Μαρτίου 2009



…πάτησα μέσα σε ένα πρωί την κόρνα του αυτοκινήτου περισσότερες φορές απ’όσες την είχα πατήσει όλα αυτά τα χρόνια που έχω δίπλωμα. Ξέρετε κάτι; Νομίζω πως είναι εθιστικό!

…είδα live τους Funkey και ενθουσιάστηκα! Αλλά δε γράφω περισσότερα, γιατί μόλις προχθές έγραψα γι’αυτό.

…πήρα καινούργιο κινητό, και μάλιστα δωρεάν! Να δούμε πόσο θα αντέξει κι αυτό στα χέρια μου…

…αποφάσισα να πάω (επιτέλους!) στο φετινό Rοckwave. Ρlacebο, Mοby, Κillers κι εγώ δε θα είμαι εκεί; Αποκλείεται!

…ξεκίνησα να διαβάζω το ‘Το Show Είναι των Ελλήνων’ του Μένη Κουμανταρέα, αλλά βαρέθηκα και το σταμάτησα. Μάλλον δυσκολεύομαι να διαβάσω βιβλία που δεν έχουν εικόνες.

…κράτησα την υπόσχεσή μου στον εαυτό μου και δεν έχω ακόμα κουρευτεί από τότε που απολύθηκα από τον Στρατό. Σε λίγο θα τα πιάνω κοτσίδα.

…απαξίωσα τελείως τη νέα διοίκηση του Αlpha, που ξεφορτώθηκε ό,τι πιο ποιοτικό υπήρχε στο δυναμικό του, δηλαδή τον Βασιλόπουλο και τον Βαξεβάνη. Καιρός να κάνει δική της εκπομπή και η Έφη Θώδη – τώρα, που υπάρχουν ελεύθερες θέσεις.

…κατάφερα και ξέχασα τα γενέθλια ενός φίλου μου, τη γιορτή μιας φίλης μου και τη γιορτή της μητέρας μου! Ελπίζω να καταλαβαίνουν πως για όλα φταίει η παροιμιώδης αφηρημάδα μου (που όσο πάει και χειροτερεύει).

…είδα στο σινεμά το ‘Marley & Me’ και αναρωτήθηκα πόσο μαζοχιστής πρέπει να είναι κάποιος που πληρώνει 9 ευρώ για να δει μια ταινία που ξέρει ότι στο τέλος θα τον κάνει να πλαντάξει στο κλάμα. Όχι, δεν πλήρωσα εγώ.

…ανακάλυψα τι δεν θα γίνω ποτέ: Συγγραφέας! Γιατί δημιούργησα έναν σίριαλ κίλερ, αλλά τον ‘σκότωσα’ κανονικά!

…βαρέθηκα να βλέπω νέα γκάλοπ να ξεπηδούν από το πουθενά. Δηλαδή τι μπορεί να άλλαξε μέσα σε μία εβδομάδα, και μάλιστα σε στημένα γκάλοπ για μικρά παιδιά;

…έφαγα, έστω και στη ζούλα, το πρώτο μου παγωτό για το 2009! Ήρθε το καλοκαίρι!

…συμμετείχα στην Εarth Ηοur, αποσυνδέοντας όλες τις ηλεκτρικές συσκευές από τις πρίζες του σπιτιού για αρκετές ώρες. Και τι κατάλαβα; Πέρασα αυτήν τη μία ώρα σε μια καφετέρια με φουλ φώτα, ενώ στην απέναντι πολυκατοικία είχαν σχεδόν όλοι φωταψίες. Μπράβο μαλάκα, είπα στον εαυτό μου.

…σκέφτηκα πόσες πίπες θα χρειαστεί να πάρω μέχρι να βρω μια δουλειά της προκοπής, τώρα που όλα πάνε στραβά. Και τις υπολόγισα σε περίπου 4.836. Ε, θα το καταπιώ κι αυτό…

…αποφάσισα να επιστρέψω στη σκηνή του Mike’s για ένα ακόμα karaοke, με αφορμή τα επερχόμενα γενέθλιά μου! Βρείτε από τώρα μέρος να κρυφτείτε!


