάω το πιο δυνατό χαστούκι που μου έχει δώσει ποτέ γυναίκα, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…), κι ενώ ήταν ακόμα μέρα, το μεγάφωνο τσίριξε: «Ladies and gentlemen, please welcome Mr. Joe Cocker!». Η υποδοχή ήταν μάλλον χαλαρή για ένα τέτοιο μέγεθος – φαίνεται πως όλοι περίμεναν το τσίμπημα των Σκορπιών και απογοητεύτηκαν όταν είδαν έναν καραφλό τύπο στην σκηνή, εντελώς διαφορετικό (και καμιά 20αριά χρόνια μεγαλύτερο) από αυτόν που διαφήμιζε η αφίσα του φεστιβάλ.
Για να πω την αλήθεια, ποτέ δεν ήμουν φαν του Τζο Κόκερ. Ωστόσο, αυτό δεν με εμπόδισε καθόλου να πάθω παράκρουση στο «You Can Leave Your Hat On», να φωνάξω πανηγυρικά «Unchain My Heart» στο ομώνυμο τραγούδι και να πέσω στα πατώματα (κρίμα που κάλυψαν το γρασίδι του γηπέδου – αν έχετε ποτέ κυλιστεί στο γρασίδι ξέρετε τι εννοώ…) με το «You’re So Beautiful». Αντίθετα, κάποιοι που στεκόντουσαν λίγο πιο πίσω φώναζαν στο τέλος κάθε τραγουδιού «Φύγε», «Ψόφα», «Τελείωνε» και διάφορα άλλα που θα τα κόψει η λογοκρισία.
Κάποια στιγμή τους έκανε κι αυτός το χατίρι, αφού βέβαια αποθεώθηκε από όλους τους υπόλοιπους, και έφυγε από τη σκηνή. Ήταν πια 10 το βράδυ και οι Scorpions δεν είχαν δείξει ακόμα σημάδια ζωής. Αυτό δεν θα με ενοχλούσε καθόλου υπό κανονικές συνθήκες, όμως χθες είχα τη φαεινή ιδέα να μην πάρω το αυτοκίνητό μου στο γήπεδο, προβληματισμένος από τον χαμό που έγινε στην συναυλία των Beastie Boys και πιστεύοντας αφελώς πως μία συναυλία που ξεκινά στις 7 το απόγευμα, ακόμα κι αν δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 11, θα είναι στα τελειώματά της. Προσπαθώ ακόμα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας συλλογισμός μου αποδείχθηκε σωστός – πάντως, όχι πρόσφατα.
Οι Scorpions εμφανίστηκαν στις 10.40. Αυτό σημαίνει ότι κατάφερα να τους απολαύσω για 20 ολόκληρα λεπτά πριν προλάβω να φύγω απρόθυμα για να προλάβω το τρένο. Και τι απόλαυση: Άκουσα δύο τραγούδια από το καινούργιο τους CD, το «Love ’em Or Leave ’em» και ένα ακόμα από τα παλιά τους που ούτε καν το θυμάμαι. Επίσης, από τον σταθμό του τρένου θυμάμαι πως άκουγα το «Send Me An Angel» και το τραγουδούσα, όχι ιδιαίτερα διακριτικά.
Συμπερασματικά: Πήγα στο Scorpions Festival για να δω τους Scorpions και τελικά είδα όλους τους άλλους εκτός από αυτούς! Και θα την πω την κακία μου, γιατί αλλιώς θα σκάσω: Αντί για τα 40 ευρώ που έδωσα για αυτό το φεστιβάλ, θα μπορούσα να δώσω 45 ευρώ για την επερχόμενη συναυλία των Evanescence, πάλι στο Καραϊσκάκη. Ήδη έχω ζητήσει από τους φίλους μου να φοράνε μπλούζες «I’m with stupid» όταν κυκλοφορούν μαζί μου – νομίζω πως μου αξίζει…
Αλλά τουλάχιστον η παρουσία μου στο Scorpions Festival μου έδωσε τη δυνατότητα σήμερα να γράφω για κάτι άλλο και όχι για το τελευταίο επεισόδιο του Παρά 5 – μας πρήξατε!!! Και για να σας την σπάσω, θα πω και το εξής: Μετά τους «Απαράδεκτους», το χάος…


