Surprise! Ακολουθεί ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα που γράψαμε από κοινού με τη συντουιτερίτισσα, συμblogίτισσα και φίλη Κλεοπάτρα Κομνηνού – μας πήρε μερικές μέρες το γράψε-σβήσε-ξαναγράψε, αλλά μάλλον άξιζει τον κόπο τελικά. Enjoy!


Αγαπητό ημερολόγιο,

πρώτα απ’όλα, καλή χρονιά. Εύχομαι ο Θεός να μου κόβει μέρες και να σου προσθέτει σελίδες. Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή η ευχή δε με συμφέρει καθόλου, γιατί όσο περισσότερες είναι οι σελίδες σου, τόσο περισσότερες θα είναι και οι μέρες ανεργίας μου. Αλλά ούτως ή άλλως, αυτές οι γιορτινές ευχές έχουν εντελώς τυπικό χαρακτήρα και ουσιαστικά όλες σημαίνουν «σε θυμήθηκα και σ’αυτήν τη γιορτή, και απλά σου πετάω μία κλισέ ευχή για να μην παρεξηγηθούμε». Οπότε θα εμμείνω σε αυτήν την ανέξοδη ευχή.

Σπάνια σου γράφω αισιόδοξες σκέψεις εδώ, και γι’αυτό ίσως θα πρέπει να σημειώσεις την ώρα και τη στιγμή που σου γράφω αυτό: Πιστεύω ότι το 2011 θα είναι καλύτερο από το 2010, και ίσως κι από το 2009. Και έχω σοβαρούς λόγους να το πιστεύω αυτό. Βλέπεις, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει παράδοση στην παρέα μου να παίζουμε χαρτιά στις γιορτές, τουλάχιστον μία φορά. Και κάθε χρόνο, εγώ έφευγα πάντα με κέρδος, έστω και μικρό, και ποτέ με χασούρα. Δεν ξέρω για την επίδρασή αυτής της επιτυχίας στην αγάπη, πάντως στα επαγγελματικά μου δε μου έφερε πολλή τύχη. Φέτος, όμως, έχασα. Μπορεί να μην τα έχασα όλα, αλλά έχασα πολλά. Και αυτός, παραδόξως, πρέπει να είναι ένας καλός οιωνός για το 2011.

Αλλά υπάρχει και ένας ακόμα οιωνός: Φέτος δεν μου έπεσε το φλουρί. Πέρσι μου είχε πέσει, και το 2010 ήταν μία από τις χειρότερες χρονιές της ζωής μου. Επομένως, το γεγονός ότι φέτος το φλουρί έπεσε στη γάτα μου μπορεί να με κάνει να ανησυχώ για το τι θα συμβεί σε αυτήν, αλλά με κάνει και να αισιοδοξώ ότι το 2011 θα είναι, αν όχι καλό, τουλάχιστον λιγότερο σκατένιο από το 2010.

Στο μεταξύ, εκεί που παίζαμε χαρτιά συνειδητοποίησα κάτι που με έβαλε σε σκέψεις: Οι υπόλοιποι της παρέας, όλοι συμφοιτητές μου από τη δημοσιογραφία, δουλεύουν. Μόνο εγώ είμαι άνεργος. Μήπως τελικά είμαι εγώ ο προβληματικός της παρέας, και όλα αυτά που λέω για την κρίση, την ανεργία και την πουτάνα τη ζωή που μου φορτώσανε, είναι απλά μπούρδες; Ναι, μπορεί. Μπορεί να φταίει που είμαι άτολμος, ή που είμαι αντικοινωνικός και δεν έχω αρκετούς γνωστούς που να με «χώσουν» κάπου (γιατί, κακά τα ψέματα, ειδικά στη δημοσιογραφία είναι πάντα χρήσιμο να έχεις διασυνδέσεις), ή απλά το ότι δε συμβιβάζομαι με έναν μισθό-κοροϊδία, όπως προστάζει η παρούσα κατάσταση στον κλάδο. Γιατί μη νομίζεις ότι οι φίλοι μου βγάζουν καλά λεφτά εκεί που δουλεύουν – αν δεν είχαν τους γονείς τους, πιθανότατα ούτε κι αυτοί θα τα έβγαζαν πέρα. Όμως, τουλάχιστον έχουν κάτι να κάνουν όλη μέρα, στις εφημερίδες και τα sites που δουλεύουν. Από την άλλη, δε με ελκύει ιδιαίτερα η ιδέα να γίνω οικειοθελώς σκλάβος κάποιου, ο οποίος θα βάζει λεφτά στην τσέπη του κι εμένα θα μου δίνει μόνο τις κλωστές που προεξέχουν από τη φόδρα. Αλλά αυτό είναι μάλλον δικό μου πρόβλημα, και μόνο δικό μου.

Πάμε, όμως, σε κάτι πιο ευχάριστο, μέρες που είναι. Θέλω να σου δείξω τι δώρα μου έφερε ο προσωπικός μου Άη-Βασίλης την Πρωτοχρονιά:

Αυτό είναι το Roasted, ένα κόμικ στριπ που δημοσιευόταν από το 2002 μέχρι το 2010 στο εβδομαδιαίο περιοδικό Observer, και στο συγκεκριμένο βιβλίο περιλαμβάνονται τα στριπ που δημοσιεύτηκαν τα πρώτα πέντε χρόνια. Ίσως να μην έριχνα καν το βλέμμα μου σε αυτό το βιβλίο, αν δεν έβλεπα στο εξώφυλλο το όνομα του Andy Riley, του εμπνευστή του πιο διεστραμμένα αστείου βιβλίου όλων των εποχών, του «Bunny Suicides». Το χιούμορ του Riley είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται κανείς για να γελάσει – ο Καρλ του Roasted, κυνικός και κατσούφης, μου θυμίζει ήρωα του Αρκά. Το βιβλίο το «ρούφηξα» μέσα σε μία ώρα. Υπέροχο.

Αυτό είναι το graphic novel «Fahrenheit 451», του Ρέι Μπράντμπερι, σε σχέδιο του Τιμ Χάμιλτον. Η ιστορία γνωστή: Σε μία φανταστική κοινωνία, όπου τα βιβλία καίγονται στην πυρά, ένας «πυροσβέστης» (όπως ονομάζονται οι άνθρωποι που είναι επιφορτισμένοι με το να βάζουν τις φωτιές) αρχίζει να διαβάζει βιβλία και αλλάζει «στρατόπεδο». Εξαιρετική η ιστορία, φοβερή η εισαγωγή του Μπράντμπερι, όπου αναφέρει το γεγονός που τον ενέπνευσε να την γράψει, επιβλητικό το σχέδιο του Χάμιλτον, που δίνει ζωή στο κείμενο. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ το graphic novel για τη ζωή του Τσε Γκεβάρα ήθελα, το Fahrenheit ήταν αναπληρωματικό – αλλά δε μου έκατσε καθόλου άσχημα.

Και αυτό εδώ ήταν η μεγάλη έκπληξη της Πρωτοχρονιάς. Παντελώς άγνωστο (σε μένα, τουλάχιστον), το «Θανατάδικο» (εκδόσεις Γράμματα, «Fun Home» ο πρωτότυπος τίτλος) το ξεφύλλισα απλά, και μου φάνηκε ενδιαφέρον. Τελικά, ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ενδιαφέρον – ήταν συγκλονιστικό. Το βιβλίο είναι ουσιαστικά μία αυτοβιογραφία της Άλισον Μπέχντελ σε μορφή graphic novel, όπου διηγείται τα παιδικά της χρόνια, την προβληματική της σχέση με τον πατέρα της, την ανακάλυψη της σεξουαλικής της ταυτότητας και όλα τα γεγονότα που τη σημάδεψαν. Ξέρεις, συνήθως όταν διαβάζεις μία αυτοβιογραφία, θες να είναι γραμμένη από κάποιον διάσημο – τι νόημα έχει να διαβάσεις την αυτοβιογραφία κάποιου που δεν ξέρεις; Κι όμως, έχει. Γιατί όλοι μας έχουμε μια ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθούμε, και ορισμένοι έχουν πολλές, πάρα πολλές ενδιαφέρουσες ιστορίες στο μυαλό τους. Και γι’αυτό αξίζουν κάτι τέτοια βιβλία.

Όπως βλέπεις, ο Άη Βασίλης ξηγήθηκε σπαθί φέτος. Κρίμα που όλη μου η ενασχόληση με τα τρία αυτά βιβλία κράτησε λιγότερο από μία μέρα – αν και είναι σίγουρο ότι θα επιστρέψω κάποια στιγμή και θα τα ξαναδιαβάσω, ενώ θα αποκτήσουν περίοπτη θέση στην βιβλιοθήκη μου. Μου θυμίζει τα παιχνίδια που έπαιρνα δώρο όταν ήμουν μικρός: Ενθουσιαζόμουν όταν τα έπιανα στα χέρια μου, έπαιζα μαζί τους για μία ολόκληρη μέρα ασταμάτητα, και μετά δεν ασχολιόμουν ξανά μαζί τους ποτέ, εκτός κι αν με έπιανε τέτοια βαρεμάρα που δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω. Ναι, μεγάλωσα – αλλά να ωριμάσω; Ποτέ.

Κάπου εδώ θα σε αφήσω, αγαπητό μου ημερολόγιο – πρέπει να ετοιμαστώ. Θα βγω για καφέ με δύο φίλους μου. Ο ένας δουλεύει στην Αγγλία και ο άλλος σπουδάζει στην Σκωτία. Κάτι μου λέει ότι θα νιώθω σαν τον πτωχό συγγενή μετά από αυτήν τη συνάντηση.

Καλό βράδυ, και να θυμάσαι: Υπάρχουν ψέματα και ψέματα, αλλά το πιο απροκάλυπτο, προκλητικό και ψευδές είναι το «δεν έφαγα τίποτα τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, έκανα δίαιτα».


Αγαπητό ημερολόγιο,

δεν ξέρω αν σου το έχω πει, αλλά μπορώ να προβλέψω το μέλλον. Έχω το κληρονομικό χάρισμα – μπορεί να μην το είχε η μάνα μου ή η γιαγιά μου, αλλά μάλλον θα πήδηξε δυο-τρεις γενιές το χάρισμα, γιατί το έχω. Να φανταστείς ότι μπορώ να προβλέψω τι θα γίνει στο τέλος μίας χολιγουντιανής κωμωδίας, απλά διαβάζοντας την υπόθεσή της. Έτσι, σκέφτηκα να σου εκμυστηρευτώ, σε σένα και μόνο, όλα όσα θα συμβούν το 2011, ώστε να είσαι προετοιμασμένο. Περίμενε λίγο να μασήσω μερικά φύλλα χασ…εεεεε, δάφνης για να κάνω κατάσταση, και ξεκινάμε…
…..
……………
………………………..
…………………..
…..
………..
……………………………..
…………………..
………………………..
……..

