Τι είναι το “Ε.Λ.Λ.Α.Σ. 600″;

Όπως ίσως θα έχετε καταλάβει, είμαι άτομο που βαριέται εύκολα. Υπερβολικά εύκολα. Ναι, ήμουν ένα κλασικό κακομαθημένο 10χρονο που έπρηζε τους γονείς του για να του πάρουν εκείνο το φοβερό παιχνίδι που διαφήμιζε η τηλεόραση και όταν τελικά του το έπαιρναν έπαιζε μαζί του για μερικές ώρες (άντε μια-δυο μέρες το πολύ) και μετά δεν το άγγιζε ξανά. Και είμαι ακόμα εκείνο το παιδάκι που ξεκινάει να ασχολείται με κάτι, ενθουσιάζεται και παθιάζεται στην αρχή, δίνει και την ψυχή του γι’αυτό και μετά από λίγο το βαριέται.

Αυτή θα ήταν ενδεχομένως η εισαγωγή μου στο τελευταίο μου κείμενο ως blogger, αν ποτέ αποφάσιζα να σταματήσω. Ένα κείμενο δακρύβρεχτο, στο οποίο θα ευχαριστούσα τους πιστούς μου αναγνώστες, τη μαμά και τον μπαμπά μου, τον καθηγητή μου στην Έκθεση που μου έλεγε πόσο ωραία γράφω, τη γάτα μου που σε πολλά από τα κείμενά μου υπήρξε ταυτόχρονα συντροφιά και έμπνευση, ακόμα και την Αμερική θα ευχαριστούσα, σαν τον Σημίτη. Αλλά μη βιάζεστε να πανηγυρίσετε: Σκοπεύω να είμαι blogger για πολύ καιρό ακόμα.

Βλέπετε, όταν βαριέσαι έχεις δύο επιλογές. Η μία είναι η εύκολη: Το παρατάς στην τύχη του και ψάχνεις τον αντικαταστάτη του. Και είναι εύκολη γιατί δεν θέλει καθόλου προσπάθεια. Μόνο μια γερή δόση αναισθησίας. Η δεύτερη, αντίθετα, θέλει προσπάθεια: Να του αλλάξεις κάτι, ό,τι χρειάζεται για να ξαναβρείς το ενδιαφέρον σου γι’αυτό. Να του προσθέσεις ή να του αφαιρέσεις κάτι, να αλλάξεις την οπτική σου γωνία απέναντί του, να το κάνεις καλύτερο ή χειρότερο, αλλά πάντως διαφορετικό.

Όλη αυτή η φλύαρη εισαγωγή θέλει να πει ένα πολύ απλό πράγμα: Καιρό έχω να κάνω κάτι καινούργιο στο blog μου. Ας προσθέσω κάτι νέο για να αναζωογονήσω το ενδιαφέρον μου και να έχω κάτι ακόμα για να γεμίζω τις άδειες ώρες του Στρατού.

Αυτό το νέο είναι το “Ε.Λ.Λ.Α.Σ. 600″. Τι είναι αυτό; Για να πω την αλήθεια, ούτε κι εγώ ξέρω ακριβώς. Μπορώ σίγουρα να σας πω ότι “Ε.Λ.Λ.Α.Σ.” είναι τα αρχικά των ονομάτων πέντε ανθρώπων, ενώ το “600″ συμβολίζει το μισθό τους. Έχετε ακούσει για τη γενιά των 600 ευρώ, έτσι δεν είναι; Ε, αυτό ακριβώς. Ας κάνουμε μια πρώτη γνωριμία μαζί τους.

Ελένη: 24 χρονών, καθηγήτρια αγγλικών. Προσπαθεί εδώ και χρόνια να διοριστεί, αλλά χωρίς επιτυχία. Αυτές οι δουλειές θέλουν “λάδωμα”, και της Ελένης της έχει βγει το λάδι τα τελευταία χρόνια. Έχει στερέψει. Για την ώρα, παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά συγγενών και γνωστών της, από τότε που έκλεισε το φροντιστήριο που δούλευε. Ρεαλίστρια και μάλλον απαισιόδοξη, δεν πιστεύει ότι θα βρει ποτέ μια σταθερή δουλειά. “Δε με νοιάζει να πάρω σύνταξη ποτέ μου. Μπορώ να κάνω μαθήματα και καθισμένη σε αναπηρικό καροτσάκι”, είναι η γνώμη της για το Ασφαλιστικό.

Λεωνίδας: Είναι να απορεί κανείς πού βρίσκει το μόνιμο κέφι του. Σπούδασε 5 χρόνια στο Μαθηματικό και ήταν από τους καλύτερους του έτους του. Και το αποτέλεσμα; Σήμερα δουλεύει ως delivery σε γνωστή πιτσαρία. “Τουλάχιστον δίνω πάντα σωστά τα ρέστα”, του αρέσει να λέει. Πλακατζής και ωχαδερφιστής, δεν ψάχνει για δουλειά, αλλά περιμένει να ψάξει αυτή να τον βρει. Προέρχεται από φτωχή οικογένεια, οπότε έχει συνηθίσει στη λιτότητα. Αλλά για πόσο ακόμα;

Λίζα: Η “μικρή” της παρέας, μόλις 19 χρονών. Ήρθε στην Αθήνα πριν από έναν χρόνο από την επαρχία για να κυνηγήσει το όνειρό της, που είναι να γίνει ηθοποιός. Για να πληρώσει τα δίδακτρα της δραματικής σχολής δουλεύει σαν σερβιτόρα σε κεντρική καφετέρια. Ονειροπόλα αλλά και αποφασισμένη να πετύχει με οποιοδήποτε κόστος, ζει και αναπνέει για τη στιγμή που θα την καμαρώσει η μαμά της στην τηλεόραση. Καμιά φορά φαίνεται σαν ψώνιο, σαν χαζή ξανθιά, αλλά δεν είναι. Απλά, πιστεύει πολύ στον εαυτό της.

Αλία: Ο ίδιος προτιμά να τον φωνάζουν “Ηλία”. Όχι επειδή ντρέπεται για την αλβανική καταγωγή του (είναι μετανάστης δεύτερης γενιάς), αλλά επειδή αυτή η καταγωγή από μόνη της του κλείνει πολλές πόρτες σε αυτή τη χώρα. Γι’αυτό και οι σπουδές του στο ΤΕΕ μέχρι τώρα δεν του έχουν χρησιμεύσει σε τίποτα και δουλεύει για πενταροδεκάρες σε οικοδομές. Απογοητευμένος από την αντιμετώπιση των Ελλήνων, θέλει να αισθάνεται και ο ίδιος Έλληνας, αλλά δεν του το επιτρέπουν. “Και το θυμάμαι αυτό κάθε φορά που πρέπει πάλι να ανανεώσω την άδεια παραμονής μου, κι ας μην έχω γνωρίσει άλλη πατρίδα”, λέει - και ποιος μπορεί να του ρίξει άδικο;

Στάθης: Από μικρός ήθελε να γίνει δημοσιογράφος. Και τα κατάφερε. Και λοιπόν; Τώρα δουλεύει σχεδόν τζάμπα σε καθημερινή εφημερίδα, που δε φαίνεται να έχει την πρόθεση να τον πληρώσει ούτε δεκάρα παραπάνω από το βασικό μισθό. Ανησυχεί και θλίβεται για την κρίση που περνάει το επάγγελμα. Στην πραγματικότητα, ανησυχεί και θλίβεται για τα πάντα. Το δημοσιογραφικό του “μικρόβιο” τον κάνει να ενδιαφέρεται για τα πάντα και να έχει γνώμη για τα πάντα, όχι απαραίτητα σωστή. “Πρόσεχε τι εύχεσαι, μπορεί να βγει αληθινό”, θα μπορούσε να πει.