news_clip_art.gif

– Νέο σκάνδαλο συγκλονίζει την Ελληνική Αστυνομία. Ο αρχιφύλακας του Α.Τ. Διχονοίας, κ. Σφαλιάρας, τέθηκε σε διαθεσιμότητα από τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης, Βλίτωνα Πολύχοντρα, μετά από βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας, στο οποίο δύο αστυνομικοί του συγκεκριμένου Α.Τ., ο Βασίλης Μπουνίδης και ο Ορέστης Χλέπας, εμφανίζονται να ταπεινώνουν και να βασανίζουν μετανάστες, αναγκάζοντάς τους να διαβάσουν δυνατά ο ένας στον άλλο ρατσιστικά ανέκδοτα και να χτυπούν ο ένας τον άλλο στο κωλαράκι με βρεγμένες σανίδες. Ο κ.Πολύχοντρας έθεσε την παραίτησή του στη διάθεση του Πρωθυπουργού, κ. Κώστα Καλαμπουρτζή, που θα αποφασίσει για το θέμα μετά την επόμενη δημοσκόπηση της Petron Malakynsis.

– Στο μεταξύ, ο πρόεδρος του ΠΑΤΣΟΚ, Γιωργάκης Παπατρέχας, τόνισε ότι ο λαός είναι αηδιασμένος από τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Καλαμπουρτζή, γι’αυτό και στα τελευταία γκάλοπ η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων έχει πέσει στο 17,4%, ενώ το ποσοστό που θεωρεί τον κ. Παπατρέχα καταλληλότερο για πρωθυπουργό αγγίζει πλέον το 3,2%. Επίσης, τόνισε ότι στις επερχόμενες εκλογές θα πέσει επιτέλους το κατεστημένο της ΝΔ, που έχει διαλύσει την χώρα στα 4 χρόνια κυβέρνησής της, αντίθετα με τα 20 χρόνια του ΠΑΤΣΟΚ, που ήταν ρόδινα για τη χώρα.

– Μάξι καύσωνα προβλέπουν οι μετεωρολόγοι για το επόμενο τρίμηνο. Σύμφωνα με την Έμυ, παλιά γκόμενα του ρεπόρτερ μας, η θερμοκρασία αναμένεται να φτάσει τους 48 βαθμούς Κελσίου, με αποτέλεσμα το Υπουργείο Εσωτερικών να έχει ήδη λάβει τα μέτρα του: Θα απαγορεύεται η κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας από τις 10 το πρωί ως τις 10 το βράδυ, ενώ οι παραβάτες θα τιμωρούνται με υποχρεωτική ηλιοθεραπεία χωρίς αντηλιακό. Επίσης, όλες οι παραλίες θα είναι ανοικτές για το κοινό στην προνομιακή τιμή των 45 ευρώ.

– Στην Γαλλία, ο Νικολά Σανχαζί πέτυχε συντριπτική νίκη στο γαλλικό κοινοβούλιο, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι οι Γάλλοι δεν φημίζονται μόνο για τα βρωμερά τους πόδια και τα ακόμα πιο βρωμερά τους τυριά, αλλά και για τους βρωμερούς τους πολιτικούς.

– Τελευταίο επεισόδιο του Παρά Πέντε σήμερα και το Πανελλήνιο αναρωτιέται τι θα συμβεί. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο Σπύρος θα ανοίξει στριπτιτζάδικο στην Συγγρού, στο οποίο θα εμφανίζονται η Θεοπούλα και η γιαγιά του με μεγάλη επιτυχία, ο Φώτης θα πάρει μεταγραφή για το Star, όπου θα αναλάβει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, με την αδερφή του να αναλαμβάνει το αστυνομικό ρεπορτάζ (έχετε δει ποτέ αστυνομικό ρεπορτάζ στο Star; Ούτε εγώ!), η Αγγέλα θα ερωτευτεί παράφορα τους δύο κακούς του σίριαλ και θα τους πάρει και τους δύο μαζί, η Ζουμπουλία θα πιάσει δουλειά ως σύμβουλος ρουχισμού του Γιάννη Φλωρινιώτη και η Ντάλια θα χάσει όλα της τα λεφτά στο Χρηματιστήριο, επενδύοντας στην εταιρεία κατασκευής σαπουνόφουσκων «Φούσκας Α.Ε.».

