Αγαπητό ημερολόγιο,

οι κοινοί θνητοί τα Χριστούγεννα επιδίδονται σε κοινές ασχολίες: Φαγητό μέχρι σκασμού, νυχτερινά ξεπορτίσματα σε μπουζούκια και μπαράκια, εορταστικά προγράμματα στην τηλεόραση, κανένα εορταστικό χαρτάκι, τέτοια πράγματα. Εγώ, πάλι, επιδίδομαι σε αυτές τις ασχολίες, και σε μία ακόμα: Τις φωτογραφίες στους δρόμους της Αθήνας.

Σήμερα το μενού είχε (πάλι) Χαλάνδρι. Ήταν μία έκτακτη βόλτα, που προέκυψε από την ξαφνική ανάγκη να γεμίσω με κάποια δραστηριότητα τρεις κενές ώρες, οπότε σκέφτηκα να μην πάω και πολύ μακριά και δε με βρίσκουν ούτε τα GPS (καθώς έχω κι αυτό το εξαιρετικό ταλέντο στο να χάνομαι οπουδήποτε).

Σήμερα ανακάλυψα δύο πράγματα: Πρώτον, ότι όσα περισσότερα συνθήματα βγάζω σε διαφορετικές περιοχές, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να αρχίσω να βρίσκω «διπλά» συνθήματα (όπως λέγαμε παλιά, που μαζεύαμε αυτοκολλητάκια Καρουζέλ και Panini), και άρα οι βόλτες μου να μην είναι εξίσου παραγωγικές. Κάτι που δε συνέβη σήμερα, ευτυχώς, αφού έβγαλα 25 φωτογραφίες. Και δεύτερον, ότι πρέπει μερικές φορές να ξαναπερνάω από μέρη που έχω φωτογραφίσει στο παρελθόν, για να δω αν υπάρχουν ακόμα και αν έχει προστεθεί κάτι καινούργιο σε αυτά. Θα καταλάβεις στη συνέχεια τι εννοώ.

Πάμε, λοιπόν, να σου δείξω τι μου έφερε σήμερα ο Άγιος Βασίλης, εκτός από κάλους στα πόδια:

Αυτό είναι στον Χολαργό - από κάπου έπρεπε να ξεκινήσω για να φτάσω στο Χαλάνδρι. Κλωτσιά να'ναι, και ό,τι χρώμα θέλει ας είναι.

Είναι αεροπλάνο; Είναι πουλί; Όχι, αλλά του αρέσουν τα πουλιά. (politically incorrect ήταν αυτό, το ξέρω, αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ)

Αυτό πρέπει να είναι το πιο κοιμήσικο ποντίκι που έχω δει ποτέ, ζωντανό ή ζωγραφισμένο.

Μάλλον ό,τι καλύτερο έβγαλα σήμερα. Κάποιος έπρεπε να του το πει, όντως.

Δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται για άνδρα ή γυναίκα (αν και νομίζω ότι έχει μουστάκι), αλλά η τεχνοτροπία θυμίζει Πικάσο, Βαν Γκογκ και Μονέ.

Η πινακίδα που ζει διπλή ζωή: Από τη μία "απαγορεύεται", από την άλλη "χαμογέλα".

Ποιος είπε ότι δεν κυκλοφορούν ελέφαντες στην Αθήνα;

Τι στοίχημα πας ότι ο περι ου ο λόγος είναι καθηγητής;

Το μέλλον είναι τώρα. Και δεν είναι και πολύ καλό.

Ναι, το ξέρω ότι το έχω βγάλει άλλες δύο φορές αυτό. Αλλά η συγκεκριμένη βερσιόν μου άρεσε.

Μετά το "Vote for Nobody, because Nobody cares", το δεύτερο αγαπημένο μου αντι-εκλογικό σύνθημα.

Εμείς, πάντως, τα Χριστούγεννα χθες τα γιορτάσαμε κανονικά. Μήπως εννοεί τα Χριστούγεννα του 2011;

Δεν μπορείς να πεις, έχει έναν πολύ σοβαρό λόγο να χαμογελάει.

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, αλλά τέτοια διαμαντάκια στους τοίχους λάμπουν από μακριά.

...ή αλλιώς, "αναρχία για αρχάριους".

...ΑΝ καταφέρεις να βρεις δουλειά, εννοείται.

"Βικτωριανοί"; Εννοεί αυτούς που μένουν στην πλατεία Βικτωρίας;

Είχε και άλλα δύο δέντρα παραδίπλα με κάτι τέτοια γλυκανάλατα γραμμένα πάνω τους, αλλά τα είχαν σβήσει με γκραφίτι. (καλά κάνανε)

Αν μπορούν να εξοστρακιστούν οι σφαίρες, τότε μπορούν και οι πέτρες.