Θα σας φανεί παράξενο, αλλά όσο τους ξέρετε εσείς άλλο τόσο τους ξέρω κι εγώ. Δεν ξέρω καν αν είναι δημιουργήματά μου ή πέντε πραγματικοί άνθρωποι, από αυτούς που κυκλοφορούν γύρω μας, από αυτούς που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τα δύσκολα δεδομένα της εποχής μας και, κυρίως, από αυτούς που κάνουν πλάκα με τα προβλήματά τους, που κάνουν όνειρα τρελά και τα χλευάζουν από μόνοι τους.

Αυτό, λοιπόν, είναι το καινούργιο στοιχείο που προστίθεται από σήμερα στο blog μου, το “Ε.Λ.Λ.Α.Σ. 600″. Πείτε ότι χαρήκατε για τη γνωριμία, κι ας είναι ψέματα, και περιμένετε να δείτε τη συνέχεια. Κάθε νέα γνωριμία κρύβει εκπλήξεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες. Είστε έτοιμοι να τις αντιμετωπίσετε; Και αν ναι, τότε είμαι εγώ έτοιμος; Θα δούμε στην πορεία…

Υ.Γ.: Αλήθεια, γιατί δεν έβαλα κι έναν φαντάρο;

 

Καλωσορίσατε στην Armyfone!

Είναι προφανές ότι ο Στρατός δεν εμπιστεύεται κανέναν: Διαθέτει δικό του Ταχυδρομικό Σώμα, δικά του πυροσβεστικά και απορριματοφόρα, δική του Αστυνομία, δικά του δικαστήρια, σχεδόν τα πάντα έχουν το στρατιωτικό τους αντίστοιχο. Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να διαθέτει και ένα δικό του δίκτυο κινητής τηλεφωνίας (που εκεί κι αν δεν είναι να εμπιστεύεσαι κανέναν!);
Τι θα άλλαζε, άραγε, γύρω μας αν ο Στρατός είχε την δική του εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, την Armyfone;

- (Τηλεφώνημα στο 1769 (ARMY))

Καλωσορίσατε στην υπηρεσία εξυπηρέτησης οπλιτών Armyfone. Για να ακούσετε την ημερήσια διαταγή του Κέντρου σας, πατήστε 1. Για να επικοινωνήσετε με το βύσμα σας πατήστε 2. Για να ακούσετε το υπόλοιπο του χρόνου θητείας σας πατήστε 3

(κλικ στο 3)

Παρακαλώ πληκτρολογήστε τώρα τον Αριθμό Στρατιωτικού Μητρώου σας και πατήστε το πλήκτρο με τη δίεση.

(πληκτρολόγηση ΑΣΜ)

Έχετε…173 μέρες και σήμερα…υπολειπόμενο χρόνο θητείας. Έχετε 10 μέρες φυλακή. Σας υπενθυμίζουμε ότι από τις 20 μέρες και μετά υπηρετείτε τις μέρες φυλακής σας. Ευχαριστούμε που μας καλέσατε.

*ΚΛΙΚ*

- (Διαφήμιση στο MAD)

Κατέβασε ΤΩΡΑ τα πιο hot στρατιωτικά ringtones για το Armyfone κινητό σου και γίνε ο πιο cool φαντάρος στο στρατόπεδο! Για το “Απολύομαι” στείλε Α1 στο 4646. Για το “Ηθικόν Ακμαιότατον” στείλε Α2. Για το “Φανταράκι” στείλε Α3. Για το “Η Σημαία Που Αγαπώ” στείλε Α4. Και για το δυνατό “Αλτ Τις Ει;” στείλε Α5 και στείλε τον εφοδεύοντα αδιάβαστο!

- (Απόσπασμα από τον Κανονισμό του Στρατού)

…Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση κινητών τηλεφώνων από τους στρατιώτες, με μοναδική εξαίρεση το προβλεπόμενο Armyfone Arm και τις όποιες βελτιωμένες μορφές του. Η χρήση του συγκεκριμένου κινητού επιτρέπεται όλες τις ώρες της ημέρας, ακόμα και στη σκοπιά (με την προϋπόθεση ότι βρίσκεται στην αθόρυβη λειτουργία). Εξάλλου, η χρήση του επιβάλλεται αυστηρά κατά τη διάρκεια της καθημερινής “Οικογενειακής Ώρας” (18:00-19:00 καθημερινά), όπου οι στρατιώτες που διαθέτουν σύνδεση ή κάρτα Armyfone είναι υποχρεωμένοι να επικοινωνήσουν με τους γονείς τους, τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους, τα μη αναγνωρισμένα εξώγαμα παιδιά τους ή με όποιον άλλο επιθυμούν - αρκεί να μιλάνε για μία ώρα…

- (Διαφήμιση κινητού τηλεφώνου Armyfone)

 (Δύο φαντάροι κάθονται στο ΚΨΜ)
- Πω, ρε γαμώτο, πάλι δεν έχω σήμα…
- Δεν έχεις σήμα; Πάρε από το δικό μου.
- Μα εσύ πώς έχεις πάντα σήμα;
- Εγώ έχω Armyfone!

“Αποκτήστε κι εσείς το νέο Armyfone Arm με σύνδεση στο πρόγραμμα Armyfone 401, για να μιλάτε κι εσείς ασταμάτητα με τους δικούς σας σε όποιο στρατόπεδο κι αν σας μεταθέσουν, με το μοναδικό κινητό που διαθέτει 100% κάλυψη δικτύου (μικρά γραμματάκια που περνούν από το κάτω μέρος της οθόνης: ισχύει για όλα τα στρατόπεδα της επικράτειας), ενσωματωμένο GPS (μικρά γραμματάκια: Μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον Στρατό για τον εντοπισμό λιποτακτών ή καθυστερημένων αδειούχων) και εξ ολοκλήρου χακί πρόσοψη, για τέλεια κάλυχη-απόκρυψη! Αγόρασέ το από οποιοδήποτε κατάστημα ΕΛΛΗΝΑΣ και πάρε δώρο ένα hands free για ξέγνοιαστες σκοπιές και μία χακί θήκη για την εξάρτυση!