– Στις αθλητικές ειδήσεις ξεχωρίζει η απόκτηση από τον Παναθηναϊκό του μεγάλου ονόματος που τόσο καιρό περίμεναν εναγωνίως οι οπαδοί: Πρόκειται για τον Ταϋλανδό Παχαράνγκ Λαπορετινατιποντάνγκ, που αγωνίζεται στην θέση του τρίτου αναπληρωματικού φυλαρούχα. Στον Ολυμπιακό συνεχίζεται το σαφάρι για την απόκτηση κεντρικού αμυντικού, με τον Τάκη Λεμονή να έχει στα υπόψη τους Τζον Τέρρυ, Αλεσσάντρο Νέστα και Φάμπιο Καναβάρο. Αν όλες αυτές οι περιπτώσεις ναυαγήσουν, φαβορί είναι ο Ακούτο Φαρσιναρούκ, διεθνής με τη Μπουρκίνα Φάσο. Τέλος, στην ΑΕΚ συνεχίζεται η προετοιμασία για τα παιχνίδια της 3ης προκριματικής φάσης του Τσάμπιονς Λιγκ, με δυνατά φιλικά κόντρα στην Ετζέλλα Έττελμπρουκ του Λιχτενστάιν και την Μοντρόουζ, ομάδα τρίτης κατηγορίας Σκωτίας.

Υ.Γ.: Ναι, το ξέρω ότι άλλα περιμένατε να διαβάσετε σήμερα. Μια φιλική συμβουλή: Μην εμπιστεύεστε ποτέ κάποιον που αρνείται να σας δείξει το πρόσωπό του, το όνομά του ή το ΑΦΜ του – και στις τρεις περιπτώσεις, κάτι έχει να κρύψει!!! 😛


lunari2.jpg

Σήμερα ένιωσα την ανάγκη να διαβάσω κάτι εντελώς διαφορετικό. Τα ΚΟΜΙΞ και τα MAD μου κοντεύουν να εξαϋλωθούν από την πολλή χρήση, και το ίδιο θα πάθαιναν και τα αλμπουμάκια του Αρκά αν δεν ήταν τόσο ανθεκτικά. Τις ατάκες της Μαφάλντας αρχίζω και τις μαθαίνω απέξω, ενώ τα παλιά τεύχη του FREE απλά μου θυμίζουν πόσο τραγική κατάληξη είχε ένα τόσο ενδιαφέρον περιοδικό. Η Βαβέλ είναι πάντα μία καλή λύση, αλλά δεν έχω πολλά τεύχη της – ίσως γεννήθηκα σε λάθος εποχή. Το βιβλίο που διαβάζω είναι πολύ καλό (τα «Πυθαγόρεια Εγκλήματα» του παλιού καιθηγητή μου, Τεύκρου Μιχαηλίδη), όμως η λογοτεχνία ποτέ δεν μου αρκούσε – κείμενο χωρίς εικόνα για μένα είναι σαν στερεοφωνικό χωρίς ηχεία. Κάτι λείπει, αλλά τι;
Έριξα μία ματιά στην γεμάτη περιοδικά βιβλιοθήκη μου και, κάπου ανάμεσα στον Σεντρίκ, τη Γαλέρα και τα Maxim (ΟΚ, παλιά το διάβαζα κι αυτό, δεν ντρέπομαι να το πω!), παρατήρησα ένα Μικρό Παραπέντε. Για όσους δεν το ξέρουν, το Μικρό Παραπέντε ήταν ένα χιουμοριστικό περιοδικό κόμικς, κάτι σαν τη Βαβέλ αν την εξέδιδε ο Μητσικώστας. Δυστυχώς, την περίοδο που έβγαινε εγώ έτρωγα ακόμα φρουτόκρεμες και έβρεχα τις πάνες μου, γι’αυτό και μόνο οι περιστασιακές μου βόλτες στο Μοναστηράκι με έφεραν σε επαφή μαζί του.
Το συγκεκριμένο τεύχος μου τράβηξε την προσοχή σήμερα. Είναι το τεύχος 36, του Νοεμβρίου του 1989 και στο εξώφυλλό του απεικονίζεται ένας τύπος που ετοιμάζεται να διεισδύσει (με μάσκα οξυγόνου και βατραχοπέδιλα) σε ένα σεξουαλικό όργιο. Η ατάκα στα αριστερά της εικόνας δείχνει πόσο λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε: «Θέλω λιγότερη διαφθορά – ή περισσότερες ευκαιρίες να συμμετέχω». Παραδεχτείτε ότι αυτό το σύνθημα σας εκφράζει και προχωρήστε στην επόμενη παράγραφο.
Στην τρίτη σελίδα του τεύχους, ένα κόμικ του Τζουλιάνο: «Πρώτα ο καφές με κυάνιο, μετά τα κρασιά με μεθάνιο, το εμφιαλωμένο νερό με κολοβακτηρίδια, το μολυσμένο ελαιόλαδο, η ραδιενέργεια από το Τσέρνομπιλ, η τρύπα του όζοντος και το νέφος. Σήμερα, για να πεθάνει κανείς από γηρατειά πρέπει να έχει έναν κώλο, ΝΑ!». Τσεκάρω την ημερομηνία στο εξώφυλλο. Όχι, δεν κάνω λάθος – αυτό το τεύχος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1989 και όχι χτες.
Φυσικά, ακολουθούν ιστορίες-κοσμήματα του αγαπημένου μου Edika, του Larson, του Αρκά και πολλών άλλων. Όμως έμεινα άναυδος με ένα καταπληκτικό κόμικ του Enzo Lunari, ένα κόμικ μόνο με σχέδιο και χωρίς λόγια, το οποίο και σας μεταφέρω μόνο με λόγια και χωρίς σχέδιο – αυτά τα μέσα έχω, αυτά μεταχειρίζομαι!