Αυτός που έγραψε για τη Marfin, μου θυμίζει εκείνα τα παιδάκια στο σχολείο που λέγανε "ωωωωωωωωωωωω, τι σου'πεεεεεεεεεεεε".

Αυτό το στένσιλ το είχα βγάλει πριν από πολύ καιρό, και σήμερα που επέστρεψα κάποιος είχε δώσει αυτήν την απάντηση. Νοσταλγός της χούντας; 15χρονο που δεν έχει ζήσει χούντα; Ποιος ξέρει.

Δεν έχει κι άδικο. Ξέρεις πόσοι ωραίοι τοίχοι χαραμίζονται με παπαριές όπως "γαύροι μουνιά" και "μόνο εμείς εδώ";

Εγώ μπορώ να είμαι η Ελβετία;

Τώρα που δε φοβόμαστε πια τον πόλεμο, ας ασχοληθούμε με τον καταναλωτισμό.

Τέλος βόλτας, επιστροφή στον Χολαργό, και μία χρήσιμη υπενθύμιση σε αυτούς που νομίζουν ότι το ένα ευρώ έχει την αξία του παλιού κατοστάρικου.

Πριν σε καληνυχτίσω, θέλω να σου δείξω κάτι ακόμα. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μισούν αυτό που όλοι οι άλλοι αγαπούν. Κάποιοι αντιδραστικοί που θέλουν να πηγαίνουν κόντρα σε όλους. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, απλά αντιδραστικοί. Και μερικές φορές έχουν και μια νοσηρή φαντασία. Προφανώς, κάποιος από αυτούς σκέφτηκε να βγάλει στην αγορά αυτό:

Ναι, καλά κατάλαβες. Είναι ένα κωλόχαρτο με αγιοβασίληδες πάνω. Κάποιος θα απολαμβάνει ιδιαίτερα το θέαμα των σκατών πάνω στους χαρωπούς αγιοβασίληδες.  Σε λίγο θα βγάλουν και ταμπόν με το σχήμα του Άη Βασίλη. Και σερβιέτες. Και πάνες. Αν ήμουν ο Άγιος Βασίλης, θα κατέβαινα σε στάση εργασίας φέτος, απαιτώντας να αποσυρθούν από την αγορά τα κωλόχαρτα.

Καληνύχτα και μη χειρότερα.

Advertisements

Κάθε φορά που έχω ένα job interview, φτάνω στην περιοχή τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα και αρχίζω την εξερεύνηση: Τι υπάρχει εκεί κοντά, αν υπάρχει πάρκινγκ, αν βολεύει η συγκοινωνία, γενικά οτιδήποτε θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμο αν έπαιρνα τη δουλειά. Βέβαια, συνήθως δε με προσλαμβάνουν, οπότε τζάμπα ο κόπος – ίσως επειδή πηγαίνω καταϊδρωμένος στη συνέντευξη και μοιάζω λες και έχω πέσει μέσα σε σιντριβάνι. Έτσι και σήμερα, σε μια συνέντευξη στο Χαλάνδρι, έφτασα εκεί 40 λεπτά νωρίτερα και άρχισα την εξερεύνηση. Και, ανάμεσα στον φούρνο με τη γαμάτη ζαμπονοτυρόπιτα, το περίπτερο, τη ρεματιά, τον ποδηλατόδρομο και την παιδική χαρά, έπεσα πάνω στην οδό Δάφνιδος (θυμάμαι χαρακτηριστικά το όνομα, επειδή αναρωτιόμουν αν υπήρχε εκεί κοντά και η οδός Χλόης – δεν το έψαξα). Εκεί, στον ίδιο τοίχο μιας μονοκατοικίας, εντόπισα τρία έργα τέχνης, πιθανότατα από τον ίδιο καλλιτέχνη, και τα απαθανάτισα. Δικά σας:

(καλά λέει. Σιγά την υπερπαραγωγή. Και ο μισθός; Χάλια.)

(όλες οι τέχνες στους δρόμους είναι. Ποίηση, ζωγραφική, γλυπτική – μόνο για τον κινηματογράφο έχω κάποιες αμφιβολίες.)

(ποιες ανέσεις; Με τέτοια κούραση κάθε μέρα, θα μας πεθάνουν στις ενέσεις!)