- (Εναλλακτική διαφήμιση, με τον γνωστό τύπο σπαστικό τύπο της πρώην ΤΙΜ, ντυμένο στα χακί και κουρεμένο με την ψιλή, να μπαίνει στο γραφείο του Διοικητή του)

- ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΧΩ 5 ΜΕΡΕΣ ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΚΑΙ 100 ΛΕΠΤΑ ΔΩΡΕΑΝ ΧΡΟΝΟ ΟΜΙΛΙΑΣ;
- Τσου.

“Κι όμως, τώρα μπορείς! Γιατί με κάθε κάρτα ανανέωσης Armyfone των 30 ευρώ έχεις ΚΑΙ 100 λεπτά δωρεάν χρόνο ομιλίας, ΚΑΙ 5 μέρες τιμητική άδεια για την γενναιόδωρη προσφορά σου στον Ελληνικό Στρατό! Γιατί με την Amryfone μπορείς να τα έχεις ΟΛΑ!”

- (Αγγελίες στις τελευταίες σελίδες των εφημερίδων)

90 11 69 69 69 - Καυλωμένη ΕΠΟΠίνα ψάχνει φαντάρο για να κάνουν μαζί κάμψεις…Μόνο για συνδρομητές Armyfone.

90 11 69 69 70 - Ανθυπολοχαγίνα με S/M βίτσια θέλει να σε υποτάξει…Μόνο για συνδρομητές Armyfone.

90 11 69 69 71 - Φοράω μόνο τις ζαρτιέρες και το κράνος μου…Πάρε με ΤΩΡΑ! Μόνο για συνδρομητές Armyfone.

90 11 69 69 72 - Το φαγητό του Στρατού είναι χάλια…Θέλω να φάω το *ΜΠΙΠ* σου…Μόνο για συνδρομητές Armyfone.

 

Να σου ξηγήσω τ’όνειρο;

Μερικές φορές, τα όνειρα είναι τόσο καλά σκηνοθετημένα και τόσο πρωτότυπα, που ξεπερνούν και τις κανονικές ταινίες, ειδικά με τα χάλια που έχουν τελευταία αυτές. Γιατί, λοιπόν, να μην υπόκεινται και σε κριτική, όπως οι κανονικές ταινίες; Ο Δημήτρης Μανίκας σχολιάζει τα όνειρα της εβδομάδας που μας έρχεται.

Η ΠΤΗΣΗ, του Αλεξέι Κοιμήσιεφ

Υπόθεση: Ένας απλός άνθρωπος αντιλαμβάνεται ξαφνικά ότι μπορεί να πετάξει.

Από τη Λευκορωσία μας έρχεται ένα πραγματικό αριστούργημα, που έχει όλες τις προϋποθέσεις για να μείνει για πάντα στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Μία απαράμιλλη σπουδή πάνω στη φυσική ελευθερία του ατόμου και την συνεχιζόμενη καταπίεσή της από τα εκάστοτε κοινωνικά κατεστημένα. Μια γροθιά στο στομάχι κάθε καταπιεστικής δύναμης της σύγχρονης εποχής, με σαφείς αναφορές στις Η.Π.Α. και τον Τζορτζ Μπους, που στο όνειρο εμφανίζεται αλληγορικά ως κατάμαυρο σύννεφο βροχής. Ένα έργο που θα σας συναρπάσει με την αργή αλλά στιβαρή σκηνοθεσία του (χαρακτηριστικό γνώρισμα του Κοιμήσιεφ) και την εκπληκτική του φωτογραφία, καθώς όλο το όνειρο διαδραματίζεται στον ουρανό και τα πανοραμικά πλάνα πραγματικά κόβουν την ανάσα. Μην τη χάσετε.

Βαθμολογία: 10 (ακατέβατο)

ΕΙΣΒΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ, του Τζορτζ Λούφας

Υπόθεση: Μια φυλή εξωγήινων εισβάλλει στη Γη και προκαλεί χάος.

Κλασική χολιγουντιανή μπούρδα, που βασίζεται στη γνωστή βλακώδη συνταγή “πολλά εφέ-μηδέν ουσία”. Οι εξωγήινοι παρουσιάζονται και πάλι ως πράσινα τερατάκια που θέλουν να καταστρέψουν τον πλανήτη μας, ένα σαφές δείγμα της χολιγουντιανής προπαγάνδας του Μπους, η οποία προστάζει την δαιμονοποίηση των εξωγήινων, ώστε να προχωρήσει το διαστημικό πρόγραμμα της NASA, με απώτερο σκοπό την εξόντωση των ανυπεράσπιστων εξωγήινων πολιτισμών. Φυσικά, “σπάει” τα ταμεία στις Η.Π.Α., όπως και κάθε άλλη αντίστοιχη βλακεία του είδους της.

Βαθμολογία: 0 (και πολύ της είναι)

ΧΩΡΙΣ ΦΡΕΝΑ, του Κουέντιν Ταραντούλα

Υπόθεση: Στον δρόμο για τη δουλειά, ένας άνδρας συνειδητοποιεί ότι τα φρένα του αυτοκινήτου του δεν λειτουργούν…

Μέτρια παραλλαγή του Speed, που σε καμία περίπτωση δεν κερδίζει το κοινό. Ο πρωταγωνιστής δεν είναι ικανός να σηκώσει στους ώμους του ολόκληρη την ταινία, όπως απαιτεί το μονοδιάστατο σενάριο, και το μόνο που σώζει το όνειρο είναι τα εντυπωσιακά εφέ, τα οποία ωστόσο δε συνοδεύονται από την κατάλληλη μουσική υπόκρουση, που είναι το ροχαλητό του διπλανού. Κάποιες σκηνές θα σας κόψουν την ανάσα, αλλά μέχρι εκεί. Μόνο για τους φανατικούς του είδους.

Βαθμολογία: 2 (ούτε καν τα τρία)

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ, του Ντάρεν Αργονόφσκι

Υπόθεση: Ένας μεταλλαγμένος πιγκουίνος περιπλανιέται στους δρόμους της Μαδρίτης, έχοντας στην τσέπη του μόνο ένα χρονόμετρο και τρεις τσίχλες με γεύση βατόμουρο. Ο χρεωκοπημένος βενζινάς που γνωρίζει στην πορεία ίσως να κατέχει το κλειδί της Πύλης των Πυλών, χάρη στην οποία θα μπορέσει να επιστρέψει στο λυχνάρι από το οποίο βγήκε πριν 240 χρόνια…

Ενδιαφέρον όνειρο, που μπορεί να μην απευθύνεται στο εμπορικό κοινό, αλλά οπωσδήποτε προβληματίζει με τους πολυδιάστατους συμβολισμούς του. Η ερμηνεία του πιγκουίνου είναι συγκλονιστική και ήδη θεωρείται φαβορί για τα Όσκαρ Ονείρων της επόμενης χρονιάς, ενώ και η ερμηνεία του βενζινά καθηλώνει με την υποδειγματική της ψυχρότητα. Μου θύμισε το “Mulholland Drive” του Ντέιβιντ Φλιντς, μόνο που το “Ταξίδι στη Μαδρίτη” είναι λίγο πιο βαθυστόχαστο και διφορούμενο. Τέτοια όνειρα είναι συνήθως αποτέλεσμα κατανάλωσης υπερβολικής κατανάλωσης σουτζουκακίων ή άλλων βαρέων φαγητών και πάντα έχουν ιδιαίτερο εικαστικό ενδιαφέρον για την ιδιόμορφη οπτική γωνία του σκηνοθέτη τους.

