1. Επιτέλους, ξεκουράζεται!

2. Κλείστηκε για μία ολόκληρη μέρα στο σπίτι και έπαιζε ασταμάτητα Pro – για μπάφους δεν ξέρουμε κάτι.

3.Δίαιτα, δυστυχώς, επιβεβλημένη από τη Νατάσα (γιατί αν είσαι πρωθυπουργός, και ο Κουασιμόδος να είσαι κάτι γίνεται…Τώρα, όμως;).

4. Ψάχνει το κατάλληλο μέρος για να ανοίξει το δικό του σουβλατζίδικο, το οποίο θα ονομάσει «Ο Αρχιερέας του Πιτόγυρου».

5. Προσπαθεί, όπως και άλλοι «πρώην», να πάρει μια στήλη σαν αρθρογράφος σε κάποια εφημερίδα.

6. Ωστόσο, με δεδομένο ότι σύσσωμος ο Τύπος έχει στραφεί εναντίον του, σχεδιάζει να εκδώσει δική του εφημερίδα, την Karamanlee Press.

7. Επίσης, στα σχέδιά του είναι να κάνει με τη Νατάσα ακόμα ένα παιδί, αφού ως γνωστόν η οικονομική ύφεση και η ανεργία αυξάνουν τις γεννήσεις.

8. Κι εξάλλου, δε θα έλεγε όχι σε ένα επίδομα τρίτεκνης οικογένειας.

9. Ακόμα αναρωτιέται πώς στο διάολο ήξερε από πριν ο Λιάπης ότι θα καταποντιζόταν στις εκλογές, κι αυτός (που ήταν και κοτζάμ πρωθυπουργός) δεν το ήξερε.

10. Εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι πλέον κανενός δεν του καίγεται καρφί για το αν θα πατήσει στη Βουλή ή όχι, περνάει (ακόμα) περισσότερο χρόνο στη Ραφήνα.

11. Άρχισε δειλά-δειλά να παίζει και πάλι ποδόσφαιρο, τώρα που δεν τον ακολουθούν πια οι κάμερες για να απαθανατίσουν ενδεχόμενη τούμπα του.

12. Πετάχτηκε για λίγο μέχρι το Άγιον Όρος – όχι για να μονάσει, αλλά για να κλείσει κάτι δουλειές με τη Μονή Βατοπεδίου.

13. Σκέφτηκε σοβαρά να αυτοεξοριστεί στο Παρίσι, όπως ο θείος του, μήπως όταν γυρίσει κι αυτός του παραδώσουν εν λευκώ τη διακυβέρνηση του τόπου.

14. Αλλά το μετάνιωσε, όταν συνειδητοποίησε ότι στο Παρίσι δεν έχει σουβλατζίδικα.

15. Έχει ήδη αρχίσει την συγγραφή του βιβλίου του, με τίτλο «Τα Επιτεύγματά μου ως Πρωθυπουργός». Λέγεται ότι πρόκειται για το μικρότερο βιβλίο στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

16. Κάθε τόσο πηγαίνει στα μπουζούκια και διασκεδάζει πραγματικά – τέρμα οι ζοφερές εποχές που έπρεπε να τρέχει στα Μέγαρα και στα Ηρώδεια.

17. Βλέπει σε βίντεο στιγμιότυπα από τις εκλογικές του νίκες το 2004 και το 2007 και αναρωτιέται τι άλλαξε από τότε.

18. Έχει συγκεντρώσει σε μια λίστα όλα τα σαρδάμ του Γιώργου Παπανδρέου, για να τα διαβάζει και να σκέφτεται από ποιον έχασε.

19. Απελευθερώθηκε, επιτέλους, από τα κοστούμια που έπρεπε να φοράει όλη μέρα ως πρωθυπουργός – τώρα φόρμες και μόνο φόρμες.

20. Βλέποντας το σουξέ του Ψωμιάδη στη Θεσσαλονίκη, σκέφτεται να ντύνεται κάθε τόσο Αη-Βασίλης ή Ζορό και να βγαίνει στους δρόμους, μπας και ξανακερδίσει τους ψηφοφόρους του.

21. Από τους υποψηφίους για τη διαδοχή του στη Νέα Δημοκρατία, στήριξε απροκάλυπτα τον Παναγιώτη Ψωμιάδη – ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να αποδειχθεί χειρότερος από τον ίδιο.

22. Μιας και δεν έχει τι να κάνει όλη μέρα, τα απογεύματα βοηθάει τα δίδυμα στις ασκήσεις τους. Αλλά στα μαθηματικά πάντα κάνει λάθη.

23. Αλλά και όταν κάνει λάθη, δεν το παραδέχεται. Απλά υποστηρίζει ότι «παρέλαβε χάος» από τον δάσκαλο.

24. Οδήγησε για πρώτη φορά μετά από χρόνια, αφού όσο ήταν πρωθυπουργός είχε λιμουζίνες με σωφέρ για να τον πηγαινοφέρνουν.

25. Αλλά παραλίγο να προκαλέσει ατύχημα, αφού είχε ξεχάσει πώς να οδηγεί και οι μοναδικές του πρόσφατες παραστάσεις από οδήγηση ήταν το τελευταίο Need For Speed.