(Ακολουθεί μαραθώνιο post)

Το Χαλάνδρι είναι πολύ ιδιαίτερη περιοχή. Μολονότι σαν προάστιο είναι αρκετά κυριλέ και θεωρητικά ανήκει στα Βόρεια Προάστια, οι τοίχοι του δε θυμίζουν καθόλου βόρειο προάστιο. Θα έλεγα ότι διαθέτει κάποιους από τους πιο ενδιαφέροντες τοίχους της Αθήνας, θυμίζοντας σε κάποια σημεία του κάτι από Εξάρχεια ή Ζωγράφου.

Μέσα σε δύο ώρες, έκανα ρεκόρ φωτογραφιών σε μία μόνο βόλτα – δεν τις έχω καν μετρήσει ακόμα. Φρέσκο πράγμα σας δίνω. Και γύρισα σχεδόν ολόκληρο το Χαλάνδρι, από πάνω ως κάτω. Μπορώ να πω ότι άξιζε τον κόπο.

Πριν ξεκινήσουμε, μια παρατήρηση: Κάποια από τα συνθήματα που ακολουθούν ενδεχομένως να είναι παρεξηγήσιμα, λόγω της πρόσφατης τραγωδίας στη Marfin Bank. Για τα επόμενα λίγα λεπτά, ξεχάστε ότι συνέβη αυτό – δείτε τα συνθήματα όπως τα θα βλέπατε πριν ένα μήνα. Αντικειμενικά. Δε θέλω οργισμένα σχόλια μετά. ΟΚ; Πάμε. Οι φωτογραφίες παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά, από την πρώτη μέχρι την τελευταία χρονικά.

(Επίσης, nefos is in the air, αλλά γι’αυτό δεν γράφουμε στους τοίχους.)

(Δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω: Την καταγγελία για τις καλοκαιρινές πυρκαγιές, ή τους «Χαοτικούς Πάνκηδες», που εκείνη την ώρα νόμιζα ότι ήταν «Χαοτικοί Γιάνκηδες»; Priceless.)

(Στο ίδιο ερειπωμένο σπίτι, στον διπλανό τοίχο. Δε συνηθίζω να τα φωτογραφίζω κάτι τέτοια, αλλά αυτό πραγματικά μου άρεσε.)

(Η «διόρθωση» του Χρυσαυγίτη είναι πολύ σωστή. Γιατί, ως γνωστόν, όπου και να πας στην Αθήνα βίλες Αλβανών βλέπεις.)

(Πολύ εμψυχωτικό stencil, εν όψει ΔΝΤ: Η αγάπη και η μουσική είναι ίσως τα μόνα πράγματα που δεν θα στερηθούμε.)

(Τότε γιατί δεν κάνουμε το Athens Pride εθνική εορτή;)

(Κι ένα για τον Αλέξη, που έχω καιρό να βάλω…Αλλά κίτρινο σπρέι; Seriously;)

(Ωχού, «είμαστε όλοι γκέι», «είμαστε όλοι κουκουλοφόροι»…Αμάν πια με τις γενικεύσεις!)

(«Σατάνια», έρχεται το τέλος σας…Θα πεθάνετε της πείνας κι εσείς τώρα με τα νέα μέτρα…)

(Σωστός ο καλλιτέχνης. Γραβάτα με κουκούλα δεν πάει. Θα σε συλλάβει η fashion police.)

(Και τα ποτάμια τι είναι; Το αίμα που κυλάει από τις χαρακιές;)

(Α, ξέρω κι εγώ ένα παρόμοιο: Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα.)

(Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε ότι η εξίσωση είναι σωστή. Συγχαρητήρια στον καλλιτέχνη-μαθηματική διάνοια.)

(Ωραίο τραγούδι ήταν αυτό – οι Νίπτω Τας Χείρας το έλεγαν. Δεν περίμενα να το δω γραμμένο σε τοίχο.)

(«…και θερίζει κηδείες», θα μπορούσε να ήταν η συνέχεια)

(Μάλλον κακή συμβουλή. Συνήθως, ό,τι προσπερνάς το ξαναβρίσκεις μπροστά σου στη συνέχεια.)

(Λοιπόν, ακούστε πώς έχει το πράγμα: Σε Χαλάνδρι, Χολαργό και (κυρίως) στου Παπάγου, υπάρχουν πολλά τέτοια εναντίον του συγκεκριμένου σχολείο, μαζί με κάποιες αναφορές σε πρόσωπα. Πολύ θα ήθελα να μάθω αν πρόκειται για κάποιον bad loser που τον παράτησε η γκόμενα, ή για κάποιον μαθητή που πήρε 7 στην Οικιακή Οικονομία και του γύρισε το μάτι.)

(F.O.A.D. is the new «Καλημέρα».)

(Ίσως το πιο «μπερδεγουέη» δίλημμα στην ανθρώπινη ιστορία.)