Από μικρός, θυμάμαι, πίστευα ότι βρισκόμουν πάντα σε έναν άλλο, δικό μου κόσμο. Έναν τρελό κόσμο. Ίσως ήταν λίγο εγωιστικό αυτό. Αλλά πέρα από αυτόν τον παιδικό εγωισμό (ο οποίος φυσικά μετεξελίχθηκε σε έναν ενήλικο εγωισμό, όπως αναμενόταν), μάλλον κάτι άλλο ήταν που με οδηγούσε σε αυτό το συμπέρασμα: Η τρέλα αυτού του κόσμου. Μου ήταν αδύνατο να πιστέψω ότι όλος αυτός παραλογισμός ήταν δημιούργημα ενός σοφού Θεού (όπως μας έλεγαν τότε και εμείς δεν μπορούσαμε παρά να το αποδεχτούμε – δε νοσταλγώ καθόλου αυτή την εποχή!) και όχι ενός αφελούς παιδιού με καλπάζουσα φαντασία. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω ότι τίποτα από τα δύο δεν ίσχυε. Και τελικά δε χρειαζόταν και πολλή φαντασία. Μόνο μια στοιχειώδη μόρφωση και μερικά χρόνια εμπειρίας σε αυτόν τον παράξενο κόσμο. Οπότε σε τι χρειαζόταν όλα αυτά τα χρόνια η φαντασία; Mάλλον στο να με σπρώχνει μακριά από αυτήν την τρέλα – αλλά όχι πολύ μακριά. Απλά, από την τρέλα της πραγματικότητας με πήγαινε στην τρέλα του ανύπαρκτου. Χρήσιμο; Δεν ξέρω ακόμα.

Και να σκεφτεί κανείς ότι όταν ήμουν 5 χρονών, ο πατέρας μου ανησυχούσε ότι δεν είχα αρκετή φαντασία για την ηλικία μου! Από τότε, λες και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτή η ανησυχία ήταν αβάσιμη. Με αποτέλεσμα να έχω φτάσει στο άλλο άκρο: να έχω τόσο καλπάζουσα φαντασία, που ακόμα κι εγώ ανησυχώ καμιά φορά ότι κάτι πάει στραβά με μένα. Ή μάλλον σβήστε το ‘καμιά φορά’ – ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ κάτι πάει στραβά με μένα, απλά δεν θέλω ή δεν μπορώ να το εντοπίσω. Αλλά και να το είχα εντοπίσει, τι θα έκανα; Θα το διόρθωνα; Κι αν μ’αρέσω περισσότερο έτσι;

Όλοι έχουμε ελαττώματα. Και είναι πάρα πολλά τα ανθρώπινα ελαττώματα, τόσα ώστε να είναι εφικτό ο καθένας μας να έχει ένα τουλάχιστον δικό του, χαρακτηριστικό ελάττωμα. Και ξέρετε ποιο είναι το καλό με τα ελαττώματα; Ακριβώς επειδή όλοι τα έχουμε, νιώθουμε υποχρεωμένοι να ανεχόμαστε αυτά που έχουν οι άλλοι. Ή τουλάχιστον θα’πρεπε να νιώθουμε υποχρεωμένοι.

Με ενοχλούν αυτοί που δεν αποδέχονται τα ελαττώματα των άλλων, αυτοί οι ‘αναμάρτητοι’ που ρίχνουν παντού τις πέτρες τους, τραυματίζοντας ψυχές με την αλαζονεία τους. Νομίζω ότι η αλαζονεία είναι το χειρότερο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα – και, παραδόξως, το μοναδικό από τα επτά στο οποίο πιστεύω ότι δεν έχω υποπέσει ποτέ. Όχι πως αυτό θα με ανεβάσει και πολλούς ορόφους στα υπόγεια της Κόλασης, αλλά όχι πως με νοιάζει κιόλας.

Ίσως το πρόβλημά μου είναι ότι σκέφτομαι υπερβολικά πολύ. Για παράδειγμα, Εarth Hοur: Αν δεν το σκεφτόμουν καθόλου, θα ήταν μια υπέροχη ιδέα. Όλος ο κόσμος δείχνει πόσο νοιάζεται για το περιβάλλον, σβήνοντας τα φώτα για μια ώρα. Αλλά αν το σκεφτείς; Τότε καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι ήταν απλά ένα πυροτέχνημα, ένας εύκολος τρόπος να πείσει ο καθένας από μας τον εαυτό του ότι δεν πειράζει που δεν ανακυκλώνουμε ποτέ τίποτα, δεν πειράζει που αφήνουμε τη βρύση να τρέχει για ώρες ολόκληρες όταν κάνουμε μπάνιο, δεν πειράζει που παίρνουμε το αυτοκίνητο για να πάμε στο περίπτερο στο επόμενο τετράγωνο. Αρκεί που για μία ώρα μείναμε στο σκοτάδι. Είναι τυχαίο που η Ελλάδα, η χώρα των εύκολων και άκοπων λύσεων, έσκισε στη συμμετοχή; Γι’αυτό σας λέω, το πρόβλημά μου είναι ότι σκέφτομαι υπερβολικά πολύ. Πρέπει να βλέπω περισσότερη τηλεόραση, να γίνω κι εγώ καλό αρνάκι, όσο προλαβαίνω πριν με σφάξουν το Πάσχα.

