god.jpg

Μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει, χωρίς λαμπερό καστ και εντυπωσιακά ειδικά εφέ, είναι το «Ο Άνθρωπος Που Μήνυσε Το Θεό»(Τhe Man Who Sued God). Δεν ξέρω πόσοι από σας την έχετε δει, αλλά εγώ την έχω δει δύο φορές και θα μπορούσα να τη δω και τρίτη!
Ιδού η υπόθεση: Η βάρκα ενός ψαρά καταστρέφεται ολοσχερώς από κεραυνό, και ο γκαντέμης ψαράς πηγαίνει στην ασφαλιστική εταιρεία, περιμένοντας να πάρει την αποζημίωση που δικαιούται. Έλα, όμως, που η ασφαλιστική εταιρεία θεωρεί τον κεραυνό «θεϊκή πράξη», και αρνείται να τον πληρώσει! Έτσι, ο άνθρωπος καταφεύγει στη μοναδική λογική(;) λύση: Να μηνύσει τον ίδιο το Θεό! Η συνέχεια επί της οθόνης…
Αν γινόταν κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα, ο Θεός θα την είχε άσχημα…Οι εκ γενετής τυφλοί, ανάπηροι, ταπεινοί και καταφρονεμένοι θα του έπαιρναν τα σώβρακα στα δικαστήρια. Όλοι οι λαοί που έχουν υποστεί βασανιστήρια και γενοκτονίες στο όνομα του Θεού (και είναι πολλοί…) θα έπρατταν αναλόγως. Όπως και όλα τα θύματα φανατικών ανεγκέφαλων, όπως και όσοι έχουν χτυπηθεί από κεραυνούς, τυφώνες, πλημμύρες, ξηρασίες, πυρκαγιές, επιδημίες κλπ.
Όπως έλεγε και ο Γάτος του Geluck, σε μια κρίση κυνισμού που θα ζήλευαν ο Γκάρφιλντ και ο Μοντεχρήστος του Αρκά, «ο Θεός δημιούργησε τον ρατσισμό, αλλά δημιούργησε και τον αντιρατσισμό. Με όλο το σεβασμό που του έχω, ο Θεός τα έχει κάνει μπάχαλο…»
Και για να κλείσω και πάλι με Geluck, «Ο Θεός μας έφτιαξε κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσίν του. Κατόπιν, ντύθηκε τραβεστί και έφτιαξε τη γυναίκα…»

Advertisements

3001.jpg

Καιρό είχα να γράψω! Και ευτυχώς, δηλαδή, γιατί με τις αγγαρείες που αναγκάστηκα να κάνω αυτές τις μέρες στη δουλειά, πιθανότατα θα έγραφα κάτι σαν: «Ανταλιασπορμακαμπιχαιφαζουλτεβαρεγκεμστιβενατζμποροουτβεντεεντσεντελιμπερταδασουνσιοναρσεναλσαραντί». Νομίζω πως το πήρα με το σπαθί μου το δευτεριάτικο ρεπό μου.
Και τι κάνω συνήθως στα ρεπο μου; Αντί να κλείνομαι σε ένα σκοτεινό γραφείο με πολύ κόσμο γύρω μου, φασαρία και τσιγαρίλα, κλείνομαι σε μία σκοτεινή αίθουσα κινηματογράφου με πολύ κόσμο γύρω μου, φασαρία και έντονη μυρωδιά ποπ κορν (η μόνη διαφορά).
Και ποια ταινία θα μπορούσα να δω; Ε, δεν είχα και πολλές επιλογές, καθότι τα Όσκαρ μόλις απονεμήθηκαν και οι «οσκαρικές» ταινίες αναζητούν ακόμα πρωταγωνιστές. Η λογική επιλογή ήταν οι πολυσυζητημένοι «300». Πήγα, είδα και απήλθα ικανοποιημένος. Ιδού οι σκέψεις μου για την ταινία:

– Μια συμβουλή: Προτού μιλήσετε είτε θετικά, είτε (πολύ περισσότερο) αρνητικά, για την ταινία, φροντίστε να συμβουλευτείτε το αριστούργημα του Φρανκ Μίλερ και της Λιν Βάρλεϊ, στο οποίο βασίζεται. Πρόκειται για ένα ανεπανάληπτο κόμικ και μπορώ να πω ότι η μεταφορά του στην οθόνη με ικανοποίησε σε γενικές γραμμές.