(Πόσο πιο ειλικρινές μπορεί να είναι ένα γκραφίτι; Πόσο;)

(302 ψάρακα. Βάρα προσοχή.)

(Να και μια ενδιαφέρουσα άποψη για να περάσουν ευχάριστα τα νέα μέτρα. Τα βλέπεις, Γιωργάκη;)

(Το «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία» του 2010.)

(Μια χαρά τη βγάλανε οι πεσόντες του 8ωρου. Εμείς που θα δουλεύουμε 16 ώρες τη μέρα για να επιζήσουμε να δω πώς θα νανουριστούμε.)

(Και εκκλησίες γεμάτες Θεία Κοινωνία – αυτές πού τις πας;)

(Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης μάλλον πρέπει να κάνει επειγόντως μαθήματα διαχείρισης χώρου. Α, και ορθογραφίας.)

(Ό,τι καταλάβατε, κατάλαβα.)

(Υ.Γ.: 27 ήταν τελικά οι φωτογραφίες. Not bad.)


Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι καινούργιο. Σήμερα έμαθα ότι μπορεί να φτάσεις στην άκρη του κόσμου για να βγάλεις μια φωτογραφία, όμως αυτό δεν έχει κανένα νόημα, αν δεν κάνεις μια βόλτα στη δική σου τη γειτονιά, να δεις τι υπάρχει εκεί γύρω. Έτσι, σε μία πολύ σύντομη (1 ώρα ακριβώς) απογευματινή βόλτα γύρω από τα λημέρια μου, βρήκα 5 πράγματα που τράβηξαν την προσοχή μου, τα οποία και απαθανάτισα στις παρακάτω φωτογραφίες:

(Χολαργός. Ένα τηλεκοντρόλ μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή.)

(Χαλάνδρι. Και η ερώτηση είναι: «Ποια είναι η ερώτηση;»)

(Χαλάνδρι. Έτσι όπως το βλέπω στην εικόνα, μάλλον δαιμονισμένο είναι. Φωνάξτε τον Άνθιμο να το εξορκίσει.)

(Χαλάνδρι. Επιτέλους, κάτι που θα μπορούσα να έχω ζωγραφίσει ακόμα κι εγώ. Ο αριστερός τύπος έχει νεύρα.)

(Χολαργός, σε τζάμι εγκαταλελειμένου κτιρίου επί της Μεσογείων. Μακράν το καλύτερο της ημέρας. Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του άγνωστου καλλιτέχνη…)


Ήταν κάποτε μια ζούγκλα. Μια όμορφη ζούγκλα, στην οποία ζούσαν πολλά άγρια ζώα. Σε αυτήν τη ζούγκλα ίσχυε, προφανώς, ο νόμος της ζούγκλας: Ο πιο δυνατός είχε πάντα δίκιο, και επομένως έκανε ό,τι ήθελε. Έτσι, σε αυτήν τη ζούγκλα κυβερνούσαν τα λιοντάρια, οι αυτοανακηρυχθέντες «βασιλείς της ζούγκλας». Χάρη στην ελέω Θεού δύναμή τους, τα λιοντάρια μπορούσαν να εξουσιάζουν όλα τα άλλα πλάσματα της ζούγκλας, και τα άλλα ζώα αποδέχονταν αυτή την εξουσία, πιστεύοντας κι αυτά ότι πήγαζε από τον Θεό.

Τα λιοντάρια, λοιπόν, έκαναν ό,τι ήθελαν: ‘Ετρωγαν όποιον δεν τους άρεσε, κρατούσαν όλη την τροφή για τον εαυτό τους και δε τη μοιραζόντουσαν με τους υπηκόους τους, οι οποίοι δυσκολευόντουσαν να τα βγάλουν πέρα, και έπαιρναν όλες τις σημαντικές αποφάσεις μόνοι τους, αγνοώντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες των άλλων ζώων.

Μετά από αιώνες ολόκληρους βασιλείας των λιονταριών, κάποια στιγμή έγινε το αναπόφευκτο: Όλα τα άλλα ζώα ξεσηκώθηκαν, με σκοπό να διώξουν τους τυράννους από την εξουσία. Η αλήθεια είναι ότι τα ζώα είχαν ξεσηκωθεί κι άλλες φορές, όμως όλες τις προηγούμενες είχαν αποτύχει, γιατί δεν ήταν αρκετά οργανωμένα και συσπειρωμένα. Όμως, εκείνη την περίοδο τα πράγματα είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Τα λιοντάρια, όπως συμβαίνει και με οποιονδήποτε έχει στα χέρια του μια απόλυτη εξουσία, τυφλώθηκαν από αυτή την εξουσία και πλέον αποτελούσαν κίνδυνο για τους υπηκόους τους. Κι αυτοί το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να τους εκδιώξουν.

