Αγαπητό ημερολόγιο,

συνήθως, όταν έχω καιρό να σου γράψω, η αιτία είναι ότι βαριέμαι ή δεν έχω τι να γράψω – άσε τι δικαιολογίες σου προβάλλω κάθε φορά, αυτή είναι η αλήθεια. Όμως, αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Τόσο σοβαρά, που έχω πάρει το σχεδόν σοβαρό μου ύφος τώρα που σου γράφω, αυτό που χρησιμοποιώ σε κηδείες και συνεντεύξεις για δουλειά (τι σύμπτωση, και στις δύο περιπτώσεις κάποιος ή κάτι πεθαίνει, είτε άνθρωπος, είτε ελπίδα). Θρηνώ, λοιπόν, για τον χαμό ενός καλού, πιστού φίλου, που όμως δεν άντεξε στις δυσκολίες της δουλειάς του και αυτοκτόνησε, αφήνοντας πίσω του έναν θλιμμένο, άδειο υπολογιστή, και έναν ακόμα πιο θλιμμένο και άδειο χρήστη. Ναι, αγαπητό μου ημερολόγιο, ο λατρεμένος μου σκληρός δίσκος μας άφησε χρόνους. Και αυτό ήταν ένα γερό πλήγμα στην ψυχολογία μου.

Ξέρεις, υπάρχουν δύο διαμετρικά αντίθετοι τύποι ανθρώπων που πλήττονται βαριά από την αυτοκτονία ενός σκληρού δίσκου. Οι μεν, οι πολυάσχολοι και σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι, μαζί με έναν σκληρό δίσκο χάνουν και το εργαλείο με το οποίο βγάζουν το μισθό τους, και μπορεί στον τάφο του ο σκληρός δίσκος να πάρει μαζί του και σημαντικά αρχεία, έγγραφα και εφαρμογές, που οι χρήστες του θα τα κλαίνε πολύ περισσότερο από τον ίδιο τον δίσκο, με την ίδια λογική που οι συγγενείς του νεκρού νοιάζονται περισσότερο για την κληρονομιά που θα τους αφήσει ο θείος, παρά για τον ίδιο τον θείο. Οι δε, οι αργόσχολοι και ουδόλως εργαζόμενοι άνθρωποι, μαζί με τον σκληρό τους δίσκο χάνουν έναν καλό φίλο – όχι απλά έναν συνεργάτη, αλλά έναν καλό φίλο, που τους έκανε συντροφιά στις ατέλειωτες ώρες τεμπελιάς τους. Χάνουν κι αυτοί τα αρχεία τους, και τις εφαρμογές τους, και τα έγγραφά τους – αλλά πάνω απ’όλα χάνουν τη συντροφιά τους. Τον φίλο τους. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, πόσο με έχει επηρεάσει όλη αυτή η ιστορία. Σκεφτόμουν, μάλιστα, ότι αν ήμασταν λίγο πιο ανοιχτόμυαλοι (και ανοιχτοχέρηδες), ίσως θα έπρεπε με τον ίδιο τρόπο που κηδεύουμε έναν άνθρωπο, να κηδεύουμε και τις χαλασμένες ηλεκτρικές μας συσκευές. Και να γεμίζουμε τη γειτονιά με κηδειόχαρτα, που να γράφουν «το πολυαγαπημένο μας modem/router κηδεύομεν την Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου, ώρα 10.00 π.μ. στο ηλεκτρονικό νεκροταφείο Μαλακάσας. Κατόπιν επιθυμίας του, θα ταφεί δίπλα στο πολυμίξερ της οικογένειας, που απεβίωσε τον περασμένο Σεπτέμβριο. Ο χρήστης, Χαράλαμπος, ο υπολογιστής, Sony Vaio, το σκουπάκι Black & Decker». Και να μαζευόμαστε στις κηδείες και να παρηγορούμε τους χαροκαμένους, λέγοντάς τους «κι εγώ έχασα πέρσι την τηλεόρασή μου, πόνεσα πολύ, αλλά όλα για τον άνθρωπο και τις ηλεκτρικές συσκευές είναι» και «έλα, μην κάνεις έτσι, είμαι σίγουρος ότι το laptop σου είναι τώρα στον ουρανό και παίζει ανέμελα με άλλα χαρωπά mp3 laptop…». Αλλά τι να κάνεις, εδώ ακόμα συζητάμε για την καύση των νεκρών, ποιος να μιλήσει για ταφή ηλεκτρονικών συσκευών.

