Νοέμβριος 2011



Πολιτική, οικονομία, επικαιρότητα. Κάποια στιγμή νιώθεις να πνίγεσαι και να μην αντέχεις άλλο, και προσπαθείς να στρέψεις το βλέμμα σου αλλού. Εγώ όταν θέλω να ηρεμήσω, στρέφω την προσοχή μου στους τοίχους της πόλης μου. Κι εκεί πάντα βρίσκω κάτι να μου κινήσει την προσοχή.

Αυτή τη φορά νιώθω την ανάγκη να το βουλώσω και να αφήσω να μιλήσουν οι εικόνες – αρκετά με τα ηλίθια σχόλιά μου. Δε νομίζω ότι χρειάζεται να ξέρετε ούτε πού τις βρήκα, ούτε τι πιστεύω γι’αυτές. Επομένως, αυτές είναι οι τελευταίες λέξεις του post πριν αρχίσουν οι φωτογραφίες. Enjoy.

Advertisements

(πρώτη δημοσίευση εδώ – ρίξτε μια ματιά και στο υπόλοιπο site…)

– Πού είμαι; Τι κάνω εδώ; Πώς βρέθηκα εδώ;
Δεν είχε ιδέα πού βρισκόταν ή πώς είχε βρεθεί εκεί. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι δεν είχε ξαναδεί ποτέ αυτό το μέρος. Κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε τον τρομοκρατούσε όλο και περισσότερο. Γύρω του έβλεπε άγνωστους δρόμους με παράξενα ονόματα. Ήταν βράδυ, και το μόνο φως που ράγιζε το σκοτάδι ήταν αυτό μίας παλιάς νέον επιγραφής. Έκανε ένα βήμα μπροστά, και παραλίγο να πέσει μέσα σε έναν ανοιχτό λάκκο. Τραβήχτηκε απότομα προς τα πίσω, και έπεσε με δύναμη στο πεζοδρόμιο. Σηκώθηκε και αναζήτησε κάποια ανθρώπινη μορφή, κάποιον να τον βοηθήσει. Κανείς, πουθενά. Ξαφνικά ένιωσε ένα χέρι να του σφίγγει τον λαιμό από πίσω. Προσπάθησε να φωνάξει, αλλά από το στόμα του δεν έβγαινε κανένας ήχος. Συνέχιζε να προσπαθεί, και να προσπαθεί, αλλά μάταια…
*ΓΚΑΑΑΑΧ-ΓΚΟΥΧ*
Ξύπνησε απότομα, βήχοντας και λαχανιάζοντας.. Ποιος ήταν αυτός που είδε στον ύπνο του; Και τι μπορεί να σήμαινε αυτό το όνειρο; Σηκώθηκε με δυσκολία και πήγε στην κουζίνα να φτιάξει έναν καφέ. Όμως η κουζίνα δεν ήταν πια εκεί που θυμόταν. Στη θέση της ήταν ένας τεράστιος κήπος, με χορτάρι απλωμένο παντού, με φανταχτερά λουλούδια και ανθισμένα δέντρα. Εκεί που μέχρι χθες βρισκόταν η καφετιέρα, τώρα καθόταν ένα παγώνι με ανοιγμένη την ουρά του. Πριν προλάβει να σκεφτεί οτιδήποτε, ένα αεράκι φύσηξε από το πουθενά και τον σήκωσε στον αέρα. Ενστικτωδώς άνοιξε τα χέρια του και άρχισε να πετάει. Και πετούσε, ανάμεσα στα σύννεφα, πάνω από τον μαγικό κήπο που ήταν κάποτε η κουζίνα του…
*ΝΤΡΙΝΝΝΝΝΝΝ*
Το ξυπνητήρι χτύπησε, και ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που δεν την ενοχλούσε καθόλου. Χαμογελούσε.
– Μωρό μου, είδα ένα φοβερό όνειρο! Ήταν λέει κάποιος  σε έναν καταπράσινο κήπο, και πετούσε κουνώντας τα χέρια του! Φοβερό όνειρο σου λέω! Σήκω, υπναρά!
Και τότε, σηκώνοντας το πάπλωμα, συνειδητοποίησε ότι δίπλα της δεν βρισκόταν ο σύζυγός της, αλλά ένα άγαλμα του Ιουλίου Καίσαρα. Και κοιτάζοντας γύρω της, κατάλαβε ότι δεν βρισκόταν στην κρεβατοκάμαρά της, αλλά σε ένα τεράστιο κλουβί καναρινιού. Οι ταΐστρες του είχαν μέσα χρυσαφικά και χαρτονομίσματα, ενώ οι ποτίστρες ήταν γεμάτες από ένα μαύρο υγρό που μύριζε απαίσια, μάλλον πετρέλαιο. Και έξω από το κλουβί πετούσαν κοράκια, που προσπαθούσαν να βρουν έναν τρόπο να διαρρήξουν το κλουβί. Και τότε…
*ΞΥΠΝΑ!*
– Πάλι κοιμάσαι εν ώρα εργασίας ρε; Τι θα γίνει με την πάρτη σου; Κανόνισε, τελευταία φορά που το ανέχομαι.
Σήκωσε απότομα το κεφάλι του από το πληκτρολόγιο. Το μέτωπό του είχε σημάδια από τα πλήκτρα. Κοίταξε στην οθόνη. Έπαιζε ένα παιχνίδι Pac Man. Έπιασε αμέσως το πληκτρολόγιο και άρχισε να παίζει, κατευθύνοντας τον κίτρινο φαταούλα προς τα θύματά του, καταπίνοντας τελίτσες στη διαδρομή. Ούτε που πρόσεξε πάνω στη φούρια του κάτι παράξενες τελίτσες που είχαν ξεφυτρώσει ξαφνικά στο πάτωμα του γραφείου. Όταν άκουσε τον θόρυβο ήταν πια πολύ αργά. Γυρίζοντας είδε τον κίτρινο φαταούλα με τη μορφή του αφεντικού του έτοιμο να τον κατασπαράξει…
*ΑΟΥΤΣ*
– Τι κάνεις εκεί;!;
– Σε τσιμπάω, αφού δεν ξυπνάς με τίποτα, μία ώρα σου φωνάζω.
Ήταν έτοιμη να αρχίσει να βρίζει την άγνωστη που της διέκοπτε απότομα τον ύπνο, όταν κοίταξε το πρόσωπό της και είδε τον εαυτό της. «Μα εσύ είσαι εγώ!», της είπε έκπληκτη. «Είσαι τρελή;», της απάντησε ο εαυτός της. «Μάλλον ξύπνησες από τη λάθος μεριά του κρεβατιού». Σηκώθηκε από το κρεβάτι. Άνοιξε την τηλεόραση. Έπαιζε ένα πρωινό ψυχαγωγικό πρόγραμμα, που παρουσίαζε η ίδια, και είχε καλεσμένο τον εαυτό της. Άλλαξε κανάλι. Εκεί έπαιζε μία ταινία, στην οποία όλοι οι πρωταγωνιστές είχαν τη μορφή της. Ένιωσε το στομάχι της να ανακατεύεται. Έτρεξε στην τουαλέτα και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Είδε ένα πρόσωπο άδειο, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς στόμα. Ούρλιαξε δυνατά, τόσο που το τζάμι του καθρέφτη ράγισε.
*ΚΡΑΣ*
– Και τότε ξύπνησα από έναν θόρυβο, γιατρέ. Είχε σπάσει μία από τις σανίδες του κρεβατιού. Σηκώθηκα και ήρθα αμέσως σε σας. Τι λέτε να σημαίνει αυτό το όνειρο; Το βλέπω εδώ και δύο βδομάδες.
– Ξέρετε, σύμφωνα με μία θεωρία υπάρχουν άνθρωποι που ζουν τη ζωή τους μόνο στα όνειρα άλλων ανθρώπων, και όχι στον εξωτερικό κόσμο.
– Θέλετε να πείτε ότι αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν μόνο στο μυαλό μου;
– Προφανώς μεταφέρονται από άνθρωπο σε άνθρωπο μέσω των ονείρων. Υποθέτω ότι πρόσφατα κοιμηθήκατε μαζί με κάποιον ή κάποια, από τα όνειρα του οποίου ή της οποίας οι άνθρωποι αυτοί πήδηξαν κατά κάποιον τρόπο στα δικά σας.
– Οπότε η λύση είναι να κοιμηθώ μαζί με κάποιον άλλο;
– Ναι, δεν μπορώ να σας συμβουλεύσω κάτι άλλο.
– Γιατρέ…
– Πείτε μου.
– Πώς μπορώ να ξέρω ότι δε ζω κι εγώ μόνο στα όνειρα κάποιων άλλων;
– Δοκιμάσατε να τσιμπηθείτε;
– Καλή ιδέα. *ΑΟΥΤΣ* Εντάξει, τσιμπήθηκα. Γιατρέ, που είστε; Γιατρέ;

