Άλλη μια μέρα χωρίς κυβέρνηση, άλλη μια μέρα ηρεμίας. Χωρίς νέα μέτρα, χωρίς απεργίες, χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις. Αντίθετα, στα κόμματα δεν είναι και τοσο ήρεμοι. Σαν αποκεφαλισμένα κοτόπουλα, τρέχουν πέρα-δώθε για όσο αντέξουν πριν σωριαστούν στο έδαφος. Κάθε μέρα κάνουν ό,τι μπορούν για να μας αποδείξουν ότι η θέση τους είναι στον κάλαθο των αχρήστων, και ο τελευταίος να κλείσει το καπάκι.

Αρχίζω και αναλογίζομαι πολύ σοβαρά το βάρος της ευθύνης που φέρουμε όλοι μας, όλοι εμείς που σχολιάζουμε εκ του μακρώθεν όλη αυτήν την κατάσταση, που κράζουμε τους πολιτικούς αρχηγούς, που σατιρίζουμε τα κομματόσκυλα που έχουν κατακλύσει τους τηλεοπτικούς μας δέκτες, που σκαρφιζόμαστε λογοπαίγνια και γελάμε με τα ίδια μας τα χάλια. Εκτονωνόμαστε στο Διαδίκτυο, και τελικά η εκτόνωσή μας έχει μηδαμινό αντίκτυπο στον έξω κόσμο. Είμαστε κλεισμένοι σε μια γυάλα, φωνάζουμε για να μας ακούσουν τα άλλα ψάρια της γυάλας, αλλά η φωνή μας δεν ακούγεται προς τα έξω. Έχει τελικά νόημα όλο αυτό; Ή μήπως βολεύει όλους τους άλλους εκτός από εμάς;

Σίγουρα, η κατάσταση βγάζει γέλιο, και δε χρειάζεται και κανένα φοβερό ταλέντο στη σάτιρα για να γράψεις μία ατάκα που θα κάνει πλάκα με τις πολιτικές εξελίξεις. Αλλά δε βγάζει μόνο γέλιο. Βγάζει και πίκρα, απογοήτευση, εκνευρισμό. Βλέπεις τους ανθρώπους που εσύ ψήφισες πριν από δύο χρόνια να ρεζιλεύονται κάθε μέρα, προσπαθώντας να βολέψουν τα κομματικά τους συμφέροντα και, δευτερευόντως, να σχηματίσουν και μία κυβέρνηση εθνικού σουρεαλισμού που θα αναλάβει το δύσκολο έργο να φέρει εις πέρας όλα αυτά που οι άλλοι φοβούνται να αναλάβουν, γιατί ξέρουν πως αν το κάνουν θα βλέπουν σταυρούς μόνο στις εκκλησίες και ποτέ στα ψηφοδέλτια, δίπλα στο όνομά τους. Βλέπεις πόσο φοβούνται, και σκέφτεσαι πόσο παράξενο πράγμα είναι η εξουσία. Στο απόγειό της σε κάνει αυταρχικό, σε γεμίζει αυτοπεποίθηση, σε ωθεί να κάνεις οτιδήποτε για να τη διατηρήσεις. Όταν όμως βλέπεις πως είναι αναπόφευκτο να τη χάσεις, φοβάσαι. Τρέμεις. Σώζεις ό,τι προλαβαίνεις πριν καταρρεύσεις και φοβάσαι ότι μέσα στο επόμενο λεπτό μπορεί να είσαι πια ένας κοινός θνητός. Και πριν ακόμα χάσεις την εξουσία, είσαι ήδη ένα ανθρωπάκι με ημερομηνία λήξης.

Μπορεί αύριο πρωθυπουργός να είναι ο Παπαδήμος, ο Πετσάλνικος, ο Κακλαμάνης, ο Διαμαντούρος, ο Σκουρής, ο Μητσοτάκης, ο Καραγκούνης, ο Νταλάρας, ο Τζένγκις Χαν, η Μπρίτνι Σπίαρς, τα Teletubbies, ο Πάτρικ ο Αστερίας και όποιος άλλος απίθανος ακουστεί αύριο. Αλλά έχει πραγματικά σημασία ποιος από αυτούς θα είναι πρωθυπουργός σε μία κυβέρνηση που δεν θα έχεις ψηφίσει ποτέ; Πες όσα αστεία θες, κάνε πλάκα με τα ονόματα των υποψηφίων, γέλα με την ψυχή σου, όμως μην ξεχνάς πως όποιος κι αν τελικά διοριστεί πρωθυπουργός, θα έχει διοριστεί χωρίς καν να σου ζητηθεί η γνώμη. Άσε το χαμόγελό σου να παγώσει έστω για λίγο, και μετά γύρνα πάλι στα αστεία και τα λογοπαίγνιά σου.