Όπως καταλαβαίνεις, αυτές τις μέρες είμαι ένας κυβερνοπρόσφυγας. Προσπαθώ να μπω στο Internet από σπίτια φίλων, από Internet Cafe, και κυρίως από το κινητό μου – αν μου έχει αφήσει ένα καλό αυτή η ιστορία, είναι ότι έχουν γυμναστεί αφάνταστα τα δάχτυλα των χεριών μου, καθώς τα χρησιμοποιώ συνέχεια για να γράφω στο Twitter. Και αν υπολογίσεις ότι κάθε tweet είναι, κατά μέσο όρο πες, 100 χαρακτήρες, για να το γράψω χρειάζεται να πατήσω τα κουμπιά του κινητού μου γύρω στις 200 φορές – ξέρεις, εκείνα τα κουμπάκια που έχουν το abc στο 2, το def στο 3 και πάει λέγοντας. Τεχνολογία, ρε πούστη μου.

Ο χρόνος, που λες, περνάει πολύ αργά όταν δεν έχεις υπολογιστή. Ξέρεις, σκεφτόμουν ότι για μένα η φράση «βαριέμαι να κάτσω στον υπολογιστή» ισοδυναμεί με τη φράση «βαριέμαι να κάνω οτιδήποτε». Get a life, θα μου πεις και θα’χεις και δίκιο. Αλλά καλώς ή κακώς, ο υπολογιστής είναι ο καλύτερος φίλος ενός ανέργου (μετά το ημερολόγιό του, φυσικά, μην γκρινιάζεις), η καλύτερη συντροφιά. Τα κάνει όλα και δε σου ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα – μόνο λίγο φαγάκι (ηλεκτρικό ρεύμα) και νεράκι (σύνδεση Internet). Είναι καλύτερο και από κατοικίδιο, γιατί δεν μαδάει, δεν χρειάζεται να το βγάζεις βόλτα, δεν γαβγίζει, δεν νιαουρίζει, δεν δαγκώνει, δεν θέλει κάθε τόσο να ζευγαρώσει, δε σου καβαλάει το πόδι, δε χρειάζεται να του αλλάζεις το νερό, δε χρειάζεται να του καθαρίζεις το κλουβί – συμφέρει, γενικά. Και είναι ο ιδανικός τρόπος να γεμίσεις τα κενά της μέρας, όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις. Τώρα, η μέρα μου έχει μόνο κενά, χρόνο που περνάει άσκοπα. Αν γράψω ποτέ αυτοβιογραφία για το χρονικό διάστημα που έμεινα και θα μείνω άνεργος, έχω σκεφτεί ένα γαμάτο όνομα, αλλά με πρόλαβε ένας τύπος, κάποιος Προυστ: «Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο». Κρίμα, θα ταίριαζε γάντι.

Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα υπήρχε κάποιος εκεί πάνω που θα κατέγραφε αναλυτικά τον χαμένο χρόνο του καθενός, και θα προσέθετε αυτόν τον χαμένο χρόνο στα χρόνια του καθενός, σαν καθυστερήσεις σε ποδοσφαιρικό αγώνα, και θα του έδινε την ευκαιρία να τον αξιοποιήσει καλύτερα αυτή τη φορά. Αλλά κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται στον κόσμο μας (ίσως να προβλέπεται για την επόμενη έκδοση του κόσμου, που θα καταργήσει τον τρέχοντα και αναμένεται να βγει στην αγορά το 2012), κι έτσι ο χρόνος που περνάει, περνάει για πάντα, και μοιάζει να μην έχει συμβεί ποτέ. Γι’αυτό και σημασία τελικά δεν έχει πόσα χρόνια θα ζήσεις, αλλά πόσα από αυτά τα χρόνια τα έζησες πραγματικά, χωρίς να υπολογίζεις τον χαμένο χρόνο.