Ξέρετε πότε ο κόσμος πάει κατά διαόλου; Όταν τα καλά πράγματα αρχίζουν και γίνονται καλά και αντιστρόφως. Η μόρφωση, οι γνώσεις, η σκέψη, η ειλικρίνεια, η εντιμότητα είναι υπό διωγμόν. Αντίθετα, η διπροσωπία, η αφέλεια, ο αμοραλισμός, ο αυταρχισμός, ο εγωκεντρισμός θεωρούνται προτερήματα. Λοιπόν; Πάει στραβά ο κόσμος ή όχι;

Αυτό το κείμενο δεν έχει καμία λογική συνοχή, κανέναν ειρμό, και μάλλον κανένα νόημα. Θα μπορούσε να είναι βγαλμένο από το ημερολόγιο ενός τρελού, ή ίσως και να είναι. Αλλά πάνω απ’όλα είναι η μηνιαία μου αυτοψυχανάλυση, το περιοδικό μου παραλήρημα. Απλά αγνοήστε το, ως συνήθως. Αύριο θα έχω συνέλθει, Ι prοmise.


Λοιπόν, σε αυτό το blοg τόσα χρόνια δεν έχω διαφημίσει ή προωθήσει τίποτα (αν κάνω λάθος διορθώστε με). Οπότε για να το κάνω σήμερα, σημαίνει ότι πρόκειται για κάτι πραγματικά καλό.

Που λέτε, είμαι πολύ εύκολος στη μουσική. Κατά καιρούς έχω πάει σε ροκ συναυλίες, σε σκυλάδικα, σε ρεμπετάδικα, σε mainstream clubs, σε όπερα (!), σε μουσικές σκηνές…Γενικά, τα έχω ακούσει σχεδόν όλα. Και χθες άκουσα και κάτι ακόμα: Discο!

Δεν μπορώ να πω ότι τα 80s είναι τα αγαπημένα μου (καθώς είμαι παιδί των 90s), όμως μου αρέσει ο γρήγορος ρυθμός της discο και το κέφι που κάνουν αυτά τα τραγούδια. Και ειδικά όταν αυτή τη μουσική την παίζει ένα συγκρότημα όπως οι Funkey, τότε είναι πραγματική απόλαυση!

Οι Funkey εμφανίστηκαν χθες το βράδυ στο Μike’s Ιrish Βar, και ο Stranger ήταν (επιτέλους, μετά από πολλές αναβολές!) εκεί για το ρεπορτάζ.

Για όσους δεν έχετε πάει στο Mike’s, είναι ένα πολύ ωραίο υπόγειο μπαράκι, που 4 φορές την εβδομάδα έχει καραόκε (ίσως το καλύτερο της Αθήνας – εκεί θα κάνω και το καραόκε πάρτυ των επερχόμενων γενεθλίων μου!), και τις υπόλοιπες μέρες έχει live από άγνωστους (αλλά καλούς) καλλιτέχνες και συγκροτήματα. Χθες ήταν η σειρά των Funkey, ενός συγκροτήματος που παίζει με αστείρευτο κέφι τραγούδια discο, 80s επιτυχίες, αγαπημένες ροκιές και funk (προφανώς!). Α, και η τραγουδίστριά του τυγχάνει παλιά μου συμμαθήτρια – αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με αυτό το κείμενο. Αν δεν πιστεύετε εμένα, πιστέψτε την χθεσινή παρέα μου, που δεν χρωστούσε καλά λόγια, αλλά έμεινε κατενθουσιασμένη από το Funkey shοw.

Δεν ξέρω τι ακριβώς περίμενα να ακούσω χθες το βράδυ, αλλά σίγουρα δεν το περίμενα τόσο καλό. Το κέφι αυτής της μπάντας δεν είναι απλά αστείρευτο, είναι και μεταδοτικό! Είτε τραγουδάνε το ‘Ιt’s Raining Men’, είτε ‘παίζουν’ με το κοινό, είτε ‘παίζουν’ μεταξύ τους, τα κάνουν όλα με κέφι και όρεξη. Αποκλείεται να μην περάσεις καλά μαζί τους!

Προσωπικά μου άρεσαν περισσότερο η φοβερή ροκ διασκευή του Frοzen, το ωραίο mix του Hung Up με το Gimme, Gimme, Gimme και η ξεσηκωτική εκτέλεση του Sweet Child Ο’Mine. Πρέπει επίσης να σας πω ότι η φωνή μου έκλεισε από το πολύ τραγούδι και δεν έχει επανέλθει ακόμα.