Αν κάτι θα πρέπει να μας δίνει ελπίδα αυτές τις μέρες, είναι η επικείμενη κατάρρευση του σάπιου πολιτικού συστήματος, το οποίο κρατούσε για χρόνια όρθιο ο δικομματισμός. Τώρα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή από ποτέ για να καταλάβει και ο τελευταίος φανατικός Πασόκος ή Νεοδημοκράτης ότι το κόμμα που στήριξε, το σημαιάκι που κούνησε, το χειροκρότημα που σπατάλησε, τα χρήματα που ακούμπησε, όλα αυτά δεν έχουν πλέον κανένα νόημα. Ότι οι ηγέτες τους δεν είναι εδώ για να «υπηρετούν τον τόπο», αλλά για να εξασφαλίζουν πρωτίστως τα συμφέροντα τα δικά τους και των «δικών τους» παιδιών. Και αν περισσέψει και κάτι για κανέναν άλλο, βλέπουμε.

Θυμάμαι το 2004, πριν τις εκλογές. Όλοι κατακεραύνωναν το ΠΑΣΟΚ, κατηγορούσαν τους βουλευτές του ότι ήταν μπλεγμένοι σε σκάνδαλα, ότι έφαγαν μίζες εκατομμυρίων, ότι ήταν διεφθαρμένοι μέχρι τα μπούνια. Και, πολύ λογικά θα έλεγε κανείς, ψήφισαν Νέα Δημοκρατία, ένα κόμμα που ιδεολογικά δεν είχε και καμιά φοβερή διαφορά από το ΠΑΣΟΚ και δεν είχε κυβερνήσει τα τελευταία 11 χρόνια, οπότε θεωρητικά τα στελέχη του ήταν άφθαρτα.

Μετά, θυμάμαι την πενταετία της Νέας Δημοκρατίας και τα αμέτρητα νέα σκάνδαλα, τις νέες μίζες και την νέα γενιά διαφθοράς που έκανε κουμάντο στη χώρα. Ξέρεις τι έλεγαν οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν δει μέσα σε λίγα χρόνια και τα δύο μεγάλα κόμματα να βουτάνε το χέρι στο βάζο με το γλυκό; «Αυτοί του ΠΑΣΟΚ κλέβανε, αλλά δίνανε και σε μας τίποτα, αυτοί της ΝΔ τα τρώνε όλα μόνοι τους!». Και με αυτήν τη νοοτροπία και ένα πολύ βολικό «λεφτά υπάρχουν», φτάσαμε σε μία ακόμα διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα με τα ίδια πάνω-κάτω πρόσωπα που πριν από πέντε χρόνια βρίζαμε πατόκορφα.

Τι θα κάνουμε, λοιπόν, στις επόμενες εκλογές, όταν αυτές γίνουν με το καλό; Θα ψηφίσουμε Νέα Δημοκρατία, μήπως και έχει αλλάξει; Ή θα στηρίξουμε το ΠΑΣΟΚ και τις μεταρρυθμίσεις του που μας έχουν εξαθλιώσει; Εγώ το έχω πει και το ξαναλέω: Αν αυτά τα δύο κόμματα στις επόμενες εκλογές συγκεντρώσουν αθροιστικά πάνω από 30%, τότε ό,τι κι αν πάθουμε μας αξίζει.

Το πολιτικό μας σύστημα χρειάζεται πολλές αλλαγές. Αλλαγές προσώπων, για να μπουν στην πολιτική άνθρωποι άφθαρτοι, ικανοί και ανοιχτόμυαλοι. Αλλαγές νόμων, για να μην δικαιούται κανένα κόμμα 200 έδρες μπόνους επειδή απέσπασε 3% περισσότερες ψήφους από το άλλο. Αλλαγές νοοτροπίας, για να μην είναι οι βουλευτές του κάθε κόμματος ρομποτάκια που αυτομάτως ψηφίζουν ό,τι τα διατάξει ο αρχηγός του κόμματός τους. Αλλαγές νοοτροπίας του εκλογικού σώματος, για να ψηφίζουμε με βάση αξιοκρατικά κριτήρια, και όχι επειδή μας άρεσε η φωτογραφία της υποψήφιας βουλευτού στο φυλλάδιό της. Αλλαγές συνηθειών, για να πάψει το debate να είναι μία αποστειρωμένη διαδικασία παράλληλων μονολόγων που δε βγάζουν κανένα νόημα. Αλλαγές στα ΜΜΕ, για να μην υπάρχουν ύποπτες διασυνδέσης μεταξύ πολιτικών και καναλαρχών. Αλλαγές δύσκολες, αλλά απαραίτητες.

Και αν δεν αρχίσουν αυτές οι αλλαγές να συμβαίνουν τώρα, που οι υπηρέτες αυτού του τελειωμένου συστήματος τρέχουν πέρα-δώθε σαν τα κοτόπουλα προσπαθώντας να βρουν το κεφάλι τους, ίσως να μην υπάρξει ποτέ καταλληλοτερη στιγμή.

Advertisements