Οι διαφημίσεις της Nike πριν από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις είναι συνήθως μικρά αριστουργήματα. Ακόμα ανατριχιάζω όταν βλέπω την κλασική διαφήμιση στο Κολοσσαίο, πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, ενώ και η φετινή, για το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής είναι εκπληκτική (ειδικά αν τη δει κανείς ολόκληρη, και όχι αποσπασματικά, όπως τη βλέπουμε στην τηλεόραση).

Το θέμα της φετινής διαφήμισης, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι η ελάχιστη απόσταση που χωρίζει μία επική επιτυχία από μια παταγώδη αποτυχία. Η αδιόρατη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ενός εθνικού ήρωα και μιας ντροπής του έθνους.

Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Θα’πρεπε. Γιατί είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες με την εθνική Ελλάδος στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Τα «κρέατα» της πρώτης αγωνιστικής, κόντρα στην Νότια Κορέα, έγιναν «Καραϊσκάκηδες» στο δεύτερο παιχνίδι, κόντρα στη Νιγηρία – θυμάστε εκείνη τη θρυλική σκηνή στο «Η Ρένα Είναι Οφσάιντ», με την Βλαχοπούλου να αναρωτιέται πώς το «κρέας» γίνεται «Καραϊσκάκης» και τούμπαλιν; Ε, αυτό ακριβώς.

Για σκεφτείτε, όμως: Τι θα είχε συμβεί αν ο Νιγηριανός δεν είχε χτυπήσει αψυχολόγητα τον Τοροσίδη; Ή αν ο Τοροσίδης δεν έπεφτε στο χορτάρι σαν να τον είχαν πυροβολήσει με μπαζούκα; Αν έμενε με 11 παίκτες η Νιγηρία, θα ήταν ίδια η κατάληξη του αγώνα; Ποιος ξέρει, μπορεί και να ήταν – αλλά μάλλον θα χάναμε. Και τότε οι «Καραϊσκάκηδες» θα παρέμεναν «κρέατα», ο Ρεχάγκελ θα ήταν «εκείνος-ο-παππούς-που-μια-φορά-κοιμήθηκε-ο-Θεός-και-πήρε-το-Γιούρο-αλλά-από-τότε-μας-έχει-κάνει-μπάχαλο», οι εφημερίδες θα μιλούσαν για «εθνική ντροπή», «ξεφτίλα» και «διεθνές ρεζιλίκι», κάποιος πολιτικός τύπου Γιακουμάτου θα έβγαινε να δηλώσει ότι είναι όλοι τους άχρηστοι, τέτοιες ομορφιές.

Αντ’αυτών, αύριο οι «losers» της πρώτης αγωνιστικής θα έχουν γίνει «λιοντάρια», ο Ρεχάγκελ θα είναι «εκείνος-ο-πεφωτισμένος-ηγέτης-που-οδηγεί-ξανά-την-Ελλάδα-στον-θρίαμβο», οι εφημερίδες θα εξυμνούν την «εθνική υπερηφάνεια», την «ψυχή του Έλληνα» και «το DNA του πρωταθλητή», η αποστολή της χώρας θα γίνει αποδεκτή με επευφημίες στο αεροδρόμιο άμα τη επιστροφή της, τέτοιες ασχήμιες.

Τέτοιοι κωλοτούμπες είμαστε – και δεν βγάζω την ουρίτσα μου απ’έξω. Κι εγώ άχρηστους τους έλεγα πριν από το σημερινό ματς, και τώρα τους αποθεώνω. Μέχρι, φυσικά, την επόμενη αποτυχία, οπότε θα τους περάσουμε πάλι γενεές δεκατέσσερις. Η πλάκα είναι ότι, όπως δείχνει και η διαφήμιση της Nike, αυτό το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, αλλά παγκόσμιο. Στον σύγχρονο επαγγελματικό αθλητισμό είσαι είτε ήρωας, είτε άχρηστος – ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Και η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε έναν ήρωα και έναν άχρηστο είναι τόσο λεπτή, που οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές την περνούν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της καριέρας τους.