Βαθμολογία: 8 (για την πρωτοτυπία του)

Ο ΠΝΙΓΜΟΣ, του Φράνσις Φλωρντ Τόμπολα

Υπόθεση: Άγνωστοι κυνηγούν έναν νεαρό, με σκοπό να τον στραγγαλίσουν.

Εξαιρετικά ατμοσφαιρικό θρίλερ, από τα καλύτερα του είδους. Ο Τόμπολα τοποθετεί μαεστρικά τον πρωταγωνιστή του στους σκοτεινούς δρόμους μιας μεγαλούπολης (σαφής ο παραλληλισμός με το άγχος των σύγχρονων πόλεων), να προσπαθεί να επιβιώσει από τους άγνωστους δολοφόνους που τον καταδιώκουν. Κυριαρχεί το σασπένς και η γρήγορη, κοφτή σκηνοθεσία που εντείνει την αγωνία. Ακόμα κι αν δεν είστε φανατικοί του είδους, θα συγκλονιστείτε με την δραματική τελευταία σκηνή, η οποία πάντως αφήνει πολλά ερωτηματικά στον θεατή.

Βαθμολογία: 3 (άμα δεν ήταν αμερικάνικη θα έβαζα 8 )

 

Φωτογραφίζοντας τους δρόμους της Λαμίας…

Αλίμονο αν καθόμουν δύο μήνες στη Λαμία και δεν έβγαζα και μερικές φωτογραφίες, έτσι; Για να δούμε τι θα έχω να θυμάμαι από αυτούς τους δύο μήνες:

 (φυλλάδιο κολλημένο σε πόρτα πολυκατοικίας, το οποίο κατακεραυνώνει το καρναβάλι της Λαμίας…Η πρώτη φωτογραφία που έβγαλα, και ίσως και η πιο αστεία!)

 

 
(γραμμένο σε τοίχο σε ένα στενό της Λαμίας…)

 

 
(έξω από το Ωδείο της Λαμίας…)

 

 
(ένας ροκ μονόλογος, επίσης έξω από το Ωδείο)

 

 
(επίσης στον ίδιο τοίχο-αριστούργημα)

 

 
(όταν και οι ΒΜΧάδες κάνουν πλάκα)

 

 
(πάντα με προβλημάτιζε αυτή η ερώτηση…)

 

 
(πολύ μου άρεσε αυτό, δεν μπορούσα να μην το φωτογραφίσω!)

 

 
(πιο επίκαιρο από ποτέ!)

 

 
(αυτό μου θύμισε πολύ το φαγητό του Στρατού - κι αυτό σκατά είναι, κι αυτό το κράτος το κερνάει…)

 

 
(πολύ ευχαρίστως!)

 

 
(αυτά παθαίνεις άμα ξεχνάς γενέθλια, επετείους και τα τοιαύτα…)

 

 
(πολλοί Αεκτζήδες στη Λαμία - γιατί άραγε

 

 
(συμφωνώ περισσότερο από ποτέ με αυτό το σύνθημα…)

 

 
(στην ίδια κατηγορία με ένα φέιγ βολάν που έγραφε “αφού το σχολείο δε μας καταλαβαίνει, ας το καταλάβουμε εμείς!”…)

 

 
(”Μπουτίκ φρούτων”;;;;

 

(στις γραμμές του τρένου - η τελευταία φωτογραφία που τράβηξα πριν φύγω, πάντα επίκαιρη…)

 

Happy Birthday!

Happy birthday to me
Happy birthday to me
Happy birthday dear Stranger
Happy birthday to me!

Σήμερα γίνομαι 24. Μη σώσω και τα εκατοστήσω!

Δέχομαι ευχές, αλλά όχι απαραίτητα.

 

“Γιατί είναι κουκουνάριαααααααααααααααα!”

- Συγνώμη, τι κάνετε εδώ;

- Μια χαρά, εσείς!

- Όχι, εννοώ γιατί μαζεύετε τα κουκουνάρια.

- Γιατί είναι κουκουνάρια.

- Ε, κι επειδή είναι κουκουνάρια;

- Ε, πρέπει να τα μαζέψουμε.

- Ποιος το λέει αυτό άνθρωπέ μου;

- Όλοι το λένε: Ο Μπάμπης ο Ταγματάρχης, ο Πεταλούδας ο Λοχαγός, ο Επιλοχίας…

- Και τι λένε όλοι αυτοί;

- Ότι όπου βλέπεις κουκουνάρια πρέπει να τα μαζεύεις.

- Ναι, αλλά ΓΙΑΤΙ ρωτάω;

- ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

- Ε, άει στο διάολο.

 

(όσοι δεν κατάλαβαν, ή δεν έχουν δει πολύ Α.Μ.Α.Ν. στη ζωή τους, ή δεν έχουν κάνει ανοιξιάτικη αγγαρεία στον Στρατό, ή και τα δύο. Μεθαύριο επιστρέφω για λίγες μέρες στην Αθήνα, ελπίζω τα εγκαύματα στον εγκέφαλό μου από το κάψιμο να έχουν περάσει μέχρι τότε…)

 

A tribute to Pitsirikos…

Στον ενάμιση χρόνο που είμαι blogger, έχει πεθάνει κόσμος και κόσμος, έχουν ξεχωρίσει αμέτρητες προσωπικότητες, γενικά έχει γίνει χαμός στο ίσωμα. Και ποτέ δεν έχω αφιερώσει ένα ολόκληρο post σε ένα πρόσωπο, με μοναδική εξαίρεση την Αμαλία Καλυβίνου (το άξιζε, δεν το άξιζε;). Γι’αυτό και το ακόλουθο tribute στον Pitsiriko, που κατέβασε ρολά, αποκτά αυτομάτως συλλεκτική αξία.

Πριν ασχοληθώ με τo blogging, όταν ακόμα αυτό που σήμερα λέμε “ελληνική blogόσφαιρα” ήταν ακόμα σε μέγεθος μπίλιας της ρουλέτας, ο Πιτσιρίκος ήταν σχεδόν ταυτόσημη έννοια με αυτή του blog. Και η επιτυχία του είναι ότι δεν έγινε γνωστός επειδή πλημμύρισε με links όποιο forum βρήκε μπροστά του, ούτε επειδή ανήκε σε μια high-profile κλίκα bloggers που τον “προωθούσε” και τον εφοδίαζε με επιπλέον hits. Έγινε γνωστός επειδή έκανε μια νέου είδους σάτιρα, και την έκανε καλά. Απέκτησε ένα φανατικό κοινό και, όπως ήταν φυσικό, η φήμη του σύντομα ξεπέρασε τα στενά όρια της blogόσφαιρας από στόμα σε στόμα. Και μετά τα ξεπέρασε και ο ίδιος, όταν άρχισε να δημοσιεύει κείμενά του σε εφημερίδες και περιοδικά. Κάπου στο δρόμο, κάτι πήγε στραβά. Δεν ξέρω τι και δεν θα το ερευνήσω (αν και έχω κι εγώ τις πληροφορίες μου σχετικά με αυτό το θέμα). Το τι είναι (ήταν αντικειμενικά ο Πιτσιρίκος για την ελληνική blogόσφαιρα το ξέρουν όλοι, ακόμα κι αυτοί που δεν το παραδέχονται.