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Από την πρώτη κιόλας μέρα του Ιανουαρίου, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου δεσμεύεται ότι το 2011 θα είναι η χρονιά της ανάπτυξης και υποσχέθηκε αυξήσεις. Πράγματι, η υπόσχεσή του τηρείται την αμέσως επόμενη μέρα, όταν η μέση τιμή της βενζίνης αυξάνεται απότομα στα 2,450 ευρώ το λίτρο, εξαιτίας μίας μικρής διαρροής πετρελαίου από τάνκερ στην Παπούα Νέα Γουινέα, ενώ ο ΦΠΑ σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες αυξάνεται σε 30%, «για να είναι πιο στρογγυλό, μωρέ, και να μην μπερδευόμαστε», όπως δηλώνει σχετικά ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Παράλληλα, ο Θεόδωρος Πάγκαλος εισηγείται στην ολομέλεια της Βουλής την αντικατάσταση του απαρχαιωμένου Εθνικού μας Ύμνου από έναν καινούργιο, πιο μοντέρνο και ταιριαστό με τη σύγχρονη πραγματικότητα, προτείνοντας το «Τέρμα πια τα δανεικά» του Αντώνη Ρέμου. Η εισήγηση γίνεται δεκτή με επευφημίες από σύσσωμο το κοινοβούλιο, που αποφασίζει να κάνει μια αναθεώρηση-εξπρές του Συντάγματος για να εφαρμοστεί αμέσως η αντικατάσταση του Ύμνου. Στο μεταξύ, ξεκινάει το ανανεωμένο δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ με παρουσιάστρια την Έλλη Στάη, που στην πρεμιέρα της φοράει ένα κολιέ ίδιο με αυτό που φοράει παραδοσιακά η Όλγα Τρέμη στο δελτίο του Mega, με αποτέλεσμα να προκληθεί θερμό επεισόδιο μεταξύ των δύο παρουσιαστριών, με την Όλγα Τρέμη να απευθύνεται με απαξιωτικό τρόπο στη συνάδελφό της, λέγοντάς της «έλα μωρή αν τολμάς να βγάλουμε τους μισθούς μας έξω να τους μετρήσουμε». Στο καλλιτεχνικό δελτίο, κατά δεκάδες συρρέουν στο γραφείο της Sirina Productions αποτυχημένες τηλεπερσόνες, παρακαλώντας την εταιρεία να δεχτεί να τις προσλάβει ως πρωταγωνίστριες σε κάποια ερωτική ταινία, προκειμένου να ανέβουν και πάλι οι μετοχές τους. Τέλος, ο Γιώργος Καραγκούνης υφίσταται σοβαρό τραυματισμό στο ημίχρονο του αγώνα κυπέλλου με την ΑΕΚ, ο οποίος διεξήχθη σε συνθήκες παγετού, όταν επιχειρεί να κατουρήσει στη φυσούνα του ΟΑΚΑ και, λόγω του ψύχους, κατουράει παγάκια.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Ο Φεβρουάριος στιγματίζεται από την 24ήμερη απεργία που κηρύσσουν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, όταν συνειδητοποιούν ότι με τις 24ωρες δεν πετυχαίνουν τίποτα απολύτως, ενώ δεν προλαβαίνουν και να ξεκουραστούν. Οι οδηγοί ταξί ανοίγουν σαμπάνιες, αφού έχουν πια το μονοπώλιο στη μαζική μετακίνηση επιβατών, κι έτσι όλως τυχαίως αυξάνουν τα κόμιστρα, με αποτέλεσμα μια διαδρομή Σύνταγμα-Παγκράτι να στοιχίζει περίπου 140 ευρώ, ενώ η κυβέρνηση έχει πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί από τους οδηγούς των λεωφορείων και τους αγνοεί επιδεικτικά. Όταν κάποιοι ταξιτζήδες εισάγουν 20θέσιες λιμουζίνες, εκμεταλλευόμενοι το κενό των λεωφορείων, οι απεργοί αποφασίζουν να επιστρέψουν στα πόστα τους, και το θέμα λήγει εκεί. Στο μεταξύ, το ντέρμπι μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού διεξάγεται ομαλά στο Στάδιο Καραϊσκάκη, με μόλις 8 νεκρούς και 47 τραυματίες, μεταξύ των οποίων και ο πρώην υπουργός Κωστής Χατζηδάκης, ευτυχώς προστατεύτηκε με μία ομπρέλα και γλίτωσε τα χειρότερα. Τελικό σκορ 0-0, με τις δύο ομάδες να διαμαρτύρονται για τη διαιτησία επειδή δεν τις βοήθησε να σκοράρουν και να δώσουν χαρά στον κόσμο τους. Στο μεταξύ, η επιρροή των τηλεριάλιτι μαγειρικής είναι πια εμφανής στους Έλληνες πολίτες. Εκατοντάδες καταναλωτές επιστρέφουν αηδιασμένοι τα σουβλάκια τους επειδή «έχουν περισσότερο λάδι απ’όσο πρέπει, ενώ ο σουβλατζής έχει μάλλον τσακωθεί με το αλάτι», ενώ βροχή πέφτουν και οι καταγγελίες στα φαστφουντάδικα, επειδή «το μπιφτέκι είναι σαν πλαστικό, ενώ οι σως είναι πιο λιπαρές απ’όσο θα έπρεπε». Τα ευχάριστα νέα για τη χώρα μας, πάντως, έρχονται στο τέλος του μήνα, όταν και απονέμονται τα βραβεία Όσκαρ. Το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας κερδίζει πανηγυρικά το ριμέικ του «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα», που προτιμήθηκε τελευταία στιγμή αντί του «Κυνόδοντα», που είχε επιλεγεί αρχικά. Το βραβείο παραλαμβάνει ο ίδιος ο Όμηρος Ευστρατιάδης, που συγκινημένος το αφιερώνει στη μνήμη του Γιάννη Δαλιανίδη, μπροστά σε ένα κοινό που ξύνεται, περιμένοντας πότε θα δοθεί κάποιο ενδιαφέρον βραβείο.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Μπαράζ τρομοκρατικών επιθέσεων συγκλονίζει την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Στο στόχαστρο των τρομοκρατών μπαίνουν οι δήμαρχοι των πόλεων, Γιώργος Καμίνης και Γιάννης Μπουτάρης αντίστοιχα. Ειδικά ο Μπουτάρης γλιτώνει από 4 δολοφονικές απόπειρες, όλες με τη σφραγίδα της πρωτοεμφανιζόμενης οργάνωσης «Anthimistas», με την οποία ο Άνθιμος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι δεν έχει την παραμικρή σχέση (αλλά δεν πείθει κανέναν), ενώ και ο Καμίνης γίνεται στόχος της τρομοκρατικής οργάνωσης «Σέχτα Κακλαμανικών», γλιτώνοντας από τρεις επιθέσεις τους – μερικοί άνθρωποι, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα σωστά. Στο μεταξύ, μεγάλη επιτυχία γίνεται το νέο τραγούδι της Άννας Βίσση, με τίτλο «Το Κωλόχαρτο», παρά το γεγονός ότι περιέχει πάνω από 20 φορές τη λέξη «μαλάκας», ενώ ξεχωρίζει ο στίχος «αγάπη είναι το κωλόχαρτο στην γαμ#$%νη κωλοτρυπίδα σου, μαλάκα». Στα ποδοφαιρικά, οι περίφημοι Άραβες που εδώ και χρόνια πολιορκούν τον ΠΑΟΚ, τελικά τον αποκτούν, επιβάλλοντας τα δικά τους ήθη και έθιμα. Έτσι, οι παίκτες υποχρεώνονται να προσεύχονται προς το μέρος της Μέκκα τρεις φορές τη μέρα, οι γυναίκες φίλαθλοι που μπαίνουν στην Τούμπα πρέπει να φοράνε μπούρκα, ενώ στο ρόστερ της ομάδας προστίθενται και 5 παγκοσμίως άγνωστοι Σαουδάραβες ποδοσφαιριστές. Ωστόσο, οι παίκτες δεν ενοχλούνται ιδιαίτερα, αφού οι Άραβες τριπλασιάζουν τον μισθό τους, ενώ και οι οπαδοί δεν γκρινιάζουν, αφού οι Άραβες υπόσχονται το καλοκαίρι να φέρουν τον Ρονάλντο στην Τούμπα. Ο μόνος που εξοργίζεται από τη νέα τάξη πραγμάτων είναι ο Άγγελος Αναστασιάδης, που απάγει την ομάδα και την οδηγεί στο Άγιον Όρος για να προσευχηθεί, πριν συλληφθεί από την αστυνομία. Τέλος, το Big Brother ολοκληρώνεται επιτέλους, μετά από δεκάδες αποχωρήσεις, επιστροφές παικτών, εισόδους νέων παικτών, και τελικά την είσοδο της Ρούλας Κορομηλά στο σπίτι του Big Brother. Το έπαθλο κερδίζει τελικά η Ρούλα Κορομηλά, με ελάχιστες ψήφους διαφορά από τον δεύτερο Ανδρέα Μικρούτσικο, που επίσης είχε μπει στο σπίτι τον Φεβρουάριο. Η Κορομηλά αποφασίζει με το χρηματικό έπαθλο να ιδρύσει τον Σύλλογο Επιτυχημένων Ξανθιών (Σ.Ε.Ξ.), στον οποίο ωστόσο αποτυγχάνει να γίνει μέλος.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Ο Απρίλιος αποδεικνύεται άσχημος μήνας για την ελληνική οικονομία, η οποία μέσα σε λίγες μέρες υποβαθμίζεται διαδοχικά από την Standard & Poors, την Head & Shoulders, την Fitch, την Abercrombie & Fitch, την Moody’s, την Goody’s και την Pizza Hut. Κατόπιν αυτών των εξελίξεων, η κυβέρνηση επιβάλλει έκτακτο πασχαλινό φόρο, εξαιτίας του οποίου η τιμή του αρνιού «σκαρφαλώνει» στα 29 ευρώ το κιλό, ενώ ένα μέσο τσουρέκι κοστίζει το βάρος του σε διαμάντια. Έτσι, το Πάσχα γιορτάζεται από τους πιστούς με κατάνυξη, κατάθλιψη και φακές. Η οικονομική κρίση χτυπάει εκ νέου και τον Τύπο, με αποτέλεσμα ο Δ.Ο.Λ. να αποφασίσει τη μετατροπή της εφημερίδας «Το Βήμα» από εβδομαδιαία σε μηνιαία, ώστε να μειωθούν οι ζημιές. Φυσικά, ο διευθυντής του Οργανισμού, Σταύρος Ψυχάρης, δεσμεύεται πως δεν θα απολυθεί κανένας, απλά θα μειωθούν κατά 20% οι μισθοί. Μία εβδομάδα αργότερα, απολύει 15 εργαζομένους. Άσχημα, όμως, είναι τα πράγματα και για την πρωινή εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη, η οποία πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο σε θεαματικότητα. Σε μία ύστατη προσπάθεια να ανεβάσει τα νούμερα, η Ελένη ανακοινώνει τον γάμο της με τον αγαπημένο της Ματέο, ενώ αποκαλύπτει ότι είναι έγκυος σε τρίδυμα. Το κόλπο πιάνει, και τα μηχανάκια της AGB γράφουν τρελά νούμερα. Απελπισμένοι, οι ιθύνοντες του Mega προσπαθούν να πείσουν τη Φαίη Σκορδά και τον Γιώργο Λιάγκα να πάρουν διαζύγιο για να ανέβουν τα νούμερα, ενώ στον ΑΝΤ1 διαδίδουν ψευδώς ότι οι παρουσιαστές της πρωινής εκπομπής είναι γκέι και στα διαλείμματα για διαφημίσεις φασώνονται στις τουαλέτες. Τίποτα από τα δύο δεν πιάνει, και η Μενεγάκη γίνεται και πάλι η βασίλισσα της πρωινής ζώνης. Όπως βασιλιάς στέφεται στο ποδόσφαιρο και ο Ολυμπιακός, αφού τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος έχει εξασφαλίσει το πρωτάθλημα με διαφορά 16 βαθμών, ενώ κατακτά και το κύπελλο, νικώντας στον τελικό τον Εθνικό Αστέρα. Μετά την κατάκτηση του νταμπλ, περιχαρής ο Βαγγέλης Μαρινάκης απολύει τον Ερνέστο Βαλβέρδε και φέρνει στη θέση του τον πολύπειρο Νίκο Αλέφαντο, μετά από σχετική εισήγηση του Σωκράτη Κόκκαλη.

