(χωρίς λόγια, ελλείψει έμπνευσης. I’ll be back.)


(χωρίς λόγια…Μερικές φορές η σιωπή λέει περισσότερα από τα λόγια…)


Εν αρχή ην ο Φοίβος, ο οποίος «διασκεύαζε» γνωστά ξένα τραγούδια εν αγνοία των συντελεστών τους. Κατά καιρούς επιδόθηκαν στο ίδιο σπορ κι άλλοι. Και τώρα το κάνουν όλοι. Ακόμα και ο Δημήτρης Κοργιαλάς, που μου αρέσει πολύ γενικά σαν καλλιτέχνης, αλλά αυτό που έχει κάνει στο καινούργιο του κομμάτι, με τίτλο «Θάλασσα», είναι εξωφρενικό: Έχει πάρει το πασίγνωστο «In And Out Of Love» του Armin van Buuren, και το έχει προσαρμόσει σχεδόν αυτούσιο στο δικό του τραγούδι! Δε μιλάμε απλά για αντιγραφή, αλλά για ξεπατικωτούρα, ειδικά στο ρεφρέν, που «βγάζει μάτι»! Και για του λόγου το αληθές, παραθέτω και τα δύο βίντεο, για να βγάλετε και μόνοι σας τα συμπεράσματά σας.

(άσε που το original είναι και πολύ καλύτερο, ε;)


Χθες το απόγευμα πήγα και είδα την «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία», με τον Τζιμ Κάρεϊ. Δεν ξέρω γιατί (ίσως να είναι που πλησιάζουν τα Όσκαρ), αλλά τελευταία βλέπω πολλές ταινίες, στο σινεμά, σε DVD ή σε πειρατικά downloads – να’ναι καλά το Pirate Bay. Μόνο την τελευταία εβδομάδα είδα το «Είναι Μπερδεμένο» (αυτά παθαίνουμε οι άντρες όταν αφήνουμε γυναίκα να διαλέξει ταινία…) και το «Βλέπω το Θάνατό σου 4» (αυτά παθαίνουν οι γυναίκες όταν αφήνουν τους άντρες να διαλέξουν ταινία). Ε, η «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» ήταν, υποτίθεται, το ενδιάμεσο. Παιδική ταινιούλα, χαριτωμένη, πλάκα θα’χει, κινούμενα σχέδια κλπ. Μπα, σοβαρά;

Για όσους δεν έχετε δει το τρέιλερ της ταινίας, δείτε το και πείτε μου: Δε σας φαίνεται πολύ παιδικό; Εγώ, όταν είδα το τρέιλερ, σκέφτηκα πως, αν είχα παιδιά, θα τα πήγαινα πολύ ευχαρίστως να δουν αυτή την ταινία.

Ωστόσο, πρόκειται για άλλη μια περίπτωση παραπλανητικού τρέιλερ – σιγά το παράξενο, θα μου πείτε, στο κάτω-κάτω τι είναι τα τρέιλερ; Διαφημίσεις. Και οι διαφημίσεις ΠΡΕΠΕΙ να είναι παραπλανητικές για να πιάσουν. Αλλά ακόμα κι αν το ξέρεις αυτό, μερικές φορές σε πείθουν.

Να παρατηρήσω, σε αυτό το σημείο, ότι έχω ένα δικής μου εμπνεύσεως σύστημα κριτικής των ταινιών: Δεν τους βάζω βαθμούς, ή αστέρια, ή οτιδήποτε άλλο. Τις χαρακτηρίζω απλά «καλύτερες απ’ό,τι περίμενα» ή «χειρότερες απ’ό,τι περίμενα». Γιατί είναι άδικο να κρίνεις με το ίδιο σύστημα βαθμών ή αστεριών μία οσκαρική υπερπαραγωγή γεμάτη πρωτοκλασάτα ονόματα και μία αξιόλογη αλλά φτηνή ανεξάρτητη παραγωγή, όπως επίσης είναι άδικο να κρίνεις με το ίδιο σύστημα ένα σινεφίλ αριστούργημα και ένα σπλάτερ του θανατά. Σε κάθε ταινία, περιμένεις να δεις κάποια πράγματα – δεν πας σε σπλάτερ για να δεις μια αλληγορία για το πώς η ζωή και ο θάνατος είναι έννοιες αλληλεξαρτώμενες, ούτε πας σε ταινία σινεφίλ για να σου φύγουν τα νεφρά από τα γέλια. Επομένως, νομίζω ότι το σύστημά μου είναι πιο δίκαιο.