26. Βλέπει φανατικά κάθε Τρίτη τον Λαζόπουλο – είναι πολύ πιο ευχάριστο τώρα που σατιρίζει άλλους.

27. Γελάει όταν σκέφτεται το περίφημο δίλημμα «Καραμανλής ή Χάος», που ο ίδιος είχε θέσει – όντως, τώρα που δεν είναι πρωθυπουργός, άφησε πίσω του χάος.

28. Κινείται παρασκηνιακά για να προταθεί ως επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ένα αξίωμα χωρίς αρμοδιότητες, και άρα πολύ πιο ξεκούραστο.

29. Τηλεφωνεί τακτικά στον Θόδωρο Ρουσόπουλο, ο οποίος είναι εδώ και καιρό στην ανεργία, και ζητάει τις συμβουλές του για να επιβιώσει.

30. Έχει ήδη συμφωνήσει με τον Γιώργο Ανατολάκη να φτιάξουν μαζί μια βουλευτική ομάδα 5×5 – αναζητούνται οι άλλοι τρεις.

31. Μια φορά την εβδομάδα συναντιέται σε αθηναϊκό ουζερί με το Λευτέρη Ζαγορίτη, τη Φάνη Πάλλη-Πετραλιά και άλλους απογοητευμένους συναδέλφους του και πίνουν για να ξεχάσουν.

32. Τα Σαββατοκύριακα παίρνει τα δίδυμα και τα πηγαίνει σε μουσεία της Αθήνας, ενθυμούμενος τη μακρινή εκείνη εποχή που ήταν και υπουργός Πολιτισμού.

33. Έχει ανοίξει ανώνυμο blog, μέσω του οποίου συκοφαντεί όσους τον οδήγησαν στην εκλογική ήττα.

34. Ζήτησε από τον πρόεδρο της Βουλής να του αλλάξει έδρανο, γιατί οι συνάδελφοί του από τη Νέα Δημοκρατία δεν τον παίζουν.

35. Έχοντας πια μπουχτίσει από τη δίαιτα, ένα βράδυ πήγε στον Μπαϊρακτάρη και έφαγε τον αγλέορα, διακηρύσσοντας «μηδενική ανοχή στα light προϊόντα».

36. (Την επόμενη μέρα, η Νατάσα τον επανέφερε στην τάξη, ταϊζοντάς τον καρότα και μαρούλια.)

37. Παρήγγειλε ο ίδιος μια δημοσκόπηση από την OMG, ελπίζοντας ότι ακόμα θεωρείται καταλληλότερος για πρωθυπουργός.

38. Ωστόσο, τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά: Στην ερώτηση «Πόσο εμπιστεύεστε τον Κώστα Καραμανλή;», το 79.7% των ερωτηθέντων απάντησε ότι δεν θα τον εμπιστευόταν ούτε για να του βγάλει τον σκύλο βόλτα.

39. Βαθιά μέσα του, ξέρει πως κατάφερε κάτι που κανένας σχεδόν από τους προκατόχους του δεν είχε πετύχει: Να ενώσει όλους τους Έλληνες. Εναντίον του.

40. Μιας και έχει αρκετό χρόνο διαθέσιμο, πού και πού μαγειρεύει τα μεσημέρια – μερικές φορές, μάλιστα, περισσεύει και για τα παιδιά.

41. Προσπαθεί να επικοινωνήσει με τους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής Δεξιάς, αλλά τον σνομπάρουν όλοι, γιατί όλοι κυβερνούν, εκτός από αυτόν.

42. Πήγε σε γνωστή καφεμάντισσα του Χαλανδρίου για να μάθει αν θα γίνει και πάλι κάποτε πρωθυπουργός. Δε μάθαμε τι απάντησε η καφετζού, αλλά ξέρουμε ότι μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό με νευρικό γέλιο 3ου βαθμού.

43. Όταν στα δελτία ειδήσεων οι ανταποκριτές λένε «ο Πρωθυπουργός είπε…», πετάγεται από την πολυθρόνα, φωνάζει «Εγώ δεν είπα τίποτα!» και κατηγορεί τα ΜΜΕ ότι τον συκοφαντούν. Μετά θυμάται ότι δεν είναι πια πρωθυπουργός και βλέπει «Κάτι Ψήνεται».

44. Ελλείψει επαγγελματικών προοπτικών, μαθαίνει μπουζούκι, ώστε να πιάσει δουλειά σε ρεμπετάδικο αν δει τα σκούρα.

45. Ετοιμάζεται για την παρουσίαση ενός νέου ριάλιτι στον Alpha, με τίτλο «Εφιάλτης στην Καντίνα». Το κόνσεπτ το φαντάζεστε.

46. Αντίθετα, αρνήθηκε την πρόταση του ΑΝΤ1 να παρουσιάσει τον «Πρωινό Καφέ», αφενός επειδή δεν ήθελε να ξυπνάει τόσο πρωί, και αφετέρου επειδή ο μάγειρας της εκπομπής αρνείτο πεισματικά να του φτιάχνει φαϊ και για το σπίτι.

47. Ανακάλυψε ένα νέο χόμπι: Το ψάρεμα. Είναι ξεκούραστο και τα ψάρια «τσιμπάνε» πιο εύκολα από τους ψηφοφόρους.