Πλέον, η Ελλάδα έχει κάποιες πιθανότητες να προκριθεί στην επόμενη φάση και να μας τρελάνει όλους. Δεν το βλέπω, προσωπικά, αλλά δεν είναι και απίθανο. Χρειάζεται, όμως, μια μεγάλη υπέρβαση κόντρα στην αδιάφορη Αργεντινή του Ντιεγκίτο, και ίσως ακόμα και η ισοπαλία να μας είναι αρκετή για να προκριθούμε, υπό προϋποθέσεις. Όπως και να’χει, μετά τη σημερινή νίκη είμαστε όλοι ικανοποιημένοι: Η τραγική εμφάνιση στο παιχνίδι με τη Νότια Κορέα ξεχάστηκε, η Ελλάδα έκανε το καθήκον της, σβήνοντας τις μνήμες από το εφιαλτικό 1994, και αν χάσουμε από την Αργεντινή, κανένας δε θα ζητήσει το λόγο – για την Αργεντινή μιλάμε, που έχει στον πάγκο της τον Μιλίτο και τον Αγκουέρο. Αρκεί να μη διασυρθεί με καμία 5άρα, βέβαια (γιατί με κάτι τέτοια τρελά όνειρα είχε κατέβει ένα βράδυ ο Ολυμπιακός στο Τορίνο, κόντρα στην αδιάφορη Γιουβέντους, και έφυγε από εκεί με 7 γκολ στο κεφάλι).

Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στον εκφωνητή της σημερινής αναμέτρησης, τον Παύλο Παπαδημητρίου. Θεωρώ την περιγραφή του απαράδεκτη, πραγματικό παράδειγμα προς αποφυγήν για κάθε αθλητικό δημοσιογράφο, και αδυνατώ να πιστέψω ότι 10 εκατομμύρια Έλληνες πληρώνουν τον μισθό αυτού του απίστευτου τύπου, που κόντεψε να πάθει καρδιακή προσβολή τουλάχιστον 15 φορές κατά τη διάρκεια του αγώνα. Αλλά το σημείο στο οποίο πραγματικά με εκνεύρισε ήταν στη φάση της αποβολής του Καΐτα, όταν ουσιαστικά αποθέωσε τον Τοροσίδη για την πουστιά που έκανε, πέφτοντας αναίτια στο έδαφος, μόνο και μόνο για να σιγουρευτει ότι θα κερδίσει την κόκκινη κάρτα του αντιπάλου του. Αν το είχε κάνει κάποιος Νιγηριανός, θα άφριζε από το κακό του. Αλλά αφού το έκανε ο Τοροσίδης, μπράβο του. Προφανώς, έχουμε τους (αθλητικούς και όχι μόνο) δημοσιογράφους που μας αξίζουν. Αλλά και το ποδόσφαιρο που μας αξίζει…


1. Εγώ ειμί η Μπάλα η Θεά σου, ουκ έσονται σοι Θεοί έτεροι πλην εμού.
2. Ου ποιήσεις σεαυτόν είδωλον, ως εκείνο το κάθαρμα, ο Ρονάλντο.
3. Ου λήψει το όνομα του Θεού, της Παναγίας ή του Χριστού, έπειτα από χαμένη ευκαιρία.
4. Μνήσθητι την μπάλα που ξέρεις και μη γίγνεσαι περιπατητής του γηπέδου.
5. Τίμα τον διαιτητήν και τους επόπτας.
6. Ου βουτήξεις στην περιοχή ίνα κερδίσεις πέναλτι.
7. Ου «φονεύσεις» τον αντίπαλον μετά δολοφονικού τάκλιν.
8. Ου κλέψεις χρόνον λακτίζοντας την μπάλα εις τας εξέδρας.
9. Ου ψευδοτραυματιστείς ίνα κερδίσεις δευτερόλεπτα.
10. Ουκ επιθυμήσεις την κίτρινη κάρταν του αντιπάλου σου.