Αλλά αλήθεια, εγώ προσωπικά τι λόγο έχω να αφιερώσω ένα ολόκληρο post σε αυτόν τον τύπο, που στο κάτω-κάτω ούτε καν τον ξέρω κι ούτε του χρωστάω καλά λόγια;

Η αλήθεια είναι ότι αν υπάρχει ένας άνθρωπος που πρέπει να καταριέστε για τις αθλιότητες που κατά καιρούς διαβάζετε στο παρόν blog, αυτός είναι ο Πιτσιρίκος. Η δική του “ιστορία” με έκανε να θέλω κι εγώ να γίνω μέλος αυτής της μικρής κοινωνίας. Έστω κι αν εκείνη την περίοδο που τον ανακάλυψα περνούσα μια ανείπωτα μελαγχολική μετεφηβική φάση (σχεδόν emo, θα τολμούσα να πω), το στυλ του με επηρέασε τελικά. Το έχετε παρατηρήσει αρκετοί αυτό, και δεν το αρνούμαι. Όταν αποφάσισα να αλλάξω το προφίλ του blog μου από “Νίκος Ξανθόπουλος” σε “Benny Hill Show”, ήταν αδύνατο να μην απορροφήσω στοιχεία της γραφής του.

Και επειδή πρέπει να λέμε αλήθειες, να πω κι αυτήν: Το free press έντυπο που γνώρισα και αγάπησα ήταν η Athens Voice. Είχα “κολλήσει” τόσο με την A.V., που δεν θα έπαιρνα ποτέ την Lifo αν δεν ήξερα ότι εκεί γράφει ο Pitsirikos, και πιστεύω ότι δεν ήμουν ο μόνος. Άλλο που μετά αγάπησα και τη Lifo (ειδικά τα άρθρα γνώμης της) και τελικά η Πέμπτη έγινε η αγαπημένη μου μέρα, γιατί είναι η μοναδική μέρα της εβδομάδας που έχω δύο καλούς λόγους να σηκωθώ από το κρεβάτι.

Κι άλλη μια αλήθεια: Εδώ και μήνες, τα κείμενα του Pitsirikou είχαν “χαλάσει”. Πολλές φορές δεν γελούσα καθόλου με αυτά που έγραφε και, ενώ παλιά το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις έπιανα στα χέρια μου τη Lifo ήταν να διαβάσω τη στήλη του, τελευταία δεν τη διάβαζα καν. Κρίμα κι άδικο.

Αυτό το κείμενο δεν είναι παράκληση για να γυρίσει πίσω ο “εθνικός μας blogger”, ούτε επικήδειος είναι. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι. Αλλά είναι πάντα δύσκολο να βλέπεις κάποιον που θαυμάζεις να παρακμάζει έτσι. Την ίδια στενοχώρια είχα και πριν από αρκετά χρόνια, όταν συνειδητοποίησα ότι το τηλεοπτικό “ΑΜΑΝ” είχε κάνει τον κύκλο του και δεν είχε πια πλάκα. Εντάξει, τι να κάνουμε; Άλλοι έχουν είδωλα τη Μητέρα Τερέζα και τον Μαχάτμα Γκάντι, εγώ έχω τον Πιτσιρίκο και το ΑΜΑΝ.

Επειδή μάλλον δεν έχω γίνει ακόμα αρκετά κουραστικός, ας ρίξω κι ένα κλισέ ακόμα: Η ζωή συνεχίζεται, το ίδιο και το blogging. Μπορεί να βγουν κι άλλοι σαν τον Πιτσιρίκο στο μέλλον, μπορεί να είναι και καλύτεροι. Αλλά όλοι θα θυμούνται τον πρωτοπόρο του είδους και νομίζω ότι πολλοί έχουν επηρεαστεί ή θα επηρεαστούν από το στυλ γραφής του.

Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εμένα θα μου λείψεις, Pitsiriko…

 

Πλανήτης Stranger καλεί Γη…

Μερικές σκόρπιες σκέψεις των ημερών που δεν βρήκαν δικό τους “σπίτι” και θα αναγκαστούν να συμβιώσουν σε αυτό το κοινόβιο post:

- Ένας-ένας, οι “μεγάλοι” bloggers την κάνουν για Χαβάη. Εγώ υπόσχομαι ότι αν γίνω ποτέ “μεγάλος” blogger (κάτι που οι bookmakers δεν προβλέπουν να συμβεί πριν από τη συντέλεια του κόσμου, οπότε πολύ που με νοιάζει) θα συνεχίσω να γράφω ακόμα κι αν τυφλωθώ και μου πέσουν τα μαλλιά από τις βλαβερές ακτίνες της οθόνης του υπολογιστή και πάθω και σύνδρομο του καρπού από το ποντίκι. Απλά γιατί μου αρέσει. Ναι, το ξέρω ότι κάποτε αυτή η βαρύγδουπη δήλωση θα μου γυρίσει μπούμερανγκ. Αλλά είμαι ένας μαιτρ της αυτοκαταστροφής, οπότε…

- Τα μαθηματικά του τρόμου: 60 φαντάροι που έχουν μείνει στο στρατόπεδο μετά τις μεταθέσεις. Αφαιρούμε 15 που έχουν φύγει με άδεια για το Σαββατοκύριακο. Μένουν 45. Αφαιρούμε και τους 35 που θα πρέπει κάθε μέρα να κάνουν τις υπηρεσίες (σκοποί, θαλαμοφύλακες κλπ). Οι λίγοι που μένουν είναι αυτοί που θα πάρουν έξοδο το Σαββατοκύριακο. Κι επειδή είμαι ΚΑΙ γκαντέμης εκτός από αυτοκαταστροφικός (πόσο χειρότερο μπορεί να γίνει;), μου έτυχε έξοδος σήμερα, Παρασκευή. Και βρέχει καταρρακτωδώς. Σάββατο και Κυριακή θα πήξω (και στοιχηματίζω τα άρβυλά μου ότι θα έχει και ήλιο).