Δε θα πω περισσότερα, γιατί άλλο να το διαβάζεις σε ένα blοg και άλλο να το βλέπεις live. Σας δίνω όμως το site του συγκροτήματος, όπου μπορείτε να δείτε πιο αντικειμενικά τα πράγματα – για να μη νομίζετε ότι βγάζω και καμιά υποχρέωση με αυτό το κείμενο δηλαδή.

www.thefunkey.gr

Πάντως, εγώ θα τους ξαναδώ!


Το διπλό φονικό στο Κολωνάκι παιζόταν σε όλα τα δελτία ειδήσεων. Κανονικά δε θα έβλεπα ειδήσεις στην τηλεόραση, αλλά από τη μία η αγωνία μου μήπως με ανακαλύψουν και από την άλλη η ματαιοδοξία μου να δω τι λέγανε για μένα, με καθήλωσαν στο χαζοκούτι.

Οι φωτεινοί παντογνώστες των δελτίων μιλούσαν για ένα αιματηρό έγκλημα, το οποίο παρέμενε μυστήριο: Ποιος ήταν ο δολοφόνος; Γιατί το έκανε; Γνώριζε τα θύματα; Και μήπως δεν ήταν ο πρώτος του φόνος;

Εκείνη την ώρα συνειδητοποίησα κάτι παράξενο: Μπορούσα να απαντήσω σε όλες αυτές τις ερωτήσεις, εκτός από μία. Ποιος ήταν πραγματικά ο δολοφόνος;

Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ταυτότητα. Πρώτα απ’όλα, ποιος ήταν ο Λέων; Εγώ ο ίδιος ή κάποιος άλλος, μια σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου που δεν μπορούσα (ή δεν ήθελα;) να ελέγξω; Και ήθελα να γνωρίζει ο κόσμος την ύπαρξή μου ή όχι; Κι αν ναι, τότε γιατί δεν άφησα ένα σημείωμα, μια εξήγηση για τους προηγούμενους φόνους;

Και γιατί σκότωνα; Για ευχαρίστηση, όπως οι χολιγουντιανοί σίριαλ κίλερ; Για εκδίκηση, όπως ο V από το «V fοr Vendetta»; Για παραδειγματισμό, όπως οι μεσαιωνικοί ιεροεξεταστές; Για απόδοση δικαιοσύνης, όπως οι περισσότεροι υπερήρωες; Γιατί;

Και σε ποια όχθη βρισκόμουν, τελικά; Καλός ή κακός; Θύμα ή θύτης; Τιμωρός ή τιμωρημένος; Λογικός ή παράλογος;

Οι δύο φόνοι που είχα διαπράξει ήταν εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο ένας είχε προσωπικά κίνητρα, ο άλλος όχι. Ο ένας ήταν στην ουσία μια μορφή απόδοσης δικαιοσύνης, ο άλλος μια προσωπική βεντέτα. Δεν έβγαινε καμία άκρη. Λες και επρόκειτο για δύο διαφορετικούς δολοφόνους.

Άρχισα να σκέφτομαι ποια θα μπορούσε να είναι η ταυτότητά μου, πέρα από αυτό το αινιγματικό ‘Λέων’, που παρέπεμπε στον αγαπημένο μου Τολστόι. Σκέφτηκα ότι ήμουν θρήσκος, πίστευα στον Θεό – μήπως σκότωνα στο όνομά Του, για να κάνω τον κόσμο καλύτερο; Μπα, δε μου ταίριαζε. Ίσως με κάτι τέτοιο στο μυαλό να ξεκίνησα τη σταδιοδρομία μου, όμως στην πορεία ανακάλυψα ότι μου αρέσει να σκοτώνω, ότι τελικά σκοτώνω περισσότερο για μένα, για τη δική μου ευχαρίστηση, και λιγότερο για τον Θεό, την κοινωνία ή οποιονδήποτε άλλο.

Ναι, αλλά αυτό σήμαινε ότι ήμουν ένας κοινός μανιακός δολοφόνος, ένας τρελός αντεροβγάλτης; Δεν γινόταν αυτό, ήξερα κατά βάθος ότι δεν ήμουν τρελός. Στο κάτω-κάτω, και οι δύο φόνοι είχαν κάποιο ιδεολογικό υπόβαθρο, δεν ήταν τυφλά χτυπήματα. Αλλά μήπως αυτό ήταν τυχαίο; Μήπως δεν θα είχα τον παραμικρό ενδοιασμό να σκοτώσω τον οποιονδήποτε, απλά για τη δική μου ικανοποίηση;

Αυτά τα ερωτήματα με βασάνιζαν για μέρες. Έπρεπε να περάσει σχεδόν μία βδομάδα για να πάρω τις απαντήσεις που ζητούσα…

(Υ.Γ.: ΟΚ, το ξέρω ότι είχα πει πως δε θα συνέχιζα, αλλά αυτό το κομμάτι θα έσκαγα αν δεν το έγραφα!)