– Όπως και κάθε χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, έτσι κι αυτή η ταινία βασίζεται περισσότερο στα εντυπωσιακά ειδικά εφέ, παρά στους βαθυστόχαστους διαλόγους και τα κρυφά νοήματα που ο κάθε άσχετος Δανίκας νομίζει ότι έχει ανακαλύψει. Αν περιμένετε να δείτε ντοκιμαντέρ για την Αρχαία Σπάρτη, δοκιμάστε την ΕΤ1.

– Μιας και ανέφερα τον Δανίκα, συσχετισμός με τον Μπους δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να υπάρξει. Απλώς, ένα αρρωστημένο μυαλό ξέχασε να πάει στην τουαλέτα και βγήκαν όλα τα σκατά μαζεμένα. Το κακό είναι ότι αυτά τα σκατά δημοσιεύονται στη σημαντικότερη καθημερινή εφημερίδα.

– Φυσικά και οι περισσότερες σκηνέςείναι επεξεργασμένες σε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Φυσικά και ο Λεωνίδας λέγεται Leonidas, οι Θερμοπύλες Hot Gates και ο Ξέρξης Xerxes. Το πρόβλημά σας ποιο ακριβώς είναι;

– Η ταινία δεν είναι τόσο βίαιη όσο μπορεί να νομίζετε (και σίγουρα όχι τόσο όσο περίμενα). Τώρα, άμα δείτε το αιματάκι του Πέρση να πετάγεται και πάθετε ναυτία, τότε μπορείτε να δοκιμάσετε την τύχη σας σε ταινίες όπως το Music & Lyrics (που πρέπει να πω ότι ήταν καταπληκτικό!).

– Δεν με πολυενδιαφέρει η ιστορία και ποσώς με νοιάζει τι θα καταλάβει ο υπόλοιπος κόσμος για το αρχαίο ελληνικό πνεύμα από αυτήν την ταινία. Οι ίδιοι περίεργοι που κατακεραύνωναν την Τροία και τον Αλέξανδρο (που ήταν όντωςάθλιες ταινίες, αλλά ποιος νοιάζεται για την ιστορική ορθότητά τους; Και τι πειράζει να ήταν και λίγο πισωγλέντης ο Άλεξ ή αν χρησιμοποιούσε λακ ο Αχιλλούκος;) είναι αυτοί που απορρίπτουν τους «300» επειδή, λέει, οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ξύριζαν τα μουστάκια τους και δεν ήταν αξύριστοι, όπως στην ταινία. Τώρα μπορείτε να πάτε για ύπνο, αυτή ήταν η άχρηστη πληροφορία της ημέρας.

– Αλλά για να μη λέτε ότι βλέπω μόνο τα θετικά της ταινίας, να πω και για τα κακά της: Άθλια μουσική (ένα δυσάρεστο κράμα από ανατολίτικες μελωδίες και μουσική για Mortal Kombat), ηθοποιοί που δεν θα περνούσαν ούτε έξω από την πόρτα στην οντισιόν του «Βέρα στο Δεξί»¨, σκηνές σεξ (ελάχιστες και ελάχιστα αποκαλυπτικές, μη χαίρεστε λιγούρια!) που δεν υπήρχαν στο κόμικ, τρομακτικές υπερβολές στην απεικόνιση κυρίως των Περσών (ο Ξέρξης μοιάζει λες και μόλις έκανε εγχείρηση αλλαγήςφύλου). Άμα θυμηθώ κι άλλα, θα τα προσθέσω.

– Πάντως, τα μηνύματα που θέλει να περάσει το κόμικ (και δευτερευόντως η ταινία) είναι θετικά: Η ήττα μπορεί να γίνει νίκη με τους κατάλληλους χειρισμούς. Η ελευθερία είναι ένα αγαθό για το οποίο αξίζει να θυσιαστείς. Το μέγεθος δεν μετράει (με άλλη έννοια, όμως). Και πολλά άλλα, τα οποία δυσκολεύεσαι να συγκρατήσεις μετά από ένα δίωρο βομβαρδισμό από εικόνες πολέμου.