ΜΑΪΟΣ

Ο Μάιος είναι ένας μήνας χαράς για τους Έλληνες, οι οποίοι πανηγυρίζουν δύο τεράστιες επιτυχίες. Πρώτη και καλύτερη, η κατάκτηση της πρώτης θέσης στη Γιουροβίζιον, που διεξήχθη στη Γερμανία, χάρη στην εντυπωσιακή εμφάνιση του Λευτέρη Πανταζή και της Εύης Αδάμ, οι οποίοι έδωσαν έτσι την καλύτερη απάντηση σε αυτούς που τους έδιωξαν νωρίς από το «Just the two of us». Και λίγες μέρες αργότερα, έρχεται και η δεύτερη μεγάλη επιτυχία, καθώς ο Άρης κατακτά το Europa Cup, νικώντας στον τελικό τον ΠΑΟΚ με 5-4 στα πέναλτι. Μοιραίος παίκτης για τον ΠΑΟΚ αποδεικνύεται ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης, που χάνει το τελευταίο πέναλτι και μετά τη λήξη του αγώνα εξαφανίζεται και δεν τον βλέπει ποτέ κανείς ξανά, με κάποιες πληροφορίες να αναφέρουν ότι έχει κλειστεί σε βουδιστικό μοναστήρι στο Νεπάλ. Ο πρωθυπουργός εκφράζει την υπερηφάνεια του για τις σημαντικές ελληνικές επιτυχίες, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τονίζει ότι «οι Έλληνες έχουμε την επιτυχία στα γονίδιά μας», και η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται το καθεστώς ευφορίας που επικρατεί στη χώρα για να περάσει μια σειρά από βαριά οικονομικά μέτρα, τα οποία δεν παίρνει κανείς χαμπάρι. Ωστόσο, ο Μάιος είναι μήνας χαράς για την Ελλάδα και για έναν ακόμα λόγο: Οι U2 ανακοινώνουν ότι ενθουσιάστηκαν από την υποδοχή του ελληνικού κοινού στην περσινή τους συναυλία, κι έτσι προγραμματίζουν ακόμα μία συναυλία στην Αθήνα, αυτή τη φορά τον Δεκέμβριο του 2013. Η προπώληση ξεκινάει άμεσα. Τέλος, στον τελικό του Champions League, η Κοπεγχάγη κατακτά το τρόπαιο επικρατώντας με 4-0 της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, χάρη σε τέσσερα τέρματα του παλιού παίκτη του Παναθηναϊκού, Νταμ Εντόι. Ο Σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής αφιερώνει το μεγάλο του επίτευγμα στην παλιά του ομάδα, αναγνωρίζοντας πως, αν δεν τον είχαν διώξει εγκαίρως πριν από μερικά χρόνια, μπορεί τώρα να αγωνιζόταν στον Α.Ο. Γρεβενών.