Τελικά τα τηλεπαιχνίδια με εμπνέουν. Δεν εξηγείται αλλιώς! Τρίτο κείμενο μέσα σε μια εβδομάδα σχετικό με τηλεπαιχνίδια!!!

Σκεφτόμουν, λοιπόν, ότι τα τηλεπαιχνίδια δεν επιτελούν ουσιαστικά κανένα κοινωνικό έργο: Πάνε εκεί διάφοροι, κάνουν ό,τι μαλακία τους ζητηθεί και πληρώνονται γι’αυτό. Αλλά καμία κοινωνική προσφορά (εκτός, φυσικά, από τη «Στιγμή της Αλήθειας», που μας θυμίζει πόσο όμορφο είναι να ξεφτιλίζεσαι μπροστά σε όλο τον κόσμο).

Κι όμως, θα μπορούσαν τα τηλεπαιχνίδια να κάνουν και κάτι χρήσιμο: Να αντικαταστήσουν τις εκλογές και να χρησιμεύσουν σαν μέσα ανάδειξης βουλευτών! Κουφό, έτσι; Εντάξει, το ξέρω, πάλι μαλακία είπα. Αλλά τι περιμένετε να ακούσετε από τον άνθρωπο που σας έφερε το «Λέων, ο blogger-δολοφόνος»;

Όπως και να’χει, προσπαθήστε να το φανταστείτε. Για παράδειγμα, στην καρέκλα της «Στιγμής της Αλήθειας» κάθεται ο υποψήφιος βουλευτής Αθανάσιος Ρουσφέτης. Και εκτυλίσσεται η εξής σκηνή:

(Ευγενία Μανωλίδου) Αθανάσιε, ήρθες στη «Στιγμή της Αλήθειας» για να κερδίσεις με την ειλικρίνειά σου μια θέση στο ελληνικό κοινοβούλιο. Είσαι έτοιμος για την πρώτη ερώτηση;

(Αθανάσιος Ρουσφέτης) Ναι, είμαι έτοιμος.

(Ε.Μ.) Αθανάσιε, έχεις δύο παιδιά, σωστά;

(Α.Ρ.) Ναι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι στην εφηβεία.

(Ε.Μ.) Πηγαίνουν και τα δύο στο σχολείο, δηλαδή.

(Α.Ρ.) Ναι, και τα δύο.

(Ε.Μ.) Πρώτη ερώτηση: (ΝΤΑΝ!) Έχεις στείλει και τα δύο παιδιά σου σε ιδιωτικό σχολείο επειδή δεν ήθελες να συναναστρέφονται με τα αλβανάκια που πηγαίνουν στο δημόσιο;

(Α.Ρ. κομπιάζοντας) Ναι, είναι αλήθεια.

(Φωνή από το υπερπέραν) Αυτό που απάντησες είναι……………………Αλήθεια.

(χειροκροτήματα)

(Ε.Μ.) Συγχαρητήρια, Αθανάσιε. Μάλλον δεν έχεις πολύ καλή γνώμη για τα δημόσια σχολεία, ε;

(Α.Ρ.) Η αλήθεια είναι πως με την παρούσα κυβέρνηση η δημόσια παιδεία έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη της, με αποτέλεσμα να μην μαθαίνουν τα παιδιά μας σωστά γράμματα. Είναι μια θλιβερή κατάσταση, πραγματικά.

(Ε.Μ.) Δεύτερη ερώτηση: (ΝΤΑΝ!) Τι θα κάνεις για την παιδεία, αν διοριστείς Υπουργός Παιδείας;

(Α.Ρ.) Όπως αναφέρω και στις προγραμματικές μου δηλώσεις, θα χτίσω νέα σχολεία σε περιοχές που δεν διαθέτουν, θα ανακαινίσω όσα σχολεία βρίσκονται σε κακή κατάσταση, θα γίνουν προσλήψεις δασκάλων ώστε να καλυφθούν οι ελλείψεις, θα ενισχύσω τη δωρεάν παιδεία, θα εξασφαλίσω περισσότερα κονδύλια για καλύτερη μόρφωση, και γενικά θα επενδύσω όσο περισσότερο γίνεται στα παιδιά, που είναι το μέλλον αυτού του τόπου και έχουμε καθήκον να τα μορφώσουμε σωστά.

(φωνή από το Υπερπέραν) Αυτό που απάντησες είναι………………….Ψέμα.

(ΝΤΟΝΓΚ!)

(Α.Ρ.) Μα γιατί; Εγώ είπα την αλήθεια! Το μηχάνημα έκανε λάθος! Αλήθεια σας λέω, τα παιδιά είναι το μέλλον του τόπου μας, δωρεάν δημόσια παιδεία, έγινε λάθος!