Ο κόσμος πριν από 2.000 χρόνια δεν ήταν σαν τον σημερινό. Ήταν πολύ πιο βαρετός. Γι’αυτό και οι άνθρωποι κατέληγαν να φιλοσοφούν, να πηγαίνουν κανένα θέατρο, να σκαρώνουν κανέναν πόλεμο – έτσι, για να μη βαριούνται. Και ξέρετε γιατί ήταν τόσο βαρετή η ζωή τότε; Πολύ απλά, επειδή δεν είχε εφευρεθεί ακόμα το ποδόσφαιρο. Οπότε ούτε Μουντιάλ, ούτε Champions League, ούτε καν πρωταθληματάκια 5Χ5. Δε θα ήθελα να ζω τότε.

Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι ζήσανε εκείνη την ζοφερή εποχή. Και ένας από αυτούς δεν ήταν ακριβώς «άνθρωπος», αλλά «Θεάνθρωπος» – τουλάχιστον έτσι λένε οι κακές γλώσσες. Ναι, ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη Γη σε μια περίοδο που τα πόδια των ανθρώπων χρησιμοποιούνταν ακόμα για μετακινήσεις, και όχι για πάσες, ντρίμπλες, τάκλιν και σουτ.

Τι θα γινόταν, όμως, αν το ποδόσφαιρο υπήρχε τότε; Πώς θα ήταν ο Χριστός σαν ποδοσφαιριστής; Σε αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον (όσο και εξαιρετικά ηλίθιο) ερώτημα φιλοδοξώ να απαντήσω με αυτό το post. Διαβάστε και διαφωτιστείτε.

– Καταρχήν, ο Χριστός θα προσπαθούσε στην αρχή να ασχοληθεί επαγγελματικά με το πόλο, και όχι με το ποδόσφαιρο. Ωστόσο, κανείς δε θα δεχόταν να παίξει εναντίον του, αφού ο Χριστός ήταν ο μόνος που μπορούσε να περπατάει στο νερό και αυτό θα του έδινε ένα σοβαρό πλεονέκτημα απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Έτσι, θα το γύριζε τελικά στο ποδόσφαιρο.

– Ο Χριστός θα ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής της εποχής του – το παρατσούκλι του θα ήταν «Μέσι» (από το «Μεσσίας»).

– Η εθνική ομάδα της Ιουδαίας θα προλάβαινε να κατακτήσει 3 σερί Μουντιάλ, με αρχηγό τον Χριστό, πριν τον τραγικό του θάνατο μόλις στα 32 του χρόνια. Μετά θα παρέπαιε και θα εξαφανιζόταν από τον ποδοσφαιρικό χάρτη.

– Μετά από κάθε «δολοφονικό» τάκλιν των αντίπαλων αμυντικών, που μάταια θα προσπαθούσαν να τον ανακόψουν, ο Χριστός θα ύψωνε το βλέμμα του στον ουρανό και θα αναφωνούσε «άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».

– Πριν από την έναρξη ενός αγώνα κόντρα στους Ρωμαίους, και ξέροντας ότι ο διαιτητής ήταν «πληρωμένος» από τους αντιπάλους, ο Χριστός θα δήλωνε: «Πριν διαιτητής τρις σφυρίξαι, τέσσερα γκολάκια θα φάμε». Και φυσικά θα έπεφτε μέσα.

– Με τον όρο «Ανάσταση του Χριστού» θα εννοούσαμε την επιστροφή του Χριστού στις καλές εμφανίσεις, περίπου το 24 μ.Χ., μετά από μια κακή χρονιά.