Αλλά ο γιατρός είχε μεταμορφωθεί σε προϊστορικό πουλί και είχε φύγει από το ανοιχτό παράθυρο, που πλέον ήταν φινιστρίνι πλοίου.


Οι απόψεις, ως γνωστόν, είναι σαν τις κωλοτρυπίδες: Όλοι έχουν από μία. Τι γίνεται, όμως, όταν αγνοείς την ύπαρξή μιας άποψης, δηλαδή την έχεις, αλλά νομίζεις ότι δεν την έχεις; Ε, για καλό δεν είναι.

Σκέψου για παράδειγμα τους άνδρες που λένε «εγώ με τους γκέι δεν έχω κανένα πρόβλημα». Και μετά βλέπουν ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων και αλλάζουν πεζοδρόμιο, λες και κινδυνεύουν να κολλήσουν αδελφίτιδα. Ή παρεξηγούνται αν τους θίξεις τον ανδρισμό τους. Ή αναφέρονται σε αυτούς με απαξιωτικές εκφράσεις. Αυτοί οι άνδρες θα διατρανώνουν πάντα την άποψή τους ότι δεν είναι σεξιστές, και θα το πιστεύουν και οι ίδιοι. Όμως θα κάνουν λάθος.

Άλλο κλασικό παράδειγμα; «Εγώ με τους μετανάστες δεν έχω κανένα πρόβλημα». Και μετά αρχίζουν τα «αμάν πια μ’αυτούς τους μαύρους στα φανάρια, ας τους μαζέψει κάποιος», και τα «σιγά μην αφήσω φιλοδώρημα στον Αλβανό», και τα «τι δουλειά έχουν οι Αλβανοί και οι μαύροι να παίζουν στην Εθνική Ελλάδος» και τα τοιαύτα. Είναι αυτό που λέμε «δεν είμαι εγώ ρατσιστής, αυτοί είναι μαύροι». Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν ακράδαντα ότι δεν είναι ρατσιστές, και υπερηφανεύονται γι’αυτό από καιρού εις καιρόν. Κι όμως, κάνουν λάθος.

Η άποψη που εκφράζεις εν αγνοία σου είναι πιο επικίνδυνη από αυτήν που εκφράζεις εν γνώσει σου. Γιατί όταν σχηματίζεις εν γνώσει σου μία άποψη, τη βασίζεις σε κάποια λογική, και με τον ίδιο τρόπο που τη σχηματίζεις μπορείς αύριο να την αλλάξεις, αν αλλάξουν τα δεδομένα. Την άποψη που δεν γνωρίζεις ότι έχεις δεν μπορείς να την αλλάξεις, αφού αρνείσαι την ύπαρξή της. Ακόμα κι αν είναι θεμελιωδώς λανθασμένη ή εντελώς ασύμβατη με όσα πιστεύεις εν γνώσει σου.

Αυτές οι σκέψεις με οδηγούν στο εξής συμπέρασμα: Αν κάτι έχουμε να φοβόμαστε ως κοινωνία δεν είναι το γραφικό και ανοιχτά ακροδεξιό ΛΑ.Ο.Σ., αλλά όλοι εκείνοι που εν αγνοία τους υποστηρίζουν ακροδεξιές απόψεις χωρίς να το καταλαβαίνουν. Όλοι εκείνοι που στα νιάτα τους ήταν αριστεροί, μετά τους μάγεψε η ρητορεία του ΠΑΣΟΚ και σήμερα βρίσκονται μπερδεμένοι ανάμεσα σε κόμματα που δεν τους εκφράζουν, απορρίπτοντας μετά βδελυγμίας το ΛΑ.Ο.Σ. επειδή είναι ανοιχτά ακροδεξιό, αλλά ενστερνιζόμενοι πολλές από τις θέσεις του. Όλοι εκείνοι που στις επόμενες εκλογές με τις ψήφους τους θα γείρουν τη ζυγαριά υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους εν αγνοία τους την ατζέντα του «μισητού» κόμματος. Όλοι οι εν αγνοία τους ακροδεξιοί.

Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχεί δεν είναι η παρουσία ενός ακροδεξιού κόμματος στη Βουλή, ούτε η παρουσία τεσσάρων γραφικών ακροδεξιών σε μία «κυβέρνηση συνεργασίας» (εξάλλου, αν δεν συμμετέχουν ακροδεξιοί σε μία μη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, σε ποια κυβέρνηση θα το κάνουν;). Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχεί είναι η ακροδεξιά στροφή που δείχνουν να κάνουν τα λεγόμενα «μεγάλα» κόμματα, αλλά και πολλοί από τους ψηφοφόρους τους. Ο κίνδυνος δεν είναι κάπου μακριά, αλλά ανάμεσά μας. Και μπορεί να είναι και μέσα μας, κι εμείς να μην το καταλαβαίνουμε.

Και ας σκεφτούμε και το εξής: Πόσοι χαίρονται να τους κυβερνάει ο Άδωνις και ο Βορίδης; Λογικά το 6% των ψηφοφόρων, που ψήφισε ΛΑΟΣ. Πόσοι όμως θα χαιρόντουσαν να τους κυβερνούν άνθρωποι με τις ίδιες απόψεις, που όμως έχουν ένα πιο μετριοπαθές προφίλ; Αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει.