- Οι “Σκέψεις ενός φαντάρου” ανανεώθηκαν προχθές, αλλά δεν πρόλαβα να απαντήσω σε σχόλια, ούτε να ανεβάσω τίποτα άλλο. Τι να κάνεις με 3 προπληρωμένες ώρες στο Internet Cafe…Μου έχει λείψει το laptop μου…Βασικά, μου έχει λείψει οτιδήποτε δεν είναι χακί. Αλλά αυτά τα γράφω αλλού, και υπάρχει λόγος γι’αυτό…

- Θα ήθελα να γράψω κάτι πολύ special, αλλά περνάω κρίση. Κι άμα με πιάσει δεν μπορεί ένας ολόκληρος στρατός να με εμπνεύσει. Αλλά έχω περάσει και χειρότερα - έχετε δοκιμάσει να γράψετε μεσημέρι Ιουλίου με διακοπή ρεύματος; Εκεί να δεις ζόρια…

- Αλήθεια, εσείς τι νέα;…Τίποτα, ε;…Σε καλή εποχή μπήκα στον Στρατό: Δεν κουνιέται φύλλο. Προχθές πήρα εφημερίδα και το μετάνιωσα…Άσε που έχουν πάει και στο 1,30 ευρώ…Που να μη σώσουν και ξαναβγάλουν φύλλο, που έχουν καταντήσει τη δημοσιογραφία νταβατζιλίκι. Τι επάγγελμα διάλεξα ρε πούστη μου;

- Ένα γκάλοπ που διάβασα σήμερα λέει ότι 80% των Ελλήνων πολιτών απαιτεί την απόσυρση του νομοσχεδίου για το Ασφαλιστικό. Σιγά την είδηση. Αυτό που πραγματικά θα ήταν ενδιαφέρον θα ήταν να ερευνήσει κάποιος πόσοι από αυτό το 80% ψήφισαν Νέα Δημοκρατία στις τελευταίες εκλογές. Και, σαν δεύτερο ερώτημα, τι ναρκωτικά έπιναν εκείνο το διάστημα και πώς απεξαρτήθηκαν τόσο γρήγορα.

- Σας εκλιπαρώ, ας βγει κάποιος από εσάς (γιατί εγώ είμαι εσώκλειστος) να πει δημόσια ότι ο τελευταίος δίσκος της Πρωτοψάλτη είναι για τα μπάζα και ότι πρέπει να τιμωρηθεί με δημόσιο λιθοβολισμό στην Καλυθμώνος αυτός που έγραψε τους ελληνικούς στίχους του “Πάμε Χαβάη”…Δεν μπορεί να είμαι ο μόνος, έτσι δεν είναι;

- Ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε από την Ευρωλίγκα και ο Ολυμπιακός προκρίθηκε. Το τέλος του κόσμου πλησιάζει. Το γράφει ο Νοστράδαμος σε ένα περίφημο τετράστιχο:

Ο πράσινος γίγαντας θα νικηθεί
Και ο κόκκινος νάνος θα νικήσει
Αλλά μετά ο πράσινος γίγαντας θα τα πάρει στο κρανίο
Θα νικήσει τον κόκκινο νάνο και μετά…αντίο

- Το είχα διαβάσει όταν ξεκίνησα το blogging, δε θυμάμαι πού: Bloggorhea λέγεται (Blog + diarrhea), και είναι η ακατάσχετη φλυαρία του blogger που γράφει μαλακίες μόνο και μόνο για να γράψει κάτι. Ε, ξεμπούκωσα κι ανακουφίστηκα. Πάμε γι’άλλα, καλύτερα…Και προς Θεού, ΔΕΝ πάμε Χαβάη!!!

Υ.Γ.: Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα ότι αυτό έπρεπε να το αναφέρω: Κάθομαι στο Internet Cafe εδώ και 2 ώρες και παίζει non-stop ένα CD των Linkin Park. Έχω ακούσει το “In The End” γύρω στις 12 φορές. Νομίζω ότι μόλις το σιχάθηκα.

 

“Οι Πύλες του Ανεκδιήγητου”

Καλωσήρθατε στις “Πύλες του Ανεκδιήγητου”, την εκπομπή που ασχολείται με τα πάσης φύσεως ανεξήγητα φαινόμενα, όπως το γιατί να δει κανείς μια τέτοια εκπομπή. Αλλά σήμερα θα ασχοληθούμε ακόμα πιο ανεξήγητα (και ανεκδιήγητα) φαινόμενα. Είμαι ο Κώστας Χαρδαβδέλλας και σας παρουσιάζω ευθύς αμέσως τους αποψινούς μας καλεσμένους. Στα αριστερά μου, ο ψυχολόγος-παραψυχολόγος κ. Αρτέμης Ψυχάκιας, συγγραφέας του βιβλίου “Ο αφαλός μου, αυτός ο άγνωστος”. Δίπλα του, ο επιφανής ιστορικός κ. Ζαφείρης Χλαπάτσας, που όλοι γνωρίσαμε μέσα από το best seller του “Το μυστικό κρησφύγετο του Δωδεκάθεου στην Πίνδο”. Επίσης, μαζί μας έχουμε τον πατέρα Ιερόδουλο, ειδικό σε ό,τι αφορά τα θαύματα και εξίσου καλό στα ταχυδακτυλουργικά κόλπα, τον βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Αναξίμανδρο Στούμπο και το φωτομοντέλο κ. Τζίνα Μπουρδέλου, που δεν έχει καμία σχέση με τα παραπάνω, με εξαίρεση το ανεξήγητα (και ανεκδιήγητα) φουσκωμένο στήθος της, αλλά μας αυξάνει τις θεαματικότητες. Και ας περάσουμε γρήγορα στο πρώτο θέμα μας για απόψε.

Αγαπητοί τηλεθεατές, είτε πιστεύετε στα θαύματα είτε όχι, η μαρτυρία που ακολουθεί θα σας συγκλονίσει. Πρόκειται για ένα 14χρονο αγοράκι που δέχτηκε να μιλήσει στην εκπομπή μας για μια μεταφυσική εμπειρία που βίωσε. Πάμε να δούμε το βίντεο.

(14χρονο αγόρι, με πλάτη στην κάμερα, λέει την ιστορία, με μουσική υπόκρουση το θέμα του “Ψυχώ”)