– Η περίφημη παραβολή του «καλού Σαμαρείτη» θα αφορούσε έναν γαμάτο ποδοσφαιριστή από τη Σαμάρεια, ο οποίος όμως τραυματίστηκε σοβαρά και αναγκάστηκε να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε ηλικία 23 ετών και να ασχοληθεί με φιλανθρωπίες.

– Θα απαιτούσε σε κάθε παιχνίδι να δίνει αυτός το εναρκτήριο λάκτισμα, προβάλλοντας το επιχείρημα «ο αναμάρτητος πρώτος την μπάλα βαλέτω».

– Ο περίφημος «Μυστικός Δείπνος» θα ήταν μια κρυφή συνάντηση του Χριστού με τους μαθητές του, ώστε να συζητήσουν για τα πριμ που θα ζητούσαν από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ιουδαίας σε περίπτωση κατάκτησης του επερχόμενου Μουντιάλ, που θα διεξαγόταν για πρώτη φορά στην Αφρική, και συγκεκριμένα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

– Κάθε φορά που ένας από τους συμπαίκτες του σφάδαζε στο έδαφος μετά από κάποιο σκληρό μαρκάρισμα, ο Χριστός θα τον άγγιζε, θα του φώναζε «Πάρ’ τα πόδια σου και περιπάτει», και αυτός θα σηκωνόταν αμέσως, ως εκ θαύματος.

– Τα θαύματα του Χριστού θα έμεναν στην ιστορία, όπως το θαύμα στην Κανά (όταν ντριμπλάρισε 4 παίκτες και τον τερματοφύλακα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και σκόραρε με έξοχο πλασέ) και το Θαύμα στην Καπερναούμ (όταν πέτυχε 2 γκολ στις καθυστερήσεις του ματς με τους σκληροτράχηλους Γότθους, χαρίζοντας τη νίκη στην ομάδα του).

– Αλλά το μεγαλύτερο «θαύμα» του Χριστού θα ήταν, αναμφίβολα, η μετατροπή των ντοπαρισμένων ούρων του ιδίου και των συμπαικτών του σε καθαρά ούρα, τα οποία θα περνούσαν χωρίς πρόβλημα από έλεγχο ντόπινγκ.

– Η ενδεκάδα με την οποία θα αγωνιζόταν η Ιουδαία θα αποτελείτο από τον Χριστό και 10 από τους μαθητές του. Ο ενδέκατος μαθητής θα χρησίμευε ως αλλαγή, ενώ ο δωδέκατος, ο Ιούδας, θα ήταν «ρεζέρβα» του Χριστού, και άρα δεν θα έπαιζε ποτέ, αφού ο Χριστός δεν θα τραυματιζόταν ποτέ.

– Είναι προφανές ότι ο Ιούδας δεν θα ήταν καθόλου ικανοποιημένος από το «rotation» της ομάδας, κι έτσι θα πρόδιδε τον Χριστό, «καρφώνοντάς» τον στην FIFA για το σκάνδαλο με τα ντοπαρισμένα ούρα. Φυσικά, ο Χριστός θα καθαιρείτο από τη θέση του στην εθνική ομάδα, την οποία θα έπαιρνε ο Ιούδας – μέχρι που θα τον προσέγγιζε η Ρώμη που, προσφέροντάς του 30 αργύρια, θα τον πολιτογραφούσε Ρωμαίο, με αποτέλεσμα αυτός να παρατήσει την Ιουδαία και να γίνει ο πρώτος «νατουραλιζέ» παίκτης της εθνικής ομάδας της Ρώμης.

– Στην Ιουδαία, ο Χριστός θα κινδύνευε μέχρι και με θανατική ποινή για το σκάνδαλο ντοπαρίσματος στην εθνική ομάδα, αφού η FIFA θα αφαιρούσε από την Ιουδαία τα 3 Μουντιάλ που είχε κατακτήσει, προκαλώντας την οργή των οπαδών, οι οποίοι θα απαιτούσαν την παραδειγματική τιμωρία του πρώην αρχηγού της ομάδας. Υπό την πίεση της λαϊκής απαίτησης, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας θα αποφάσιζε την καταδίκη του Χριστού σε σταύρωση.