ΙΟΥΝΙΟΣ

Στις αρχές του μήνα λαμβάνουν χώρα τα πιο μαζικά συλλαλητήρια στην σύγχρονη ελληνική ιστορία, ενάντια στα νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια ενός από αυτά, ο Θεόδωρος Πάγκαλος διασχίζει αμέριμνος την Πανεπιστημίου και δέχεται σφοδρή επίθεση από δεκάδες διαδηλωτές. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν παθαίνει ούτε γρατζουνιά, ενώ 42 από τους διαδηλωτές μεταφέρονται στο νοσοκομείο με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Δεκάδες κουκουλοφόροι φωνάζουν με πάθος «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή», αλλά επειδή δεν μπορούν να πλησιάσουν στη Βουλή βάζουν φωτιά σε μαγαζιά και καφετέριες, γιατί κάπου πρέπει να τις πετάξουν αυτές τις μολότωφ. Οι οποίες μολότωφ γίνονται θέμα συζήτησης στα δελτία ειδήσεων, αφού όλοι αναρωτιούνται πού τη βρίσκουν τα σκασμένα τη βενζίνη για να τις φτιάξουν, τώρα που έχει φτάσει στα 3,140 ευρώ το λίτρο. Η απάντηση έρχεται από ένα νέο αναρχικό σύνθημα: «Οι μπάτσοι πουλάνε τη βενζίνη». Τα δακρυγόνα στις πορείες πέφτουν βροχή, όμως όλη η Ελλάδα κλαίει έτσι κι αλλιώς, αφού ολοκληρώνεται επιτέλους η σειρά «Το Νησί», και το τέλος είναι εντελώς αναπάντεχο, αφού είναι ακριβώς ίδιο με αυτό του βιβλίου που έχει διαβάσει κι η κουτσή Μαρία. Μέσα σε αυτό το κλίμα αποφασίζει να επισκεφθεί και πάλι τη χώρα μας η περίφημη «Πάττυ», η οποία στις 5 ώρες που μένει στην Ελλάδα προλαβαίνει να εμφανιστεί στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου, να δώσει συνέντευξη στον Γιάννη Πρετεντέρη και να γυρίσει διαφημιστικό σποτ για γνωστή εταιρεία παιχνιδιών με μακρά παράδοση στις εκνευριστικές διαφημίσεις. Τέλος, η οικονομική ύφεση επηρεάζει σοβαρά και τον αθλητισμό, με πολλούς παίκτες να αναγκάζονται να δουλέψουν το καλοκαίρι αντί να ξεκουραστούν, προκειμένου να συμπληρώσουν το εισόδημά τους. Έτσι, ο Ίσμαελ Μπλάνκο συμμετέχει σε έναν περιοδεύοντα θεατρικό θίασο, παίζοντας τον ρόλο του Ζορό, ο Αλέξης Τζόρβας πιάνει δουλειά σαν ναυαγοσώστης (μπορεί να μην έχει ιδιαίτερο ταλέντο ούτε στη ναυαγοσωστική, αλλά η παραλία όπου δουλεύει κάνει χρυσές δουλειές χάρη στις πολυάριθμες θαυμάστριές του), ενώ αρκετοί μπασκετμπολίστες προσλαμβάνονται σαν υπάλληλοι σε σούπερ μάρκετ, αφού είναι οι μόνοι που φτάνουν τα προϊόντα στα πάνω-πάνω ράφια.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Το καλοκαίρι έρχεται και επισήμως στη χώρα με την ένταξη του «Ρετιρέ» στο καθημερινό πρόγραμμα του Mega, ενώ προς τιμήν του μακαρίτη Γιάννη Δαλιανίδη, αμέσως μετά το Ρετιρέ προβάλλεται και το αδικημένο μικρό αδελφάκι του, οι «Μικρομεσαίοι». Τα άλλα κανάλια απαντούν με ταινίες όπως το «Βασικά Καλησπέρα σας», το «Καμικάζι Αγάπη μου» και το «Έλα να Αγαπηθούμε Ντάρλινγκ», και γενικά ο Ιούλιος του 2011 είναι ο πιο καλτ μήνας στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Βλέποντας ότι ανοίγει σιγά-σιγά ο καιρός, οι Έλληνες πολιτικοί ξεκινούν κι αυτοί για τα μπάνια τους στις παραλίες, όμως αντιμετωπίζουν την οργή των απλών ανθρώπων, οι οποίοι τους διώχνουν κακήν-κακώς από τις παραλίες όπου τους πετυχαίνουν, πετώντας τους άμμο, βότσαλα, ψάθες, ομπρέλες και φρεντοτσίνους. Τρομοκρατημένοι, οι πολιτικοί αναγκάζονται να καταφεύγουν σε πριβέ πισίνες ξενοδοχείων για να δροσίζονται λίγο, με τα έξοδα φυσικά να καλύπτονται από το Δημόσιο. Στο μεταξύ, μία είδηση από το καλλιτεχνικό δελτίο συγκλονίζει την παγκόσμια κοινή γνώμη: Ο Τζορτζ Κλούνι βάφει τα μαλλιά του μαύρα, και μαζί του τα βάφουν μαύρα οι χιλιάδες θαυμάστριές του ανά τον κόσμο, αφού χωρίς τους γκρίζους κροτάφους του μοιάζει σαν τον Νταλάρα όταν τραγουδούσε το «Μη Μιλάς, μη Γελάς, Κινδυνεύει η Ελλάς». Τα πυρά των θαυμαστριών του πέφτουν στην αγαπημένη του, Ελιζαμπέτα Κανάλις – «αυτή θα σε βάλει μέχρι και μουστάκι να φυτρώσεις», αναφέρουν χαρακτηριστικά πολλά γράμματα εξοργισμένων θαυμαστριών του. Τελικά, κατόπιν της πίεσης του κόσμου, ο Κλούνι ξαναβάφει τα μαλλιά του λευκά και ξαναβάζει τις καρδιές των θαυμαστριών τους στη θέση τους. Στα ποδοσφαιρικά, ο Ολυμπιακός κάνει το «μπαμ» φέρνοντας στην ομάδα ένα πραγματικά μεγάλο όνομα, τον Ινδονήσιο Γκαλαμαχεντίν Σουκαρναλαμπαταρνικαρέσα, ενώ ο Παναθηναϊκός αποκτά τον Ροναλντίνιο από τη Μίλαν, μετά από το παράπονο που εξέφρασε ο Σίντνεϊ Γκοβού ότι «όλο μόνος μου πηγαίνω στα μπουζούκια, θέλω παρέα». Στον ΠΑΟΚ, οι οπαδοί εξεγείρονται σε βάρος της διοίκησης της ομάδας, που αντί για τον Κριστιάνο Ρονάλντο φέρνει τον παλιό Βραζιλιάνο επιθετικό Ρονάλντο, που ζυγίζει πλέον 140 κιλά και κάνει κοντρόλ μόνο με την κοιλιά. Οι Άραβες ιδιοκτήτες καθησυχάζουν τους οπαδούς, τονίζοντας ότι αποκλείεται να είναι χειρότερος από τον Σαλπιγγίδη. Και το επεισόδιο τελειώνει εκεί.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Παραδοσιακά, ο Αύγουστος είναι ο μήνας κατά τον οποίο δεν υπάρχουν ειδήσεις, αφού όλοι πηγαίνουν διακοπές και το μόνο που βρίσκουν να πουν στα δελτία ειδήσεων είναι το πού έκανε το μπάνιο του ο Χ διάσημος και το πόσοι σκοτώθηκαν σήμερα σε τροχαία. Ωστόσο, τα τροχαία δυστυχήματα μειώνονται αισθητά, χάρη σε μία απίστευτα επιτυχημένη διαφημιστική καμπάνια του Υπουργείου Μεταφορών, στην οποία ένας περίεργος τυπάκος κάθεται στο τιμόνι, βάζει τη ζώνη του και λέει: «Τροχαίο; Δε νομίζω!». Οι βουλευτές μας, αφού έχουν «χώσει» στο αυγουστιάτικο τμήμα της Βουλής τους 100 λιγότερο αναγνωρίσιμους συναδέλφους τους, εκμεταλλεύονται την αυγουστιάτικη ρούχλα για να κάνουν ταξίδια στο εξωτερικό και να εντοπίσουν την καλύτερη δυνατή χώρα για να μεταναστεύσουν όταν ο κόσμος εξεγερθεί και τους κυνηγήσει για να τους κρεμάσει στο Σύνταγμα. Νέες ζυμώσεις γίνονται στην εφημερίδα «Το Βήμα», αφού οι οικονομικές δυσκολίες συνεχίζονται, κι έτσι η διοίκηση της εφημερίδας αποφασίζει να την κάνει τριμηνιαία για να μειώσει τις ζημιές. Όλοι οι εργαζόμενοι απολύονται, και στη θέση τους προσλαμβάνονται εκπαιδευμένες μαϊμούδες, που αμείβονται πιο φτηνά και δεν χρειάζονται ασφάλιση. Οι μόνοι που εργάζονται πυρετωδώς τον Αύγουστο είναι οι αθλητικοί ρεπόρτερ, που διαδίδουν ότι έρχονται στην Ελλάδα ο Μέσι και ο Ιμπραΐμοβιτς (δυστυχώς, μόνο για διακοπές), και οι μάνατζερ των ποδοσφαιριστών, που προσπαθούν να βγάλουν καλά λεφτά από τυχόν μεταγραφή τους. Ο Ραφίκ Τζιμπούρ αποτελεί παρελθόν για την ΑΕΚ, όταν κολλάει τζιμπούρια όλους τους συμπαίκτες του, και στη θέση του έρχεται ο Ντέμης Νικολαΐδης, που αποφασίζει να επιστρέψει στην ενεργό δράση για χάρη της ομάδας της καρδιάς του. Μιμούμενος το παράδειγμά του, ο Κριστόφ Βαζέχα επιστρέφει στον Παναθηναϊκό και δημιουργεί ένα «φονικό» επιθετικό δίδυμο μαζί με τον Τζιμπρίλ Σισέ, ενώ το ίδιο πράττει και ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς στον Ολυμπιακό. Στον Άρη, ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ φέρνει στην ομάδα έναν Ισπανό, έναν Κολομβιανό, έναν Πορτογάλο, έναν Αργεντίνο, έναν Βραζιλιάνο κι έναν Πόντιο, κι όλοι μαζί πέφτουν από αεροπλάνο σε ένα χωριό των Ζουλού και γίνονται ανέκδοτο. Ο νεοφώτιστος Παναιτωλικός κλέβει τα φώτα της δημοσιότητας, όμως, όταν προσλαμβάνει στη θέση του προπονητή τον Ντιέγκο Μαραντόνα, ο οποίος φέρνει μαζι του τον γαμπρό του, Σέρχιο Αγκουέρο, καθώς και τη μισή Εθνική Αργεντινής.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Επιστρέφοντας από τις διακοπές τους, οι Έλληνες αιφνιδιάζονται από τον ξαφνικό ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Ο Γιώργος Παπανδρέου τοποθετεί τον Ντομινίκ Στρος-Καν στο Υπουργείο Οικονομικών και δίνει δυσμενή μετάθεση στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, στο νεοσύστατο Υπουργείο Υγείας, Ποδηλασίας και Γυμναστικής, ενώ η Όλγα Τρέμη και ο Γιάννης Πρετεντέρης αφήνουν τα πόστα τους στο Mega, προκειμένου να αναλάβουν τις θέσεις τους ως Υπουργός και Υφυπουργός αντίστοιχα, στο νέο Υπουργείο Προπαγάνδας. Την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου του Mega αναλαμβάνει ο Μανώλης Καψής, που όμως υποβιβάζεται και πάλι σε απλό πανελίστα επειδή δεν μπορεί να συνηθίσει το auto-cue. Στο μεταξύ, η εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη ξεκινάει στον Alpha και η παρουσιάστρια εμφανίζεται περίλυπη στην πρεμιέρα της εκπομπής και ανακοινώνει στο κοινό ότι ο Ματέο την παράτησε στον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης, με τρία παιδιά στην κοιλιά. Η τηλεθέαση αγγίζει το 99% – ακόμα και τα άλλα κανάλια κάνουν ζωντανή σύνδεση με τον Alpha για να δείξουν το έκτακτο γεγονός, εκτός από την ΕΡΤ1, που συνεχίζει το κανονικό της πρόγραμμα για τις αναπαραγωγικές συνήθειες των νούφαρων της Ερυθράς Θάλασσας. Πριν απ’όλα αυτά, όμως, έχει προηγηθεί άλλη μία «βόμβα» στην εγχώρια showbiz, όταν αποκαλύπτεται ότι η Sirina Productions δίνει «γη και ύδωρ» στην Ευγενία Μανωλίδου για να γυρίσει μία ταινία με αυτήν πρωταγωνίστρια. Ωστόσο, ο Άδωνις Γεωργιάδης διαμηνύει ότι δέχεται την πρόταση, μόνο αν είναι ο ίδιος παρτενέρ της. Κατόπιν ωρίμου σκέψεως, οι υπεύθυνοι της εταιρείας αποφασίζουν ότι το όλο αποτέλεσμα όχι μόνο δε θα ήταν αισθησιακό, αλλά θα ήταν και αντιαισθητικό, κι έτσι αποσύρουν την πρότασή τους. Στα αθλητικά, διεξάγεται στη Λιθουανία το Ευρωμπάσκετ 2011, με την Εθνική μας ομάδα να ταξιδεύει χωρίς 9 βασικούς της παίκτες, που προτίμησαν να ξεκουραστούν, και να τερματίζει τελευταία στον όμιλό της, μετά από ταπεινωτική ήττα από την Μεγάλη Βρετανία.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Παραδοσιακά, όπως και κάθε Οκτώβριο, ξεκινούν τα σίριαλ στην τηλεόραση. Ο ΑΝΤ1 επιμένει τούρκικα, με την υπερπαραγωγή «Σουτζούκ Λουκούμ», που τίθεται αντιμέτωπη με τα «Μυστικά της Εδέμ», τα οποία οι σεναριογράφοι συμφωνούν να τα κρατήσουν στον αέρα τουλάχιστον για 15 χρόνια ακόμα, και να τα κάνουν την ελληνική «Τόλμη και Γοητεία». Το Star, με μια κίνηση-ματ, κερδίζει το ανδρικό κοινό, προβάλλοντας κάθε βράδυ μετά τα μεσάνυχτα το αργεντίνικο σίριαλ «Πάττυ με ούζα», ενώ στον Alpha κυριαρχούν τα ριάλιτι, με καινούργιες προσθήκες τα «Next Top Stripper» και «Ένας Γαμιάς για την γεροντοκόρη μου». Στο μεταξύ, η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ευγενικά την Εκκλησία να συνεισφέρει κι αυτή το κατιτίς της για να βγει η χώρα από την κρίση, όμως ο Αρχιεπίσκοπος του απαντάει ότι, αν γίνει κάτι τέτοιο, ο Άνθιμος θα φλιπάρει τελείως και θα αρχίσει το αντάρτικο, και δεν είμαστε για τέτοια τώρα. Έτσι, η κυβέρνηση αποφασίζει να μη φορολογήσει την Εκκλησία, και να κάνει περικοπές στις συντάξεις των χαμηλοσυνταξιούχων για να βγουν τα έξοδα. Τον ίδιο μήνα βγαίνει στην αγορά το νέο γκάτζετ της Apple, ονόματι iFad, που ουσιαστικά είναι ακριβώς το ίδιο με το iPad, μόνο που η οθόνη του είναι μία ίντσα πιο πλατιά, και βγαίνει σε περισσότερα χρώματα. Οι Έλληνες καταναλωτές σπεύδουν να αγοράσουν το νέο γκάτζετ, αποδεικνύοντας ότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Παραδόξως, κανείς δε σκέφτεται να επιβάλει «φόρο iPhone, iPad και iFad», που θα απέφερε πολλά έσοδα για το Δημόσιο. Στα αθλητικά, αίσθηση προκαλεί η επιστροφή του Ντούσαν Μπάγεβιτς στον πάγκο της ΑΕΚ. Στο ντεμπούτο του στο ΟΑΚΑ, 50.000 οπαδοί της ΑΕΚ αμολάνε στον αγωνιστικό χώρο ισάριθμα βατράχια, με αποτέλεσμα να διακοπεί ο αγώνας, να μηδενιστεί η ΑΕΚ και να τιμωρηθεί η ομάδα με βαρύ πρόστιμο. Ωστόσο, η θητεία του Μπάγεβιτς στην Ένωση δεν κρατάει για πολύ, αφού ο Πρίγκηπας του Νερέτβα έρχεται στα χέρια με τον Ντέμη Νικολαΐδη, οι οπαδοί της ομάδας δεν ξέρουν ποιον από τους δύο να υποστηρίξουν, αφού τους μισούν και τους δύο εξίσου, και τελικά η διοίκηση δείχνει και στους δύο την πόρτα της εξόδου.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Το μεγάλο γεγονός του μήνα είναι, αναμφίβολα, η επίσημη επίσκεψη της Άνγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα. Η Γερμανίδα καγκελάριος συναντάται με τον Γιώργο Παπανδρέου και, έχοντας σχηματίσει τέτοια εντύπωση για τους Έλληνες, του προσφέρει μία ολόκληρη σειρά από χρωματιστές χάντρες και καθρεφτάκια για να αγοράσει την Ακρόπολη και να την μεταφέρει στο Βερολίνο, να κάνει παρέα στην Πύλη του Βρανδεμβούργου. Παραδόξως, ο Έλληνας πρωθυπουργός λέει «ΟΧΙ», και η 5η Νοεμβρίου κηρύσσεται εθνική εορτή – κρίμα είναι ολόκληρος Νοέμβριος να μην έχει μια αργία. Στο μεταξύ, τα πράγματα στο «Βήμα» πάνε από το κακό στο χειρότερο. Η διοίκηση της εφημερίδας αποφασίζει να βγάζει ένα φύλλο τον χρόνο και απολύει και τις μαϊμούδες, αφού ένα φύλλο το χρόνο μπορεί να το γράψει και μόνος του ο Ψυχάρης. Ένας σεισμός 5,3 ρίχτερ συγκλονίζει την Αθήνα, ευτυχώς χωρίς θύματα, με το επίκεντρο να εντοπίζεται στον τάφο του Χρήστου Λαμπράκη. Όμως, ο πραγματικός «σεισμός» έρχεται λίγες μέρες αργότερα, όταν το διοικητικό συμβούλιο του Παναθηναϊκού, μετά από κάποια ατυχή αποτελέσματα, αναθέτει την προεδρία της ομάδας στον Τσακ Νόρις. Ο σκληροτράχηλος Αμερικανός σταρ αναλαμβάνει την προεδρία, υποσχόμενος να οδηγήσει την ομάδα και πάλι στον δρόμο των επιτυχιών, έστω κι αν πρέπει γι’αυτό να σκοτώσει όλους τους παίκτες των αντιπάλων με τα ίδια του τα χέρια, καθώς τον πυροβολούν οπαδοί απ’όλες τις εξέδρες με καλάσνικοφ και uzi. Ωστόσο, παραιτείται μία εβδομάδα αργότερα, μετά από μία ταπεινωτική ήττα από τον Πανσερραϊκό, αποδεικνύοντας ότι τελικά ο Τσακ Νόρις ΔΕΝ μπορεί να κάνει τα πάντα. Τέλος, ο Γιώργος Αυτιάς, σε μια προσπάθεια να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής του πέρα από τις ηλικίες 75+, γράφει ένα παιδικό βιβλίο, με τίτλο «Ο Γιωργάκης στη χώρα του Ασφαλιστικού», όπου εξηγεί στα παιδιά πόσα ένσημα θα χρειαστούν για να βγουν στη σύνταξη όταν έρθει η ώρα, σε καμιά 70αριά χρόνια. Το βιβλίο το αγοράζουν μόνο παππούδες και γιαγιάδες για τα εγγόνια τους, που τους το φέρνουν στο κεφάλι, κι έτσι το εγχείρημα αποτυγχάνει.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας των αντιφάσεων. Οι Έλληνες ετοιμάζονται να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα, όμως σχεδόν όλοι οι επαγγελματικοί κλάδοι κατεβαίνουν σε απεργία, μετά την ανακοίνωση νέων, χριστουγεννιάτικων οικονομικών μέτρων από την κυβέρνηση. Κανείς δεν μπορεί να στολίσει το σπίτι του, αφού απεργούν τα μαγαζιά με εποχιακά είδη. Κανείς δεν μπορεί να αγοράσει έλατο, γιατί απεργούν οι πλανόδιοι που πουλάνε έλατα. Κανείς δεν μπορεί να ακούσει το Last Christmas, γιατί απεργούν οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Την κατάσταση σώζει ο Ηλίας Ψινάκης, που ορίζεται υπεύθυνος τον στολισμό του Δήμου Αθηναίων. Οι δρόμοι της Αθήνας γεμίζουν φωτεινούς φαλλούς, αγιοβασίληδες-επιδειξίες, ενώ από τα μεγάφωνα ακούγεται σε λούπα το «Merry Fuckin’ Christmas». Τα Χριστούγεννα γιορτάζονται κανονικά, χάρη στον Ηλία Ψινάκη, που αποφασίζει στις επόμενες εθνικές εκλογές να κατέβει με το δικό του κόμμα, που θα λέγεται Θ.Ε.Α. (δεν έχει βρει ακόμα τι σημαίνουν τα αρχικά, αλλά ξέρει ότι αυτά θα είναι τα αρχικά). Την παραμονή των Χριστουγέννων και ανήμερα, η κρατική τηλεόραση μεταδίδει κατά λάθος το περσινό «Στην Υγειά Μας». Κανείς δεν καταλαβαίνει τη διαφορά. Στο ποδόσφαιρο, πρωταθλητής χειμώνα αναδεικνύεται ο Παναιτωλικός, με 8 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο ΠΑΣ Γιάννενα, 18 από τον Ολυμπιακό, 20 από την ΑΕΚ και 23 από τον Παναθηναϊκό. Στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όλες οι ελληνικές ομάδες αποκλείονται νωρίς, αν και προκαλεί αίσθηση ο θρίαμβος του Ολυμπιακού σε βάρος της αδιάφορης Ρεάλ Μαδρίτης με 6-0 μέσα στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, με τον Νίκο Αλέφαντο να δηλώνει μετά το τέλος του αγώνα: «Ποιος Μουρίνιο, μωρέ, άντε με τον ντιντή, να πούμε, που μου φοράει τα αρμάνια και τα γκούτσια και νομίζει ότι ξέρει μπαλίτσα…Μάθε μπαλίτσα από τον άρχοντα, αγόρι μου!».