(Ε.Μ.) Λυπάμαι, αλλά το μηχάνημα δεν κάνει ποτέ λάθος. Φαίνεται πως δεν ήσασταν αρκετά ειλικρινής με τον ελληνικό λαό, γι’αυτό και δεν θα πάρετε τη βουλευτική έδρα. Λυπάμαι πολύ. (γυρίζει προς την κάμερα) Ο Αθανάσιος δεν ήταν ειλικρινής και έχασε την ευκαιρία να κερδίσει την είσοδό του στη Βουλή. Ίσως ο επόμενος παίκτης μας να είναι πιο ειλικρινής.

Αλλά σιγά μην είναι! Αν όντως οι υποψήφιοι βουλευτές περνούσαν από τέτοιο παιχνίδι, κανένας δεν θα έμπαινε στη Βουλή – εκτός ίσως από τον Άδωνι, που έχει τον «άνθρωπό του» μέσα. Για τους άλλους, θα μπορούσε να υπάρχει μια πιο εύκολη εναλλακτική λύση: Το «Ρower of 10». Εκεί, ο κάθε υποψήφιος θα προσπαθούσε να «πιάσει» τον σφυγμό της ελληνικής κοινής γνώμης σε διάφορα κοινωνικά θέματα. Και θα βλέπαμε σκηνές σαν αυτή που ακολουθεί…

(Κ. Μαρκουλάκης) Αθανάσιε, είσαι έτοιμος για την επόμενη ερώτηση;

(Α.Ρ.) Πανέτοιμος.

(Κ.Μ.) Ρωτήσαμε τους Έλληνες αν σε θεωρούν μαλάκα. Θέλουμε να μας πεις το ποσοστό των Ελλήνων που πιστεύεις ότι απάντησε πως ΔΕΝ είσαι μαλάκας.

(χειροκροτήματα)

(Α.Ρ.) Ενδιαφέρουσα ερώτηση…Αν κρίνω από τις δημοσκοπήσεις που παρήγγειλα την προηγούμενη εβδομάδα από την MRB, ένα 64% της κοινής γνώμης πρέπει να έχει θετική γνώμη για μένα. Γι’αυτό, πιστεύω ότι το ποσοστό θα είναι ανάμεσα στο 60% και στο 70%.

(Κ.Μ.) Το κλειδώνεις, δηλαδή;

(Α.Ρ.) Ναι, το κλειδώνω

(Κ.Μ.) Για να δούμε ποια είναι η σωστή απάντηση.

(ο δείκτης ανεβοκατεβαίνει και τελικά σταθεροποιείται στο 14%)

(Α.Ρ.) ΤΙ; Αποκλείεται! 5 χρόνια τώρα χρησιμοποιώ αυτές τις δημοσκοπήσεις, και ποτέ δε με έχουν απογοητεύσει!

(Κ.Μ.) Λυπάμαι, αλλά η βούληση του ελληνικού λαού δεν αποτυπώνεται στις δικές σου δημοσκοπήσεις, αλλά στις δικές μας έρευνες, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα μπεις στη Βουλή. Λυπάμαι πολύ. Ο λαός μίλησε.

Δεν τα κατάφερε ούτε αυτή τη φορά ο Αθανάσιος! Αλλά του απομένει μια τελευταία ελπίδα: Το «Είσαι πιο έξυπνος από ένα δεκάχρονο;». Θα τα καταφέρει, άραγε; Για να δούμε…

(Σοφία Αλιμπέρτη) Αθανάσιε, είσαι έτοιμος να παίξουμε;

(Α.Ρ.) Πανέτοιμος.

(Σ.Α.) Διάλεξε ένα από τα παιδάκια μας.

(τα παιδάκια σκοτώνονται ποιο θα πρωτοπάει)

(Α.Ρ.) Θα διαλέξω τον Βρασίδα.

(ο Βρασίδας πανηγυρίζει, χαιρετάει τον Α.Ρ. με χειραψία και πηγαίνει στη θέση του)

(Σ.Α.) Με ποια κατηγορία θέλεις να ξεκινήσεις, Αθανάσιε;

(Α.Ρ.) Ήμουν πάντα καλός στην Ιστορία, οπότε θα διαλέξω Ιστορία 6ης Δημοτικού.

(Σ.Α.) Πολύ ωραία, πάμε να δούμε την ερώτηση: «Τι έγινε το 1922 στη Σμύρνη;»

(Α.Ρ.) Α, ναι, θυμάμαι εκείνο το κεφάλαιο, θυμάμαι που είχε μια ωραία εικόνα με ανθρώπους συνωστισμένους στο λιμάνι, να περιμένουν το καράβι τους για να φύγουν.