– Όταν άναψαν τα φώτα, είδα αρκετά χαμόγελα και άκουσα και μερικά αυθόρμητα χειροκροτήματα. Καθόλου άσχημα για μια ταινία που έχει πάρει χειρότερες κριτικές και από τη «Μάσκα»…


300.jpg

Μερικές φορές, νιώθω ότι το Σύνταγμα καταπατά τις ελευθερίες μου. Πώς είναι αυτοί οι περίεργοι, οι κουκουλοφόροι, που πιστεύουν ότι η αναθεώρηση του Συντάγματος θα οδηγήσει στην ίδρυση ντόπιων παραρτημάτων του Cambridge και του Harvard και θα υποβαθμίσει τα καταπληκτικά ελληνικά πανεπιστήμια, με τα υπέροχα κτίρια χωρίς θέρμανση, που έχουν κλείσει έναν αιώνα ζωής (να τα χιλιοστήσετε!) και τους καθηγητές που άμα έχουν κέφια μπορεί και να κάνουν 4-5 μαθήματα ανά εξάμηνο; Κάπως έτσι.
Που λέτε, είναι ένα άρθρο που μιλάει για την ελευθερία της έκφρασης. Καλό είναι, δε λέω. Πιθανότατα, αν δεν υπήρχε αυτό τώρα θα έγραφα σε κωλόχαρτο σε κάποιο κελί στον Κορυδαλλό και θα με διάβαζαν μόνο τα ποντίκια και οι κατσαρίδες (όχι πως τώρα με διαβάζουν πολύ περισσότεροι…). Αλλά θα έπρεπε να υπάρχει και ένας όρος: Ναι μεν να λέει ο καθένας τη γνώμη του, αλλά να αντιμετωπίζει τις συνέπειες σε περίπτωση που λέει μαλακίες.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί σήμερα διάβασα την κριτική του ανεκδιήγητου Δημήτρη Δανίκα στα «Νέα» για το «300». Ειλικρινά, μου ήρθε η ακατανίκητη επιθυμία να σκίσω την εφημερίδα και να την κάνω κομφετί για το Καρναβάλι του 2008. Μετά, σκέφτηκα να κόψω τη σελίδα, να την κολλήσω στον στόχο μου και να την πάρω φαλάγγι με τα βελάκια. Τέλος, σκέφτηκα να οργανώσω μια διαδήλωση έξω από τον ΔΟΛ, παρέα με καμιά 500αριά άλλους Δανικοπαθείς, να πετάξουμε καμιά 200αριά μολότωφ και μερικά καπνογόνα, απαιτώντας το κεφάλι του Δανίκα σε δίσκο, CD, κασέτα, έστω σε mp3. Τελικά, δεν έκανα τίποτα από αυτά. Ίσως αυτό το τελευταίο να το κάνω στο μέλλον, πάντως, μου αρέσει σαν ιδέα.
Ο Δανίκας, λοιπόν (αλήθεια, δεν το είχα σκεφτεί, αλλά πρέπει να είναι Πόντιος…ξέρετε, Γιωρίκας, Κωστίκας, Πανίκας, Δανίκας…) υποστηρίζει ότι το «300» είναι προπαγάνδα του Μπους, ότι είναι ρατσιστική ταινία και διάφορες άλλες απόψεις, που αξίζουν να γραφτούν με χρυσά γράμματα στον Κύκλο των Γραμμένων Παπαριών, το βιβλίο που κάλλιστα θα μπορούσε να συγγράψει.
Αλήθεια, γιατί μια τόσο δημοφιλής εφημερίδα, όπως είναι «Τα Νέα», έχει ανάγκη από έναν τύπο που μπροστά του ο Χριστόδουλος φαίνεται πεφωτισμένος διανοητής; Τόσο πολύ έχουν πέσει οι πωλήσεις της; Ας βάλει καμιά 40αριά DVD, χίλιες φορές καλύτερα!
Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, την ταινία δεν την έχω δει. Έχω δει 4 φορές το τρέιλερ και μπορώ να κάτσω να το δω ακόμα 400. Μπορεί να είναι και η μεγαλύτερη πατάτα που έχει βγει από το Χόλιγουντ, δε με νοιάζει. Και ξέρω ότι δεν αποκλείεται να είναι απλώς μια υπερεκτιμημένη, πολυδιαφημισμένη ταινιούλα (αν και δεν το πιστεύω). Αλλά να βλέπεις παντού συνομωσίες και μυστικά νοήματα; Συγνώμη, το ίδιο κάνει και ο Λιακόπουλος, αλλά δεν είδα να έχει στήλη (και μάλιστα ΣΤΗΛΕΣ) σε εφημερίδα!
Ρίχνω, λοιπόν, 300 ξεγυρισμένα φάσκελα στον Δανίκα (και στον κάθε Πόντιο Δανίκα) και ετοιμάζω την διαδήλωση έξω από τον ΔΟΛ!