Κι έτσι, ακόμα μια χρονιά φτάνει στο τέλος της – με λίγη τύχη, η τελευταία ολοκληρωμένη χρονιά πριν το τέλος του κόσμου, που λένε ότι θα έρθει το 2012. Άντε ρε, και του χρόνου!


Αγαπητό ημερολόγιο,

οι κοινοί θνητοί τα Χριστούγεννα επιδίδονται σε κοινές ασχολίες: Φαγητό μέχρι σκασμού, νυχτερινά ξεπορτίσματα σε μπουζούκια και μπαράκια, εορταστικά προγράμματα στην τηλεόραση, κανένα εορταστικό χαρτάκι, τέτοια πράγματα. Εγώ, πάλι, επιδίδομαι σε αυτές τις ασχολίες, και σε μία ακόμα: Τις φωτογραφίες στους δρόμους της Αθήνας.

Σήμερα το μενού είχε (πάλι) Χαλάνδρι. Ήταν μία έκτακτη βόλτα, που προέκυψε από την ξαφνική ανάγκη να γεμίσω με κάποια δραστηριότητα τρεις κενές ώρες, οπότε σκέφτηκα να μην πάω και πολύ μακριά και δε με βρίσκουν ούτε τα GPS (καθώς έχω κι αυτό το εξαιρετικό ταλέντο στο να χάνομαι οπουδήποτε).

Σήμερα ανακάλυψα δύο πράγματα: Πρώτον, ότι όσα περισσότερα συνθήματα βγάζω σε διαφορετικές περιοχές, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να αρχίσω να βρίσκω «διπλά» συνθήματα (όπως λέγαμε παλιά, που μαζεύαμε αυτοκολλητάκια Καρουζέλ και Panini), και άρα οι βόλτες μου να μην είναι εξίσου παραγωγικές. Κάτι που δε συνέβη σήμερα, ευτυχώς, αφού έβγαλα 25 φωτογραφίες. Και δεύτερον, ότι πρέπει μερικές φορές να ξαναπερνάω από μέρη που έχω φωτογραφίσει στο παρελθόν, για να δω αν υπάρχουν ακόμα και αν έχει προστεθεί κάτι καινούργιο σε αυτά. Θα καταλάβεις στη συνέχεια τι εννοώ.

Πάμε, λοιπόν, να σου δείξω τι μου έφερε σήμερα ο Άγιος Βασίλης, εκτός από κάλους στα πόδια:

Αυτό είναι στον Χολαργό - από κάπου έπρεπε να ξεκινήσω για να φτάσω στο Χαλάνδρι. Κλωτσιά να'ναι, και ό,τι χρώμα θέλει ας είναι.

Είναι αεροπλάνο; Είναι πουλί; Όχι, αλλά του αρέσουν τα πουλιά. (politically incorrect ήταν αυτό, το ξέρω, αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ)

Αυτό πρέπει να είναι το πιο κοιμήσικο ποντίκι που έχω δει ποτέ, ζωντανό ή ζωγραφισμένο.

Μάλλον ό,τι καλύτερο έβγαλα σήμερα. Κάποιος έπρεπε να του το πει, όντως.

Δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται για άνδρα ή γυναίκα (αν και νομίζω ότι έχει μουστάκι), αλλά η τεχνοτροπία θυμίζει Πικάσο, Βαν Γκογκ και Μονέ.

Η πινακίδα που ζει διπλή ζωή: Από τη μία "απαγορεύεται", από την άλλη "χαμογέλα".

Ποιος είπε ότι δεν κυκλοφορούν ελέφαντες στην Αθήνα;

Τι στοίχημα πας ότι ο περι ου ο λόγος είναι καθηγητής;

Το μέλλον είναι τώρα. Και δεν είναι και πολύ καλό.

Ναι, το ξέρω ότι το έχω βγάλει άλλες δύο φορές αυτό. Αλλά η συγκεκριμένη βερσιόν μου άρεσε.

Μετά το "Vote for Nobody, because Nobody cares", το δεύτερο αγαπημένο μου αντι-εκλογικό σύνθημα.

Εμείς, πάντως, τα Χριστούγεννα χθες τα γιορτάσαμε κανονικά. Μήπως εννοεί τα Χριστούγεννα του 2011;

Δεν μπορείς να πεις, έχει έναν πολύ σοβαρό λόγο να χαμογελάει.

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, αλλά τέτοια διαμαντάκια στους τοίχους λάμπουν από μακριά.

...ή αλλιώς, "αναρχία για αρχάριους".

...ΑΝ καταφέρεις να βρεις δουλειά, εννοείται.

"Βικτωριανοί"; Εννοεί αυτούς που μένουν στην πλατεία Βικτωρίας;

Είχε και άλλα δύο δέντρα παραδίπλα με κάτι τέτοια γλυκανάλατα γραμμένα πάνω τους, αλλά τα είχαν σβήσει με γκραφίτι. (καλά κάνανε)

Αν μπορούν να εξοστρακιστούν οι σφαίρες, τότε μπορούν και οι πέτρες.

Αυτός που έγραψε για τη Marfin, μου θυμίζει εκείνα τα παιδάκια στο σχολείο που λέγανε "ωωωωωωωωωωωω, τι σου'πεεεεεεεεεεεε".

Αυτό το στένσιλ το είχα βγάλει πριν από πολύ καιρό, και σήμερα που επέστρεψα κάποιος είχε δώσει αυτήν την απάντηση. Νοσταλγός της χούντας; 15χρονο που δεν έχει ζήσει χούντα; Ποιος ξέρει.