(τα παιδάκια χτυπιούνται και λένε μεταξύ τους «τι λέει ο άσχετος!»)

(Σ.Α.) Οπότε ποια είναι η απάντησή σου;

(Α.Ρ.) Θα πω ότι έγινε ένας συνωστισμός.

(το κλειδώνει)

(Σ.Α.) Να δούμε αν είναι αυτή η σωστή απάντηση.

(ΜΠΟΦ! Βγαίνει η σωστή απάντηση, που είναι «σφαγή»)

(Α.Ρ.) Μα τι λέτε; Εγώ ξέρω ιστορία! Το θυμάμαι πολύ καλά, ένας συνωστισμός είχε γίνει!

(Σ.Α.) Λυπάμαι, Αθανάσιε, αλλά αυτή η εκδοχή δεν υπάρχει πλέον στα σχολικά βιβλία. Θα έπρεπε να το ξέρεις, αφού είσαι τόσο καλός στην Ιστορία. Και τώρα, πρέπει να πεις κάτι στην κάμερα, έτσι;

(η κάμερα πλησιάζει τον Α.Ρ. και αυτός λέει απρόθυμα:) «Δεν είμαι πιο έξυπνος από έναν δεκάχρονο».

(Σ.Α.) …και κάτι ακόμα…

(ο Α.Ρ. ξεφυσάει και τελικά λέει:) «Άρα δεν είμαι και αρκετά ικανός για να μπω στη Βουλή».

(χειροκροτήματα)

(Σ.Α.) Έτσι, ο Αθανάσιος έχασε την ευκαιρία να μπει στη Βουλή…Τα δεκάχρονά μας ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις! Άραγε ο επόμενος παίκτης μας θα τα καταφέρει;

Ναι, σιγά μην τα καταφέρει…Από αυτό το «φιλτράρισμα» θα περνούσαν ελάχιστοι – τόσο ελάχιστοι, ώστε μάλλον θα χρειαζόταν να μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών.

Είστε ακόμα σίγουροι ότι η ιδέα μου ήταν μαλακία;


Τι να πει κανείς, πραγματικά…Η αγαπημένη εκπομπή των Ελλήνων, το τηλεπαιχνίδι που επιβραβεύει την ειλικρίνεια και την αυτοξεφτίλα, το τηλεπαιχνίδι που βγάζει στον αέρα τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της φυλής μας (κατινιά, διπροσωπία, αναισθησία και τόσα άλλα!), το τηλεπαιχνίδι που βοήθησε δεκάδες οικογένειες να διαλυθούν μια ώρα αρχύτερα (αλλά δε φταίει το παιχνίδι, οι οικογένειες φταίνε), αυτό το τηλεπαιχνίδι με την τεράστια προσφορά στην ελληνική κοινωνία τιμωρήθηκε με το εξοντωτικό πρόστιμο 75.000 ευρώ από το ΕΣΡ (που είναι γνωστό ότι ελέγχεται από τους Εβραίους και τους Αμερικανούς και άρα θέλει το κακό της Ελλάδος), με τη δικαιολογία της «χαμηλής ποιοτικής στάθμης»! Δηλαδή ποιο είναι το πρόβλημα; Φταίει η εκπομπή που οι Έλληνες έχουν χαμηλή ποιοτική στάθμη;

Όπως και να’χει, φημολογείται ότι στον ΑΝΤ1 τρομοκρατήθηκαν από την αποφασιστικότητα του ΕΣΡ και από το δυσθεώρητο ύψος του προστίμου (που θα στερήσει από το κανάλι τα έσοδα από 14 ολόκληρα δευτερόλεπτα διαφημιστικού χρόνου) και σκέφτονται να κάνουν λίγο πιο light τις ερωτήσεις του παιχνιδιού, ώστε να δει το ΕΣΡ τι καλά παιδάκια είναι εκεί στον ΑΝΤ1, να τους χαϊδέψουν το κεφάλι και μετά να πάνε να ρίξουν κανά πρόστιμο και στην «Πολυκατοικία» του MEGA, που δείχνει ένα ζευγάρι γκέι και προσβάλλει το κοινό αίσθημα του Ελληνάρα, που πιστεύει ότι είναι απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος φυσικά ήταν straighter than straight.