(σαν σήμερα πριν από τέσσερα χρόνια είχα τη φαεινή ιδέα να «μεταφέρω» τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στη σημερινή εποχή και να αναρωτηθώ πώς θα αντιδρούσαν τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Διάβασα ξανά εκείνο το post, και συνειδητοποίησα ότι κάποια πράγματα έχουν αλλάξει από τότε, κάποια άλλα όμως καθόλου. Το «πείραξα» λίγο, λοιπόν, και ιδού τι θα βλέπαμε και θα διαβάζαμε αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου συνέβαινε σήμερα…)

(δελτίο ειδήσεων Mega Channel, ώρα 20:00 ακριβώς – before the tanks)

– Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι. Με αγωνία παρακολουθεί το πανελλήνιο τις δραματικές σκηνές που εκτυλίσσονται από τα ξημερώματα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Ομάδα κουκουλοφόρων έχει καταλάβει το κτίριο, από το οποίο συνεχώς ακούγονται συνθήματα κατά της κυβέρνησης, καθώς και το συνηθισμένο πια «να καεί-να καεί το μπιπ η Βουλή». Ο στρατός είναι σε θέση ετοιμότητας και οι εντολές του Πρωθυπουργού είναι σαφείς: “Ανακατάληψη του Πολυτεχνείου με οποιοδήποτε κόστος”.

(ακολουθεί ρεπορτάζ με αποκλειστικές εικόνες από τις καταστροφές που έχουν προκαλέσει οι καταληψίες στον χώρο)

– Μάλιστα…Γιάννη Πρετεντέρη, ποιο είναι το σχόλιό σου;
– Όλγα μου, το πράγμα εδώ είναι σαφές: Ένα τσούρμο καλόπαιδα έχουν καταλάβει με το έτσι θέλω έναν ιστορικό χώρο και νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν εκεί μέσα. Ε, όχι, αυτό είναι απαράδεκτο! Να ασχολούμαστε δηλαδή τώρα όλοι εμείς με τις αλητείες των γνωστών-αγνώστων! Ε, όχι!
– Παύλο Τσίμα, τι λες κι εσύ;
– Αν και συμφωνώ με τον Γιάννη σε κάποια από αυτά που είπε, νομίζω ότι η οργή των φοιτητών είναι εν μέρει δικαιολογημένη. Οι νέες εξαγγελίες της κυβέρνησης δημιουργούν ένα αδιέξοδο στην εκπαίδευση και τα παιδιά λογικό είναι να ξεσηκωθούν για ένα καλύτερο μέλλον, αν και διαφωνώ κάθετα με τον τρόπο που επιλέγουν να το κάνουν.
– Έχουμε κοντά μας και τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, κ. Γιώργο Καρατζαφέρη, ο οποίος θα μας δώσει τη δική του άποψη για τα γεγονότα.
– Όχι απλά τη δική μου άποψη, κυρία Τρέμη, αλλά την άποψη που εκφράζει σύσσωμος ο ελληνικός λαός, τον οποίο εκπροσωπώ με την παρουσία μου στο ελληνικό κοινοβούλιο και τη συμμετοχή μου στην κυβέρνηση συνεργασίας. Αυτοί οι αλήτες που εδώ και δεκαετίες εκμεταλλεύονται το πανεπιστημιακό άσυλο για να καλύψουν τις παράνομες δραστηριότητές τους είναι οι ίδιοι που σήμερα βεβηλώνουν ένα από τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Όταν εγώ είχα εισηγηθεί στη Βουλή την κατάργηση του ασύλου και την 24ωρη περιφρούρησή των Πανεπιστημίων από ειδικούς αστυνομικούς, κανείς δεν με υποστήριξε. Αυτά τα λάθη πληρώνουμε τώρα όλοι, κυρία Τρέμη. Και για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, που υποθάλπει τέτοια υποκείμενα στις τάξεις του. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με ιστορία χιλιάδων χρόνων, είναι η χώρα στην οποία γεννήθηκε η δημοκρατία, η μπέσα και το φιλότιμο, και αυτό δεν αλλάζει.
– Ευχαριστούμε κύριε Καρατζαφέρη, πάμε και τον πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς, κ. Κουβέλη, να μας πει κι αυτός τη γνώμη του για τα γεγονότα.
– Καλησπέρα κ. Τρέμη, εμείς ως Δημοκρατική Αριστερά καταδικάζουμε απερίφραστα την κατάληψη του Πολυτεχνείου. Όσο και αν κατανοούμε την οργή του κόσμου για την κακή διακυβέρνηση της χώρας, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να δείξει κανείς την αντίθεσή του, και όχι δια της βίας. Και ειδικά της βίας απέναντι σε ένα κτίριο που συμβολίζει την ιστορία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος και οπωσδήποτε αξίζει περισσότερο σεβασμό. Επαναλαμβάνω, καταδικάζουμε απερίφραστα αυτές τις ενέργειες, που δεν έχουν καμία θέση στη δημοκρατία.
– Ευχαριστούμε και τον κύριο Κουβέλη, και τώρα περνάμε στο άλλο καυτό θέμα των ημερών, που δεν είναι άλλο από την φιλανθρωπική εκδήλωση στην οποία παρέστη η πρέσβειρα καλής θέλησης της UNESCO, κ. Μαριάννα Βαρδινογιάννη…

(δελτίο ειδήσεων ΝΕΤ, 21:00 και κάτι – after the tanks)

– Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι. Μικρής έκτασης συμπλοκές σημειώθηκαν τα ξημερώματα μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο, μεταξύ μερίδας αναρχικών και διμοιρίας τεθωρακισμένων του στρατού, συμπλοκές που προκάλεσαν επιπόλαια τραύματα και λεκέδες από αίμα σε αρκετά τανκς. Η αστυνομία προέβη σε συλλήψεις και κηδείες αναρχικών, ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έκανε λόγο για συντονισμένη επιχείρηση των εμπλεκομένων φορέων, που αντιμετώπισαν με απόλυτη επιτυχία μία μειοψηφία ταραχοποιών που υποκινούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ και εξωκοινοβουλευτικές ομάδες.

(ακολουθεί ρεπορτάζ με αποκλειστικές εικόνες από τις καταστροφές που έχουν προκαλέσει οι καταληψίες στον χώρο)