Αν και δεν ήταν και πολύ αισιόδοξα στην αρχή, λόγω των προηγούμενων αποτυχημένων προσπαθειών τους, τελικά τα ζώα κατάφεραν να εκδιώξουν από τη ζούγκλα τους τα λιοντάρια. Ήταν η πρώτη φορά που τα ζώα της ζούγκλας συνειδητοποιούσαν ότι ενωμένα έχουν μεγαλύτερη δύναμη κι από το πιο δυνατό λιοντάρι. Ήταν η πρώτη φορά που ο νόμος της ζούγκλας ανατρεπόταν: Πολλά αδύναμα ζώα έτρεψαν σε φυγή λίγα πανίσχυρα λιοντάρια. Μετά την επιτυχία αυτή ακολούθησε τρικούβερτο γλέντι. Τα ζώα της ζούγκλας τραγουδούσαν ευτυχισμένα το «The Lion Sleeps Tonight» και άλλα χαρούμενα τραγούδια, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον.

Ποτέ δε συμπάθησα το πρωινό ξύπνημα. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για πρωί Σαββάτου. Ήξερα ότι η μέρα δε θα πήγαινε καλά – φαινόταν από το πρωί.

Κοίταξα αγουροξυπνημένος από την μπαλκονόπορτα. Συννεφιά έξω. «Παράξενο», σκέφτομαι, «χθες δεν είχε ούτε ένα σύννεφο». Αλλά είναι πολύ νωρίς για να σκεφτώ ότι κάτι άλλο μπορεί να συμβαίνει. Ο εγκέφαλός μου χουζουρεύει ακόμα. Κι έτσι απλώς το δέχομαι σαν δεδομένο: Έχει συννεφιά.

Η ώρα πάει 10. Δύο ώρες από την ώρα που ξύπνησα. Κι ακόμα κάθομαι. Βαριέμαι. Αποφασίζω να σηκωθώ και να κάνω μια βόλτα. Μια μεγάλη βόλτα, να περάσει η ώρα.

Το επόμενο πρωί, όταν τα ζώα της ζούγκλας ξύπνησαν, βρέθηκαν μπροστά στο πρώτο πρόβλημα της νέας τους εποχής: Εντάξει, τα διώξαμε τα λιοντάρια – και τώρα; Ποιος θα κυβερνήσει τώρα;

Αμέσως, δημιουργήθηκαν δύο απόψεις: Η μία υποστήριζε ότι θα έπρεπε να διατηρηθεί η δομή της διακυβέρνησης των λιονταριών, δηλαδή να υπάρχουν ένα ή περισσότερα ζώα που να παίρνουν τις αποφάσεις και να διαχζειρίζονται τον πλούτο της ζούγκλας, αλλά με τη διαφορά ότι αυτά τα ζώα θα τα ψήφιζαν οι ίδιοι οι κάτοικοι της ζούγκλας. Η άλλη αντέτεινε ότι οι αιώνες σκλαβιάς από τα λιοντάρια είχαν πια φτάσει στο τέλος τους και στη νέα εποχή θα έπρεπε όλα τα ζώα να είναι ίσα και όλος ο πλούτος της ζούγκλας να ανήκει σε όλους. Επρόκειτο για δύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις.

Σύντομα, η ζούγκλα χωρίστηκε στα δύο. Οι ζηλωτές της κάθε άποψης διαπληκτίζονταν καθημερινά μεταξύ τους, και δεν άργησε να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος κράτησε χρόνια ολόκληρα. Στο τέλος, επικράτησε η πρώτη άποψη, η οποία είχε και τη στήριξη των λιονταριών, που είχαν την ελπίδα ότι θα μπορούσαν να επιστρέψουν στην εξουσία κάποια στιγμή.

Μ’αυτά και μ’αυτά, ήρθε η ώρα των εκλογών. Όλα τα ζώα της ζούγκλας κλήθηκαν να ψηφίσουν τον υποψήφιο που πίστευαν ότι θα τους εκπροσωπούσε καλύτερα και θα διαχειριζόταν καλύτερα τα πράγματα της ζούγκλας. Ναι, αλλά ποιοι ήταν οι υποψήφιοι;