Αυτές είναι, λοιπόν, κάποιες από τις light ερωτήσεις που θα δούμε στις επόμενες προβολές της «Στιγμής της Ηλίθιας»:

– Έχεις κλάσει σε δημόσιο χώρο και μετά φωνάξει «Ποιος έκλασε ρε;»;

– Έχεις χάσει από τον πεντάχρονο γιο σου στο Pro;

– Έχεις βγει αφηρημένος από το σπίτι σου χωρίς παντελόνι;

– Έχεις σκουπίσει τη μύξα σου σε δέντρο επειδή δεν είχες χαρτομάντιλο;

– Έχεις πάρει το δίπλωμα οδήγησης με «λάδωμα»;

– Έχεις κάνει ανεγκέφαλο quiz στο Facebook και μετά βρίσει κάποιον φίλο σου που το έκανε;

– Έχεις αφήσει μεγαλύτερο φιλοδώρημα σε σερβιτόρα επειδή ήταν κουκλάρα;

– Έχεις πάρει ποτέ παραπάνω ρέστα από τον περιπτερά και δεν τα έδωσες πίσω;

Όμως, επειδή με τέτοιες άνοστες ερωτήσεις τα νούμερα τηλεθέασης θα πιάσουν πάτο, ο ΑΝΤ1 έχει ένα ακόμα σχέδιο στα σκαριά: Το «Η Στιγμή της Ηλίθιας For Kids», που θα είναι ακριβώς το ίδιο σαν concept, όμως οι διαγωνιζόμενοι παίκτες θα είναι παιδιά μέχρι 12 χρονών, ενώ στο στούντιο θα παρευρίσκονται οι γονείς, οι δάσκαλοι και οι συμμαθητές του παίκτη. Φυσικά, το έπαθλο δε θα είναι 250.000 ευρώ (τι να τα κάνει το παιδί τόσα λεφτά;), αλλά μια δωροεπιταγή 1.000 ευρώ από τα Jumbo. Μερικές από τις ερωτήσεις που θα απευθύνονται στους παίκτες είναι οι εξής:

– Έχεις σκουπίσει τις μίξες σου κάτω από το θρανίο σου;

– Έχεις βάλει ποτέ πινέζα στην καρέκλα της δασκάλας σου;

– Έχεις σπάσει το βάζο στο σαλόνι και μετά κατηγορήσει το σκύλο;

– Έχεις δει κρυφά Filmnet μετά τα μεσάνυχτα;

– (για αγόρια) Έχεις παίξει με τις Barbie της αδερφής σου;

– Θα αγαπούσες το ίδιο τη θεία Ευλαμπία αν δε σου έδινε κάθε χρόνο 100 ευρώ στα γενέθλιά σου;

– Έχεις ζητήσει ποτέ άδεια από τους γονείς σου για να δεις ένα πρόγραμμα με «απαραίτητη τη γονική συναίνεση»;

– Έχεις ποτέ μετανιώσει για ένα ηλίθιο παιχνίδι που πήρες επειδή σε εντυπωσίασε η διαφήμισή του;

Η εκπομπή αυτή αναμένεται να προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις και ακόμα μεγαλύτερες τηλεθεάσεις – με άλλα λόγια, θα είναι μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης, αν και δεν συντρέχει κανένας λόγος τιμωρίας της: η εκπομπή θα διδάσκει στα παιδιά πόσο επικερδής μπορεί να είναι η ειλικρίνεια και πόσο όμορφο είναι να μοιράζεσαι τα μυστικά σου με τα 10 εκατομμύρια κόσμου που σε παρακολουθούν. Πού είναι το κακό;


Έχω ανακαλύψει εδώ και καιρό ένα πειρατικό site από τη Λιθουανία, από το οποίο κατεβάζω δωρεάν παιχνίδια για το κινητό μου. Η συλλογή μου πλέον πρέπει να ξεπερνά τους 1000 τίτλους, έχω καιρό να τα μετρήσω. Αλλά εκτός από παιχνίδια, έχει κι άλλα πολλά πράγματα, κατά κύριο λόγο για κινητά τηλέφωνα. Σήμερα ανακάλυψα ένα από αυτά: Αστείες εικόνες. Και θα μοιραστώ μερικές από αυτές μαζί σας.

240x320ru_00101 (η Μόνα Λίζα σε τρελά κέφια)

240x320ru_0014 (και ο Χίτλερ επίσης)

240x320ru_0044 (ένα πραγματικά «καυτό» μωρό)

240x320ru_0501 (ένας γατίσιος Eminem)

240x320ru_072 (εναλλακτική version του «Ψυχώ»)

240x320ru_075 (κλασικός αρσενικός γάτος)

240x320ru_112 (νέος οδηγός…Πάει σαν χελώνα)

240x320ru_115 (Ούπς! Λάθος ποντίκι!)

240x320ru_149 (Δύσκολη γκόμενα…)

240x320ru_172 (μα ακορντεόν;;;)

240x320ru_190 (πολύ ξυλο, λέμε!)

240x320ru_219 (από μικρό φαινότανε…)

240x320ru_280 (ευσεβείς πόθοι ενός βατράχου…)

Επόμενη σελίδα: »