48. Συμφώνησε να συμμετάσχει στο επόμενο βιντεοκλίπ των Goin’ Through – οι χειρονομίες που κάνει όταν μιλάει θυμίζουν ράπερ επιπέδου Eminem και πάνω.

49. Ψάχνει να βρει στην αγορά ένα πορτοκαλί τηλέφωνο, σαν αυτό που είχε στο Μαξίμου, αλλά δυσκολεύεται.

50. Βρήκε βέβαια ένα, αλλά ήταν μάρκας Siemens και φοβήθηκε ότι θα φάει κράξιμο.

51. Είδε στο θέατρο το «Κλουβί με τις Τρελές», αλλά δεν ενθουσιάστηκε. «Μου θύμισε πολύ την κατάσταση στη Νέα Δημοκρατία», δήλωσε.

52. Πού και πού κάνει καμιά βόλτα με το ποδήλατό του – όχι για να γυμναστεί (προφανώς!), αλλά για να θυμίζει στον εαυτό του ότι σε κάτι είναι καλύτερος από τον Παπανδρέου.

53. Διοργάνωσε ένα λαμπερό αποχαιρετιστήριο πάρτυ για την παραίτησή του από την προεδρία της ΝΔ, προσκαλώντας όλους τους φίλους του.

54. Στο πάρτυ παρευρέθηκαν η σύζυγός του, τα παιδιά του και ένα αδέσποτο σκυλί.

55. Βρίσκεται σε προχωρημένες επαφές με τον Γιάννη Μανώλη, ώστε να ιδρύσουν από κοινού ένα νέο κόμμα, που θα ονομάζεται «ΣΕ.Κ.ΤΑ» (Σεμνά Και Ταπεινά).

56. Προκειμένου να βρει δουλειά, ετοίμασε το βιογραφικό του, το οποίο πιάνει μολις μία σειρά: «Πρωθυπουργός της Ελλάδας, 2004-2009».

57. Δεδομένου ότι τρεις οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα από το ’74 και μετά, προετοιμάζει ήδη τον διάδοχό του. Αλλά δεν μπορεί να αποφασίσει σε ποιο από τα δίδυμα θα δώσει το χρίσμα.

58. Αλλά επειδή τα δίδυμα αργούν ακόμα να ενηλικιωθούν, έχει σκεφτεί κι άλλη λύση: Την Άννα Καραμανλή της ΝΕΤ. Που μπορεί να μην έχει συγγένεια μαζί του, αλλά το κοινό επίθετο αρκεί.

59. Έχει ξεκινήσει group therapy για να συνέλθει από το σοκ της εκλογικής του ήττας. Άλλα μέλη του γκρουπ είναι ο Μιλτιάδης Έβερτ, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Βαγγέλης Βενιζέλος κ.α.

60. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Έφης Σαρρή, κατέθεσε μήνυση σε βάρος του Λάκη Λαζόπουλου, υποστηρίζοντας ότι τα υποτιμητικά του σχόλια του στέρησαν την εκλογή του ως πρωθυπουργού.

61. Συγκινημένη, η Έφη Σαρρή του αφιέρωσε το καινούργιο της τραγούδι: «Καραμανλή-Καραμανλή, θες να σου δώσω ένα φιλί;».

62. Έχει μεγεθύνει τη φωτογραφία που έβγαλε με τον Ομπάμα όταν συναντήθηκαν, την έχει κορνιζάρει και την έχει βάλει απέναντι από το κρεβάτι του, για να εμπνέεται.

63. Σκέφτεται σοβαρά να κάνει μπότοξ, για να μοιάσει στον Αβραμόπουλο.

64. Παρευρέθηκε σε εκδήλωση που οργάνωσε προς τιμήν του ο Σύλλογος Ταβερνιάρηδων και Σουβλατζήδων Μαραθώνος-Ραφήνας και γύρω περιοχών, για την πολύτιμη οικονομική του υποστήριξη στα 5 χρόνια που ήταν πρωθυπουργός.

65. Μετά από μια βραδιά ξεγυρισμένης οινοποσίας, παραδέχτηκε ότι αυτός έβαλε τη μεγάλη φωτιά στο Γραμματικό «για γούρι», επειδή την τελευταία φορά που συνέπεσαν πυρκαγιές και εκλογές είχε κερδίσει.

66. Όταν συνήλθε, δήλωσε ότι μετάνιωσε γι’αυτή του την πράξη, αφού μπορούσε κάλλιστα να ακολουθήσει το παράδειγμα του θείου του και να αφήσει τα δέντρα να ψηφίσουν υπέρ του.

67. Μετά από μια συνάντηση με τον Βύρωνα Πολύδωρα, πείστηκε ότι για την εκλογική ήττα ευθύνονται η Υπολοχαγός Κάλπη, ο Στρατηγός Ψηφοφόρος και η Συνταγματάρχης Μίζα.

68. Αφού η Νατάσα δουλεύει, ενώ αυτός κάθεται, τον αναγκάζει να κάνει δουλειές: Σκούπισμα, σφουγγάρισμα, σκουπίδια, τα πάντα όλα.

69. Και δυστυχώς, το επιχείρημα «βάζεις έναν πρώην πρωθυπουργό να κατεβάσει τα σκουπίδια» πέφτει στο κενό.