Έχουμε μαζί μας τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κ. Χρήστο Παπουτσή. Τι ακριβώς συνέβη χθες το βράδυ στο Πολυτεχνείο, κύριε Παπουτσή;
– Αυτό που συνέβη, κυρία Στάη, ήταν ότι μια μικρή μερίδα αναρχικών, σαφώς υποκινούμενη από πολιτικές δυνάμεις του αριστερού χώρου, κατέλαβε τον χώρο του Πολυτεχνείου και επιτέθηκε βίαια στα τεθωρακισμένα που είχαν καταφτάσει για να επιβάλλουν την τάξη, προκαλώντας σοβαρές υλικές ζημιές. Μετά από αυτήν την απρόκλητη επίθεση, και σε συνεργασία με το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, τα τεθωρακισμένα μπήκαν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, αφού είχαν ανάψει τα προειδοποιητικά φώτα τους – και το τονίζω αυτό – και έλυσαν ειρηνικά την κατάληψη. Κατόπιν αυτού, οι αστυνομικοί συνέλαβαν τους καταληψίες, οι οποίοι θα οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη σύντομα. Ήταν μία ακόμα μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησής μας.
– Τα κόμματα της Αριστεράς πάντως σας κατηγορούν για υπερβολική χρήση βίας…
– Κυρία Στάη, μάλλον δεν έχετε κατανοήσει, ούτε εσείς ούτε πολύ περισσότερο τα κόμματα της Αριστεράς ότι αυτό που συνέβη σήμερα ήταν μία δριμεία επίθεση στη δημοκρατία μας. Δεν μπορούσαμε να μείνουμε αμέτοχοι και να αφήσουμε τους κουκουλοφόρους να βεβηλώσουν αυτό το τόσο σπουδαίο κτίριο του Πολυτεχνείου. Εξάλλου, εμείς δεν επιτεθήκαμε, απλά αμυνθήκαμε στις επιθέσεις τους. Δε φταίμε εμείς που αυτοί επιτέθηκαν με πέτρες κι εμείς αμυνθήκαμε με τανκς. Και θέλω να στείλω ένα μήνυμα στις πολιτικές δυνάμεις που υποθάλπουν τέτοιους εγκληματίες στους κόλπους τους, και να τους πω ότι με τις καταδικαστέες πρακτικές τους θέτουν σε κίνδυνο τη δημοκρατία μας, και αυτό είναι κάτι που δε θα το επιτρέψουμε.
– Ισχύει δηλαδή αυτό που ακούγεται σαν φήμη, ότι σκοπεύετε να θέσετε εκτός νόμου τον ΣΥΡΙΖΑ;
– Είναι μία συζήτηση που γίνεται ακόμα και δεν μπορώ να σας απαντήσω κάτι πάνω σ’αυτό.
– Σας ευχαριστώ για τη συνομιλία, κύριε Παπουτσή, και τώρα να συνδεθούμε με την αίθουσα σύνταξης για να δούμε πώς αντιδρούν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης στα σημερινά γεγονότα, που αμαυρώνουν για μία ακόμα φορά την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό…

(δελτίο ειδήσεων Star, ώρα 19:46)

Πάταγο κάνει στην Ιταλία ένα νέο τηλεπαιχνίδι, στο οποίο συμμετέχουν μόνο γυναίκες με διαστάσεις φωτομοντέλου, οι οποίες δεν διστάζουν να δείξουν τα πλούσια προσόντα τους στον φακό, ανεβάζοντας την τηλεθέαση και την τεστοστερόνη των τηλεθεατών στα ύψη.

(«Φάκελοι», ΣΚΑΪ, τη Δευτέρα μετά την εξέγερση)

– Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι, απόψε οι «Φάκελοι» φιλοξενούν τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, κ. Πάγκαλο. Καλησπέρα κύριε Πάγκαλε.
– Καλησπέρα σας, κύριε Παπαχελά.
– Ας ξεκινήσουμε με το μεγάλο ζήτημα των ημερών.
– Το αν θα πάρουμε την έκτη δόση, εννοείτε;
– Όχι, αναφέρομαι στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
– Μα κύριε Παπαχελά, έχω ήδη πει τη γνώμη μου σχετικά, δέκα καλόπαιδα ταμπουρώθηκαν εκεί στο Πολυτεχνείο και νόμιζαν ότι κάτι πέτυχαν. Και όπως ήταν φυσικό ο κρατικός μηχανισμός ανταποκρίθηκε άριστα και κατέστειλε τους βίαιους ταραξίες με τον πιο ειρηνικό τρόπο που θα μπορούσε.
– Μα είχαμε νεκρούς, κύριε Πάγκαλε.
– Κοιτάξτε, οι δικές μου πληροφορίες λένε ότι πρόκειται για προβοκάτσια, σκοτώθηκαν δηλαδή αναμεταξύ τους οι ταραξίες για να κατηγορήσουν μετά την αστυνομία και τον στρατό. Είναι γνωστή τακτική των κομμουνιστών και των συριζαίων η προβοκάτσια, δεν είναι κάτι καινούργιο. Ας μην πέφτουμε λοιπόν στην παγίδα τους. Ας μιλήσουμε για κάτι πιο σοβαρό, όπως είναι η εξασφάλιση της έκτης δόσης.
– Πρέπει να πω ότι με εντυπωσιάζει η ευκολία με την οποία περνάτε από το ένα θέμα στο άλλο.
– Είμαι ζουζούνι, γι’αυτό.

(εξώφυλλο εφημερίδας “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”, έκτακτο παράρτημα)

ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
Άθλια επίθεση του στρατού σε βάρος άοπλων φοιτητών
Εκατοντάδες νεκροί, χιλιάδες τραυματίες
Καταδικάζει τα γεγονότα η Αριστερά, “απόλυτη επιτυχία” βάφτισε το φιάσκο η Κυβέρνηση

(εξώφυλλο εφημερίδας “ΕΣΤΙΑ”, έκτακτο παράρτημα)

ΑΛΗΤΕΙΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
Αθλία επίθεσις αναρχικών εις βάρος άοπλων τανκς
Εκατοντάδες γρατζουνιές, χιλιάδες μώλωπες
Υποκινούμενη εκ της Αριστεράς η εξέγερσις, άριστη αντίδρασις του κρατικού μηχανισμού
Αποκλειστική συνέντευξις του Βασιλέως Κωνσταντίνου: “Αν ήμουν ακόμα βασιλιάς της Ελλάδας θα είχε αποφευχθεί η τραγωδία”

(εξώφυλλο εφημερίδας “ΤΟ ΘΕΜΑ”, την Κυριακή μετά την 17 Νοέμβρη)

ΣΑΦΕΣ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
69% των Ελλήνων θέλει τανκ στο σπίτι του, αλλά δεν χωράει στο γκαράζ
74% θεωρεί ότι η εξέγερση υποκινήθηκε από Αλβανούς αυτονομιστές
56,2% συμφωνεί με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου
93,4% δεν ξέρει τι είναι το “πανεπιστημιακό άσυλο”
63% πιστεύει ότι ο Καλάσνικοφ είναι ποδοσφαιριστής του ΠΑΣ Γιάννενα
99% αγοράζει εφημερίδες μόνο για τα DVD (το άλλο 1% δεν αγοράζει εφημερίδες)

(εξώφυλλο εφημερίδας “ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ”, 18 Νοεμβρίου)

ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΛΗΤΕΙΑ
Αναβλήθηκε η αγωνιστική στο ποδόσφαιρο μετά από παρέμβαση της διοίκησης του Παναθηναϊκού, δήθεν για λόγους “εθνικού πένθους”

ΚΟΤΕΣ
Φοβήθηκαν τον διασυρμό στο ντέρμπι του Καραϊσκάκη
Νίκος Αλέφαντος: “Ό,τι και να κάνουν, θα φάνε πεντάρα τουλάχιστον τα βαζέλια”
Μακούν: “Είστε θεότρελοι εδώ πέρα, θέλω να επιστρέψω στην Αφρική που όλα είναι πιο φυσιολογικά”
Βαλβέρδε: “Ποιος ΠΑΟ; Προέχει το φιλικό με την Αναγέννηση Αγουλινίτσας”

(εξώφυλλο περιοδικού Nitro, τεύχος Δεκεμβρίου)