Αυτό ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα. Γιατί υπήρχαν έξυπνα, ικανά και τίμια ζώα, τα οποία θα μπορούσαν να διοικήσουν ενάρετα τη ζούγκλα. Όμως αυτά τα ζώα είτε δεν ήταν συμπαθή στα υπόλοιπα (κανείς δε συμπαθεί τους ξερόλες), είτε δεν ήθελαν να μπλεχτούν με κάτι τέτοιο, είτε δεν συμπαθούσαν το ένα το άλλο και δεν ήθελαν να συνεργαστούν μεταξύ τους. Αντίθετα, οι ύαινες, τα πιο μοχθηρά ζώα της ζούγκλας, έβαλαν σε εφαρμογή ένα πονηρό σχέδιο: Βλέποντας ότι κανένα από τα τίμια ζώα δεν σκόπευε να θέσει υποψηφιότητα (και αυτά που θα έθεταν δεν θα έπαιρναν πολλές ψήφους), συνεργάστηκαν μεταξύ τους (πάντα έτσι δε γίνεται; Οι κακοί να συνεργάζονται υπέροχα μεταξύ τους και οι καλοί να τρώγονται με τα ρούχα τους;) και δημιούργησαν 3-4 διαφορετικά κόμματα, τα οποία δήθεν είχαν αντιπαλότητα μεταξύ τους, ενώ στην πραγματικότητα ήταν όλοι φίλοι και συνεργάτες. Έτσι, όποιο κόμμα και να ψήφιζαν τα ζώα της ζούγκλας, πάλι οι ίδιοι θα κυβερνούσαν.

Οι υποψήφιες ύαινες έταζαν λαγούς με πετραχήλια στα σαρκοφάγα ζώα, γκαζόν και χόρτα στα φυτοφάγα και γενικά υπόσχονταν πολλά πράγματα. Παράλληλα, κατηγορούσαν δήθεν η μία την άλλη για διάφορα πράγματα, κάνοντας τα άλλα ζώα να πιστέψουν ότι όλες ενδιαφέρονταν για το καλό του τόπου. Όλα τα ζώα έσπευσαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, τώρα που το είχαν για πρώτη φορά. Και πρώτο κόμμα βγήκε – μαντέψτε! – ένα από τα κόμματα που δημιούργησαν οι ύαινες. Πλέον, ο νόμος της ζούγκλας είχε ανατραπεί εντελώς: Δεν κέρδιζε πλέον ο πιο δυνατός, αλλά ο πιο πονηρός.

Τα ζώα της ζούγκλας ένιωθαν για πρώτη φορά ελεύθερα. Πλέον, είχαν έναν ηγέτη που τα ίδια είχαν επιλέξει, ο οποίος ήταν ουσιαστικά ένας από αυτούς, θεωρητικά καταλάβαινε τα προβλήματά τους και μοίραζε υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Ναι, αλλά ήταν όντως ελεύθερα;

Η πρώτη διακυβέρνηση των μοχθηρών ζώων δεν ήταν και τέλεια. Οι ύαινες διόρισαν συγγενείς και φίλους τους στα κυβερνητικά αξιώματα, έκλεβαν χρήματα από τα ταμεία της ζούγκλας και γενικά ενδιαφερόντουσαν περισσότερο για τους εαυτούς τους, παρά για τα άλλα ζώα – όχι ακριβώς αυτό που περίμεναν τα ζώα της ζούγκλας όταν τις ψήφιζαν.

Κι όμως, τα ζώα-ψηφοφόροι δεν παραπονιόντουσαν. Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να έκανε αυθαιρεσίες, έκανε όμως και καλά πράγματα: Έφτιαξε δρόμους στη ζούγκλα, δημιούργησε δουλειές, γενικά υπήρχε ευημερία. Μπορεί να μην ήταν όλα τα ζώα πλούσια, αλλά τουλάχιστον μπορούσαν πια να ζουν αξιοπρεπώς. Μπορούσαν να ερωτεύονται…

22082009263

…μπορούσαν να κάνουν πλάκες…

22082009260

…τέλος πάντων, ένιωθαν ευτυχισμένα. Κι ας ήξεραν ότι οι ύαινες δεν έκαναν την τέλεια διακυβέρνηση. Κι έτσι, τις ξαναψήφισαν.

Βγαίνω στον δρόμο και καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Μια περίεργη μυρωδιά είναι διάχυτη παντού. Δεν μπορώ να την προσδιορίσω. Ο ήλιος έχει μια απόκοσμη λάμψη, λες και παλεύει να φωτίσει το δρόμο κόντρα σε μια πανίσχυρη σκιά. Σκέφτομαι μήπως έχει έκλειψη ηλίου, αλλά το απορρίπτω. Θα το ήξερα. Δεν καταλαβαίνω. Και μετά κοιτάζω στον ουρανό. Και τα καταλαβαίνω όλα.

