«Τι να γίνονται άραγε όλα αυτά τα βιβλία που έχουμε κρυμμένα μέσα μας και δεν τα γράφουμε ποτέ;», αναρωτήθηκε φωναχτά. Δεν τον άκουσε κανείς στο άδειο δωμάτιο.

Μετά σκέφτηκε ότι αυτό που κάνουμε είναι κάτι σαν έκτρωση. Σκοτώνουμε τα βιβλία μας πριν γεννηθούν, και μετά δε μένει τίποτα από αυτά, λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Ούτε μία πληγή, που να μας θυμίζει ότι κάποτε υπήρξαν.

Αυτό τον στεναχώρησε, όμως ένιωσε καλύτερα όταν σκέφτηκε πως υπάρχει κάτι ακόμα χειρότερο. Αυτοί που κάνουν την έκτρωση, και μετά κρατούν το έκτρωμα και το δείχνουν περήφανα σε όλους να το θαυμάσουν.

«Όχι, καλύτερα έτσι», σκέφτηκε. Και έπιασε το νυστέρι.

Advertisements