– Γιατρέ, δεν είμαι καλά.
– Γιατί το λέτε αυτό; Μια χαρά σας βλέπω.
– Μια χαρά; Γιατρέ, πεθαίνω λέμε.
– Υπερβολές. Απλώς είχατε συνηθίσει σε έναν άσωτο τρόπο ζωής, και δυσκολεύεστε να προσαρμοστείτε.
– Μα τι λέτε; Το ξέρετε ότι από τότε που ξεκινήσαμε αυτήν την δίαιτ…
– Σας παρακαλώ, τα έχουμε ξαναπεί αυτά, μη χρησιμοποιείτε αυτή τη λέξη. Βρίσκεστε σε πρόγραμμα διατροφολογικής προσαρμογής.
– Έστω, αυτό. Το ξέρετε ότι από τότε που ξεκινήσαμε αυτή τη δίαιτα έχω χάσει το 25% του βάρους μου;
– Φυσικά. Γι’ αυτό δεν ήρθατε εδώ; Επειδή έπρεπε οπωσδήποτε να χάσετε βάρος;
– Ναι, είπαμε να χάσω βάρος, όχι να λιώνει η σάρκα πάνω στα κόκαλά μου.
– Να, βλέπετε; Τέτοιες υπερβολές λέτε και καταστρέφετε από μόνος σας την προσπάθειά σας. Σαμποτάρετε τον εαυτό σας.
– Όχι, εσείς με σαμποτάρετε. Εκεί που πάω να πάρω τα πάνω μου, μου κόβετε πάλι κάτι και υποφέρω.
– Ό,τι σας λέω να κάνετε είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι πετυχαίνει. Μπορείτε να ρωτήσετε τους προηγούμενους ασθενείς μου, που σήμερα βρίσκονται σε πολύ καλύτερη κατάσταση, αν και υπέφεραν και οι ίδιοι από τα δικά τους λάθη.
– Ναι, αλλά ξέρετε ότι κάθε οργανισμός έχει διαφορετικές ανάγκες, πώς είναι δυνατόν να είμαστε ίδιοι όλοι οι πελάτες;
– Το αντίθετο, εσείς είστε ειδική περίπτωση. Κανένας δε χρειαζόταν περισσότερη δουλειά από σας, γι’ αυτό και ασχολούμαι τόσο μαζί σας. Τώρα, επιτρέψτε μου να σας δείξω το πρόγραμμά σας για τους επόμενους μήνες…
– Δεν καταλάβατε, γιατρέ. Θέλω να σταματήσω, δε γίνεται να συνεχίσω το ίδιο πρόγραμμα.
– Ω, δεν μπορείτε να σταματήσετε, το ξέρετε καλά. Είστε στον σωστό δρόμο. Την επόμενη μέρα που θα σταματήσετε, θα ξανακυλήσετε στην πρότερη κατάσταση, την οικτρή κατάσταση στην οποία βρισκόσασταν.
– Αν ήταν τότε οικτρή η κατάσταση, η τωρινή τι είναι; Γιατρέ, δεν αντέχω σου λέω.
– Σας το έχω εξηγήσει: Βρίσκεστε σε μία μεταβατική φάση, η οποία είναι δύσκολη, ακριβώς επειδή είχατε συνηθίσει να τρώτε πάνω από τις δυνατότητές σας. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο, και ότι νομίζετε πως μπορείτε να σταματήσετε, αλλά σας διαβεβαιώ ότι μένουν ακόμα πάρα πολλά που πρέπει να γίνουν.
– Όχι. Αρνούμαι να συνεχίσω. Το πρόγραμμά σας δε με θεραπεύει, αλλά με σκοτώνει μέρα με τη μέρα.
– Πώς τολμάτε να το λέτε αυτό; Δηλαδή δε φτάνει που, σε ένδειξη καλής θέλησης και αλληλεγγύης, σας ανέλαβα δωρεάν; Έχετε το θράσος να μου λέτε ότι θέλω να σκοτώσω τον ασθενή μου;
– Τι άλλο να υποθέσω, όταν με αναγκάζετε να ακολουθήσω ένα πρόγραμμα που στερεί από τον οργανισμό μου όλες τις θρεπτικές ουσίες; Το ξέρετε ότι νιώθω ένα-ένα τα ζωτικά μου όργανα να διαλύονται;
– Ε όχι, αυτό πάει πολύ, να με λέτε και δολοφόνο. Έχετε υπερβεί τα όρια. Θα έπρεπε να με ευχαριστείτε που σας έβαλα στο σωστό δρόμο -γιατί το ξέρετε καλά, ότι αν δεν ήταν το πρόγραμμα αυτό τώρα θα ήσασταν νεκρός- και αντ’ αυτού εσείς με προσβάλλετε με το χειρότερο τρόπο.