Τι περίμενα, λοιπόν, από τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία»; Υψηλής ποιότητας και τελευταίας τεχνολογίας κινούμενο σχέδιο (τσεκ), μια κλασικά εξωφρενική (οσο και απολαυστική) ερμηνεία του Τζιμ Κάρεϊ (τσεκ), και γενικά μία ταινία ιδανική για παιδιά. Όχι τσεκ.

Το παιδάκι που καθόταν ακριβώς από πίσω μου μάλλον δε θα θυμάται και πολλά πράγματα από την ταινία που είδε χθες. Κι αυτό γιατί, απ’ό,τι κατάλαβα, στα 3/4 της ταινίας είχε τα μάτια του κλειστά. Κι όταν δεν ούρλιαζε «ΜΑΜΑ, ΕΓΩ ΔΕ ΒΛΕΠΩ ΑΛΛΟ, ΦΟΒΑΜΑΙ!», φαντάζομαι ότι θα είχε κουλουριαστεί στην καρέκλα του, αγκαλιά με το μεγάλο κουτί ποπ-κορν, και παρακαλούσε να πάει στο σπίτι του, όπου πλέον ο μπαμπούλας που κρύβεται στο ντουλάπι θα του φαινόταν τερατάκι τσέπης.

Κακά τα ψέματα, η ταινία μου άρεσε. Αλλά δεν ήταν αυτό που περίμενα. Μάλλον ούτε ο Ντίκενς δεν θα περίμενε κάτι τέτοιο – νομίζω ότι κι ο ίδιος θα τρόμαζε με το δημιούργημα «του». Σκέφτομαι μήπως εγώ είμαι ο στραβός της υπόθεσης, που μεγάλωσα με παιδικά τύπου «Στρουμφάκια», «Χελωνονιντζάκια», «Τα Αρκουδάκια της Αγάπης» και τέτοια, κι όχι με τα σύγχρονα παιδικά, που είναι γεμάτα βία. Αλλά και πάλι, κάποιες σκηνές της ταινίας ήταν αρκετά «τρομακτικές» (εντάξει, δεν ήταν και σπλάτερ, αλλά σε κάνανε να πεταχτείς από την καρέκλα σου) για να μπουν σε ένα θριλεράκι – τι δουλειά είχαν σε μία «παιδική» ταινία; Αυτή θα έπρεπε να είναι ακατάλληλη για ανηλίκους!

Τελικά, αν είχα παιδιά και τα πήγαινα σε αυτήν την ταινία, μετά θα τα έτρεχα γρήγορα σε ψυχοθεραπευτή. Για να σιγουρευτούν ότι δεν υπάρχουν τρομακτικά φαντάσματα, μαύροι καβαλάρηδες με κατάμαυρα απειλητικά άλογα και άλλα τέτοια. Τέτοια τραυματική εμπειρία θέλει χρόνια για να επουλωθεί. Ελπίζω το παιδάκι στην πίσω σειρά να μην εξελιχθεί τελικά σε σίριαλ κίλερ.