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Τι φοράνε, τι σκέφτονται και πώς ζουν οι νέοι του σήμερα

Η ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ
Οι νέες τάσεις της μόδας προστάζουν κουκούλα, μαύρο παντού και μολότοφ στο χέρι

ΣΕΞΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΕΛΕΟΝΩΡΑ ΜΕΛΕΤΗ
“Ήμουν κι εγώ στο Πολυτεχνείο τη μέρα της εξέγερσης – είχα πάει να πάρω χάμπουργκερ από τα Goody’s απέναντι”

ΕΙΔΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΑΝΚΣ
Όλα όσα θέλετε να μάθετε (αλλά ντρέπεστε να ρωτήσετε) για τους αφανείς ήρωες της 17 Νοέμβρη

ΤΕΣΤ: ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΤΕ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ;
Αν ναι, φροντίστε να μην μαθευτεί παραέξω – ή “κάντε τα πλακάκια” με την Αστυνομία


Λέω να είμαι λίγο διαφορετικός σήμερα. Έχω τερματίσει το κράξιμο στο πολιτικό σύστημα, αλλά και να μην το είχα τερματίσει δεν έχω άλλα νομίσματα να ρίξω στο μηχάνημα και να ξαναπαίξω. Εξάλλου, είναι πολύ εύκολο να κατηγορείς για όλα σου τα προβλήματα τους πολιτικούς και την πολιτική εν γένει, αλλά αν θέλουμε κάποτε να προχωρήσουμε μπροστά ως χώρα, θα πρέπει να πάρουμε τον δύσκολο δρόμο και να παραδεχτούμε και τα δικά μας σφάλματα. Και θα πρέπει να τον πάρουμε όλοι μαζί, ακολουθώντας αυτούς τους λίγους τολμηρούς που τον έχουν ήδη χαράξει.

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη την παρούσα κυβέρνηση, που δεν έχει λαϊκή νομιμοποίηση αφού δεν προήλθε από εκλογές, και ας ασχοληθούμε λίγο με το τι έγινε πριν από αυτήν την κυβέρνηση. Δύο χρόνια νωρίτερα, το εκλογικό σώμα είχε εκλέξει πανηγυρικά σαν κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, το οποίο είχε σιχαθεί μόλις πέντε χρόνια νωρίτερα και μετά από 11 διαδοχικά χρόνια διακυβέρνησης, όμως πλέον σιχαινόταν ακόμα περισσότερο την Νέα Δημοκρατία, που κυβέρνησε για πέντε χρόνια από το 2004, όταν και κέρδισε τις εκλογές κάνοντας τον κόσμο να ξεχάσει «τι σημαίνει δεξιά» και κυρίως να ξεχάσει τι συνέβη από το 1990 ως το 1993. Παρατηρείτε κάτι; Αν είπατε «ναι, ότι οι ψηφοφόροι ψηφίζουν κάθε φορά το κόμμα που σιχαίνονται λιγότερο και όχι αυτό που πραγματικά τους εκφράζει», συγχαρητήρια, είστε οξυδερκείς παρατηρητές.

Πόσο υπεύθυνη στάση έχουμε τηρήσει εμείς, οι ψηφοφόροι όλα αυτά τα χρόνια; Καθόλου, απ’ό,τι φαίνεται. Ανέκαθεν, τα κριτήρια βάση των οποίων ψηφίζαμε οι περισσότεροι ήταν λανθασμένα. Δεν ψηφίζαμε τα κόμματα και τα πρόσωπα που πραγματικά μας εξέφραζαν, αλλά τα κόμματα και τα πρόσωπα που θα μας έκαναν το χατίρι: Το ρουσφέτι μας, τη μετάθεσή μας, τη «διευκόλυνσή» μας. Δεν ψηφίζαμε αυτούς που πιστεύαμε ότι θα έκαναν το καλύτερο για τον τόπο, αλλά αυτούς που θα έδιωχναν από την εξουσία αυτούς που τελικά δεν το έκαναν. Πολλές φορές ψηφίζαμε χωρίς καν να γνωρίζουμε τι συνέβαινε γύρω μας, τι περιελάμβαναν τα προγράμματα των κομμάτων, τι έχει κάνει στη ζωή του αυτός στον οποίο δίναμε τον «σταυρό» μας. Υπήρξαμε ανεύθυνοι, και επομένως υπεύθυνοι σε μεγάλο βαθμό για τα όσα έχουν συμβεί στη χώρα τα τελευταία χρόνια.

Φυσικά, η ευθύνη βαρύνει συνήθως περισσότερο τον χρηματίζοντα και λιγότερο τον χρηματιζόμενο, όμως αυτό δε δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να βγάζει την ουρά του απ’έξω, κατηγορώντας για τα πάντα ένα πολιτικό σύστημα στου οποίου την εδραίωση βοήθησε σημαντικά και ο ίδιος. Εξάλλου, αν ήμασταν κι εμείς σοβαροί ως ψηφοφόροι, δε θα επιτρέπαμε στους εαυτούς μας να μας κυβερνούν οι ίδιοι άνθρωποι που μισήσαμε λίγα χρόνια νωρίτερα. Θα απαιτούσαμε με τον τρόπο μας τις αλλαγές που δήθεν ευαγγελιζόμασταν πάντα.

Αυτό που φαίνεται ότι λίγοι έχουν καταλάβει μέχρι σήμερα είναι μία πολύ απλή παραδοχή: Το κράτος είμαστε εμείς οι ίδιοι. Το «κράτος» δεν είναι μία αφηρημένη έννοια. Δεν είναι μια αγκαλιά που αναζητάμε στις δύσκολες ώρες («πού είναι το κράτος; Πού είναι η πολιτεία;»), δεν είναι εχθρός μας («σιγά μην τα δώσω στο κράτος»), δεν είναι κάτι απόμακρο και ξένο σε μας («το κράτος κοιμάται», «ανάλγητο κράτος»). Το κράτος είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και αν εμείς οι ίδιοι συμπεριφερόμαστε ανεύθυνα, τότε δεν μπορούμε να περιμένουμε από το «κράτος» (εμάς, δηλαδή) να είναι υπεύθυνο απέναντί μας. Για να αλλάξει το κράτος, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς. Ο καθένας ξεχωριστά.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρέπει να καταλάβουμε πως όταν φοροδιαφεύγουμε κλέβουμε λεφτά μέσα από την τσέπη μας. Ότι όταν μας δίνεται η ευκαιρία να ψηφίσουμε τους εκπροσώπους μας, πρέπει να το κάνουμε υπεύθυνα και με σοβαρά κριτήρια. Ότι κανένα «κράτος» δε θα φροντίσει για μας αν εμείς πρώτα δε φροντίσουμε γι’αυτό.

Φυσικά και δεν έχω καμία διάθεση να υποστηρίξω τους μιζαδόρους, τους τοκογλύφους, τους απατεώνες και όλα αυτά τα φρούτα που παράγουμε σε αφθονία σ’αυτήν τη χώρα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν θέλουμε να λιθοβολήσουμε το πολιτικό μας σύστημα για όλα τα κακά της μοίρας μας, ας το κάνουμε. Είναι εύκολο. Αυτό που είναι πραγματικά δύσκολο είναι να βρεις κάποιον αναμάρτητο να πετάξει τον πρώτο λίθο.