– Σοβαρά; Όταν εσείς δηλαδή με κοιτάζετε με αυτό το υποτιμητικό βλέμμα, σαν να έχω μόλις βγει από κάδο σκουπιδιών, δε με προσβάλλετε; Όταν μου κάνετε κήρυγμα για το πόσο ενάρετος είστε εσείς και πόσο τιποτένιος είμαι εγώ δε με προσβάλλετε; Ή μήπως όταν το κάνετε εσείς είναι «εποικοδομητική κριτική», ενώ όταν το κάνω εγώ είναι αχαριστία και θράσος;
– Εγώ δε σας έχω προσβάλει ποτέ. Αν παρεξηγήσατε τις αγαθές προθέσεις μου, δεν ευθύνομαι εγώ. Ό,τι λέω, το λέω για το καλό σας.
– Σωστά, γιατί εγώ δεν ξέρω τι είναι καλό για μένα, ενώ εσείς ξέρετε, έτσι;
– Όπως αποδεικνύει το παρελθόν σας, ναι, δεν ξέρετε τι είναι καλό για σας.
– Και πέντε χρόνια τώρα που με έχετε αναλάβει λέτε να μην έμαθα τίποτα;
– Αν κρίνω από τις αντιδράσεις σας, προφανώς όχι.
– Αντιδράσεις; Θεωρείτε ότι αντιδρώ υπερβολικά; Αν ήταν άλλος τώρα δε θα σας μιλούσε τόσο ευγενικά, με καλάσνικοφ θα είχε έρθει.
– Α, πολύ ωραία, τώρα με απειλείτε κιόλας. Αυτό σίγουρα συνεισφέρει τα μέγιστα στην οικοδόμηση ενός κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ μας.
– Κοιτάξτε, καταλαβαίνω ότι δεν πρόκειται να αλλάξετε γνώμη. Θέλετε να συνεχίσω το πρόγραμμα; Εντάξει. Αλλά θα πρέπει να γίνουν αλλαγές στο πρόγραμμα.
– Αλλαγές; Τι αλλαγές;
– Να, για παράδειγμα, θα ήθελα να καθορίζω εγώ τι θα κάνω κάθε εβδομάδα.
– Αυτό αποκλείεται. Και τότε εγώ τι ρόλο θα έχω;
– Θα επιβλέπετε αν είμαι στον σωστό δρόμο.
– Και δηλαδή τι είδους αλλαγές σκέφτεστε;
– Ε, μία μικρή χαλάρωση, λίγες πρωτεΐνες παραπάνω, κανέναν υδατάνθρακα, λίγο να έρθω στα ίσα μου.
– Ναι, ναι, τα ξέρω αυτά τα κόλπα, όλοι έτσι λένε. Λίγη χαλάρωση, και μετά πλακώνονται στα χάμπουργκερ και τις πίτσες. Forget it.
– Πιστεύω ότι με όσα έχω κάνει τα τελευταία χρόνια, έχω κερδίσει το δικαίωμα να παίρνω κι εγώ αποφάσεις για τον εαυτό μου. Να σας θυμίσω ότι είμαι ανεξάρτητη προσωπικότητα, δεν είστε ο κηδεμόνας μου.
– Κι εγώ να σας θυμίσω με τη σειρά μου ότι αν δε χρειαζόσασταν κηδεμόνα, δε θα ήσασταν εδώ τώρα.
– Μα είναι πολύ απλό αυτό που ζητάω. Μόνο λίγη χαλάρωση. Εδώ θα είσαστε, να με επιβλέπετε αν πηγαίνω καλά.
– Θέλω να είμαι ξεκάθαρος μαζί σας: Μπορώ να δεχθώ ορισμένες αλλαγές, μόνο υπό την προϋπόθεση ότι αυτές θα είναι πλήρως τεκμηριωμένες με αναλυτικά στοιχεία για θερμίδες και λιπαρά, και βέβαια υπό την προϋπόθεση να τηρηθούν πλήρως τα προαπαιτούμενα του τρέχοντος προγράμματος.