Δεν έχει κι άδικο. Ξέρεις πόσοι ωραίοι τοίχοι χαραμίζονται με παπαριές όπως "γαύροι μουνιά" και "μόνο εμείς εδώ";

Εγώ μπορώ να είμαι η Ελβετία;

Τώρα που δε φοβόμαστε πια τον πόλεμο, ας ασχοληθούμε με τον καταναλωτισμό.

Τέλος βόλτας, επιστροφή στον Χολαργό, και μία χρήσιμη υπενθύμιση σε αυτούς που νομίζουν ότι το ένα ευρώ έχει την αξία του παλιού κατοστάρικου.

Πριν σε καληνυχτίσω, θέλω να σου δείξω κάτι ακόμα. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μισούν αυτό που όλοι οι άλλοι αγαπούν. Κάποιοι αντιδραστικοί που θέλουν να πηγαίνουν κόντρα σε όλους. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, απλά αντιδραστικοί. Και μερικές φορές έχουν και μια νοσηρή φαντασία. Προφανώς, κάποιος από αυτούς σκέφτηκε να βγάλει στην αγορά αυτό:

Ναι, καλά κατάλαβες. Είναι ένα κωλόχαρτο με αγιοβασίληδες πάνω. Κάποιος θα απολαμβάνει ιδιαίτερα το θέαμα των σκατών πάνω στους χαρωπούς αγιοβασίληδες.  Σε λίγο θα βγάλουν και ταμπόν με το σχήμα του Άη Βασίλη. Και σερβιέτες. Και πάνες. Αν ήμουν ο Άγιος Βασίλης, θα κατέβαινα σε στάση εργασίας φέτος, απαιτώντας να αποσυρθούν από την αγορά τα κωλόχαρτα.

Καληνύχτα και μη χειρότερα.


Αγαπητό ημερολόγιο,

πρώτα απ’όλα, να ευχηθώ χρόνια πολλά, καλές γιορτές, καλά Χριστούγεννα, ό,τι επιθυμείς, με υγεία και ευτυχία. Και τώρα, θα ευχηθώ ακριβώς τα ίδια, αφαιρώντας τα κλισέ: —

Ξέρεις, τα Χριστούγεννα υπό κανονικές συνθήκες δεν θα μου άρεσαν καθόλου σαν γιορτή. Και γιατί, δηλαδή, να με ενδιαφέρει μία χριστιανική γιορτή, από τη στιγμή που δεν ασπάζομαι πια τον Χριστιανισμό – ούτε καν την ονομαστική μου εορτή δε γιορτάζω πια, και απλά δέχομαι τις παραδοσιακές ευχές για το όνομά μου, επειδή δεν θέλω να προσβάλλω αυτούς που με θυμούνται. Όμως, τα Χριστούγεννα είναι αλλιώς, και θα σου εξηγήσω γιατί.

Σκέψου, ας πούμε, το Πάσχα. Την εβδομάδα πριν από το Πάσχα, θρηνούν για τα πάθη του Χριστού, νηστεύουν τη Μεγάλη Παρασκευή επειδή είναι η σταύρωση, πηγαίνουν στην εκκλησία το Σάββατο πριν τα μεσάνυχτα, που είναι η ανάστασή του, και μετά λένε «Χριστός Ανέστη», γιορτάζοντας το γεγονός. Με άλλα λόγια, για τουλάχιστον μία εβδομάδα, η ζωή περιστρέφεται γύρω από τον Χριστό, τα πάθη και την ανάστασή του.

Πάμε, τώρα, στα Χριστούγεννα. Καθ’όλη τη διάρκεια των Χριστουγέννων, το θρησκευτικό στοιχείο είναι ουσιαστικά απόν. Ο εορτασμός των Χριστουγέννων δεν περιστρέφεται γύρω από τη γέννηση του Χριστού, όπως συμβαίνει το Πάσχα. Αντίθετα, θα τολμούσα να πω ότι όλοι μας ψιλοχεσμένη την έχουμε τη γέννηση. Κανείς δεν ασχολείται με αυτήν, εκτός ίσως από κανά-δυο χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Η χαρά και το οικογενειακό κλίμα που επικρατεί τη μέρα των Χριστουγέννων και γενικότερα την περίοδο πριν και μετά από τα Χριστούγεννα έχουν να κάνουν με την αγάπη γενικά, και όχι με την αγάπη προς τον Θεό ή τον Χριστό. Έτσι, τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή που ξεφεύγει από τον χριστιανικό «ζυγό». Και άρα νιώθουμε άνετα όταν τη γιορτάζουμε κι εμείς οι άθεοι.

Προς επίρρωσιν της θέσης μου περί της ανωτερότητας των Χριστουγέννων εις βάρος του Πάσχα(τος), σου έχω ετοιμάσει και μία λίστα με 7 σχετικά επιχειρήματα:

1. Τις μέρες πριν τα Χριστούγεννα επικρατεί το χριστουγεννιάτικο πνεύμα και είμαστε μέσα στην καλή χαρά, ενώ τις μέρες πριν το Πάσχα επικρατεί η Μεγάλη Εβδομάδα και είμαστε μέσα στην κακή καντήφλα.

2. Μπορεί η τηλεόραση να μη δίνει και ρέστα τα Χριστούγεννα με τα προγράμματά της, αλλά πρέπει να παραδεχτείς ότι τουλάχιστον ΔΕΝ βλέπουμε ούτε μία φορά το «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ».

3. Τα Χριστούγεννα παίρνουμε δώρα, ενώ το Πάσχα ποτέ.

4. Δε χρειάζεται να πας στην εκκλησία την ώρα που μπαίνουν τα Χριστούγεννα.

5. Μπορεί να σου σπάει τα νεύρα η συνεχής επανάληψη του Last Christmas, αλλά χίλιες φορές Wham! παρά Πέτρο Γαϊτάνο.

6. Όπως και να το κάνουμε, ο Άγιος Βασίλης είναι καλύτερη μασκώτ από τα κοτοπουλάκια.

7. Κανένας δε θα σε στραβοκοιτάξει αν την Παρασκευή πριν τα Χριστούγεννα φας σουβλάκια.

Και αφού τα είπα όλα αυτά, νιώθω την ανάγκη να σου εξομολογηθώ κάτι: Δεν έχω πει ποτέ τα κάλαντα. Βλέπεις, σαν παιδί είχα πάντα τα δώρα που ήθελα, και δεν είχα ανάγκη να βγαίνω στους δρόμους να χτυπάω κουδούνια για να βγάλω κάτι παραπάνω. Ναι, ήμουν ένα κακομαθημένο κωλόπαιδο και, όσο κι αν διασκέδασα με τα δώρα που πήρα σε όλα τα Χριστούγεννα της ζωής μου (όχι και πολύ, μη νομίζεις – έχω ένα παροιμιώδες ταλέντο στο να διαλέγω λάθος δώρα, όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά και για τους άλλους), η τιμωρία μου είναι ότι δεν έχω να θυμάμαι κάποια ιστορία από τα κάλαντα που δεν είπα ποτέ. Βέβαια, έτσι που πάνε τα οικονομικά μου μπορεί να βγω τώρα στα γεράματα και να τα πω, ποτέ δεν ξέρεις.

Τώρα που το σκέφτομαι, δεν υπάρχουν κάποια Χριστούγεννα που πραγματικά να θυμάμαι με νοσταλγία. Γενικά, ποτέ δε με ενδιέφεραν ιδιαίτερα σαν γιορτή τα Χριστούγεννα, και έδινα πάντα περισσότερη βάση στην Πρωτοχρονιά – ξέρεις, όταν φτάσουν τα Χριστούγεννα, δεν έχει αλλάξει τίποτα ιδιαίτερο στη ζωή σου, όμως η Πρωτοχρονιά είναι αλλιώς, γιατί μέσα σε μία μέρα νιώθεις να περνάει ένας ολόκληρος χρόνος. Είναι σαν να γιορτάζεις τα γενέθλια του κόσμου – μεγαλώνει έναν χρόνο σε μια μέρα. Και μπαίνεις στη διαδικασία να κάνεις μια ανασκόπηση του χρονου που πέρασε, να θυμηθείς τα καλά και τα κακά του, να δώσεις υποσχέσεις για τον νέο χρόνο (που κατά 99% θα σπάσεις τις πρώτες δέκα μέρες), και όλα αυτά για τα οποία θα σου μιλήσω πιο αναλυτικά όταν φτάσει η πρωτοχρονιά.

Για την ώρα, έχουμε Χριστούγεννα, και γι’αυτά θα σου πω. Στο σημερινό χριστουγεννιάτικο τραπέζι, λοιπόν, υπήρχε μια παράξενη ατμόσφαιρα. Μία φοβερή αύρα απαισιοδοξίας, που συνυπήρχε παράδοξα με μία διάθεση να περάσουμε καλά. Σαν να το έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Και αυτό που κατάλαβα σήμερα είναι ότι, πάνω απ’όλα, οικογένεια είναι αυτοί οι άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να περάσεις ένα ολόκληρο απόγευμα συζητώντας για δυσάρεστα πράγματα και καταστάσεις, και παρ’όλα αυτά να περάσεις καλά. Και είναι οι άνθρωποι που χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ στις μέρες μας.

Και τώρα θα σε αφήσω για να επιδοθώ σε καθαρά χριστουγεννιάτικες ασχολίες, όπως να ακούσω τα άπαντα των Green Day, να διαβάσω καμιά δεκαριά παλιά τεύχη του MAD, να δω το Black Swan, και τέτοια. Όχι σαν τον αδερφό μου, που χριστουγεννιάτικα θα πάει να δει τον Ρέμο με την Παπαρίζου. Πφφφφφ. Νέα γενιά, τι να ξέρει από Χριστούγεννα;

Καλά Χριστούγεννα, φίλε μου, και να θυμάσαι: Αν οι «τρεις μάγοι» ήταν όντως μάγοι, δε θα χρειαζόντουσαν ένα χαζό αστέρι να τους οδηγήσει στον προορισμό τους.


Αγαπητό ημερολόγιο,

ειλικρινά, κάποιες φορές η ζωή μου είναι τόσο βαρετή που δεν έχω τι να σου πω. Και να σου πω τι; Ότι σήμερα ξύπνησα στις 2 το μεσημέρι επειδή χθες το βράδυ ταξινομούσα τα mp3 μου ανά καλλιτέχνη μέχρι τα ξημερώματα; Ότι κατέκτησα το Champions League για τρίτη σερί χρονιά στο Pro; Ότι προχθές διοργάνωσα τουρνουά στα βελάκια με μόνο συμμετέχοντα τον εαυτό μου; Όχι, δεν υπάρχει τίποτα άξιο αναφοράς. Αντί, λοιπόν, να σε πρήξω με τα βαρετά πεπραγμένα μου των τελευταίων ημερών, αποφάσισα να σου δείξω ένα παλιό κείμενό μου, που το είχα γράψει πριν από τρία χρόνια τέτοιες μέρες, και νομίζω ότι είναι ακόμα επίκαιρο, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι η Ζαχαρούπολη δεν υπάρχει πια. Μόνο αυτό σου έχω για σήμερα. Απόλαυσέ το.