Υ.Γ.: Άλλα σχέδια είχα σήμερα, αλλά προέκυψε η έκτακτη επικαιρότητα! Θέλω, λοιπόν, να ευχηθώ ό,τι καλύτερο στις εορτάζουσες (καθότι Μέρα της Γυναίκας σήμερα) και να τις ευχαριστήσω. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν και ομορφαίνουν τον παράξενο πλανήτη μας. Φαντάζεστε έναν κόσμο μόνο με άνδρες; Μπλιαχ!!!


oscars.jpg

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω πόσο κοστίζει η Nova κάθε μήνα. Ξέρω, όμως, πως τα αξίζει και με το παραπάνω! Γιατί αν δεν ήταν αυτή, τα βράδια μου θα ήταν πιο βαρετά (το πιάσατε το λεπτό υπονοούμενο, υποθέτω…) και θα ήμουν καταδικασμένος να εξαρτώμαι από το κάθε άσχετο ανθυποκαναλάκι για τη διασκέδασή μου. Αλλά πάνω απ’όλα, τα αξίζει για τη βραδιά των Όσκαρ.
Για έναν φανατικό ταινιοφάγο σαν εμένα (δε λέω σινεφίλ, γιατί το θεωρώ προσβολή), η βραδιά των Όσκαρ είναι ο Κήπος της Εδέμ, χωρίς τα φίδια. Βέβαια, για κάποιον που σιχαίνεται τη ματαιοδοξία και την επιδειξιομανία, η βραδιά των Όσκαρ είναι ο Κήπος της Εδέμ, που τον έχουν κάνει μπουρδέλο οι μαθητές των σχολείων από τα Σόδομα και τα Γόμορρα που πηγαίνουν εκεί για πενθήμερη. Αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι αυτό.
Επειδή η τρέλα δεν πάει στα βουνά (το ξέρω από πρώτο χέρι, γιατί έχει μαζευτεί όλη πάνω μου και γύρω μου), στρώθηκα μπροστά στη Nova από τη 1:00 που άρχισαν να πατάνε οι καλεσμένοι πάνω στο κατακόκκινο χαλί, μέχρι τις 7:20, που ολοκληρώθηκε η σεμνή τελετή και σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου:

– Ήθελα να κερδίσει ο Γουίλ Σμιθ το Όσκαρ αντρικού ρόλου. Όχι πως ο Γουίτακερ δεν ήταν καλός – αντίθετα, ήταν συγκλονιστικός. Μόνο που όταν ο Γουίλ Σμιθ μιλάει σε μικρόφωνο, τρέμει όλο το κτίριο από τα γέλια και περίμενα να ακούσω τις θανατηφόρες ατάκες του. Και αντ’αυτού, είδα έναν μπούλη να ανεβαίνει πάνω στο βήμα, να βάζει τα κλάματα και να μην μπορεί να πει λέξη από τη συγκίνηση. Πού πα’ ρε Καραγουίτακερ χωρίς ατάκες;

– Οι περισσότεροι από τους νικητές έβγαλαν χαρτάκια από τα σακάκια/φορέματά τους και άρχισαν να απαριθμούν όλους όσους ευχαριστούν. Πού πήγε το κλασικό αυθόρμητο «Ευχαριστώ τη μαμά μου, τον μπαμπά μου, το καναρίνι μου, το ιδιωτικό μου τζετ και όλους όσους ξέχασα»; Τέτοιο άγχος πια;

– Μου άρεσε η ατάκα του Μάρτιν Σκορσέζε μόλις πήρε στα χέρια του το πρώτο του Όσκαρ, μετά από αναρίθμητες αποτυχημένες προσπάθειες (ατάκα που στοιχηματίζω ότι είχε προβάρει τουλάχιστον 200 φορές στον καθρέφτη του μπάνιου του): «Μπορείτε να ξανακοιτάξετε τον φάκελο; Είναι σίγουρο ότι είμαι εγώ;».