Είναι Δευτέρα και ένας παππούς (ο γνωστός παππούς του Lunari, ο Εριτρέο Κατζουλάτι – γουρλώστε τα μάτια σας από έκπληξη που ξέρω το όνομά του, θα με ικανοποιήσει ιδιαίτερα!) κάθεται στο παγκάκι ενός πάρκου και ετοιμάζεται να φάει ένα σάντουιτς. Την ώρα που είναι έτοιμος να φάει την πρώτη μπουκιά, βλέπει ένα σπουργίτι να τον κοιτάζει μελαγχολικά, ζητώντας τροφή. Ο παππούς του πετάει γενναιόδωρα κάποια ψίχουλα, ενώ του δίνει νερό στο καπάκι του παγουριού του.
Την Τρίτη, στο ίδιο παγκάκι, ο παππούς ετοιμάζεται να φάει το σάντουιτς του. Αυτή τη φορά, τα σπουργίτια που τον περιμένουν είναι 5 και ζητάνε όλα τροφή. Ο παππούς τους πετάει απρόθυμα κάποια ψίχουλα.
Την Τετάρτη και την Πέμπτη το παγκάκι έχει κυριολεκτικά γεμίσει από σπουργίτια, που περιμένουν ανυπόμονα τον παππού να τα ταϊσει. Αυτός δεν έχει και πολλές επ[λογές.
Την Παρασκευή, ο παππούς προσέρχεται στο κατάμεστο (από σπουργίτια) παγκάκι, κρατώντας μια μεγάλη σακούλα. Τα σπουργίτια εκστασιάζονται, περιμένοντας μεγάλο φαγοπότι. Ο παππούς ανοίγει την σακούλα και – τι έκπληξη! – από μέσα βγαίνει μία τροφαντή γάτα, που τα κατασπαράζει! Επιτέλους, ο παππούς τρώει το σάντουιτς του με την ησυχία του.
Το κόμικ θα μπορούσε να τελειώνει εδώ, όμως η Νέμεσις έχει άλλη γνώμη: Το Σάββατο έχουν μαζευτεί στο παγκάκι του 4 γάτες, που νιαουρίζουν επίμονα ζητώντας φαγητό!

Η ιστορία έχει αμέτρητα επίπεδα ανάγνωσης και ο καθένας κρατάει αυτό που του ταιριάζει. Εγώ απλά χαίρομαι που η Ύβρις του παππού δεν έμεινε ατιμώρητη.
Λοιπόν, νομίζω ότι είμαι έτοιμος για το Φεστιβάλ της Βαβέλ! Αύριο θα είμαι εκεί – αναλυτικό ρεπορτάζ τη Δευτέρα!!!