– Συγνώμη, με ακούτε όταν μιλάω; Ζητάω αλλαγές σε ένα πρόγραμμα που με σκοτώνει κι εσείς μου λέτε ότι για να γίνουν οι αλλαγές θα πρέπει να κάνω ακριβώς τα ίδια που έκανα μέχρι τώρα;
– Δηλαδή τι περιμένατε, ότι επειδή μου ζητήσατε αλλαγές θα σας παραδώσω ένα λευκό χαρτί για να γράψετε το δικό σας πρόγραμμα; Είστε με τα καλά σας;
– Ας το θέσω αλλιώς: Εγώ αναγνωρίζω ότι στο παρελθόν έκανα λάθη και θέλω να τα διορθώσω. Εσείς γιατί δεν αναγνωρίζετε το δικό σας λάθος και επιμένετε σε αυτό;
– Λάθος; Ποιο λάθος;
– Το πρόγραμμά σας, είναι λάθος. Δεν είναι ντροπή να το παραδεχθείτε. Άλλα πράγματα θέλατε να πετύχετε και άλλα έγιναν στην πραγματικότητα.
– Κανένα λάθος. Το πρόγραμμα είναι σωστό. Αν έγιναν λάθη, είναι επειδή εσείς δεν το εφαρμόσατε σωστά.
– Α, πάλι εγώ φταίω; Εσείς δε φταίτε σε τίποτα;
– Ξεχνάτε και πάλι ότι χάρη σε αυτό το πρόγραμμα ζείτε σήμερα.
– Καταλαβαίνετε τι κάνετε; Απαιτείτε την ευγνωμοσύνη μου για ένα μεγάλο λάθος.
– Μεγάλο λάθος ήταν που πίστεψα πως θα μπορούσατε να αλλάξετε. Το βλέπω τώρα, είναι στο DNA σας η απατεωνιά, η κουτοπονηριά και η τεμπελιά.
– Απ’ ό,τι φαίνεται είναι και στο δικό σας DNA η μισανθρωπιά και ο αυταρχισμός.
– Ειλικρινά, αν μπορούσα θα σας παρατούσα αυτή τη στιγμή κιόλας στην τύχη σας. Μετά θα με παρακαλούσατε να σας δεχθώ πίσω.
– Θα μπορούσα να σας παρατήσω εγώ πρώτος – ίσως θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει, αλλά βλέπετε πίστευα ότι μπορούμε να τα βρούμε με τον διάλογο. Απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είναι εφικτό.
– Επειδή είστε αγνώμων.
– Όχι, επειδή αρνείστε να παραδεχθείτε τα λάθη σας.
– Ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε.
– Όπως πάντα.
– Ξέρετε, σας εκτιμούσα περισσότερο όταν απλώς κάνατε αυτά που σας έλεγα.
– Ναι, αλλά δεν εκτιμούσα εγώ τον εαυτό μου.
– Ας είναι. Λοιπόν, κοιτάξτε τι θα κάνουμε: Θα συνεχίσετε το πρόγραμμα που σας δίνω για μερικούς μήνες ακόμα. Στο μεταξύ, ετοιμάστε μία λίστα με αλλαγές που θα θέλατε να εφαρμόσετε, και τα ξαναλέμε το καλοκαίρι.
– Δε γίνεται να το κάνουμε πιο άμεσα; Δεν ξέρω αν θα αντέξω μέχρι το καλοκαίρι.
– Θα σφίξετε τα δόντια και θα αντέξετε. Έχετε κάνει πολλά μέχρι τώρα, δεν μπορείτε να γυρίσετε πίσω.
– Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα βγω από εδώ μέσα αν δεν εξασφάλιζα αλλαγές στο πρόγραμμα, αλλά υποθέτω ότι μπορώ να δεχθώ αυτόν τον συμβιβασμό.
– Βλέπετε πώς τα βρίσκουμε με το διάλογο αν υπάρχει καλή θέληση και από τις δύο πλευρές
– (Ναι, αρκεί να επωφελείται περισσότερο η δική σου)
– Είπατε κάτι;
– Λέω, είναι μία αμοιβαία επωφελής συμφωνία, βγαίνουμε κερδισμένοι και οι δύο.
– Χαίρομαι που το ακούω. Είστε δύσκολος πελάτης, ξέρετε.
– Κι εσείς δύσκολος γιατρός. Και σκληρός.
– Αλλά δίκαιος.
– Κυρίως αυτό.

Advertisements