– Τζακ Μπλακ και Γουίλ Φερέλ έκαναν ένα χιουμοριστικό σκετσάκι, ένα τραγούδι με αστείους στίχους, που σχολίαζε την αδιαφορία της Ακαδημίας για τις κωμωδίες. Αυτό το σκετσάκι μου θύμισε για άλλη μια φορά πόσο απίστευτος είναι ο Τζακ Μπλακ και πόσο εκνευριστικός είναι ο Φερέλ…

– Στην τελετή παραβρέθηκε και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Αλ Γκορ, που είχε σχεδόν πρωταγωνιστικό ρόλο, αφού φέτος το Χόλιγουντ αποφάσισε να κάνει τα Όσκαρ…οικολογικά και ο Γκορ είναι πρωτεργάτης στην καμπάνια για τον περιορισμό του φαινομένου του θερμοκηπίου.

– Η παρουσιάστρια της βραδιάς, Έλεν ντε Τζένερες, ήταν απολαυστική, αν και δεν είχε και πολλές ευκαιρίες να ξεδιπλώσει το κωμικό της ταλέντο, γιατί δεν εμφανίστηκε και πολύ. Η κορυφαία ατάκα της βραδιάς; Σχολιάζοντας το γεγονός ότι η Τζένιφερ Χάντσον, που πήρε το βραβείο β’ γυναικείου ρόλου, δεν είχε κερδίσει την ψήφο του κοινού στο American Idol, είπε: «Να, εδώ η Τζένιφερ Χάντσον, που πήρε λιγότερες ψήφους στο American Idol, κι όμως σήμερα βρίσκεται στην απονομή των Όσκαρ. Βέβαια, στις εκλογές του 2000 και ο Αλ Γκορ είχε πάρει περισσότερες ψήφους, αλλά…» (ακολουθεί γέλιο διαρκείας).

– Είχα χαρεί που μια σπονδυλωτή και έξυπνη ταινία με κοινωνικό μήνυμα είχε κερδίσει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας πέρσι (Crash) και ήλπιζα ότι και φέτος θα γινόταν το ίδιο και θα κέρδιζε η Βαβέλ. Αλλά τελικά προτίμησαν τον Πληροφοριοδότη. Αναμενόμενο, μεν, αλλά και πάλι απογοητεύτηκα, δε.

– Συγκινητική η στιγμή που ο Ένιο Μορικόνε παρέλαβε από τον Κλιντ Ίστγουντ το ειδικό βραβείο για την προσφορά του στον κινηματογράφο (έχει γράψει τη μουσική σε πάνω από 300 ταινίες!). Ο Μορικόνε δεν ήξερε αγγλικά και ο Ίστγουντ έπαιξε το ρόλο του μεταφραστή από τα ιταλικά. Όλο το Kodak Theatre τον καταχειροκρότησε.

– Τη βραδιά την παρακολούθησα στο Filmnet 2, που έδειχνε την απονομή αμετάφραστη, χωρίς τα ενοχλητικά σχόλια των Ανδρεαδάκη-Μήτση. Τα λεφτά που πλήρωσε ο πατέρας μου σε ιδιαίτερα για να πάρω το Proficiency επιτέλους έπιασαν τόπο.

– Ο Άλαν Άρκιν ήταν ίσως η μεγαλύτερη φετινή έκπληξη των Όσκαρ. Αλήθεια, τόσο καλό είναι αυτό το Little Miss Sunshine; Πρέπει να το δω σε DVD…

– Μου άρεσε πολύ το αφιέρωμα στα 50 χρόνια του βραβείου ξενόγλωσσης ταινίας, στα πλαίσια του οποίου παρουσιάστηκε ένα βίντεο που είχε λίγες σκηνές από όλες τις ταινίες που είχαν βραβευθεί μέχρι χθες. Φυσικά, το φετινό βραβείο πήγε στο «Οι Ζωές των Άλλων». Ακόμα δεν έχω βρει κανέναν να πει κάτι κακό, οτιδήποτε, γι’αυτήν την ταινία.