go_by_sozesoze.jpg

O anisixos με προ(σ)καλεί και πάλι σε ένα blogοπαίχνιδο και ξέρει ότι δεν μπορώ να πω όχι – ευτυχώς που δεν μου έχουν προσφέρει ποτέ ναρκωτικά, δεν ξέρω τι θα απαντούσα!
Το νέο παιχνίδι είναι πιο απλό από τα άλλα: Με πηγή έμπνευσης μία φωτογραφία (την οποία ελπίζω να βλέπετε – αν για τεχνικούς λόγους δεν την βλέπετε, κάντε μια βόλτα από το blog του anisixou), πρέπει να γράψω τι σκέφτομαι. Και νομίζω ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι καταλληλότατη για κάτι τέτοιο.
Κανονικά, θα έπρεπε ο επεξεργαστής του μυαλού μου να τρέχει στο maximum των MHz που αντέχει χωρίς να καεί το ανεμιστηράκι του και να παράγει σκέψεις με τον ρυθμό που η Αννίτα Πάνια παράγει «ταλέντα». Κι όμως, παραμένει κολλημένο σε μία και μόνη απορία: Τι στο διάολο μπορεί να κάνει μία βαλίτσα σε μία έρημη παραλία, και μάλιστα μία χειμωνιάτικη μέρα; Άφησα την φαντασία μου να καλπάσει (και να χλιμιντρίσει την άφησα, αλλά δεν ήθελε) και κατέληξα στις εξής υποθέσεις:

1. Είναι Οκτώβριος. Αυτό δεν έχει σημασία, αλλά θέλω να κάνω εφέ. Είναι Οκτώβριος, που λέτε. Ένας πληρωμένος δολοφόνος, ψηλός και γεροδεμένος, έχει μόλις το προηγούμενο βράδυ «καθαρίσει» ένα σημαντικό θύμα και ο αρχιμαφιόζος του τον αντάμοιψε με μία βαλίτσα γεμάτη 500ευρα (γνωστά και ως «τα μοβ»). Ο δολοφόνος παίρνει τη βαλίτσα και φεύγει, κι ενώ έχει ήδη ξημερώσει. Για να αποφύγει τα αδιάκριτα βλέμματα, πηγαίνει σε μία ερημική παραλία ώστε να μετρήσει τα λεφτά – αν το έκανε μπροστά στον αρχιμαφιόζο μπορεί αυτός να το εκλάμβανε ως προσβολή και να του φύτευε μια σφαίρα στο κεφάλι για να μάθει. Την αφήνει σε ένα σημείο, αλλά πριν την ανοίξει παρατηρεί ένα σημείωμα πάνω στην βαλίτσα – είναι από την άλλη μεριά, δεν το βλέπετε εσείς, αλλά trust me. Δεν ξέρουμε τι γράφει πάνω αυτό το σημείωμα, όμως μόλις το βλέπει ο hitman, φεύγει τρέχοντας, βρίζοντας και φωνάζνοντας. Τι να έγραφε το σημείωμα άραγε; Ε τι, όλα εγώ θα σας τα λέω; Να σκεφτείτε μόνοι σας!

2. Η Αλ Κάιντα αποφασίζει να «χτυπήσει» μια κατάμεστη ελληνική παραλία, τιμωρώντας έτσι τους άπιστους Έλληνες που αγνοούν τους κανόνες του Αλλάχ και δεν φοράνε ολόσωμα μαγιό στις παραλίες. Την επιχείρηση αναλαμβάνει ο διαβόητος για την κακία του, αλλά όχι και για το μυαλό του, Μαλάκ Αλ Ούγκρα, ο οποίος καμουφλάρει μία πανίσχυρη βόμβα σαν βαλίτσα και την τοποθετεί στη μέση μίας δημοφιλούς ελληνικής παραλίας. Μόνο που το όλο σχέδιο έχει ένα λαθάκι, ένα ασήμαντο λαθάκι: Είναι Νοέμβριος και οι παραλίες δεν πρόκειται να γεμίσουν πριν από τον επόμενο Ιούνιο. Έτσι, η βόμβα-βαλίτσα παραμένει εκεί, μόνη της πάνω στην άμμο, περιμένοντας μερικούς μήνες για να επιτελέσει το θεάρεστο (σε κάποιον Θεό θα είναι αρεστό) έργο της…