– Βέβαια, ο Χριστός θα είχε μια ακόμα ελπίδα, καθώς θα διεξαγόταν δημοψήφισμα στην Ιουδαία, για το αν θα έπρεπε να απελευθερωθεί αυτός ή ο Βαραββάς, ένας παλιός τερματοφύλακας της Ιουδαίας, που είχε καταδικαστεί σε ισόβια μετά από μια συντριβή 12-0 από τους Σκύθες. Ωστόσο, προς μεγάλη του έκπληξη, ο λαός της Ιουδαίας θα ψήφιζε σε συντριπτικό ποσοστό την απελευθέρωση του Βαραββά, ο οποίος μετά από μερικά χρόνια θα γινόταν και προπονητής της εθνικής ομάδας.

– Τελικά, ο Χριστός θα σταυρωνόταν και θα πέθαινε στο άνθος της ηλικίας του, ενώ η εθνική ομάδα της Ιουδαίας θα μαράζωνε, αφού μαζί με τον Χριστό θα διώκονταν και οι 11 μαθητές του, και δεν θα συμπλήρωνε ούτε 11άδα για το επόμενο Μουντιάλ. Επιπλέον, ο Χριστός θα περνούσε στη συνείδηση των Ιουδαίων, όχι σαν ένας θρυλικός ποδοσφαιριστής, αλλά σαν ένα λαμόγιο που ντοπαριζόταν. Κάτι σαν τον Κεντέρη για μας.

(και μην ακούσω καμιά μαλακία περί Ανάστασης και τέτοια…Είπαμε, εδώ είναι σοβαρό το blog. Τι το περάσατε, Αγία Γραφή;)


Πολύ σοφοί τελικά οι Αρχαίοι Έλληνες. Θυμάστε ένα ωραίο σουξέ που είχαν βγάλει, εκείνο που έλεγε «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»; Ε, να που δικαιώνονται 2.500 χρόνια μετά. Γιατί για όσους έχουν ασχοληθεί μαζί του και το γνωρίζουν καλά, το Twitter αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν χρειάζονται περισσότεροι από 140 χαρακτήρες για να εκφραστείς. Εντάξει, καμιά φορά χρειάζονται λίγο περισσότεροι – αυτό που θέλω να πω, τέλος πάντων, είναι ότι δε χρειάζονται φλυαρίες και αναλύσεις επί αναλύσεων για να μιλήσεις για ένα θέμα. Μπορείς να το πετύχεις εν συντομία.

(βέβαια, αυτή η εκτενής εισαγωγή στην πράξη ακυρώνει το νόημα αυτού του κειμένου – ναι, το ξέρω. Και ο μόνος λόγος που γράφω αυτήν την παρένθεση είναι για να μην έρθετε μετά να μου πείτε αυτό ακριβώς το πράγμα. Να σας δείξω ότι το ξέρω. Εξυπνάκηδες.)

Για να δούμε, λοιπόν, αν οι 32 ομάδες του φετινού Μουντιάλ μπορούν να αναλυθούν σε 140 χαρακτήρες έκαστη.

Αγγλία: Φέτος θεωρείται καλύτερη από ποτέ. Οι Άγγλοι ονειρεύονται το νέο ’66. Λες να το πετύχουν; Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ζήσω για να το δω αυτό.

Ακτή Ελεφαντοστού: Η πιο γκαντέμω ομάδα του κόσμου. Στα τελευταία δύο Μουντιάλ κληρώθηκε στους πιο δύσκολους ομίλους. Ντρογκμπά, είσαι η ελπίδα μας.