(originally posted here)

–          «Καλωσήρθατε στην Ανοιχτή Γραμμή Αυτοκτονίας. Σας ενημερώνουμε ότι οι κλήσεις μαγνητοφωνούνται για λόγους ασφαλείας. Για να μιλήσετε με κάποιον ειδικό, πιέστε 1. Για να ακούσετε το μανιφέστο της οργάνωσής μας, πιέστε 2.

–          Χμμμ…..2.

–           «Η Suicide Assistance ιδρύθηκε το 2011, μία χρονιά κατά την οποία παρατηρήθκε κατακόρυφη αύξηση των αυτοκτονιών, λόγω της οικονομικής κρίσης. Η εταιρεία μας γνωρίζει πολύ καλά ότι η ζωή είναι δύσκολη και συχνά πολλοί από εμάς βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να θέλουμε να αυτοκτονήσουμε, αλλά να μην μπορούμε να το κάνουμε. Οι εξειδικευμένοι υπάλληλοι της Suicide Assistance θα σας συμβουλεύσουν για τον τρόπο αυτοκτονίας που σας ταιριάζει, και αν χρειαστεί θα αναλάβουν να τη φέρουν εις πέρας οι ίδιοι, για να αποφευχθεί το οδυνηρό ενδεχόμενο μίας αποτυχημένης απόπειρας. Εγγυώμαστε 100% εχεμύθεια και 100% αποτελεσματικότητα.» «Για να μιλήσετε με κάποιον ειδικό, πιέστε 1. Για να ακούσετε το μανιφέστο της οργάνωσής μας, πιέστε 2.»

–          1.

–          Είστε σε γραμμή προτεραιότητας. Σύντομα, κάποιος εξειδικευμένος συνεργάτης μας θα είναι μαζί σας. Παρακαλώ περιμένετε»… «Το τελευταίιιιιιιοοοο βράααααδυ μουυυυυυυυυ απόοοοοοοψε το περνάααααωωωωωωωωωωω…»…….. Γραμμή αυτοκτονίας, πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;

–          Καλησπέρα σας…

–          Καλησπέρα.

–          Θα ήθελα να αυτοκτονήσω.

–          Και πολύ καλά κάνετε. Χρέη;

–          Ναι, πολλά χρέη.

–          Καταλαβαίνω…Στην Suicide Assistance ξέρουμε πολύ καλά πώς νιώθετε και θα κάνουμε τα πάντα για να σας βοηθήσουμε. Αρκεί, φυσικά, να είστε σίγουρος.

–          Ναι, είμαι σίγουρος, το σκέφτομαι εδώ και μήνες.

–          Άνεργος, ε;

–          Ναι, έναν χρόνο τώρα. Πέθανε και η μάνα μου πριν από μερικούς μήνες, και δεν έχω πια κανένα εισόδημα.

–          Μη σας απασχολεί καθόλου, οι υπηρεσίες μας παρέχονται εντελώς δωρεάν, δεν υπάρχει καμία χρέωση.

–          Αλήθεια; Πώς κι έτσι;

–          Είμαστε Μη Κυβερνητική Οργάνωση, επιδοτούμαστε από τους υποστηρικτές μας.

–          Υποστηρικτές;

–          Ναι, συνεργαζόμαστε με νεκροταφεία, γραφεία τελετών, προμηθευτές όπλων και άλλες εταιρείες που μας χρηματοδοτούν. Εσείς δε θα επιβαρυνθείτε καθόλου.

–          Α, ωραία, γιατί το’χα άγχος…

–          Πείτε μου, τώρα: Έχετε συγγενείς εν ζωή;

–          Έναν αδερφό και την πρώην σύζυγό μου.

–          Α, είστε χωρισμένος;

–          Ναι, εδώ και 4 χρόνια.

–          Παιδιά;

–          Δεν έχω, ευτυχώς.

–          Πράγματι, ευτυχώς, δεν είναι κόσμος αυτός να φέρνει κανείς παιδιά. Θα θέλατε να σας βοηθήσω να γράψετε ένα σημείωμα προς τον αδελφό και τη σύζυγό σας;

–          Τι σημείωμα;

–          Ε, δεν μπορείτε να αυτοκτονήσετε χωρίς να αφήσετε πίσω ένα σημείωμα που να εξηγεί για ποιον λόγο το κάνατε. Θα σας περάσουν για τρελό. Ξέρετε, εμείς καταλαβαίνουμε την ανάγκη που νιώθει κανείς να ησυχάσει από τα προβλήματά του, αλλά αυτό το θέμα είναι ακόμα ταμπού για την κοινωνία. Ο αυτόχειρας θεωρείται τρελός. Γι’αυτό και είναι απαραίτητο να αφήσετε ένα σημείωμα, όπου θα εξηγείτε για ποιον λόγο πήρατε αυτήν την απόφαση.

–          Ναι, έχετε δίκιο, δεν το είχα σκεφτεί αυτό.

–          Θέλετε λοιπόν βοήθεια με αυτό; Να σας στείλω σε κάποιο e-mail ένα προσχέδιο να το εκτυπώσετε;

–          Όχι, αφήστε το, θα το κάνω μόνος μου.

–          Πολύ ωραία, όπως θέλετε. Τώρα, έχετε σκεφτεί με ποιον τρόπο θα θέλατε να αυτοκτονήσετε;

–          Σκεφτόμουν τα χάπια…

–          Α, δε σας τα συνιστώ. Αυτές οι απόπειρες συνήθως αποτυγχάνουν, υπάρχουν πολύ πιο σίγουροι τρόποι.

–          Τι μου προτείνετε;

–          Το κρέμασμα είναι αρκετά αποτελεσματικό και καθαρό, ο θάνατος επέρχεται γρήγορα, καθώς η αγχόνη τσακίζει τον σβέρκο σας και…

–          Θεέ μου, δεν μπορώ, δεν μπορώ ούτε να το σκέφτομαι. Κάτι άλλο;

–          Μένετε σε πολυκατοικία;

–          Ναι, είναι μία τριώροφη πολυκατοικία.

–          Α, δε μας κάνει, ακόμα κι αν πέσετε από την ταράτσα υπάρχει η πιθανότητα να επιζήσετε, και μάλιστα με σπασμένα πόδια, διαλυμένη σπλήνα, πιθανόν με σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες…

–          Αχ σας παρακαλώ, δεν μπορώ να τα ακούω αυτά.

–          Μα νόμιζα ότι το έχετε πάρει απόφαση.

–          Το έχω πάρει, αλλά δε θέλω να υποφέρω.

–          Καταλαβαίνετε, όμως, ότι αν η αυτοκτονία ήταν κάτι το υποφερτό, δε θα χρειαζόταν να είμαι εδώ να σας συμβουλεύω, θα το κάνατε και μόνος σας.

–          Δεν υπάρχει κάτι άλλο; Ξέρω’γω, έχω ακούσει ότι η ηλεκτρική καρέκλα ας πούμε δεν πονάει τόσο πολύ.

–          Λυπάμαι, η ηλεκτρική καρέκλα είναι ρεζερβέ απόψε, θα είναι ξανά διαθέσιμη την ερχόμενη Δευτέρα, αν είστε διατεθειμένος να περιμένετε.