———————————–

Νέα τρομοκρατική επίθεση σημειώθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής στο κέντρο της Αθήνας. Στο στόχαστρο των τρομοκρατών αυτή τη φορά βρέθηκε η Ζαχαρούπολη στο Σύνταγμα, η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς από εμπρηστικούς μηχανισμούς που είχαν τοποθετηθεί στο συντριβάνι της Πλατείας Συντάγματος. Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε και πάλι η οργάνωση “26 Δεκέμβρη”, με προκηρύξεις που βρέθηκαν πεταμένες σε σκουπιδοντενεκέ έξω από τα γραφεία της εταιρείας “Τα μπαλάκια του Άη Βασίλη Ε.Π.Ε.”, η οποία ειδικεύεται στην κατασκευή χριστουγεννιάτικων στολιδιών και χαζοχαρούμενων πλαστικών αγιοβασίληδων. Πρόκειται για την τέταρτη κατά σειρά επίθεση της νεοσύστατης οργάνωσης, μετά την καταστροφή δύο καταστημάτων εποχιακών ειδών και τη δολοφονία ενός άνδρα που, ντυμένος Άγιος Βασίλης, προσκαλούσε τα παιδάκια να βγάλουν φωτογραφίες πάνω σε πόνυ. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τόνισε ότι *ΚΛΙΚ*

Φαινόταν από νωρίς ότι αυτά τα Χριστούγεννα θα ήταν πιο επεισοδιακά από ποτέ. Όλα ξεκίνησαν στις 20 Νοεμβρίου, όταν άρχισαν σιγά-σιγά να ξεμυτίζουν οι πρώτες χριστουγεννιάτικες βιτρίνες. Τότε έγινε η πρώτη επίθεση, στο κατάστημα εποχιακών ειδών του κ. Χρήστου Στολίδη, στην Καλλιθέα. Κανείς δεν φαντάστηκε ότι επρόκειτο για τρομοκρατική επίθεση – ποιος μπορεί να μισεί τα Χριστούγεννα; Όλοι πίστεψαν ότι ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, καθώς ο αδελφός του κ. Στολίδη, Μπάμπης, χρωστούσε μερικά εκατομμύρια ευρώ σε νονούς της νύχτας και κουμπάρους της μέρας. Κι έτσι αυτό το συμβάν αρχικά πέρασε στα ψιλά.

Όμως, στις 25 Νοεμβρίου ήρθε το δεύτερο χτύπημα: Νέα επίθεση, αυτή τη φορά στο κατάστημα του κ. Στέφανου Αετονύχη στο Γαλάτσι, επίσης με εποχιακά είδη. Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Ο κ. Αετονύχης ήταν μοναχοπαίδι, επομένως αποκλείστηκε αμέσως η πιθανότητα του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Επιπλέον, η μέθοδος των δραστών ήταν ακριβώς η ίδια: γκαζάκια τοποθετημένα έξω από το κατάστημα και μετά άγριος βομβαρδισμός με μολότοφ ώστε να καούν τα πάντα. Και στο τέλος ήρθε και η έμπρακτη απόδειξη. Σε κάδο σκουπιδιών έξω από το κατάστημα του Μουστάκα στα Βριλήσσια βρέθηκε μια σακούλα γεμάτη προκηρύξεις μιας άγνωστης ως τότε τρομοκρατικής ομάδας. Ήταν η πρώτη δημόσια εμφάνιση της “26 Δεκέμβρη”. Οι προκηρύξεις έγραφαν:

Κουφάλες καπιτάλες, έρχονται κρεμάλες!

Φέτος για δώρο Χριστουγέννων θα πάρετε όλοι τα τρία του Άη Βασίλη. Η επαναστατική οργάνωση “26 Δεκέμβρη” είναι εδώ για να σταματήσει τον εορτασμό της πιο ηλίθιας γιορτής του δυτικού κόσμου, των Χριστουγέννων. Και δεν θα σταματήσουμε πουθενά μέχρι να το πετύχουμε.
Φτάνει πια με τα Χριστούγεννα. Φτάνει πια με τους φουσκωτούς αγιοβασίληδες, τους πλαστικούς αγιοβασίληδες, τους ηλεκτρονικούς αγιοβασίληδες, τους ξύλινους αγιοβασίληδες, τους σοκολατένιους αγιοβασίληδες! Φτάνει με την καταστροφή των δασών για την πώληση χριστουγεννιάτικων δέντρων! Φτάνει με την αισχροκέρδεια των καταχθόνιων καπιταλιστών που εκμεταλλεύονται την αφέλεια των καταναλωτών και τους πουλούν άχρηστα προϊόντα σε ασύλληπτες τιμές! Φτάνει με το Last Christmas! Φτάνει με τις στολισμένες βιτρίνες! Φτάνει με το ξενόφερτο έθιμο της γαλοπούλας! Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες, χριστουγεννοκάπηλα ανθρωπάρια.
Οι πρώτες μας επιθέσεις σε Καλλιθέα και Γαλάτσι ήταν μόνο η αρχή. Θα ακολουθήσουν πολλές ακόμα, όσες χρειαστούν για να μην ξαναπατήσει κανείς το πόδι του σε αυτά τα ελεεινά μαγαζάκια που πουλάνε χαρά σε επιτηδευμένα μίζερους καταναλωτές.
Βάλτε το καλά στο μυαλό σας: Αυτά τα Χριστούγεννα ΔΕΝ θα γιορτάσει κανείς!

Ε.Ο. 26 Δεκέμβρη

Οι απειλές της οργάνωσης συγκλόνισαν το Πανελλήνιο. Είναι δυνατόν κανείς να μισεί τα Χριστούγεννα; Κάποιοι φοβήθηκαν και σκέφτηκαν ότι ίσως θα ήταν καλύτερο να ξοδέψουν το χριστουγεννιάτικο δώρο τους παραγγέλνοντας πίτσες στο σπίτι, αντί να βγουν στα μαγαζιά να ψωνίσουν δώρα. Όμως οι περισσότεροι αντέδρασαν σαν τυπικοί καταναλωτές: Αγνόησαν τους τρομοκράτες και συνέχισαν τις επιδρομές τους στην Ερμού και στο Κολωνάκι.
Και μάλιστα φάνηκαν να δικαιώνονται, αφού ο Νοέμβριος τελείωσε χωρίς άλλα απρόοπτα. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η απόφαση της Αστυνομίας να φρουρούνται επί 24ώρου βάσεως όλα τα καταστήματα εποχιακών ειδών, ώστε να παρεμποδιστεί το έργο των τρομοκρατών. Μάλιστα, σε πολλά από αυτά υπήρχαν μυστικοί αστυνομικοί, ντυμένοι Αγιοβασίληδες, που συνελάμβαναν επί τόπου οποιονδήποτε δεν χαμογελούσε και δεν σιγοτραγουδούσε χριστουγεννιάτικα κάλαντα.

Και πάνω που όλοι αναρωτιόντουσαν πώς στο διάολο κατάφερε να κάνει κάτι σωστό η Αστυνομία, οι τρομοκράτες ξαναχτύπησαν. 1 Δεκεμβρίου. Αυτή τη φορά οι ζημιές δεν ήταν υλικές. Θύμα τους έπεσε ένας άνδρας ντυμένος Άγιος Βασίλης, που έβγαζε τα παιδάκια φωτογραφίες στο Σύνταγμα. Πυροβολήθηκε από άγνωστο, ο οποίος στεκόταν στο πεζοφάναρο της Πλατείας Συντάγματος απέναντι από τα McDonalds, περιμένοντας να περάσει απέναντι μαζί με δεκάδες άλλους πεζούς. Ακολούθησε πανδαιμόνιο, με αποτέλεσμα ο δράστης να διαφύγει. Το θύμα εξέπνευσε περιμένοντας το ασθενοφόρο, το οποίο άργησε μισή ώρα γιατί είχε κίνηση στη Βασιλίσσης Σοφίας.
Αρχικά η Αστυνομία πίστευε (ή ήθελε να πιστεύει) ότι επρόκειτο για μεμονωμένο περιστατικό και δεν είχε καμία σχέση με την “26 Δεκέμβρη”, όμως αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι ήταν τρομοκρατικό χτύπημα όταν βρέθηκαν σε κάδο σκουπιδιών στο Μενίδι προκηρύξεις με το έμβλημα της οργάνωσης (έναν Άγιο Βασίλη με υψωμένα τα μεσαία δάχτυλα των χεριών του), οι οποίες έγραφαν:

Νομίζατε ότι μας νικήσατε, άθλια στρουμφάκια; Όχι, δεν νικήσατε. Το μόνο που καταφέρατε ήταν να επισπεύσετε την καταστροφή σας. Πιστεύουμε πως πλέον όλοι κατάλαβαν ότι δεν αστειευόμαστε. Θα κάνουμε οτιδήποτε χρειαστεί για να μην στολιστεί ΟΥΤΕ ΕΝΑ χριστουγεννιάτικο δέντρο φέτος.
Βάλτε το καλά στο μυαλό σας: Αυτά τα Χριστούγεννα ΔΕΝ θα γιορτάσει κανείς!

Ε.Ο. 26 Δεκέμβρη

Υ.Γ.: Επειδή είστε και άσχετοι, το όπλο που χρησιμοποιήθηκε ήταν ένα 45άρι Smith & Wesson. Βρείτε μας αν μπορείτε!

Αυτή η πρόκληση δεν θα μπορούσε να περάσει έτσι. Η Αστυνομία εξαπέλυσε πραγματικό ανθρωποκυνηγητό για να βρει τους δράστες. Μετά από δύο μέρες άκαρπων ερευνών, δοκίμασαν και το ανθρωποκρυφτό, καθώς και την ανθρωπομακριά γαϊδούρα, αλλά και πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και, για να καθησυχάσει τους καταναλωτές, υποσχέθηκε φτηνότερα μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Και όντως, η καταναλωτική κίνηση δεν μειώθηκε καθόλου.
Αυτό εξαγρίωσε ακόμα περισσότερο τους τρομοκράτες, που έβαλαν σε εφαρμογή το τελικό τους σχέδιο, που ήταν η ολοκληρωτική καταστροφή του αθηναϊκού συμβόλου των Χριστουγέννων: Της Ζαχαρούπολης.
Η χαρούμενη Ζαχαρούπολη το πρωί της 12ης Δεκεμβρίου είχε μετατραπεί σε Ερειπιούπολη. Τϊποτα δεν είχε μείνει όρθιο. Ακόμα και το καρουζέλ, αν και μακριά από τα άλλα κτίσματα, είχε καεί ολοσχερώς. Οι προκηρύξεις της “26 Δεκέμβρη” εκείνη τη μέρα έγραφαν:

ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Αυτό θέλατε; Ορίστε, το πετύχαμε. Τα πανάκριβα μαγαζάκια της Ζαχαρούπολης ισοπεδώθηκαν. Θα μπορούσαμε να κάνουμε αυτή την επίθεση μέρα μεσημέρι και να σκοτώσουμε τη μισή Αθήνα. Δεν το κάναμε. Αλλά αν χρειαστεί, θα το κάνουμε. Αν δεν συμμορφωθείτε ούτε αυτή τη φορά, δεν θα θρηνήσουμε μόνο ένα θύμα, αλλά θα μιλάμε για αληθινό χριστουγεννιάτικο μακελειό.