70.  Αναρωτιέται, δέκα χρόνια μετά από την περίφημη διαφημιστική καμπάνια «Υπάρχει Καλύτερη Ελλάδα και τη Θέλουμε», αν τελικά δεν υπήρχε καλύτερη Ελλάδα ή αν δεν την ήθελε.

71. Κάθε φορά που τσακώνεται με τη Νατάσα, την προκαλεί σε δημόσιο debate, γιατί εκεί υπερέχει.

72. Όταν κάποιο από τα παιδιά κάνει ζημιά στο σπίτι, εξανίσταται και αναφωνεί: «Εσύ δεν είσαι παιδί, είσαι ασύμμετρη απειλή!».

73. Όταν η Νατάσα είναι στις «μέρες» της, έχει τον τρόπο του να εκτονωθεί: Το ερωτικό DVD του Ζαχόπουλου (που ακόμα δεν ξέρουμε πώς έφτασε στα χέρια του).

74. Το μόνο που τον απασχολεί τώρα που δεν είναι πρόεδρος του κόμματος είναι ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα μπορεί να βάλει υποψηφιότητα σε δύο εκλογικές περιφέρειες (και άρα θα έχει τις μισές πιθανότητες να εκλεγεί).

75. Επιτέλους, ξεκουράζεται!!!

Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ  ΚΩΣΤΑ

Δέκα συμβουλές καλής ζωής από έναν πρώην πρωθυπουργό

1. Να  παίζεις πολύ Playstation. Είναι ό,τι πρέπει για να χαλαρώσεις μετά από μια μέρα σκληρής δουλειάς. Ή σκληρής χαλάρωσης.
2. Να τρως πολλά λιπαρά. Αν ο Θεός δεν ήθελε να τρώμε λιπαρά, θα τα έβαζε στα μαρούλια, όχι στο κοκορέτσι.
3. Να κοιμάσαι πολλές ώρες τη μέρα. Και ακόμα περισσότερες τη νύχτα.
4. Να πιστεύεις στον εαυτό σου. Ακόμα και όταν όλες οι δημοσκοπήσεις είναι εναντίον σου, μην το βάζεις κάτω. Στο τέλος θα δικαιωθείς (;).
5. Να βλέπεις ποδόσφαιρο στην τηλεόραση. Είναι πολύ πιο ασφαλές να βλέπεις τους επαγγελματίες να το κάνουν αντί για σένα.
6. Να παρακολουθείς τις πολιτικές εξελίξεις. Μερικές φορές έχουν περισσότερη πλάκα κι από το καλύτερο τηλεοπτικό σίριαλ.
7. Να κρατάς ενθύμια από τις καλύτερές σου στιγμές. Θα σου φανούν πολύ χρήσιμα όταν όλα αρχίσουν να πηγαίνουν στραβά.
8. Μη δίνεις υποσχέσεις που δεν μπορείς να κρατήσεις. Όπως για παράδειγμα «Σεμνά και Ταπεινά», «Μηδενική Ανοχή» και «Απόφαση Ευθύνης».
9. Μη φυτρώνεις εκεί που δε σε σπέρνουν. Άσε τους άλλους να σφάζονται για τη διαδοχή σου και μην παίρνεις θέση.
10. Να διαλέγεις προσεκτικά τους φίλους και τους συνεργάτες σου. Εγώ που δεν πρόσεχα είδατε τι έπαθα.

(Σημείωση: Αυτό το κείμενο είχε γραφτεί πριν από αρκετούς μήνες, προκειμένου να δημοσιευθεί σε μηνιαίο περιοδικό, αλλά τελικά δε δημοσιεύτηκε ποτέ. Οπότε σκέφτηκα να το βάλω εδώ, μην πάει χαμένος τόσος κόπος – κοντά μια βδομάδα που είχε πάρει να το γράψω τότε!)

Advertisements

Θα έχετε ίσως παρατηρήσει ότι σπάνια γράφω σοβαρές απόψεις, με επιχειρήματα, για θέματα που μας απασχολούν όλους. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’αυτό, εκ των οποίων οι σημαντικότεροι είναι οι εξής:

1. Το γεγονός ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά σημαντική προσωπικότητα για να επηρεάζει άλλους ανθρώπους – όχι πως οι περισσότεροι δημοσιογράφοι το έχουν αυτό, αλλά τουλάχιστον εγώ έχω την αξιοπρέπεια να μην το κρατάω κρυφό.

2. Το γεγονός ότι ποτέ δεν ήμουν καλός στα debate, και σχεδόν πάντα οι κατά καιρούς «αντίπαλοί» μου έβγαιναν από πάνω – όχι απαραίτητα επειδή είχαν καλύτερα επιχειρήματα, αλλά επειδή φώναζαν περισσότερο.

3. Το γεγονός ότι, γενικά, προτιμώ να προκαλώ χαμόγελα παρά προβληματισμούς.

4. Το γεγονός ότι το σχολείο με έκανε να σιχαίνομαι την έκθεση ιδεών, τόσο ώστε να την αποφεύγω όσο μπορώ.

Ωστόσο, κάποιες φορές απλά δεν μπορείς να κρατηθείς. Όταν αισθάνεσαι τη βλακεία να σε περιτριγυρίζει από παντού, νιώθεις την ανάγκη να βγεις και να φωνάξεις τη γνώμη σου, όσο λίγη εμπιστοσύνη κι αν έχεις σ’αυτήν. Σκέφτεσαι «δεν μπορεί αυτοί οι κρετίνοι να έχουν δίκιο, ενώ εγώ να έχω άδικο». Και συνήθως έχεις δίκιο.