Αλγερία: Παραδοσιακή δύναμη δεν τη λες. Ομαδάρα δεν τη λες. Κλωτσοσκούφι τη λες. Τι να περιμένεις από ομάδα που έχει στην αποστολή της τον Τζιμπούρ;

Αργεντινή: Την αγαπήσαμε λόγω Μαραντόνα, την αγαπάμε λόγω Μέσι, θα την αγαπάμε πάντα. Αλλά συνήθως μας πληγώνει, και μάλλον το ίδιο θα γίνει και φέτος.

Αυστραλία: Συμπαθής ομάδα – αλλά τι περιμένεις από μια ομάδα της οποίας το αστέρι, ο Χάρι Κιούελ, τραυματίζεται αν του φυσήξεις το γόνατο; Ψιλοπράματα.

Βόρεια Κορέα: Ή αλλιώς, «σάκος του μποξ». Το 1966 είχε κάνει απίστευτη πορεία, αλλά δεν είναι κάθε μέρα της Αγγλίας. Κάτι σαν την Ελλάδα του ’94 τη βλέπω.

Βραζιλία: Πάντα είναι το απόλυτο φαβορί. Κάποιες φορές σε υπνωτίζει με το παιχνίδι της. Κατά βάθος εύχομαι να μην το πάρει. 5 φορές είναι αρκετές.

Γαλλία: Καλά, ας μην ήταν το χέρι του Ανρί, και θα’βλεπαν το Μουντιάλ από την TV. Αλλά τώρα που πέρασαν, έχουν ελπίδες. Με ή χωρίς κουτουλιές.

Γερμανία: ΟΚ, το 2006 τα πήγαν καλύτερα απ’ό,τι περιμέναμε. Αλλά τότε έπαιζαν στο σπίτι τους. Φέτος, είναι αουτσάιντερ. Αλλά είναι πάντα Η Γερμανία.

Γκάνα: Ίσως η ικανότερη εκπρόσωπος της Αφρικής στο φετινό Μουντιάλ. Αλλά χωρίς Εσιέν; Δύσκολα τα πράγματα. Αλλά Αφρικανοί είναι, ποτέ δεν ξέρεις…

Δανία: Ομάδα που αφησε πίσω της Πορτογαλία και Σουηδία στον όμιλο δεν την αγνοείς. Αλλά αν δεν τα κατάφερε με τους Λάουντρουπ, θα το κάνει τώρα;

Ελβετία: Γνωστή για τις σοκολάτες, τις τράπεζες και σίγουρα όχι για το ποδόσφαιρο. Εντάξει, μας έριξε δεύτερους στον όμιλο – σιγά το κατόρθωμα.

Ελλάδα: Δεν έχουμε πολλές απαιτήσεις. Κάντε μια νίκη, να φύγει η ντροπή του ’94, κι είμαστε εντάξει. Και προς Θεού, όχι άλλο Χαριστέα. Σας αγαπάμε.

ΗΠΑ: Πάνε οι εποχές που οι Αμερικανοί σνόμπαραν το soccer. Βελτιώθηκαν πολύ. Ίσως σε καμιά 40αριά χρόνια να’χουν φτιάξει μεγάλη ομάδα. Όχι φέτος.

Ιαπωνία: Ο Νακάτα παίζει ακόμα; Όχι; Ε, τότε ελπίζω να μην έβαλαν πολλά ρούχα στις βαλίτσες. Γιατί είναι βέβαιο πως θα επιστρέψουν σύντομα σπίτι.

Ισπανία: Μια ζωή losers τους λέγανε. Ξαφνικά, έγιναν winners και θεωρούνται μεγάλο φαβορί. Έχουν τους καλύτερους μέσους του κόσμου. Τους υποστηρίζω.

Ιταλία: Έχει έναν τίτλο να υπερασπιστεί. Αλλά θα τα καταφέρει; Μάλλον όχι. Καλά, το ίδιο λέγαμε και το 2006. Άσε που παίζει ακόμα ο Καναβάρο.