– Η Σελίν Ντιόν γιατί τραγουδάει ακόμα;

– Ακριβώς πριν την απονομή του βραβείου καλύτερου τραγουδιού, ακούσαμε και τα 3 τραγούδια που ήταν υποψήφια από την ταινία Dreamgirls. Τελικά κέρδισε η Melissa Εtheridge, για ένα περιβαλλοντικό τραγούδι (Ι Need to Wake Up) για το ντοκιμαντέρ An Inconvenient Truth. Το ευχαριστήθηκα.

– Ο Λαβύρινθος του Πάνα τα πήγε πολύ καλά με 3 Όσκαρ. Δεν εκπλήσσομαι καθόλου.

– Όπως προανέφερα, παρακολούθησα και την προσέλευση τωv stars στο περίφημο κόκκινο χαλί. Βασικά, από εκεί δε μου έμεινε τίποτα. Όλες οι γυναίκες με μακριές, χρυσές και ασημένιες τουαλέτες και όλοι οι άνδρες με πανομοιότυπα σκούρα κοστούμια. Vanity is the word.

– Ο Τζακ Νίκολσον σε όλη τη διάρκεια της τελετής, ακόμα και όταν παρέδωσε το βραβείο καλύτερης ταινίας για τον Πληροφοριοδότη, φόραγε μαύρα γυαλιά. Δεν κατάλαβα το statement. Επίσης, έχει ξυρίσει το κεφάλι του. Ούτε αυτό το κατάλαβα.

– Νομίζω πως ήταν δίκαια η νίκη του Happy Feet στην κατηγορία των καρτούν. Τo Cars δεν ήταν αντάξιο της φήμης του.

– Ένα παράξενο πράγμα, αλλά για πρώτη φορά συμπάθησα τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Ποιος, εγώ, που γέλαγα στο τέλος του Τιτανικού. Μου αρέσει που «τσαλακώνεται» για τους ρόλους του.

– Δεν ξέρω αν ήταν όλοι συνεννοημένοι ή αποτελεί παράδοση του Hollywood, αλλά όλοι (μα όλοι) οι υποψήφιοι είπαν το ίδιο πράγμα: «Δε με νοιάζει αν κερδίσω, μου αρκεί που είμαι εδώ». Το άκουσα γύρω στις 20 φορές. Δεν το πίστεψα ούτε μία.

– And the Oscar goes to…Αυτή η σιωπή που ακολουθεί μοιάζει να κρατάει τουλάχιστον ένα τέταρτο.

Και του χρόνου!