Ήμασταν ένα απόγευμα με την παρέα μου στις μπασκέτες του σχολείου και παίζαμε μπάσκετ. Όταν τελειώσαμε το τρίτο μονάκι, εμφανίστηκε μπροστά μας ένας γεράκος, ντυμένος με κουρέλια, και μας ζήτησε να παίξει μαζί μας ένα μονό. Στην αρχή γελάσαμε. Μετά λυθήκαμε στα γέλια και τελικά λιώσαμε από τα γέλια. Όταν συνήλθαμε, αποφασίσαμε να τον αφήσουμε να παίξει μαζί μας ένα μονό στα 21. Μάλιστα, τον πήρα και στην ομάδα μου, επειδή οι άλλοι δεν τον ήθελαν με τίποτα. Με το που του δίνω την πρώτη πάσα, βαράει ένα τρίποντο από το κέντρο του γηπέδου και μπαίνει μέσα χλατσωτό! Έπαθα πλάκα, αλλά νόμιζα ότι ήταν απλά κωλόφαρδος. Του ξαναδίνω πάσα, ξαναβαράει από το κέντρο και το στέλνει πάλι μέσα άγγιχτο! Αυτό έγινε συνολικά δέκα φορές, και το σκορ ήταν 20-0. Σε εκείνη τη φάση του ξαναδίνω τη μπάλα και αυτός κάνει ένα γρήγορο μπάσιμο, αποφεύγει τους αντιπάλους με μια ωραία ντρίμπλα, κάνει διπλό σπάσιμο της μέσης στον αέρα και καρφώνει ανάποδα! Μείναμε όλοι κάγκελο! Τον ρωτήσαμε ποιος είναι και μας είπε: “Επειδή ήσασταν καλοί μαζί μου, θα σας πω. Είμαι ο Άγιος Τρίχωνας ο Καραφλοκτόνος, προστάτης της πλούσιας χαίτης. Πηγαίνετε τώρα στην εκκλησία που βρίσκεται απέναντι από το σχολείο και κοιτάξτε κάτω από τα πρώτα στασίδια. Σας περιμένει ένα δώρο”. Και αφού το είπε αυτό, εξαφανίστηκε με μια λάμψη. Εμείς τρέξαμε αμέσως στην εκκλησία, κοιτάξαμε κάτω από τα πρώτα στασίδια και βρήκαμε έξι PSP και ένα σημείωμα: “Σας ευχαριστώ που βοηθήσατε τον φίλο μου τον Τρίχωνα. Αγία Sonyα, η γκατζετομάνα”. Αλλά πολύ τσίπισσα η Αγία, έτσι; Ούτε μπαταρίες μας άφησε, ούτε παιχνίδια, ούτε τίποτα. Και άντε τώρα να περιμένω εγώ τα γενέθλιά μου τον άλλο Δεκέμβριο για να μου πάρει η μάνα μου παιχνίδι. Τουλάχιστον πήραμε το ματσάκι παρθενιά, κάτι είναι κι αυτό…

(επιστροφή στο στούντιο)

- Τι λέτε, πατέρα Ιερόδουλε;
- Είναι κλασική περίπτωση θαύματος. Ειδικά το διπλό σπάσιμο της μέσης στον αέρα είναι μια κίνηση που καταγράφεται για πρώτη φορά στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, στο σημείο που αναφέρεται στην Ανάσταση του Χριστού.
- Κύριε Ψυχάκια;
- Προσωπικά, νομίζω ότι ο γεράκος ήταν μια εξωτερική αντανάκλαση των προσωπικών φόβων των νεαρών. Συγκεκριμένα, ο φόβος τους ότι όσες φορές κι αν ρίξουν τρίποντο από το κέντρο του γηπέδου δεν θα καταφέρουν να σκοράρουν βρήκε πρόσφορο έδαφος και δημιούργησε στο οπτικό τους πεδίο μια ανύπαρκτη εικόνα, ένα τέλειο κατασκεύασμα που βάζει αβέρτα τρίποντα από το κέντρο.
- Μάλιστα. Νομίζω ότι εξαντλήσαμε το θέμα, αφού ακούσαμε και τις δύο απόψεις, και μπορούμε να περάσουμε στο επόμενο θέμα, που είναι ένα από τα αγαπημένα μας: Η επικοινωνία με τους φίλους μας τους εξωγήινους. Θα συνδεθούμε τώρα με τα εξωτερικά μας στούντιο, όπου έχουμε τον κύριο Γεράσιμο Μούφα, ιδιοκτήτη Pet Shop, φιδέμπορα κατ’επάγγελμα, ο οποίος ισχυρίζεται πως μπορεί να επικοινωνεί με τους εξωγήινους. Πώς μπορεί να γίνει αυτό, κύριε Μούφα;
- Είναι πολύ απλό, μπορεί να το κάνει ο καθένας. Οι τρίχες στο κεφάλι μας και σε άλλα σημεία του σώματος λειτουργούν σαν κεραίες που μπορούν να λάβουν μηνύματα από το διάστημα. Ειδικά οι πουτσότριχες και οι μουνότριχες έχουν πολύ καλό σήμα. Όμως, τους λείπει η απαραίτητη ηχομόνωση, ώστε να μπορούν να απομονωθούν αυτά τα μηνύματα από τους άλλους, καθημερινούς ήχους. Για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να τοποθετήσουμε μερικές τρίχες (όσο περισσότερες τόσο το καλύτερο) σε έναν φούρνο μικροκυμάτων και να τον ρυθμίσουμε στο πρόγραμμα grill για 10 λεπτά. Όταν ακουστεί ο χαρακτηριστικός ήχος, ανοίγουμε απότομα το πορτάκι του φούρνου, πλησιάζοντας όσο το δυνατόν πιο κοντά το αυτί μας.
- Και έτσι ακούμε τα μηνύματα των εξωγήινων;
- Ναι, μόνο που είναι σε κωδικοποιημένη μορφή. Για την κατανόησή τους χρειάζεται ένα απλός αποκωδικοποιητής, τον οποίο ο καθένας μπορεί να αγοράσει στην εξευτελιστική τιμή των 499,99 ευρώ, με δώρο ένα επίτομο λεξικό Ελληνοαρειανών-Αρειανοελληνικών, από το κατάστημά μου, Αχαμνών 212 και Ψώλωνος γωνία.
- Κυρίες και κύριοι, τώρα ξέρετε κι εσείς πώς μπορείτε να επικοινωνήσετε με εξωγήινες μορφές ζωής. Θα περάσουμε τώρα σε ένα σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα για να ακούσουμε για 4.285η φορά το “Μέχρι να πάρεις παγωτό σε παίρνει ο χειμώνας” και όταν επιστρέψουμε στις “Πύλες του Ανεκδιήγητου” θα ασχοληθούμε με τα υπόλοιπα θέματα της βραδιάς. Υπάρχει ζωή μετά το θάνατο; Και αν ναι, πόσες είναι οι πιθανότητες να γεννηθούμε σαλιγκάρια και πώς θα το πετύχουμε; Γιατί χρειάζονται 6 Πόντιοι για να αλλάξουν μια λάμπα; Είναι αλήθεια πως αν ενώσουμε με ευθείες γραμμές τις ελιές στο πρόσωπο του Σημίτη σχηματίζεται μια πεντάλφα; Ήταν η παρέμβαση της CIA και της Scotland Yard που οδήγησε στις πρώτες εκτός έδρας νίκες του Ολυμπιακού στο Champions League; Θα δώσουμε απαντήσεις σε όλα αυτά τα ανεξήγητα (και ανεκδιήγητα) μετά το διαφημιστικό διάλειμμα. Μείνετε μαζί μας και δεν θα χάσετε (τίποτα άλλο εκτός από το χρόνο και το μυαλό σας)…

 

Ποιος θα πιάσει Λιμάνι;