Αλλά πολύ βαριά φιλοσοφία έπιασα βραδιάτικα, και δεν θα μπορώ να κοιμηθώ μετά. Όπως τις προάλλες, που είδα στον ύπνο μου ότι συμμετείχα σε μία πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο και μας περικύκλωσαν απρόκλητα τα ΜΑΤ, και ξύπνησα έντρομος τη στιγμή που θα άρχιζαν να μας σαπίζουν στο ξύλο. Και απαιτώ εξηγήσεις από τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη για την αδικαιολόγητη βία των ματατζήδων στον ύπνο μου. Από ποιον πήραν εντολές; Και τι δουλειά είχαν στο όνειρό μου, απρόσκλητοι και απρόκλητοι; Πού θα φτάσει πια η αστυνομική βία;

Λοιπόν, θα σε καληνυχτίσω τώρα, με μία γενική παρατήρηση που ρίχνει λάδι στη φωτιά της αιώνιας αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο φύλων: Αν δεν υπήρχαν γυναίκες στον πλανήτη, η ανθρωπότητα θα εξαφανιζόταν λόγω αδυναμίας αναπαραγωγής. Αν δεν υπήρχαν άνδρες, θα εξαφανιζόταν λόγω ξεμαλλιάσματος μεχρι θανάτου.

Advertisements

(+1 bonus: Αν η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου για προσφυγή στο ΔΝΤ γινόταν μέσω υπολογιστή…)

(με την πολύτιμη βοήθεια αυτού του site )


– Τελικά είναι επίσημο: Το καλοκαίρι βαριέμαι να γράφω. Και απ’ό,τι φαίνεται, δεν είμαι μόνο εγώ. Γενικά οι bloggers βαριούνται να γράψουν, και οι αναγνώστες βαριούνται να διαβάσουν, αν κρίνω από το blogroll και τα στατιστικά. Αλλά εδώ που τα λέμε, καλοκαίρι είναι, και μάλιστα έχουμε καύσωνα. Προχθές είχα αφήσει το αυτοκίνητο στον ήλιο και όταν μπήκα μέσα το θερμόμετρο έγραφε 46 βαθμούς! Είναι καιρός αυτός για να γράφεις;

– Τις προάλλες είδα το Home, εκείνο το περιβαλλοντικό ντοκιμαντέρ που αποτελείται αποκλειστικά από εικόνες της Γης από ψηλά. Ωραίο ήταν, δε λέω, αλλά βλέποντάς το ένιωσα λίγο μαλάκας. Ψέματα, πολύ μαλάκας. Γιατί πληροφορήθηκα ότι το 70% του νερού στον κόσμο το σπαταλούν οι μεγάλες βιομηχανίες – οπότε εγώ που προσπαθώ να ξοδεύω λιγότερο νερό όταν κάνω μπάνιο, κάνω οικονομία στο 0,00000000001 % που περισσεύει, την ίδια στιγμή που η Χ βιομηχανία σπαταλάει τεράστια ποσότητα νερού για να φτιάξει τα προϊόντα της. Γενικά, αυτό το ντοκιμαντέρ δεν είναι για να το βλέπουν οι κοινοί θνητοί, αλλά αυτοί που πραγματικά μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο – και, δυστυχώς, είναι οι ίδιοι που τον κατέστρεψαν. Που σημαίνει, ετοιμάστε τις βαλίτσες σας για άλλον πλανήτη, γιατί αυτόν τον ρημάξαμε.