Ωστόσο, δεν άργησε μετά από μερικά χρόνια να συμβεί το αναπόφευκτο: Οι ύαινες ξέφυγαν από τον έλεγχο, παρασυρμένες από την εξουσία που είχαν στις πατούσες τους. Όπως και τα λιοντάρια παλιότερα, έτσι και οι ύαινες είχαν πάψει πια να ασχολούνται με τα άλλα ζώα και εκμεταλλευόντουσαν τη εξουσία για να πλουτίσουν. Άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες γκρίνιες από κάποια ζώα, κάποιες χλιαρές διαμαρτυρίες. Αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Στις επόμενες εκλογές, τα ζώα ψήφισαν ένα άλλο κόμμα, το οποίο ευαγγελιζόταν αλλαγή και διαφάνεια, όμως κι αυτό το είχαν δημιουργήσει οι ύαινες. Κι έτσι δεν άλλαξε τίποτα.

Αντίθετα, τα πράγματα γίνονταν όλο και χειρότερα. Η εκάστοτε κυβέρνηση επιδιδόταν σε κάθε είδους αυθαιρεσίες και τα μέλη της πλούτιζαν απροκάλυπτα, την ίδια στιγμή που τα άλλα ζώα άρχιζαν πάλι να δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Τα ζώα της ζούγκλας διαμαρτύρονταν, αλλά δεν άλλαζε τίποτα. Όμως, η κατάσταση μύριζε μπαρούτι…

Κάποια στιγμή, η βόμβα εξερράγη: Ένα τσιράκι της κυβέρνησης, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, σκότωσε εν ψυχρώ το μικρό ενός ελαφιού, τόσο μικρό που δεν είχε ακόμα απογαλακτιστεί. Η βαρβαρότητα αυτού του φόνου εξόργισε τα άλλα ζώα, τα οποία διαμαρτυρήθηκαν πιο έντονα από ποτέ. Η ζούγκλα ήταν σε κατάσταση πολιορκίας για μέρες ολόκληρες. Τα ζώα, με αφορμή το θάνατο του μικρού ελαφιού, βρήκαν τον τρόπο να εκφράσουν και τη γενικότερη δυσαρέσκειά τους για τους χειρισμούς της κυβέρνησης.

22082009261

22082009262

Όμως ούτε αυτή τη φορά άλλαξε κάτι. Το momentum χάθηκε, μετά η υπόθεση ξεχάστηκε και η ζωή συνεχίστηκε όπως πριν.
Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των κυβερνήσεων ήταν και αυτό: Κάποιοι φίλοι των υαινών, ακόμα πιο αδίστακτοι από τις ύαινες που κυβερνούσαν, πρότειναν στην κυβέρνηση να συνεργαστούν και να κάψουν λίγο δάσος, ώστε να χτίσουν εκεί πολυτελείς φωλιές. Οι ύαινες στην αρχή δίστασαν – ναι, ακόμα κι αυτές οι αδίστακτες ύαινες δίστασαν για λίγο. Αλλά μετά σκέφτηκαν ότι «τόσο δάσος έχει αυτή η ζούγκλα, δεν πειράζει να κάψουμε και λίγο…Θα το κάνουμε να φανεί σαν ατύχημα και, όταν μαζευτούν τα αποκαϊδια, θα χτίσουμε εκεί 30 τεράστιες φωλιές και θα βγάλουμε λεφτά πουλώντας τες». Κι έτσι, λίγες μέρες μετά έπιασε φωτιά σε ένα από τα δάση της ζούγκλας. Η φωτιά πήγε καλύτερα απ’ό,τι περίμεναν οι ύαινες και οι φίλοι τους, αφού έκαψε τα διπλάσια στρέμματα απ’όσα είχαν υπολογίσει. «Καλύτερα, διπλά λεφτά», σκέφτηκαν. «Στο κάτω-κάτω…

22082009254»

Μαντεύετε τι έγινε μετά; Φαντάζομαι πως ναι: Οι ύαινες γλυκάθηκαν από τα λεφτά που τους απέφερε όλη αυτή η ιστορία και βάλθηκαν να κάψουν κι άλλα δάση, μέχρι που η ζούγκλα απογυμνώθηκε τελείως από το πράσινο. Έμειναν μόνο κανά-δυο δάση, τα οποία τα ζώα ορκίστηκαν ότι θα προστάτευαν με όλες τους τις δυνάμεις, γιατί χωρίς αυτό θα δυσκόλευε αφάνταστα η ζωή τους.

Κι έτσι, φτάνουμε στο σήμερα. Το ένα από τα δύο δάση που απέμειναν έχει πιάσει φωτιά. Μεγάλη φωτιά, καταστρέφεται ολοσχερώς. Κινδυνεύουν οι ζωές αρκετών κατοίκων της ζούγκλας, καίγονται οι φωλιές τους. Η κατάσταση είναι τραγική.

