Κάποτε όταν έβλεπε ουράνιο τόξο ένιωθε τα πιο όμορφα συναισθήματα του κόσμου. Ηρεμία, ασφάλεια, χαρά, ενθουσιασμό.

Όμως τώρα ένιωθε μόνο απογοήτευση.

“Τι λόγο ύπαρξης έχει το ουράνιο τόξο”, σκέφτηκε καθώς κοιτούσε έξω από το παράθυρο, “όταν ξέρεις ότι είναι μόνο η αντανάκλαση του φωτός πάνω στις σταγόνες της βροχής;”.

“Τι νόημα έχει το ουράνιο τόξο χωρίς τη μαγεία;”, αναρωτήθηκε. “Τι αξία έχει η ομορφιά όταν κρύβει πίσω της ένα τίποτα;”.

Εκείνη την ώρα σκέφτηκε ότι στ’ αλήθεια θα ήθελε να πιστέψει. Σε κάτι, σε οτιδήποτε. Σε κάτι που θα μπορούσε να εμπνεύσει ηρεμία, ασφάλεια, χαρά, ενθουσιασμό. Σε κάτι υπερφυσικό.

Όμως δεν μπορούσε πια. Ήταν αργά. Είχε μάθει να πιστεύει μόνο σε πράγματα που υπάρχουν.

Advertisements