– Έχετε παρατηρήσει ότι οι παροιμίες και οι λαϊκές εκφράσεις δεν είναι και τόσο «σοφές» όσο μας λένε, αλλά στην πραγματικότητα απλά εξωραϊζουν μια ανεπιθύμητη κατάσταση και κάποια εγγενή μας ελαττώματα ή μας χρησιμεύουν για να πιέζουμε καταστάσεις; Πάρτε για παράδειγμα τη φράση «το καλό πράγμα αργεί να γίνει». Φυσικά, αυτό δεν ισχύει – δείτε τις γρήγορες συνταγές που φτιάχνει ο Παρλιάρος στην εκπομπή του και θα το καταλάβετε – αλλά είναι ένας ωραίος τρόπος να πείσουμε τον άλλο να κάνει υπομονή, με το πρόσχημα ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να απολαύσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ή τα κλασικά αντιφατικά «όποιος βιάζεται σκοντάφτει» και «το γοργόν και χάριν έχει»: Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει, όμως τα χρησιμοποιούμε και τα δύο όποτε μας βολεύει, ανάλογα με το αν θέλουμε να μας εξυπηρετήσει κάποιος γρήγορα ή αν είμαστε εμείς αυτοί που πρέπει να εξυπηρετήσουμε κάποιον και βαριόμαστε θανάσιμα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως είναι κι αυτό ένα είδος σοφίας.

– Σας το δηλώνω από τώρα, ώστε να μη λέτε τον Σεπτέμβρη ότι δεν σας προειδοποίησα: Εγώ εμβόλιο κατά της γρίπης ΔΕΝ κάνω, που να με πάνε σηκωτό μέχρι τον Ευαγγελισμό, αν δεν γίνουν ΟΛΕΣ οι εργαστηριακές μελέτες που να ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες επιπλοκών και παρενεργειών. Προτιμώ να πεθάνω από γρίπη, παρά από εμβόλιο κατά της γρίπης. Αλλά υπόσχομαι να πλένω τα χέρια μου, εντάξει;

– Αν ο Πρετεντέρης ήταν αθλητής, θα διέπρεπε στη γυμναστική – με τόσες κωλοτούμπες, θα σάρωνε όλα τα χρυσά στις ασκήσεις εδάφους. Δεν άντεξα να διαβάσω τη συνέντευξη που πήρε από τον Ζοζέ Μπαρόζο στο Κυριακάτικο Βήμα, με τίτλο «γιατί δεν είμαι δεξιός», που ουσιαστικά είναι μια αγιογραφία ενός κλασικού δεξιού πολιτικού, ο οποίος κάνει ό,τι μπορεί για να κερδίσει πόντους μέχρι τον Σεπτέμβριο, όταν θα διεκδικήσει τη συνέχιση της θητείας του ως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ίσως είναι και που είμαι άθεος, αλλά στις αγιογραφίες παντός είδους έχω μια αλλεργία…

– Θυμάστε που σας έλεγα για τη «μεταγραφή του καλοκαιριού», τον καινούργιο φορητό μου υπολογιστή; Ε, τελικά αποδείχθηκε σαπάκι. Μια βδομάδα άντεξε στις προπονήσεις. Μετά έπαθε ρήξη χιαστού σκληρού δίσκου και αναμένεται να μείνει εκτός δράσης για κανα-δυο βδομάδες, μέχρι να πάει σε ειδικό κέντρο αποκατάστασης στο Βέλγιο για να συνέλθει. Ευτυχώς, τζάμπα. Δεν ξαναπαίρνω Sony Vaio. Toshiba και πάλι Toshiba.

– Λατρεύω τη διαφήμιση του Conn-x TV με τους χουλιγκάνους που αναρωτιούνται: «Μπόχουμ δέρνουμε;». Πιστεύω ότι είναι η ατάκα του φετινού καλοκαιριού (εξ ου και ο τίτλος του post, που κατά τ’άλλα είναι εντελώς άσχετος με το περιεχόμενό του). Τελικά η διαφήμιση είναι τέχνη. Ας το μεταφέρει κάποιος αυτό και στους τύπους που κάνουν τις ραδιοφωνικές διαφημίσεις των Jumbo.

– Αλήθεια, Sony Vaio δέρνουμε;


Ποιος Ρονάλντο, ποιος Κακά και ποιος Σισέ…Η μεγάλη μεταγραφή του καλοκαιριού έγινε σήμερα και βρίσκεται ήδη στα γραφεία μου για να υπογράψει τριετές (τουλάχιστον) συμβόλαιο με υψηλές απολαβές και bonus! Απολαύστε την:

sony-vaio-vgn-fs550