(θα’λεγε κανείς ότι η Disney, με τόσες δεκαετίες εμπειρίας στις παιδικές ταινίες, θα ήξερε τι θέλουν τα παιδιά…Αν δεν μπορείς να εμπιστευτείς την Disney, ποιον μπορείς να εμπιστευτείς τελικά; Την Εκπαιδευτική Τηλεόραση;)

Ελπίζω σύντομα να δω και το Avatar. Πρέπει να είμαι ο μόνος που δεν το έχει δει ακόμα, και μου τη δίνει να είμαι έξω από το hype. Έτσι όπως το ακούω, θα γίνει το νέο Star Wars: Οι φανς της ταινίας θα συναντιούνται σε ειδικές συγκεντρώσεις, θα βάφονται μπλε και θα πληρώνουν όσο-όσο για ένα αυτόγραφο του πρωταγωνιστή. Αθάνατο Χόλιγουντ…

(Disclaimer: Μην κάνετε το λάθος να εκλάβετε το παρον κείμενο ως ταινιοκριτική, γιατί δεν είναι τέτοιο – δεν πιστεύω ότι είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να κρίνει αν μια ταινία είναι καλή ή κακή. Είναι απλά οι σκέψεις που μου δημιούργησε η ταινία, οι οποίες δεν έχουν σκοπό να επηρεάσουν τους αναγνώστες, θετικά ή αρνητικά. Αυτή τη δουλειά την αφήνω στους «ειδικούς», που ξέρουν τι κάνουν (ε;). Κοίτα ρε, που καταντήσαμε, να βάζουμε disclaimer στον εαυτό μας για να μη μας βρίζουνε…)


No more heroes anymore. Αυτό έλεγαν οι Stranglers το 1977, στο περίφημο τραγούδι τους «No More Heroes». Σε μια περίοδο που είχε ήδη αρχίσει να πάσχει από ήρωες, οι Stranglers είπαν ακριβώς αυτό: Ότι δεν υπάρχουν πια ήρωες. Και έπεσαν μέσα.

Αλλά τι είναι, αλήθεια, ένας «ήρωας»; Πιστεύω ότι είναι ένας άνθρωπος που αψηφά μία κατάσταση που τον υπερβαίνει (όπως ο θάνατος ή ένα καταπιεστικό καθεστώς), ώστε να προβεί σε μία πράξη (ή μία σειρά πράξεων) η οποία μπορεί να εμπνεύσει άλλους ανθρώπους και να οδηγήσει σε άλλες, παρόμοιες πράξεις. Είναι κάπως γενικός ο ορισμός, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο.

Λοιπόν; Πού είναι αυτοί οι ήρωες σήμερα; Αναρωτιόμουν πρόσφατα το εξής: Από όλους τους εν ζωή Έλληνες, ποιος θα άξιζε να δώσουμε το όνομά του σε έναν δρόμο μετά το θάνατό του; Μόνο ένας μου ήρθε στο μυαλό, κι αυτός ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης. Ποιος άλλος εν ζωή Έλληνας μπορεί να θεωρηθεί «ήρωας», ποιος έκανε κάτι το αληθινά «ηρωικό» στη ζωή του;

Και από ποιον χώρο θα μπορούσε να προέλθει ένας ήρωας; Από τη διεφθαρμένη μας πολιτική σκηνή; Από τη συμβιβασμένη μας τέχνη; Όχι.

Μη μου πείτε τον Αλέξη. Ναι, φυσικά έγινε «ήρωας», αλλά μετά θάνατον. Θα μπορούσε να ήταν ο καθένας στη θέση του, θα μπορούσα να ήμουν ακόμα κι εγώ. Απλά, αυτός είχε την ατυχία να βρίσκεται εκεί. Αληθινός «ήρωας» είναι αυτός που γίνεται τέτοιος με τη θέλησή του. Και τέτοιους δεν έχουμε πια.