Και για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμα: Αυτά τα Χριστούγεννα ΔΕΝ θα γιορτάσει κανείς!

26Δ

Κατόπιν τούτου, οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Η κυβέρνηση αποφάσισε την ακύρωση του εορτασμού των Χριστουγέννων λόγω ανωτέρας βίας. Ποινικοποιήθηκαν τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες, ενώ όσοι είχαν ήδη στολίσει δέντρο ήταν υποχρεωμένοι να το ξεστολίσουν. Άγιοι Βασίληδες κυκλοφορούσαν μόνο στη μαύρη αγορά, αφού ήταν απαγορευμένοι. Τα κανάλια υποχρεώθηκαν να ακυρώσουν τα εορταστικά προγράμματά τους. Τα νυχτερινά κέντρα δεν λειτουργούσαν με “ταμπλ ντοτ”, ενώ απαγορεύτηκε η προσαύξηση χριστουγεννιάτικου δώρου σε ταξιτζήδες, κομμωτήρια και εστιατόρια.

Η “26 Δεκέμβρη” δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά. Ούτε επιθέσεις, ούτε προκηρύξεις, ούτε τίποτα. Κανείς ποτέ δεν έμαθε ποιοι ήταν πίσω από την μυστική αυτή οργάνωση. Φήμες υπήρχαν πολλές. Άλλοι έλεγαν ότι ήταν κυβερνητική προβοκάτσια για να μην χορηγήσει δώρα Χριστουγέννων στους δημοσίους υπαλλήλους. Άλλοι υποστήριζαν ότι πίσω από τις επιθέσεις βρισκόταν το ΠΑΣΟΚ, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι “το πράσινο καίει το πράσινο έλατο των Χριστουγέννων”. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι μπορεί να υπάρχει κάποιος που να μισεί τα Χριστούγεννα.

Πάντως, η “26 Δεκέμβρη” τα είχε καταφέρει: Αυτά τα Χριστούγεννα δεν γιόρτασε κανείς…


Αγιοβασίληδες. Τίποτα.
Μελομακάρονα. Μπα.
Λαμπιόνια. Όχι.
Σήματα καναλιών στολισμένα με γκι. Ούτε καν.
Last Christmas. Πέρασε και δεν άγγιξε.
Ανέξοδες χριστουγεννιάτικες ευχές. Nada.
Ρεπορτάζ δελτίων ειδήσεων για την κίνηση στην αγορά γαλοπούλας. Δεν ασχολήθηκα.
Κάλαντα στους αρχηγούς των κομμάτων. Παραλίγο, αλλά τζίφος.

Τίποτα από όλα αυτά τα κλασικά χριστουγεννιάτικα δεν μπόρεσε να με βάλει στο κλίμα των Χριστουγέννων. Ένιωθα λες και ήταν Σεπτέμβριος ή Οκτώβριος. Τίποτα το ιδιαίτερο.

Και σήμερα είδα για τέταρτη (αν θυμάμαι καλά) φορά το «Love Actually». Και μου ήρθε η επιφοίτηση: Ρε συ, είναι Χριστούγεννα! Όπως στη διαφήμιση της Coca Cola, που ξαφνικά συνειδητοποιούν όλοι ότι «It’s Christmas!» και χτυπιούνται. Έτσι κι εγώ. Του χρόνου θα το έχω υπ’όψιν και θα φροντίσω να δω το «Love Actually» από τον Νοέμβριο, για να μπω εγκαίρως στο κλίμα. Μιλάμε για θαυματουργή ταινία! Αναρωτιέμαι γιατί την είχα βαθμολογήσει μόνο με 8 στο IMDB. Μάλλον θα πάω να το αλλάξω.

Είναι Χριστούγεννα, λοιπόν, τα 26α της ζωής μου. Και τα πέρασα οικογενειακά, με σπιτική γαλοπούλα και χαρτιά «για το καλό» (στα οποία έχασα, και ελπίζω αυτό να σημαίνει κάτι καλό για την αγάπη). Δεν ήταν τα πιο αξιοσημείωτα της ζωής μου. Φέτος δε χρειάστηκε να ντυθώ Άγιος Βασίλης για να κάνω ευτυχισμένο κάποιο κοριτσάκι. Ούτε ήμουν κλεισμένος σε κάποιο στρατόπεδο, παρέα με 30 άλλους φαντάρους. Ούτε παρακολουθούσα την πόλη μου να καίγεται στο όνομα της εκδίκησης. Και βέβαια ούτε περίμενα ανυπόμονα τα δώρα του Άη-Βασίλη κάτω απ’το πλαστικό έλατο. Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό για να χαρακτηρίσει τα φετινά χριστούγεννα είναι αγγλική: Mediocre. Μέτρια.

Θα πρέπει, βέβαια, σε αυτήν τη μετριότητα να γραφτεί με χρυσά γράμματα η περίπτωση εκείνης  της τύπισσας που «επιτέθηκε» στον Πάπα. Όχι τόσο επειδή μου τη δίνουν οι θρησκευτικοί ηγέτες, αλλά επειδή έσπασε τη μονοτονία. Όταν είδα τη σκηνή με τον Πάπα να πέφτει κάτω, γέλασα. Είχα να γελάσω έτσι από εκείνη τη μέρα που ο Τεν Κάτε στραβοκάθησε στην καρέκλα σε μία συνέντευξη Τύπου και σωριάστηκε κάτω. Αλήθεια, γιατί είναι τόσο αστείο να βλέπεις έναν άνθρωπο να πέφτει; Και αν νομίζετε ότι εγώ είμαι περίεργος και δεν είναι αστείο, έχω ισχυρό σύμμαχο τον Μελ Μπρουκς:

«Τραγωδία είναι όταν κόβω το δάχτυλό μου. Κωμωδία είναι όταν πέφτεις σε ένα ανοιχτό φρεάτιο και σκοτώνεσαι»

Τώρα βλέπω την ολονυχτία των «10 Μικρών Μήτσων». Αποκλείεται να αντέξω όλο το βράδυ – δε θέλω, άλλωστε. Μόνο μία φορά το έκανα αυτό, για τους «Απαράδεκτους». Και δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το κάνω για καμία άλλη εκπομπή στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Εκτός ίσως από το «Μαλβίνα Hostess». Σε αυτήν την περίπτωση θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά.

Χθες, πάλι, έβλεπα το πρωτοχρονιάτικο επεισόδιο του «Άλλα Κόλπα», νομίζω του 1995, με καλεσμένους μεταξύ άλλων την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Στέλιο Ρόκκο, που μόλις είχε βγάλει τον πρώτο του δίσκο (!). Πόσο πολύ λείπει από την τηλεόραση ένας παρουσιαστής με το μπρίο του Μπονάτσου, ε;

Είναι λίγο μίζερες οι φετινές γιορτές, δεν είναι; Μάλλον θα φταίει αυτή η πουτάνα η κρίση. Είναι απίστευτο αυτό που έγινε με την «κρίση»: Το 0,1% του κόσμου εξαπάτησε το υπόλοιπο 99,9%, κι αυτό αντί να λυντσάρει τη μειοψηφία των απατεώνων, ουσιαστικά τους είπε και «ευχαριστώ», προσφέροντάς τους ακόμα περισσότερα χρήματα όταν αυτοί τα χρειάστηκαν. Αποτέλεσμα; Το 99.9% κάνει μαύρα Χριστούγεννα, ενώ οι τράπεζες που δημιούργησαν την κρίση είναι σχεδόν οι μόνες κερδοφόρες επιχειρήσεις. Τόσες χιλιάδες χρόνια εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, κι ακόμα δεν έχουμε μάθει να μην εκμεταλλευόμαστε ο ένας τον άλλο. Ε, κύριε εκεί πάνω στα σύννεφα, λάθος είδος εξέλιξες. Ίσως έπρεπε να δοκιμάσεις τα πρόβατα.

Όταν τελειώσω αυτό το κείμενο, μπορώ ίσως να επιστρέψω στη χαρούμενη τρανς κατάσταση των Χριστουγέννων. Να βάλω στη διαπασών τα «Χριστούγεννα» της Βανδή, να δανειστώ πάλι το «Love Actually» ή το «Home Alone», να χαζέψω για κανά μισάωρο τα πολύχρωμα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν χαρωπά πάνω στο δέντρο, να πλακωθώ στα μελομακάρονα. Και μετά, όταν περάσουν τα Φώτα και λήξει και επισήμως η περίοδος των γιορτών, τα λαμπιόνια θα καταχωνιαστούν στην αποθήκη και εγώ δε θα έχω με τι να φωτίσω τη θλίψη μου. Δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο: Να χαλάω τα Χριστούγεννά μου με μίζερες σκέψεις ή να πετάω στο ροζ συννεφάκι μου τα Χριστούγεννα και να πέφτω χωρίς αλεξίπτωτο στο κενό των υπόλοιπων 350 ημερών του χρόνου;

Δεν θέλω να σας ευχηθώ καλά Χριστούγεννα. Πρώτον, επειδή δεν πιστεύω στις ευχές και νομίζω ότι οι περισσότεροι εκτοξεύουν τέτοιες ανέξοδες ευχές μόνο και μόνο για να μην κακοχαρακτηριστούν από τους γύρω τους σαν αγενείς, σαν τους χαμένους «φίλους» σου στο Facebook, που σου στέλνουν ένα τυπικό «Χρόνια Πολλά» στα γενέθλιά σου, επειδή τους μαρτύρησε το Facebook ότι έχεις τα γενέθλιά σου – αλλιώς ούτε που θα το θυμόντουσαν. Και δεύτερον, επειδή φημίζομαι περισσότερο για τη γρουσουζιά μου, παρά για το γούρι που φέρνω. Και δε θέλετε ευχές από έναν γκαντέμη, έτσι;

Γι’αυτό, δε σας εύχομαι τίποτα. Ελπίζω, όμως, να είστε όλοι καλά, να περνάτε υπέροχα αυτά τα Χριστούγεννα και να συγκεντρώνετε όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις για τη νέα χρονιά που έρχεται σε μία εβδομάδα.

Έχω την εντύπωση ότι η επίδραση του «Love Actually» πέρασε κιόλας. Μάλλον πρέπει να το ξαναδώ. Αλήθεια, έμεινε κανένα μελομακάρονο; Και κοίτα τι ωραία που αναβοσβήνουν αυτά τα λαμπιόνια! Τα «Χριστούγεννα» της Βανδή είναι αυτά που ακούγονται;