Ειλικρινά, αν δεν πίστευα πως έχω δίκιο σε όσα θα ακολουθήσουν, δε θα τα έγραφα ποτέ. Μπορεί για σας αυτό να φαίνεται εντελώς αυτονόητο, αλλά για μένα δεν είναι. Και μετά από όλες αυτές τις προκαταβολικές εξηγήσεις, νομίζω ότι μπορούμε να περάσουμε στο κυρίως θέμα.

Ήθελα από καιρό να γράψω κάτι για την πρόθεση της κυβέρνησης να παραχωρήσει δικαίωμα ψήφου σε συγκεκριμένους μετανάστες, αλλά πάντα κάτι τύχαινε. Και τις τελευταίες δύο μέρες, δέχτηκα σε δύο παλιά μου κείμενα, από δύο διαφορετικούς αναγνώστες, δύο διαφορετικά εθνικιστικά σχόλια. Το ένα από κάποιον που σιχτίριζε την ώρα που ψήφισε ΠΑΣΟΚ (καλά να πάθει) και διακήρυσσε την απόφασή του να στραφεί στο ΛΑΟΣ στις επόμενες εκλογές, και το άλλο από κάποιον που κατηγορεί τους μετανάστες ότι δεν αγαπάνε πραγματικά την Ελλάδα και ήρθαν μόνο για το χρήμα (τι λες ρε παιδί μου, εσύ ανακάλυψες την Αμερική!) και γι’αυτό είναι η πηγή του κακού. Αλήθεια λέω, μη γελάτε.

Επιπλέον, προχθές είχα ένα group invitation στο Facebook. Ήταν για ένα group το οποίο αντιδρούσε στο σχέδιο της κυβέρνησης για την ψήφο των μεταναστών. Φυσικά απέρριψα την πρόσκληση (και σκέφτηκα σοβαρά να διαγράψω από τους «φίλους» μου αυτόν που μου την έστειλε). Πριν την απορρίψω, βέβαια, πρόλαβα να δω ότι το group αριθμούσε ήδη χιλιάδες μέλη, ενώ περιείχε δεκάδες φωτογραφίες της Χρυσής Αυγής και απίστευτες ρατσιστικές κορώνες.

Για κάποιον λόγο, έχουν αυξηθεί οι εθνικιστές εκεί έξω. Θυμάμαι ότι το έλεγα πριν 3-4 χρόνια, πιο πολύ σαν αστείο, ότι «ευτυχώς που η ακροδεξιά στην Ελλάδα δεν έχει έναν ηγέτη της προκοπής, γιατί αλλιώς θα είχαμε ακροδεξιά κυβέρνηση». Ο ηγέτης της ακροδεξιάς δεν έχει αλλάξει – ακόμα ο αχαρακτήριστος ο Καρατζαφέρης είναι. Αλλά βλέπω γύρω μου όλο και περισσότερο ρατσισμό. Γιατί;

Κανονικά, θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίστροφο: Οι μετανάστες που έχουν έρθει στην Ελλάδα και μένουν μόνιμα για δέκα ή και είκοσι χρόνια θα έπρεπε να έχουν ενσωματωθεί πλήρως στην ελληνική κοινωνία. Θα έπρεπε, αν το θέλουν και οι ίδιοι, να θεωρούνται εξίσου Έλληνες με μένα και τον Μπουμπούκο. Και αντ’αυτού τι γίνεται; Άλλοι αναγκάζονται να ανανεώνουν τα χαρτιά τους κάθε έξι μήνες, σαν εγκληματίες που πρέπει κάθε τόσο να εμφανίζονται στο αστυνομικό τμήμα. Άλλοι υποφέρουν από ρατσιστές αστυνομικούς, οι οποίοι βγάζουν τα απωθημένα τους πάνω τους. Άλλοι δεν μπορούν καν να ταξιδέψουν για να δουν την οικογένειά τους. Και, φυσικά, ο μεγαλύτερος ρατσισμός είναι τα βλέμματα στα λεωφορεία. Πολλοί από μας αρνούνται να τους δεχτούν στην κοινωνία μας, λες και είμαστε μια κάστα ανθρώπων, και δε δεχόμαστε τους «ακάθαρτους».