Φωτιά! Πάλι, ρε πούστη; Τι βρήκαν πάλι να κάψουν; Τι έμεινε, τέλος πάντων να κάψουν; Κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για τα δάση;

Κοιτάζω πάλι στον ουρανό. Κοιτάζω δεξιά.

22082009259

Κοιτάζω αριστερά.

22082009258

Ενστικτωδώς, αρχίζω να κινούμαι προς τον γαλάζιο ουρανό, προς τα αριστερά. Δεν ξέρω που πάω, δε με ενδιαφέρει. Έτσι κι αλλιώς δεν είχα προορισμό. Δεν είχα, όμως, και ένα τεράστιο σύννεφο καπνού να με κυνηγά, να απειλεί να καλύψει ολόκληρο τον ουρανό με γκρίζο. Έχω ανάγκη το γαλάζιο. Επιταχύνω το βήμα μου. Προσπαθώ να μην κοιτάζω προς τα πάνω. Μόνο μπροστά. Το mp3 παίζει επίμονα τον «Μπαγάσα», κι αναρωτιέμαι αν αυτό είναι κάποιο γαλαξιακό μήνυμα που δεν αδυνατώ να αποκρυπτογραφήσω.

Γιατί ρε πούστη; Γιατί κανείς δεν προστατεύει τα δάση; Οικοπεδοφάγοι και εμπρηστές πάντα θα υπάρχουν. Αλλά γιατί δεν τους εμποδίζει κανένας; Γιατί τους αφήνουμε να κάνουν ό,τι θέλουν;

Δεν πάει άλλο. Πρέπει επιτέλους να γίνει μια εξέγερση. Να ξεσηκωθούμε όλοι, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Δε γίνεται να αφήνουμε τις ζωές μας στο έλεος του κάθε ανίκανου. Ήρθε η ώρα να ξεσηκωθούμε.

Υπάρχουν δύο επιλογές για τα ζώα της ζούγκλας. Είτε θα εξεγερθούν, ακολουθώντας το παράδειγμα των προγόνων τους και συνειδητοποιώντας την απίστευτη δύναμη που έχουν αν ενωθούν όλα μαζί, είτε θα αφήσουν την κατάσταση να συνεχιστεί πάλι, μέχρι να συμβεί η επόμενη καταστροφή.

Εσείς τι λέτε ότι θα κάνουν τελικά τα ζώα της ζούγκλας;

Γυρίζω σπίτι μετά από δύο ώρες. Πονάνε τα πόδια μου. Τα μαλλιά μου είναι καλυμμένα από στάχτες – σαν τον Νικοπολίδη έγινα. Κάνω ένα μπάνιο και μετά κάθομαι στην τηλεόραση. Όλα τα κανάλια δείχνουν τις φωτιές.

«Κάτι πρέπει να γίνει», λέω απογοητευμένος. Και γυρίζω πλευρό και κοιμάμαι.

Ξυπνήστε με όταν αλλάξει ο κόσμος. Ή έστω ξυπνήστε με όταν θα θέλετε να τον αλλάξουμε μαζί.


Μου φαίνεται ότι το Χαλάνδρι θα γίνει η αγαπημένη μου περιοχή για φωτογραφίες! Έχει πολύ υλικό. Για την ώρα, σας έχω 6 φωτογραφίες από το Χαλάνδρι, στην περιοχή που είναι όλα τα μαγαζιά. Κάτι μου λέει ότι θα έχουμε κι άλλες σύντομα.

16082009245

(σε καρτοτηλέφωνο στο Χαλάνδρι. Ο Χριστός σε ανοιχτή ακρόαση.)

16082009246

(Πολύ συχνό φαινόμενο στην περιοχή το συγκεκριμένο. Εγώ μπορώ να είμαι το Ecstacy;)

16082009247

(σε ένα στενό στο Χαλάνδρι. Από τα αγαπημένα μου. Πολύ καλό stencil. Μπράβο, παιδιά.)

16082009248

(Χαλάνδρι πάλι. Να γιατί μου αρέσουν οι τοίχοι: Γιατί κάνουν ερωτήσεις που οι άνθρωποι φοβούνται να κάνουν.)

16082009249

(λίγο πιο κάτω από το προηγούμενο. Ο Νταρθ Βέιντερ το ξέρει;)

16082009250

(στον ίδιο τοίχο με το προηγούμενο. Εγώ τόσα χρόνια κυνηγάω το αδύνατο, αλλά παραμένω χοντρός ρε γαμώτο. Τι κάνω λάθος;)