se7en.jpg

Χθες το βράδυ σκόπευα να κοιμηθώ νωρίς, κουρασμένος από το σαββατιάτικο πάρτυ (τι σαββατιάτικο, δηλαδή, κυριακάτικο το κάναμε!!!9 το πρωί γύρισα σπίτι!). Αλλά πριν κοιμηθώ (ή μήπως για να κοιμηθώ;) είπα να ανοίξω την τηλεόραση. Και έπεσα πάνω στην αγαπημένη μου ταινία. Ε, τα κατάφερα και ξενύχτησα για ακόμα ένα βράδυ…
Η αγαπημένη μου ταινία, με διαφορά από όλες τις άλλες, είναι το Se7en. Και είναι η αγαπημένη μου για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι η εντελώς απρόβλεπτη ανατροπή στο τέλος, την οποία φυσικά δεν θα αναφέρω, γιατί μπορεί να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι στον πλανήτη Γη που δεν την έχουν δει (αλήθεια, τι κάνατε τόσα χρόνια;).
Ο δεύτερος, και σημαντικότερος, λόγος είναι ότι πρόκειται για μία από τις ελάχιστες ταινίες που με έκαναν να συμπαθήσω τον «κακό» της υπόθεσης. Γιατί δεν είναι η κλασική χολιγουντιανή ταινία με τους μονοδιάστατους «καλούς» και κακούς»: Οι ρόλοι εναλλάσσονται με απρόσμενο τρόπο, τόσο που τελικά η διαχωριστική γραμμά μεταξύ καλού και κακού γίνεται δυσδιάκριτη…
Ο κατά τεκμήριο κακός της ταινίας μου είναι συμπαθής, σχεδόν ταυτίζομαι μαζί του. Σκοτώνει ανθρώπους που είναι πιο αντιπαθητικοί και ελεεινοί από το δολοφόνο τους. Και δεν είναι ένας μανιακός serial killer που σκοτώνει για την πλάκα του. Έχει ένα σχέδιο, ένα έργο που θέλει να ολοκληρώσει. Δικαιολογεί τον θάνατό τους με περισσότερα επιχειρήματα από όσα θα μπορούσαν να στηρίξουν το δικαίωμα της ζωής τους τα θύματά του.
Μιλάμε για μία ιδιοφυία, και δεν μπορείς να μην θαυμάσεις μια μεγαλοφυία, ακόμα κι αν δεν εγκρίνεις τις μεθόδους της. Ακόμα κι αν είναι ένας εγκληματίας.
Ορκίζομαι σε ό,τι έχω ιερό (εύκολο για κάποιον που δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο!) πως στα τελευταία 20 λεπτά της ταινίας ανατρίχιασα από την αγωνία τουλάχιστον 50 φορές και πως για ένα τέταρτο μετά το τέλος της ταινίας η καρδιά μου χτύπαγε σαν τρελή, λες και δεν ήξερα τι θα συνέβαινε, κι ας το έβλεπα για 7η φορά (συμβολικό!).
Αν μου βρείτε έστω και μία ταινία που να προσφέρει πιο δυνατές συγκινήσεις ή πιο πολυδιάστατο «κακό» από τον John Doe, υποκλίνομαι…


hangman_hung.gif

…και το εποικοδομητικό ξενύχτι συνεχίζεται. Για ένα ακόμα βράδυ έμεινα μπροστά στην τηλεόραση. Όχι για να δω τη Μαρία την Άσχημη – η αισθητική μου μού λέει «μην το κάνεις, θα το μετανιώσεις», κι εγώ την ακούω. Εννοώ πιο αργά, μετά τα μεσάνυχτα. Η χθεσινή επιλογή ήταν το «Αληθινά εγκλήματα» με τον Κλιντ Ιστγουντ.
Το είχα ξαναδεί, αλλά είναι φοβερό το πόσο διαφορετική σου φαίνεται μια ταινία όταν το θέμα της είναι στην επικαιρότητα. Και πότε ήταν πιο επίκαιρο το θέμα της θανατικής ποινής;
Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: Ένας «τελειωμένος» δημοσιογράφος αναλαμβάνει να γράψει για την εφημερίδα του ένα άρθρο «κοινωνικού ενδιαφέροντος», με θέμα έναν θανατοποινίτη που πρόκειται να εκτελεστεί τα μεσάνυχτα. Μόνο που επιμένει να πιστεύει πως ο dead man walking είναι αθώος και έχει μόνο μερικές ώρες στη διάθεσή του για να τον σώσει από τη θανατηφόρο ένεση…
Πάντα ήμουν αντίθετος με τη θανατική ποινή, πιθανότατα επειδή μεγάλωσα σε μια πολιτισμένη ευρωπαϊκή χώρα και όχι σε μια αμερικανική ζούγκλα. Ο Γκάντι το έχει πει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο: Αν εφαρμόζαμε το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού», θα ήμασταν όλοι τυφλοί. Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει αυτό ένας αμερικανόθρεφτος μπούλης που έχει λιγότερο μυαλό κι από τα γελάδια που έβοσκε στο Τέξας πριν 50 χρόνια;
Αν κρίνουμε από τον Τζορτζ Μπους Jr, πολύ δύσκολο. Όσο ήταν κυβερνήτης του Τέξας, πολύ πριν γίνει πρόεδρος, είχε κάνει ρεκόρ εκτελέσεων. Δε θυμάμαι πόσοι πήγαν στα θυμαράκια όσο ήταν κυβερνήτης, αλλά θυμάμαι ότι ποτέ δεν έδωσε χάρη σε κανέναν θανατοποινίτη, ακόμα και αν υπήρχαν αμφιβολίες για την ενοχή του.
Δε λέω πως ο Σαντάμ Χουσεϊν ήταν αθώος (για τους άλλους δύο δεν ξέρω, αλλά μου φάνηκαν λίγο σκατόφατσες κι αυτοί…), αλλά δεν ήταν ανάγκη να απαγχονιστεί. Αλλά γιατί να πιστεύει κάτι τέτοιο ο Πλανηταρχίδης μας; Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και ο μονόφθαλμος που θα μείνει στο τέλος να βασιλεύει!
Αλλά, όπως πολύ σωστά έγραφε το πρώτο SMS που δέχτηκα τη μέρα της εκτέλεσης του Χουσεϊν, τον Μπους ποιος θα βρεθεί να τον κρεμάσει;
Πάντως, ευτυχώς στην Ευρώπη είμαστε πολύ πιο πολιτισμένοι. Ποτέ δεν σκοτώνουμε τους «κακούς», ό,τι κι αν έχουν κάνει. Απλά, τους «αυτοκτονούμε»…Τρομάρα μας για πολιτισμένοι… Αυτά είναι τα «αληθινά εγκλήματα»…