3. Σεπτέμβριος. Ο χειμώνας ήρθε πρόωρα, ο κόσμος δουλεύει και οι παραλίες σφύζουν από άμμο, αλλά όχι από κόσμο. Ο ήρωάς μας είναι φοιτητής, που σήμερα φεύγει στο εξωτερικό για σπουδές, αφήνοντας την Ελλάδα για πρώτη φορά στη ζωή του. Έχοντας μεγαλώσει δίπλα στην θάλασσα (και μέσα σε αυτήν), πριν πάει στο αεροδρόμιο περνάει από μία κοντινή παραλία, άδεια λόγω της κακοκαιρίας, ώστε να δει για τελευταία φορά τη θάλασσα πριν φύγει για μία χώρα που δεν θα δει θάλασσα ούτε όταν λιώσει ο Βόρειος Πόλος. Μόνο που δεν του φτάνει να την δει. Σε μία στιγμή αυθόρμητης τρέλας, αφήνει στην άμμο τη βαλίτσα του, πετάει μακριά τα ρούχα του και βουτάει ολόγυμνος στην θάλασσα, για να την νιώσει για τελευταία φορά. Στην φωτογραφία δεν φαίνεται, γιατί την ώρα της λήψης ήταν κάτω από το νερό. Φυσικά, μετά θα πάρει τη βαλίτσα του (και τα ρούχα του!) και θα φύγει, όμως εξαιτίας αυτής της τρέλας του θα χάσει το αεροπλάνο, το οποίο θα συντριβεί λόγω κακοκαιρίας σε κάποιο βουνό και θα παρασύρει στον θάνατο όλους τους επιβάτες – τον ήρωά μας θα τον έχει σώσει η αγαπημένη του θάλασσα…

4. Ένας παππούς πλησιάζει σε αυτήν την ερημική παραλία, κρατώντας τη συγκεκριμένη βαλίτσα. Την αφήνει στην άμμο και βγάζει από μέσα της μία φωτογραφική μηχανή. Την φωτογραφίζει από κοντά και βάζει τη μηχανή στην τσέπη του παντελονιού του. Είναι η τελευταία ανάμνηση από τη γυναίκα του, που τον συντρόφευε επί 58 συναπτά έτη. Μέσα στην βαλίτσα βρίσκεται η τεφροδόχος της, οι στάχτες της. Ποτέ δεν ήθελε να θαφτεί κάτω από το χώμα. Αγαπούσε την θάλασσα. Και ο σύζυγός της δεν της χάλασε το χατίρι. Παίρνει την τέφρα από το μεγάλο δοχείο και την σκορπίζει στην θάλασσα. Όταν η τεφροδόχος έχει πια αδειάσει, την πετάει κι αυτή. Και η βαλίτσα; Αυτή θα μείνει εκεί, ερμητικά κλειστή. Θα πηγαίνει να την κοιτάζει κάθε μέρα. Μόνο εκείνη ήξερε πώς να την ανοίξει, μόνο εκείνη και αυτός. Έτσι, αν ποτέ γυρίσει, θα ανοίξει την βαλίτσα, ανακοινώνοντάς του την επιστροφή της…

5. Μιας και μπήκε καλοκαίρι, ο Χρήστος Φερεντίνος αποφασίζει να κάνει κάποια εξωτερικά γυρίσματα για το Deal, το οποίο μετονομάζεται προσωρινά σε Summer Deal. Έχουν μαζευτεί, λοιπόν, στην παραλία της εικόνας, που είναι γεμάτη κόσμο, όλοι οι παίκτες, τα συνεργεία, όλοι οι συντελεστές της εκπομπής. Και την ώρα που ετοιμάζονται να αρχίσουν την μαγνητοσκόπηση, πιάνει μια ξαφνική μπόρα, ένας κατακλυσμός από το πουθενά. Όλοι φεύγουν κακήν-κακώς από εκεί, τόσο οι συντελεστές της εκπομπής, όσο και οι λουόμενοι. Η παραλία μένει άδεια. Ή μάλλον, σχεδόν άδεια: Κάποιος από τους παίκτες ξέχασε εκεί την βαλίτσα του Deal. Μη σας κάνει εντύπωση το μέγεθός της, είναι στα πλαίσια της καλοκαιρινής ανανέωσης. Αλήθεια, τι ποσό να κρύβει μέσα η συγκεκριμένη βαλίτσα; Μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ…

Αλήθεια, εσείς τι σκέφτεστε βλέποντας αυτήν τη φωτογραφία; Μπορείτε να δώσετε την δική σας εκδοχή – θα με ενδιέφεραν ιδιαίτερα οι απόψεις της Silias, του Coperty και της Neutrino (τα links δεξιά, ο υπολογιστής δεν τα σηκώνει κάτι τέτοια).

Επόμενη σελίδα: »