Πάλι έμεινε χωρίς προπονητή ο Ολυμπιακός στο ποδόσφαιρο. Καθόλου παράξενο - καλύτερα να κάθεσαι σε ηλεκτρική καρέκλα παρά στην καρέκλα του προπονητή στο Λιμάνι. Ο νέος προπονητής του Ολυμπιακού, Χοσέ Σεγκούρα, είναι μια πρόχειρη λύση μέχρι να έρθει ο κανονικός προπονητής το καλοκαίρι. Η διοίκηση της ομάδας έχει ήδη υπόψη αρκετούς τεχνικούς, αλλά μόνο ένας θα έχει την τιμή (και την ατυχία) να πάρει το χρίσμα. Ήδη, έχουν ακουστεί πολλά ονόματα, που συγκεντρώνουν αρκετές πιθανότητες να διαδεχθούν τον Τάκη Λεμονή στον πάγκο του Ολυμπιακού. Και σας παρουσιάζω τους επικρατέστερους και τα επιτεύγματά τους ως τώρα:

Roberto Cangurra (Ρομπέρτο Κάγκουρα)

Πρόκειται για έναν Ιταλό προπονητή με αμέτρητες επιτυχίες στο ενεργητικό του. Χαρακτηριστικό είναι ότι έχει κατακτήσει 17 φορές το Champions League με 17 διαφορετικές ομάδες, μεταξύ των οποίων η Κιντερμίνστερ, η Μπρομαποϊκάρνα και ο Θρασύβουλος. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά τα κατορθώματα τα έχει πετύχει στο Football Manager, ενώ έχει να πατήσει σε γήπεδο από το 1971. Αλλά και πάλι, όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν, η απειρία του δεν είναι σίγουρο ότι θα εμποδίσει τον Πρόεδρο του Ολυμπιακό να τον προσλάβει.

Alvaro Jamurri (Αλβάρο Χαμούρι)

Ξακουστός σε όλη την Ισπανία για τα κατορθώματά του (στο τάβλι), ο κ. Χαμούρι φαίνεται ιδανική επιλογή για τον πάγκο του Ολυμπιακού. Έχει ευρωπαϊκή εμπειρία (κέρδισε πριν από 5 χρόνια σε έναν ραδιοφωνικό διαγωνισμό ένα εισιτήριο για τον αγώνα Γκενκ-Ντεπορτίβο), έχει κατακτήσει πρωταθλήματα [τρεις φορές πρωταθλητής στην 4η κατηγορία της Ισπανίας με τις Llatompucho (Γιατομπούτσο), Jalimavro (Χαλιμάβρο) και Llatambaza (Γιαταμπάζα)], ενώ υιοθετεί ένα άκρως επιθετικό και θεαματικό σύστημα (παίζει το σύστημα 2-2-6, που υπόσχεται πολλά γκολ - και για τις δύο ομάδες). Ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο Ολυμπιακός.

Jaime Rojala (Χάιμε Ροχάλα)

Ο κ. Ροχάλα έχει ένα και μοναδικό πλεονέκτημα: Είναι Αργεντίνος, και αυτό αρκεί για να αγαπηθεί παράφορα από τους οπαδούς του Ολυμπιακού. Κατά τ’άλλα, αρκεί να σημειωθεί ότι ο Ροχάλα είναι ο άνθρωπος που πρότεινε στους ερυθρόλευκους τον γίγαντα Ροντρίγο Αρτσούμπι, τον “Γύπα” Γκαμπριέλ Άλβες και τον αξεπέραστο Λεοζίνιο. Αλλά σημασία έχει ότι είναι Αργεντίνος, άρα ξέρει μπάλα, άρα θα φέρει πρωτάθλημα, άρα άμα δεν πάρει το Champions League θα απολυθεί επιτόπου.

Ngatonga Dzamba (Νγκατόνγκα Τζάμπα)

Ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της προπονητικής στην Αφρική. Συγκεκριμένα, κατάγεται από την Ουγκάντα. Λέγεται πως είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε και ξεχώρισε το αστείρευτο ταλέντο του Φέλιξ Αμποάγκουε, του Μάρκο Νε και του Αρούνα Μπαμπαγκίντα. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ως σήμερα είναι ότι σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος κόντρα στην πρωταθλήτρια Ουγκάντας, την Ουγκαμπούγκα Ρέιντζερς, κατάφερε να συμπληρώσει μια ενδεκάδα. Δεν έχει σημασία που η ομάδα του, η Ακουμπακούλα Ταμπαούλα, έχασε σε εκείνο το ματς με 27-0. Σημασία έχει ότι οι οικονομικές απαιτήσεις του κ. Τζάμπα δεν είναι υπερβολικές. Συγκεκριμένα, δέχεται να δουλέψει για δύο χάμπουργκερ τη μέρα, αν και η διοίκηση του Ολυμπιακού αντιπροτείνει ένα χάμπουργκερ και μία πατάτες. Αν ξεπεραστεί αυτό το διαδικαστικό θέμα, ο Νγκατόνγκα Τζάμπα μπορεί να είναι ο επόμενος προπονητής των ερυθρολεύκων.

Jurgen Miesen (Γίργκεν Μίζεν)

Ακολουθώντας το παράδειγμα της Εθνικής Ελλάδος, η διοίκηση του Ολυμπιακού εξετάζει το ενδεχόμενο της πρόσληψης ενός Γερμανού προπονητή, που θα φέρει την απαραίτητη πειθαρχία στην ομάδα, κάτι που παραδοσιακά λείπει από τον Ολυμπιακό. Βέβαια, ο κ. Μίζεν δεν έχει δουλέψει ποτέ ως προπονητής. Για την ακρίβεια, δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του, αφού είναι ανώτατο διευθυντικό στέλεχος της Siemens και στενός φίλος του Σωκράτη Κόκκαλη. Αυτό το τελευταίο αρκεί για να βαφτιστεί “ο κορυφαίος Γερμανός προπονητής της τελευταίας χιλιετίας” και να αγαπηθεί ακαριαία από τους οπαδούς της ομάδας, πριν φύγει κακήν-κακώς στην 3η αγωνιστική, μετά το 0-4 από την Καλαμαριά μέσα στο Καραϊσκάκη.

Dejan Sapakovic (Ντέγιαν Σαπάκοβιτς)

Παλιά δόξα του Γιουγκοσλκαβικού ποδοσφαίρου, επί χρόνια ποδοσφαιριστής της Παρτουζάν Βελιγραδίου. Χωρίς προπονητική εμπειρία, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να μάθει - και μάλιστα σε ένα μεγάλο σχολείο προπονητικής, όπως ο Ολυμπιακός. Επιπλέον, ακούγεται ότι ο Σαπάκοβιτς αποτελεί προσωπική επιλογή του Ίλια Ίβιτς, με τον οποίο ο Σέρβος τεχνικός έχει δηλώσει πως καθόντουσαν στο ίδιο θρανίο στο Γυμνάσιο και ζωγράφιζαν πούτσες στα καθίσματα των άλλων θρανίων για να πειράξουν τα κορίτσια. Και, ως γνωστόν, ο Ίλια φροντίζει πολύ τους φίλους του (και απομακρύνει τους εχθρούς του, φυσικά)…