–          Τι άλλο έχετε;

–          Υπάρχει πάντα η λύση του πιστολιού.

–          Πιστόλι, ε; Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα όπλα.

–          Αν έχετε πρόβλημα, μπορούμε να στείλουμε κάποιον από το σπίτι σας να το κάνει αυτός.

–          Αλήθεια; Αυτό θα ήταν καλό.

–          Φυσικά. Προτιμάτε 38άρι; Καλάσνικοφ; Κοντόκανη καραμπίνα; Ούζι;

–          Δεν ξέρω καθόλου από αυτά, ό,τι να’ναι.

–          Ξέρετε, έχει σημασία, ας πούμε η καραμπίνα και το καλάσνικοφ θα γεμίσουν το σπίτι με αίματα και εντόσθια, θα είναι δύσκολο να καθαριστούν μετά, είναι κρίμα δηλαδή γι’αυτόν που θα το αναλάβει, γι’αυτό σας πρότεινα τον απαγχονισμό αρχικά…

–          Όχι, όχι, να λείπει. 38άρι.

–          38άρι, καλή επιλογή. Να ξέρετε, οι πιστολέρο μας είναι οι καλύτεροι της αγοράς.

–          Το ελπίζω.

–          Κάτι άλλο, τώρα: Έχετε κάποιον γνωστό σε γραφείο τελετών; Να σας συστήσω κάποιο;

–          Α, θα το κανονίσει ο αδελφός μου αυτό.

–          Ναι, αλλά εμείς έχουμε την τεχνογνωσία και τις διασυνδέσεις, μπορώ να σας προσφέρω ένα πακέτο με φέρετρο από μαόνι, θέση στην άκρη του νεκροταφείου, να μην είστε ανάμεσα σε όλους τους άλλους νεκρούς, και δωρεάν μακιγιέρ.

–          Μακιγιέρ;

–          Φυσικά, θα πρέπει κάποιος να φροντίσει το πρόσωπό σας για να μπορεί να είναι ανοιχτό το φέρετρο. Ξέρετε, οι σφαίρες του όπλου θα σας κάνουν το κεφάλι σαν έμμενταλ από τις τρύπες, και…

–          ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΤΕ ΑΥΤΟ, σας παρακαλώ δηλαδή, δεν μπορώ να σκέφτομαι τέτοια πράγματα!

–          Μα δεν καταλαβαίνω, εσείς δε μου είπατε ότι θέλετε να αυτοκτονήσετε; Όλα αυτά δεν τα είχατε σκεφτεί;

–          Δε θέλω να τα σκέφτομαι, θέλω απλά να αυτοκτονήσω και να τελειώσουν τα βάσανά μου!

–          Μα θα τελειώσουν τα βάσανά σας, απλά όταν τελειώσουν θα είστε σαν σουρωτήρι από τις σφαίρες και κατάχλωμος από την αιμορραγία.

–          Μα επιτέλους, γιατί μου τα λέτε αυτά;

–          Προσπαθώ νας σας κάνω να εγκλιματιστείτε στη νέα σας κατάσταση, μην ξεχνάτε ότι σε λίγες ώρες θα είστε νεκρός, αιμόφυρτος, στο πάτωμα του σπιτιού σας, με τριάντα τρύπες από 38άρι σε όλο σας το σώμα…

–          Άι σιχτίρ μωρή, που να φας τη γλώσσα σου, προτιμώ να ζήσω

–          Όπως θέλετε κύριε, εμείς πάντως είμαστε στη διάθεσή σας αν μας χρειαστείτε.

–          Δε θα σας χρειαστώ.

*ΚΛΙΚ*

–          Λοιπόν;

–          Άλλος ένας χέστης.

–          Ήταν πολύ έξυπνη η ιδέα της «Γραμμής Αυτοκτονίας».

–          Πράγματι, από τότε που την ξεκινήσαμε δεν έχει καταγραφεί ούτε μία αυτοκτονία σε ολόκληρη την πόλη. Όλοι λένε «καλύτερα να πεθάνω, να μην υποφέρω», αλλά όταν τους εξηγείς τι θα τους συμβεί πεθαίνοντας, προτιμούν να ζήσουν.

–          Νομίζω ότι είναι στην ανθρώπινη φύση αυτό.

–          Μα αυτό τους κάνουμε, στην ουσία: Ξυπνάμε το κοιμισμένο τους ένστικτο αυτοσυντήρησης.

–          Ήταν πολύ έξυπνη ιδέα.

–          Χαίρομαι που μου το αναγνωρίζεις

*ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝ*

–          Άλλος ένας χέστης…


Άλλη μια μέρα χωρίς κυβέρνηση, άλλη μια μέρα ηρεμίας. Χωρίς νέα μέτρα, χωρίς απεργίες, χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις. Αντίθετα, στα κόμματα δεν είναι και τοσο ήρεμοι. Σαν αποκεφαλισμένα κοτόπουλα, τρέχουν πέρα-δώθε για όσο αντέξουν πριν σωριαστούν στο έδαφος. Κάθε μέρα κάνουν ό,τι μπορούν για να μας αποδείξουν ότι η θέση τους είναι στον κάλαθο των αχρήστων, και ο τελευταίος να κλείσει το καπάκι.

Αρχίζω και αναλογίζομαι πολύ σοβαρά το βάρος της ευθύνης που φέρουμε όλοι μας, όλοι εμείς που σχολιάζουμε εκ του μακρώθεν όλη αυτήν την κατάσταση, που κράζουμε τους πολιτικούς αρχηγούς, που σατιρίζουμε τα κομματόσκυλα που έχουν κατακλύσει τους τηλεοπτικούς μας δέκτες, που σκαρφιζόμαστε λογοπαίγνια και γελάμε με τα ίδια μας τα χάλια. Εκτονωνόμαστε στο Διαδίκτυο, και τελικά η εκτόνωσή μας έχει μηδαμινό αντίκτυπο στον έξω κόσμο. Είμαστε κλεισμένοι σε μια γυάλα, φωνάζουμε για να μας ακούσουν τα άλλα ψάρια της γυάλας, αλλά η φωνή μας δεν ακούγεται προς τα έξω. Έχει τελικά νόημα όλο αυτό; Ή μήπως βολεύει όλους τους άλλους εκτός από εμάς;

Σίγουρα, η κατάσταση βγάζει γέλιο, και δε χρειάζεται και κανένα φοβερό ταλέντο στη σάτιρα για να γράψεις μία ατάκα που θα κάνει πλάκα με τις πολιτικές εξελίξεις. Αλλά δε βγάζει μόνο γέλιο. Βγάζει και πίκρα, απογοήτευση, εκνευρισμό. Βλέπεις τους ανθρώπους που εσύ ψήφισες πριν από δύο χρόνια να ρεζιλεύονται κάθε μέρα, προσπαθώντας να βολέψουν τα κομματικά τους συμφέροντα και, δευτερευόντως, να σχηματίσουν και μία κυβέρνηση εθνικού σουρεαλισμού που θα αναλάβει το δύσκολο έργο να φέρει εις πέρας όλα αυτά που οι άλλοι φοβούνται να αναλάβουν, γιατί ξέρουν πως αν το κάνουν θα βλέπουν σταυρούς μόνο στις εκκλησίες και ποτέ στα ψηφοδέλτια, δίπλα στο όνομά τους. Βλέπεις πόσο φοβούνται, και σκέφτεσαι πόσο παράξενο πράγμα είναι η εξουσία. Στο απόγειό της σε κάνει αυταρχικό, σε γεμίζει αυτοπεποίθηση, σε ωθεί να κάνεις οτιδήποτε για να τη διατηρήσεις. Όταν όμως βλέπεις πως είναι αναπόφευκτο να τη χάσεις, φοβάσαι. Τρέμεις. Σώζεις ό,τι προλαβαίνεις πριν καταρρεύσεις και φοβάσαι ότι μέσα στο επόμενο λεπτό μπορεί να είσαι πια ένας κοινός θνητός. Και πριν ακόμα χάσεις την εξουσία, είσαι ήδη ένα ανθρωπάκι με ημερομηνία λήξης.