Επιστρέφω στο τραγούδι. Στους στίχους του «No More Heroes», οι Stranglers αναρωτιούνται τι απέγιναν άνθρωποι σαν τον ιδεαλιστή Λέων Τρότσκι, τον χαρισματικό (και κυνηγημένο) κωμικό Λένι Μπρους, τον ζωγράφο και μέγιστο απατεώνα Ελμίρ Ντε Ορί και τον πανέξυπνο είρωνα βοηθό του Δον Κιχώτη, Σάντσο Πάντσα. Αν και είναι αμφίβολο αν όλοι αυτοί ήταν πραγματικοί «ήρωες» (μάλλον αντι-ήρωες), η απορία παραμένει: Πού είναι όλοι αυτοί σήμερα; Ποιος πολιτικός μπορεί να συγκριθεί με τον Τρότσκι; Ποιος κωμικός έχει κυνηγηθεί περισσότερο από τον Μπρους; Ποιος θα μπορούσε να είναι ο σύγχρονος Σάντσο Πάντσα;

Δύσκολη εποχή για ήρωες. Ακόμα και οι υπερήρωες που αγαπήθηκαν παλιότερα, τώρα πρέπει να έχουν ένα συγκεκριμένο προφίλ για να αρέσουν. Ο Σούπερμαν; Μέγιστος φλώρος. Δε μας κάνει. Ο Φλας; Καλός είναι, μωρέ, αλλά δεν έχει ίντριγκα. Ο Σπάιντερμαν; Αυτός ναι – αλλά να του βάλουμε και μια σκοτεινή πλευρά, αλλιώς τι να τον κάνουμε. Αλλά ο Μπάτμαν; Ναι, αυτός μάλιστα! Ο «Σκοτεινός Ιππότης», ο απόλυτος Τιμωρός, ο ήρωας που έχει περισσότερες σκοτεινές παρά φωτεινές πλευρές! Καμία σχέση με τον Μπάτμαν του 1966, τον Άνταμ Γουεστ, που ήταν ένας χαρωπός, ποπ Μπάτμαν που έλεγε αστείες ατάκες και όταν χτυπούσε τους «κακούς» ακούγονταν ήχοι όπως «Pang!», «Ka-boom!» και «Wham!». Άλλες ανάγκες τότε, άλλες τώρα.

Τελικά, πού είναι οι ήρωες; Θα πρέπει μάλλον να ρωτήσουμε τον συνθέτη του τραγουδιού, τον Χιου Κόρνουελ.

Όταν βγήκε το «No More Heroes», δε δεχόμασταν να υπογράψουμε αυτόγραφα και λέγαμε: «Μην έχετε ήρωες. Να είστε εσείς ήρωες του εαυτού σας».

Να μια καλή συμβουλή. Και για σας, και για μένα. Καιρός να γίνω ήρωας. Θα μου πάρει λίγο καιρό, βέβαια, να ράψω τη στολή μου και να βρω μια υπερφυσική δύναμη, αλλά θα το κάνω. Θα γίνω ήρωας του εαυτού μου, να τον εντυπωσιάσω για μία φορά στη ζωή μου. Η σημερινή εποχή έχει ανάγκη τους ήρωες…Μα τι λέω; ΟΛΕΣ οι εποχές έχουν ανάγκη τους ήρωες! Όμως νομίζω πως μόνο σήμερα υπάρχει τόσο μεγάλο έλλειμμα ηρώων.

Whatever happened to the heroes?


(φυσικά από το θρυλικό «Life of Brian» των Monty Pythons, το οποίο νομίζω ότι είναι το καλύτερο αντίδοτο στην αφόρητη μιζέρια που μας επιβάλλουν αυτές τις μέρες οι παπάδες. Αν δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε σήμερα (δηλαδή αν δεν είστε παρθένα για να στολίσετε τον επιτάφιο και δεν είστε θεούσα/ος για να πάτε στην περιφορά του), δανειστείτε το από το βιντεοκλάμπ και δε θα το μετανιώσετε!

Always look on the bright side of life…


Mad Tv – Arnold\’s Terminator (jesus parody)

Jesus Christ action figure

Jesus vs. Hitler

Jesus vs. Satan Smackdown

Funny Jesus

(είναι η πρώτη μου απόπειρα να ανεβάσω βίντεο από το Youtube, οπότε άμα τα κάνω θάλασσα, κάντε ό,τι θα έκανε ο Χριστός: Δώστε μου άφεση αμαρτιών)