Είναι απίστευτο, αλλά κάποιοι πιστεύουν ακόμα στην «καθαρότητα της φυλής μας». Μετά από 400 χρόνια Τουρκοκρατίας, αμέτρητων προσμίξεων με Σλάβους, Αλβανούς, Τούρκους και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σοβαρά (και μάλιστα το διατυμπανίζουν!) ότι είμαστε απόγονοι του Περικλή, του Ομήρου και (φυσικά) του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Και νομίζουν ότι αυτή η «καθαρότητα» θα βρωμίσει αν ενταχθούν στην κοινωνία μας οι μετανάστες.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, «καθαροί» λαοί δεν υπάρχουν. Όλοι πάνε με όλους – έχουμε γίνει μια παγκοσμιοποιημένη τσόντα. Οι μετανάστες είναι πλέον κομμάτι κάθε ανεπτυγμένης δυτικής χώρας. Και μάλιστα, από μια άλλη οπτική γωνία, είναι κομμάτι που οι ίδιες οι δυτικές κοινωνίες έχουν κατασκευάσει, εκμεταλλευόμενες κατάφωρα όλες τις υπόλοιπες χώρες. Αναπόφευκτα, οι μετανάστες θα γίνουν πάρα πολλοί στις μεγάλες πόλεις (ενδεχομένως αυτό να έχει ήδη συμβεί), και τότε είτε θα ενσωματωθούν στις χώρες που τους «φιλοξενούν», είτε θα επαναστατήσουν και θα έρθουν σε σύγκρουση με τους «οικοδεσπότες». Δυστυχώς ή ευτυχώς, στις χώρες τους δεν πόκειται να γυρίσουν, γιατί εκεί τα πράγματα δε θα διορθωθούν ποτέ. Επομένως, ή τους ενσωματώνουμε στην κοινωνία μας, ή ερχόμαστε σε σύγκρουση μαζί τους.

Έτσι όπως πάει το πράγμα, οδεύουμε προς το δεύτερο ενδεχόμενο. Και μόλις προσπαθεί επιτέλους μια κυβέρνηση να προσφέρει σε ορισμένους μετανάστες ένα δικαίωμα που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, το δικαίωμά τους δηλαδή να ψηφίζουν αυτούς που τους κυβερνούν, μετά από τόσα χρόνια διαμονής στη χώρα, οι ακροδεξιοί ξεσηκώνονται. Όμως με ποια λογική μπορεί κανείς να στερήσει από έναν άνθρωπο που γεννήθηκε εδώ, ανατράφηκε εδώ, σπούδασε εδώ και δουλεύει  εδώ το δικαίωμα να ψηφίσει αυτόν που θα τον κυβερνήσει;

Τα άλλα κόμματα δεν πολυασχολούνται με το θέμα – ίσως δεν το θεωρούν τόσο σημαντικό. Η Νέα Δημοκρατία μοιάζει με αναποφάσιστο επιβάτη, που δεν ξέρει σε ποιο τρένο πρέπει να μπει: Αφού δεν μπορεί ούτε να υποστηρίξει την κυβέρνηση (τι σκατά αντιπολίτευση θα ήταν;), αλλά ούτε και να συμμαχήσει με το ΛΑΟΣ (αφενός επειδή ο Καρατζαφέρης τους πρόλαβε, και αφετέρου επειδή δε θέλουν να υιοθετήσουν ακραίες απόψεις), αναγκαστικά κάθεται στο σταθμό και περιμένει την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Και τελικά το μόνο που καταφέρνει είναι να χάσει και τα δύο τρένα. Όσο για τα κόμματα της Αριστεράς, το μεν ΚΚΕ κατηγορεί τον καπιταλισμό, ο δε ΣΥΡΙΖΑ απαντά με ασάφειες και «ήξεις-αφήξεις» – αμφότερα κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα.

(Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: Δεν είμαι ΠΑΣΟΚος. Κι εγώ τσαντίστηκα που πέρασαν νύχτα στη Βουλή το νομοσχέδιο για τους φόρους. Αλλά όταν μια κυβέρνηση κάνει κάτι καλό, οφείλουμε να της το αναγνωρίζουμε, αν δεν είμαστε εμπαθείς.)

Με άλλα λόγια, η μόνη αντιπολίτευση είναι το ΛΑΟΣ, το οποίο απαιτεί δημοψήφισμα. Στην αρχή μου φαινόταν παράξενο που το ΛΑΟΣ για κάθε θέμα ζητούσε δημοψήφισμα, αλλά τώρα κατάλαβα γιατί το κάνει: Επειδή σε ένα δημοψήφισμα την απόφαση την παίρνει ο όχλος, και αυτό βολεύει όποιους μπορούν πιο εύκολα να επηρεάσουν τον όχλο. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, οι εθνικιστικές κορώνες και οι ξενοφοβικές κραυγές θα είχαν πολύ μεγαλύτερη επίδραση στον όχλο από οποιοδήποτε λογικό επιχείρημα.

Πράγματι, υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που ολοένα αυξάνει σε πληθυσμό και απειλεί τη χώρα μας. Και αυτή είναι η ομάδα των εθνικιστών. Των ανθρώπων που τα μετράνε όλα με βάση το «εθνικό συμφέρον» που έχουν εμπνευστεί από μόνοι τους, αποφασισμένοι να το υπερασπιστούν μέχρι τελευταίας ρανίδος του υπερήφανου αίματός τους. Αυτοί είναι που, με τα οπισθοδρομικά τους πιστεύω, παρεμποδίζουν την ομαλή πορεία της κοινωνίας μας προς την ένταξη των μεταναστών και την κοινωνική ηρεμία. Για να μην αναφερθώ στην ανάμιξή τους στα «εθνικά» θέματα, που μόνο συμφορές έχει προκαλέσει όσες φορές επετράπη.