Μπορεί αύριο πρωθυπουργός να είναι ο Παπαδήμος, ο Πετσάλνικος, ο Κακλαμάνης, ο Διαμαντούρος, ο Σκουρής, ο Μητσοτάκης, ο Καραγκούνης, ο Νταλάρας, ο Τζένγκις Χαν, η Μπρίτνι Σπίαρς, τα Teletubbies, ο Πάτρικ ο Αστερίας και όποιος άλλος απίθανος ακουστεί αύριο. Αλλά έχει πραγματικά σημασία ποιος από αυτούς θα είναι πρωθυπουργός σε μία κυβέρνηση που δεν θα έχεις ψηφίσει ποτέ; Πες όσα αστεία θες, κάνε πλάκα με τα ονόματα των υποψηφίων, γέλα με την ψυχή σου, όμως μην ξεχνάς πως όποιος κι αν τελικά διοριστεί πρωθυπουργός, θα έχει διοριστεί χωρίς καν να σου ζητηθεί η γνώμη. Άσε το χαμόγελό σου να παγώσει έστω για λίγο, και μετά γύρνα πάλι στα αστεία και τα λογοπαίγνιά σου.

Αν κάτι θα πρέπει να μας δίνει ελπίδα αυτές τις μέρες, είναι η επικείμενη κατάρρευση του σάπιου πολιτικού συστήματος, το οποίο κρατούσε για χρόνια όρθιο ο δικομματισμός. Τώρα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή από ποτέ για να καταλάβει και ο τελευταίος φανατικός Πασόκος ή Νεοδημοκράτης ότι το κόμμα που στήριξε, το σημαιάκι που κούνησε, το χειροκρότημα που σπατάλησε, τα χρήματα που ακούμπησε, όλα αυτά δεν έχουν πλέον κανένα νόημα. Ότι οι ηγέτες τους δεν είναι εδώ για να «υπηρετούν τον τόπο», αλλά για να εξασφαλίζουν πρωτίστως τα συμφέροντα τα δικά τους και των «δικών τους» παιδιών. Και αν περισσέψει και κάτι για κανέναν άλλο, βλέπουμε.

Θυμάμαι το 2004, πριν τις εκλογές. Όλοι κατακεραύνωναν το ΠΑΣΟΚ, κατηγορούσαν τους βουλευτές του ότι ήταν μπλεγμένοι σε σκάνδαλα, ότι έφαγαν μίζες εκατομμυρίων, ότι ήταν διεφθαρμένοι μέχρι τα μπούνια. Και, πολύ λογικά θα έλεγε κανείς, ψήφισαν Νέα Δημοκρατία, ένα κόμμα που ιδεολογικά δεν είχε και καμιά φοβερή διαφορά από το ΠΑΣΟΚ και δεν είχε κυβερνήσει τα τελευταία 11 χρόνια, οπότε θεωρητικά τα στελέχη του ήταν άφθαρτα.

Μετά, θυμάμαι την πενταετία της Νέας Δημοκρατίας και τα αμέτρητα νέα σκάνδαλα, τις νέες μίζες και την νέα γενιά διαφθοράς που έκανε κουμάντο στη χώρα. Ξέρεις τι έλεγαν οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν δει μέσα σε λίγα χρόνια και τα δύο μεγάλα κόμματα να βουτάνε το χέρι στο βάζο με το γλυκό; «Αυτοί του ΠΑΣΟΚ κλέβανε, αλλά δίνανε και σε μας τίποτα, αυτοί της ΝΔ τα τρώνε όλα μόνοι τους!». Και με αυτήν τη νοοτροπία και ένα πολύ βολικό «λεφτά υπάρχουν», φτάσαμε σε μία ακόμα διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα με τα ίδια πάνω-κάτω πρόσωπα που πριν από πέντε χρόνια βρίζαμε πατόκορφα.

Τι θα κάνουμε, λοιπόν, στις επόμενες εκλογές, όταν αυτές γίνουν με το καλό; Θα ψηφίσουμε Νέα Δημοκρατία, μήπως και έχει αλλάξει; Ή θα στηρίξουμε το ΠΑΣΟΚ και τις μεταρρυθμίσεις του που μας έχουν εξαθλιώσει; Εγώ το έχω πει και το ξαναλέω: Αν αυτά τα δύο κόμματα στις επόμενες εκλογές συγκεντρώσουν αθροιστικά πάνω από 30%, τότε ό,τι κι αν πάθουμε μας αξίζει.

Το πολιτικό μας σύστημα χρειάζεται πολλές αλλαγές. Αλλαγές προσώπων, για να μπουν στην πολιτική άνθρωποι άφθαρτοι, ικανοί και ανοιχτόμυαλοι. Αλλαγές νόμων, για να μην δικαιούται κανένα κόμμα 200 έδρες μπόνους επειδή απέσπασε 3% περισσότερες ψήφους από το άλλο. Αλλαγές νοοτροπίας, για να μην είναι οι βουλευτές του κάθε κόμματος ρομποτάκια που αυτομάτως ψηφίζουν ό,τι τα διατάξει ο αρχηγός του κόμματός τους. Αλλαγές νοοτροπίας του εκλογικού σώματος, για να ψηφίζουμε με βάση αξιοκρατικά κριτήρια, και όχι επειδή μας άρεσε η φωτογραφία της υποψήφιας βουλευτού στο φυλλάδιό της. Αλλαγές συνηθειών, για να πάψει το debate να είναι μία αποστειρωμένη διαδικασία παράλληλων μονολόγων που δε βγάζουν κανένα νόημα. Αλλαγές στα ΜΜΕ, για να μην υπάρχουν ύποπτες διασυνδέσης μεταξύ πολιτικών και καναλαρχών. Αλλαγές δύσκολες, αλλά απαραίτητες.

Και αν δεν αρχίσουν αυτές οι αλλαγές να συμβαίνουν τώρα, που οι υπηρέτες αυτού του τελειωμένου συστήματος τρέχουν πέρα-δώθε σαν τα κοτόπουλα προσπαθώντας να βρουν το κεφάλι τους, ίσως να μην υπάρξει ποτέ καταλληλοτερη στιγμή.

Επόμενη σελίδα: »