capra.jpg

Δεν ήταν η πρώτη φορά που είδα δύο ταινίες μέσα σε ένα βράδυ, όμως όταν αυτές οι δύο ταινίες είναι το «Αρωμα, η ιστορία ενός δολοφόνου» του Τομ Τίκβερ και το «Μια Υπέροχη Ζωή» του Φρανκ Κάπρα, το μυαλό σου πρέπει να δουλεύει υπερωρίες…
Το «Αρωμα» μου άρεσε. Γενικά, μπορώ να πω ότι μου αρέσουν οι κλασικές αυτές ταινίες όπου το καλό συγκρούεται με το κακό, αλλά μόνο όταν ο σκηνοθέτης μου δίνει αφορμές να ταυτιστώ με το κακό. Για παράδειγμα, στο Se7en ταυτίστηκα με τον πανέξυπνο «κακό» της ιστορίας, σχεδόν τον συμπάθησα. Το ίδιο και στο «Άρωμα», ο αμφιλεγόμενος πρωταγωνιστής ήταν και καλός και κακός ταυτόχρονα, κατανοούσα την πρόθεσή του να κάνει κάτι καλό σκοτώνoντας (όπως και στο Se7en). Αλλά το τέλος δεν με ενθουσίασε, ήταν υπερβολικό.
Αντίθετα, για το «Μια Υπέροχη Ζωή» δεν έχω κάτι κακό να πω (εκτός, ίσως, από το ότι ο «κακός» της ταινίας είναι αντιπαθέστατος και δεν μπορούσα να ταυτιστώ μαζί του). Είχα αποφασίσει από καιρό να δω αυτήν την ταινία, από τότε που τη διάβασα σε κόμιξ και κατάλαβα την υπόθεσή της. Για όσους δεν ξέρουν την ταινία (και ποτέ δεν είναι αργά για να τη μάθουν!), η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τη ζωή ενός απλού ανθρώπου, ο οποίος έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει. Ο φύλακας άγγελός του κατεβαίνει στη Γη και του δείχνει πόσο χειρότερη θα ήταν η ζωή για όλους τους γνωστούς του αν αυτός δεν είχε γεννηθεί ποτέ.
Πράγματι, σε περιόδους κατάθλιψης που όλοι περνάμε πού και πού, σκεφτόμαστε πως θα ήταν καλύτερο να μην είχαμε γεννηθεί ποτέ. Νομίζουμε ότι είμαστε εντελώς ασήμαντοι και τίποτα δεν θα είχε αλλάξει αν αντί για τη θερμοκοιτίδα είχαμε καταλήξει σε ένα σκουπιδοτενεκέ. Κι όμως, η ζωή μας επηρεάζει και άλλες ζωές, σαν ένα τεράστιο ντόμινο. Αν δεν είχες γεννηθεί εσύ, τα πράγματα μπορεί να ήταν χειρότερα για όλους, κι ας μην το ξέρεις ότι χάρη σε σένα είναι καλύτερα. Όχι επειδή έκανες κάτι καλό, αλλά απλά επειδή υπάρχεις!
«Μια υπέροχη ζωή», αυτό ακριβώς είναι το νόημα της ταινίας. Πόσο υπέροχο δώρο είναι η ζωή και πόσο λίγο το εκτιμάμε…