Πρέπει όλοι να καταλάβουμε κάποια πράγματα. Οι μετανάστες δεν είναι μπαμπούλες, δεν είναι πράκτορες των αμερικανών που μας επιβουλεύονται, δεν είναι σατανάδες που θέλουνε να μας φάνε τις δουλειές, δεν είναι κατά συρροήν δολοφόνοι, βιαστές, ληστές και έμποροι ναρκωτικών. Οι μετανάστες είναι άνθρωποι σαν εμάς. Άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο για τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους, όπως θα έκανε κάθε άνθρωπος στη θέση τους. Όπως, εξάλλου, έχουν κάνει και οι Έλληνες κατά καιρούς. Και όταν ένας άνθρωπος φτάνει σε μία ξένη χώρα και δεν έχει την παραμικρή βοήθεια, τότε δεν θα διστάσει να κλέψει για να ζήσει, ενώ είναι πολύ εύκολο να μπλέξει σε κάποια «σκοτεινή» μπίζνα, ειδικά στα ναρκωτικά.

Όλοι αυτοί οι «Ελληναράδες» που κατηγορούν τους μετανάστες για τα πάντα, ξέρουν άραγε τι έκαναν οι Έλληνες όταν μετανάστευσαν σε ξένες χώρες για να ζήσουν; Τι νομίζουν, ότι ήταν όλοι άγιοι άνθρωποι που δούλεψαν τίμια για να βγάλουν το ψωμί τους; Ο Νικ δε Γκρικ τι νομίζουν ότι ήταν, ταβερνιάρης στην Αστόρια; Ή μήπως νομίζουν ότι οι Έλληνες μετανάστες πήγαν εκεί για να βοηθήσουν την αμερικανική ή τη γερμανική κοινωνία να αναπτυχθεί, από αγάπη για την κουλτούρα τους; Αφού, λοιπόν, οι Έλληνες μετανάστες δεν ήταν και «Παναγίες», πώς έχουμε την απαίτηση να είναι τέτοιες οι μετανάστες που έρχονται στην Ελλάδα;

Ναι, το ξέρω: Οι μετανάστες στην Ελλάδα (και ειδικά στην Αθήνα) είναι πάρα πολλοί. Ίσως να μην μπορούμε να τους αντέξουμε. Και λοιπόν; Ποια είναι η λύση; Να τους πετάξουμε όλους στη θάλασσα και να σωθούμε; Να τους στριμώξουμε σε οριοθετημένα γκέτο» και να μην τους αφήνουμε να βγαίνουν παραέξω; Αν εσείς ήσασταν στη θέση τους αυτό θα το θεωρούσατε δίκαιο;

Και να σας πω και κάτι; Το παραδέχομαι: Κι εγώ φοβάμαι καμιά φορά. Άμα βρεθώ σε κάποιο σκοτεινό στενάκι και βλέπω λίγο πιο κάτω έναν μετανάστη, σκιάζομαι. Όχι επειδή είναι κακός άνθρωπος και θέλει να με σφάξει. Αλλά επειδή φοβάμαι ότι ίσως να με ληστέψει. Όχι επειδή του αρέσει να το κάνει από χόμπι, αλλά επειδή είναι αναγκασμένος να το κάνει. Ο καθένας θα έκανε οτιδήποτε προκειμένου να ζήσει.

Το πρόβλημα είναι πως οι περισσότεροι από μας κοιτάζουν το θέμα αφ’υψηλού. Γιατί εμείς έχουμε το σπιτάκι μας, την οικογένειά μας, την τηλεορασούλα μας, το φαγάκι μας και μας αρέσει να γκρινιάζουμε όταν μας συμβαίνουν μικρά πράγματα, όπως να αυξηθεί λίγο η τιμή της βενζίνης ή να μας αναγκάσουν να δίνουμε αποδείξεις όταν πουλάμε κάτι. Ελάχιστοι έχουν ζήσει χωρίς σπίτι, χωρίς οικογένεια και χωρίς φαγητό, και ούτε πού μπορούν να φανταστούν πώς είναι. Ούτε κι εγώ μπορώ. Όμως είναι τουλάχιστον ανήθικο (και μάλλον απάνθρωπο) να αρνούμαστε την παροχή οποιασδήποτε βοήθειας σε κάποιον που τη χρειάζεται, και μάλιστα να απαιτούμε να φύγει από τη γειτονιά μας για να μη μας χαλάει τη θέα, μόνο και μόνο επειδή δε γεννήθηκε στην ίδια χώρα με μας.

Αυτό που θέλω να πω, τελικά, είναι ότι πρέπει να είμαστε πιο ανοιχτόμυαλοι, να κοιτάζουμε πέρα από το δάχτυλό μας, πέρα από το δέντρο, πέρα από το χρώμα, πέρα από την καταγωγή, πέρα από την οικονομική κατάσταση. Κι αν οι ακροδεξιοί δεν μπορούν (ή δε θέλουν) να το κάνουν αυτό, τότε θα πρέπει να φροντίσουμε εμείς, οι υπόλοιποι, να τους παραγκωνίσουμε. Πιστεύω ότι είμαστε (για την ώρα) περισσότεροι. Κι όμως, αυτοί φαίνονται περισσότεροι. Κι αυτό γιατί, στην κατ’ευφημισμόν δημοκρατία μας, νικητής δεν είναι αυτός που έχει τα καλύτερα επιχειρήματα, αλλά αυτός που κάνει την περισσότερη φασαρία.

