Όταν ένα σώμα ασκεί δύναμη σε ένα άλλο σώμα, τότε και το δεύτερο σώμα ασκεί δύναμη ίση και αντίθετη στο πρώτο. Ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα, ή αλλιώς νόμος δράσης-αντίδρασης, μας λέει πολλά για το πώς λειτουργεί αυτός ο κόσμος – αυτός ο φαινομενικά χαοτικός, ακατανόητος κόσμος, που όμως κατά βάθος διέπεται από κάποιους θεμελιώδεις κανόνες. Ευτυχώς.

Αυτός ο κανόνας, λοιπόν, μας λέει πως για ό,τι κάνεις, προκαλείται μία «ίση και αντίθετη» αντίδραση. Και κάπως έτσι αποκαθίσταται η ισορροπία που τυχόν διαταράχθηκε από τη δράση σου.

Το βρίσκω πολύ καθησυχαστικό ότι υπάρχει μία δύναμη εκεί έξω που φροντίζει για την αποκατάσταση της ισορροπίας – κάτι σαν θεία δίκη ή σαν το αόρατο χέρι της αγοράς, με τη διαφορά ότι αυτό είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο και όχι μία βολική μπαρούφα.

Όταν λοιπόν γνωρίζεις αυτόν τον νόμο (και αν έχεις βγάλει έστω Γυμνάσιο δεν μπορεί να μην τον γνωρίζεις), δεν έχεις δικαιολογία. Και πιστεύω ότι οι καναλάρχες, οι δημοσιογράφοι και όλοι όσοι είναι υπεύθυνοι για αυτό το χάλι που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες στην τηλεόραση γνωρίζουν καλά αυτόν τον νόμο. Και άρα δεν θα έχουν δικαιολογία όταν τους γυρίσει μπούμερανγκ.

Δεν είναι ότι δεν ξέραμε τι είναι τα συστημικά ΜΜΕ. Σε κάθε περίπτωση που διακυβεύονται τα συμφέροντα των αφεντικών τους, φροντίζουν να τα υπερασπιστούν μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος τους τα πιστά σκυλιά τους, που πολύ βολικά αυτοπροσδιορίζονται ως «δημοσιογράφοι» και φοράνε κοστούμια και τουαλέτες για να μη φαίνεται η ουρά τους που πηγαίνει πέρα-δώθε όταν τους κάνει πατ-πατ στο κεφαλάκι ο κύριος διευθύνων σύμβουλος.

Όμως από τότε που προκηρύχθηκε το δημοψήφισμα έχουν ξεσαλώσει. Κυριολεκτικά. Μιλάμε για καταστάσεις που ξεπερνούν κάθε λογική. Μιλάμε για ρητορική τρόμου, για αρμαγεδδώνες, για καταστροφές – δε χρειάζεται να πω περισσότερα, όποιος έχει βρεθεί στη δύσκολη θέση να ανοίξει τηλεόραση αυτές τις μέρες καταλαβαίνει. Και όποιος δεν το έχει κάνει, μπορεί να αισθάνεται τυχερός.

Ακόμα κι αν είσαι υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα, δεν μπορεί να μη σε αηδιάζει αυτή η εικόνα, καναλιών που σχεδόν σε 24ωρη βάση σου φωνάζουν πανικόβλητα να ψηφίσεις «ναι», καταπατώντας κάθε έννοια δεοντολογίας, δημοκρατίας, ή έστω σεβασμού προς τον πολίτη.

Ως δημοσιογράφος, ντρέπομαι. Ντρέπομαι που η κυρίαρχη εικόνα που περνάει για το επάγγελμα είναι ότι είμαστε ένα τσούρμο γλείφτες, τρομολάγνοι ρουφιάνοι που ανενδοίαστα παραπληροφορούν τον κόσμο για να περάσει η γραμμή των αφεντικών τους. Με κατατρύχει ακόμα το βλέμμα των άλλων φαντάρων στον στρατό όταν με ρωτούσαν τι δουλειά κάνω, σαν να ήμουν εξ ορισμού ρουφιάνος – και από τότε πράγματα έχουν γίνει ακόμα χειρότερα. Φοβάμαι ότι πλέον δεν υπάρχει λιγότερο αξιοπρεπές επάγγελμα από αυτό του δημοσιογράφου, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την εικόνα που έχει ο κόσμος για το επάγγελμα, που βλέπει ότι η βασική του διαφορά με την πορνεία είναι ότι οι δημοσιογράφοι ντύνονται καλύτερα, και πληρώνονται καλύτερα (πού να ήξεραν).

Αυτό που κάνουν τώρα τα κανάλια είναι βία. Τηλεοπτική βία. Μία μορφή βίας που πιστεύω πως είναι από τις πλέον σκαιές, γιατί εκμεταλλεύεται τη θέση ισχύος που έχουν τα κανάλια πάνω στην κοινωνία. Η βία του ισχυρού είναι πάντα η πιο αποκρουστική (αλλά και η πιο συνηθισμένη).

Όμως και αυτή η βία, όσο ισχυρός και να είναι αυτός που την ασκεί, δεν παύει να υπόκειται στον νόμο της δράσης-αντίδρασης. Η βία φέρνει βία, και αυτός που την ασκεί πρέπει να ξέρει ότι με τη στάση του θα προκαλέσει μία βίαια αντίδραση.

Και εδώ θέλω να καταλήξω: Αν αύριο-μεθαύριο ακούσω για κάποιον μεγαλοδημοσιογράφο που έφαγε ξύλο στο δρόμο, ή σε κάποιο μαγαζί, ή έξω από το σπίτι του ή δεν ξέρω κι εγώ πού, μολονότι είμαι κατά της βίας, δεν θα τον υποστηρίξω. Καθόλου. Γιατί ουσιαστικά ό,τι κι αν πάθει θα είναι από δικό του φταίξιμο. Είναι η βία που άσκησε, και του γυρίζει πίσω. Είναι νόμος της φύσης. Γιατί να πάω κόντρα στη φύση;