Καμερούν: Αν κρίνω από τα φιλικά, δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Εκτός κι αν πέσει ο Ετό στη χύτρα με το μαγικό φίλτρο. Ή αν μπει αλλαγή ο Ροζέ Μιλά.

Μεξικό: Κλασικά προκρίνεται στα Μουντιάλ, αλλά κάπου χωλαίνει και δεν προχωράει. Άσε που δεν παίζει ο θεούλης Χόρχε Κάμπος πια. Ή έστω ο Σάντσες.

Νέα Ζηλανδία: Πού πα’ ρε Καραμήτρο; Όταν λείπει απ’την Ωκεανία η Αυστραλία, χορεύει η Ζηλανδία. Αλλά στο Μουντιάλ θα την χορέψουν στο ταψί. Πολλά γκολ.

Νιγηρία: Τρέχουν, τρέχουν, σταματάς, αν σου φύγουν την πάτησες, έφαγες γκολ. Κλασικοί Αφρικανοί. Αλλά καμία ομάδα δεν κέρδισε απλά τρέχοντας. Καμία.

Νότια Αφρική: Άμα δε γινόταν στο τσιφλίκι τους το Μουντιάλ, δε θα περνούσαν στην τελική φάση ούτε με όλα τα πέναλτι του κόσμου. Να’ναι καλά ο Μαντέλα.

Νότια Κορέα: Τους μισούμε ακόμα για το διπλό έγκλημα του 2002, κόντρα σε Ιταλία & Ισπανία. Που να μη σταυρώσουν ούτε γκολ. Και δεν έχουν και Χίντινκ πια.

Ολλανδία: Κατά βάθος, όλοι την αγαπάμε. Και την κρυφοϋποστηρίζουμε. Αλλά κάτα βάθος ξέρουμε ότι στο τέλος θα αυτοκαταστραφεί με τον πιο οδυνηρό τρόπο.

Ονδούρα: Στη θέση της συνήθως βρίσκεται η Κόστα Ρίκα, άντε η Τζαμάικα, ή το Τρίνινταντ.Μάλλον θα περάσει κι αυτή απαρατήρητη, όπως οι άλλες.

Ουρουγουάη: Το 1930 το σήκωσε. Το 1950 το ίδιο. Από τότε, ξεραΐλα. Και φέτος το ίδιο προβλέπεται. Επίσης, προβλέπονται (πάρα) πολλές κάρτες.

Παραγουάη: Για αδιευκρίνιστους λόγους, είναι πολύ συμπαθής ομάδα. Επίσης, όπως απέδειξε στα προκριματικά, είναι πολύ ικανή ομάδα. Λες να κάνει το μπαμ;

Πορτογαλία: Η «μικρή Βραζιλία» του κλαψομούνη Ρονάλντο πάει για μεγάλα πράγματα. Όπως και το 2006. Κάτσε πρώτα να περάσει από τον όμιλο και βλέπουμε…

Σερβία: Εντυπωσίασε στα προκριματικά. Καμία σχέση με τους απίθανους τύπους που έχασαν 6-0 απ’την Αργεντινή το 2006. Αλλά ούτε και υπερομάδα.

Σλοβακία: Ο «φτωχός συγγενής» της Τσεχίας προκρίθηκε στο Μουντιάλ – και η Τσεχία έμεινε έξω! Ένα θα πω: Στην αποστολή συμμετέχει παίκτης της Ξάνθης.

Σλοβενία: Ελάτε, παραδεχτείτε το: Ο μόνος Σλοβένος που ξέρετε είναι ο Ζάχοβιτς, κι αυτός έχει αποσυρθεί. Κι όμως, αυτοί απέκλεισαν τη Ρωσία. Αλήθεια.

Χιλή: Μας λείψατε, βρε! Απ΄το ’98 έχουμε να σας δούμε! Τα καλύτερα ακούω για σας: Ότι παίζετε επιθετικό και ελκυστικό ποδόσφαιρο. Κακό για σας.