Ίσως πρέπει να αρχίσουμε κι εμείς να κάνουμε λίγη φασαρία, ε; Τι λέτε; Πάμε να ταράξουμε λίγο τους κατοίκους της «πολυκατοικίας»;


– Στο σίριαλ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη ‘4’, πρωταγωνιστούν 4 αδέλφια, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, καθένα από τα οποία έχει τις δικές του ανησυχίες, τα δικά του προβλήματα, τη δική του ζωή.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ‘4’, πρωταγωνιστούν 4 σύντροφοι, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, ο καθένας από τους οποίους έχει τις δικές του φιλοδοξίες, τα δικά του σχέδια, τη δική του ατζέντα.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, κύριος πρωταγωνιστής είναι ένας εγωπαθής, νεανίζων -αντάρης, που έχει πλέον δημιουργήσει μια δική του, επιτυχημένη σχολή στον τομέα του: Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ένας εκ των πρωταγωνιστών είναι ένας εγωπαθής, νεανίζων -αντάρης, που είχε κάποτε δημιουργήσει μία αποτυχημένη παράταξη στον ιδεολογικό του τομέα: Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ένας από τους τέσσερις πρωταγωνιστές είναι ένας τραγουδιστής που παίρνει ναρκωτικά.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ένας από τους τέσσερις πρωταγωνιστές είναι ένας πρώην τραγουδιστής που κάθε φορά που μιλάει μοιάζει σαν να έχει πάρει ναρκωτικά.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο αρχηγός της οικογένειας αυτοκτονεί ξαφνικά, με μία σφαίρα στο κεφάλι.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο αρχηγός της παράταξης αυτοκτονεί πολιτικά, με μια προκήρυξη εκλογών.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, μετά την αυτοκτονία του πατέρα ξεσπά ένας άγριος καυγάς μεταξύ των ‘τεσσάρων’, για το κατά πόσον ήταν καλός πατέρας ή όχι.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, μετά την πολιτική αυτοκτονία του αρχηγού ξεσπά ένας άγριος καυγάς μεταξύ των ‘τεσσάρων’, για το κατά πόσον στις επερχόμενες εκλογές θα ψηφίσουν μόνο οι σύνεδροι ή και τα μέλη.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, η χήρα του αρχηγού της οικογένειας προσπαθεί να βάλει τα παιδιά της σε τάξη και να επαναφέρει τη ζωή στα φυσιολογικά πλαίσια.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, η ‘εύθυμη χήρα’ της παράταξης προσπαθεί να βάλει τα γαλάζια παιδιά σε τάξη και να επαναφέρει την παράταξη στα φυσιολογικά της ποσοστά.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ένας από τους χαρακτήρες είναι ένας φαντασιόπληκτος τύπος που ονειρεύεται ότι έχει μια γκόμενα που δεν υπάρχει.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, τρεις από τους χαρακτήρες είναι φαντασιόπληκτοι τύποι, που ονειρεύονται ότι έχουν μια εξουσία που είναι ήδη πιασμένη.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο μακαρίτης είχε μια ερωμένη, η οποία πιθανότατα θα διεκδικήσει το μερίδιο που της αναλογεί από όσα άφησε πίσω του.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο μακαρίτης είχε μια ερωμένη (τον Καρατζαφέρη), η οποία πιθανότατα θα διεκδικήσει το μερίδιο ψήφων που της αναλογεί από το κόμμα που άφησε πίσω του.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο αυτόχειρας πατέρας των ‘τεσσάρων’ ήταν μια προσωπικότητα που κατά βάθος όλοι αντιπαθούσαν, αλλά για το καλό της οικογένειας προσπαθούσαν να μην το δείχνουν.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο αυτόχειρας προκάτοχος των ‘τεσσάρων’ ήταν μια προσωπικότητα που κατά βάθος όλοι αντιπαθούσαν, αλλά για το καλό της παράταξης (και το δικό τους) προσπαθούσαν να μην το δείχνουν.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο πατέρας κάνει δώρο στη γυναίκα του ένα δαχτυλίδι πριν αυτοκτονήσει.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο Καραμανλής κάνει δώρο στην Ντόρα το ‘δαχτυλίδι’ της εξουσίας πριν αυτοκτονήσει πολιτικά.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, οι ‘τέσσερις’ προσπαθούν να συγκροτήσουν και πάλι τη διαλυμένη τους οικογένεια, θέλοντας να ξεχάσουν ότι εδώ και χρόνια την είχαν παρατήσει ή/και αποκηρύξει.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, οι ‘τέσσερις’ προσπαθούν να συγκροτήσουν και πάλι τη διαλυμένη τους παράταξη, θέλοντας να ξεχάσουν ότι τα τελευταία χρόνια την είχαν παρατήσει ή/και αποκηρύξει.

-/- Ωστόσο, υπάρχει και μία ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στα δύο σίριαλ: Το σίριαλ του Παπακαλιάτη έχει πολύ καλύτερη μουσική επένδυση.

(αλλά ρε γαμώτο, αφού μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους, γιατί του Παπακαλιάτη χτυπάει σαραντάρια και της ΝΔ δεν το βλέπουν ούτε οι ίδιοι; Ε; )


Πάντως, στεναχωρέθηκα που δε βγήκε η Νέα Δημοκρατία…Κρίμα, γιατί είχε το καλύτερο πρόγραμμα για την προστασία του περιβάλλοντος…Κι αυτό φαίνεται και από τη φωτογραφία:

05102009267