Αγαπητό ημερολόγιο,

πριν από τρεις μέρες έσπασα (απ)αισίως το ψυχολογικό φράγμα των 200 ημερών από τότε που ξεκίνησα να σου γράφω. Θα μπορούσα λοιπόν να κάνω κάτι επετειακό σήμερα, ξέρω ‘γω, να καταρτίσω ένα top-10 των καλύτερων και χειρότερων στιγμών της ανεργίας μου (αν και αμφιβάλλω αν μπορώ να βρω 10 καλές στιγμές). Δε θα το κάνω όμως, γιατί ενώ το σερί της ανεργίας μου συνεχίζεται ακάθεκτο, σήμερα χάλασε ένα άλλο σερί, το οποίο μάλιστα είχε διατηρηθεί πολύ περισσότερο, και συγκεκριμένα 1,5 χρόνο. Σήμερα, λοιπόν, αρρώστησα, κάτι που είχε να συμβεί από την περίφημη ιγμορίτιδα του Αυγούστου 2009 (ξέρεις, που νόμιζε ο γιατρός ότι μπορεί να είχα τη γρίπη των χοίρων και με έστειλε για εξετάσεις – ακόμα δεν τον έχω συγχωρέσει). Και, όπως καταλαβαίνεις, δεν έχω και την καλύτερη δυνατή διάθεση.

Γενικά, όταν αρρωσταίνω συνήθως είναι κάτι ουρανοκατέβατο για μένα. Αδυνατώ να καταλάβω πώς και από πού κόλλησα. Αυτή τη φορά, όμως, έχω την υποψία ότι κόλλησα στο twitter meeting της Παρασκευής. Όχι μόνο γιατί δεν βγήκα άλλη φορά αυτή τη βδομάδα και είναι μάλλον απίθανο να κόλλησα από το κρεβάτι μου, αλλά και επειδή οι μισοί εκεί ήταν άρρωστοι. Ναι, είναι μάλλον ισχυρή η πιθανότητα να κόλλησα εκεί.

Θα σου δώσω ανταπόκριση από το Twitter meeting σε κάποιο επόμενο κείμενο, γιατί αυτή τη στιγμή νιώθω σαν να έχει μπει ο Κοντορεβυθούλης μέσα στο κεφάλι μου και παίζει μανιωδώς σκουος. Θα μου επιτρέψεις, λοιπόν, να σε «ξεπετάξω» σήμερα με μερικές φωτογραφίες από τους τοίχους της Αθήνας, που μου είναι πιο εύκολες. Θα επιστρέψω δριμύτερος.

Άμα ο Χίτλερ, εκτός από την μπάλα, είχε εκμεταλλευτεί και τις τσόντες και το lifestyle, τώρα θα μιλούσαμε όλοι γερμανικά.
Και δύο μπάλα, μην ξεχνάμε την μπάλα.
Τι ωραία, να σε καλημερίζει ο απέναντι τοίχος κάθε πρωί (ή μπορεί και όχι).
Κάποιος το’σκασε από το Δαφνί (και, με μαγικό τρόπο, έφτασε μέχρι την Αγία Παρασκευή).
Μπα, δε χωράει. Αλλά μπορούμε να πετάξουμε έναν-έναν τους 300 βουλευτές σε ξεχωριστούς κάδους. Αυτούς για τοξικά απόβλητα.
Όποιος κοιμάται πατριώτης, βλέπει στον ύπνο του τον Μπουμπούκο.
Όχι, υπάρχουν μόνο μίζεροι μισάνθρωποι.
Έχω δει διάφορους στίχους από τραγούδια κατά καιρούς, αλλά Μητροπάνο πρώτη φορά. Nice.
Είμαστε σίγουροι γι’αυτό; Τόσοι που είναι, πρέπει να υπάρχει κάποιο γονίδιο.
Μία αιώνια απορία.
Τα μίνι και οι ζαρτιέρες φταίνε για την κατάντια του τόπου.
Ναι, τελικά οι μπάτσοι είναι αδέρφια μας.
Σκονάκι σε τοίχο; Νέα μόδα είναι αυτή;
Αυτό στη διάλεκτο των πολιτικών λέγεται «δικαιοσύνη».
Σαν να λέμε, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Υπάρχει μία ανακολουθία ανάμεσα στην εικόνα και το «χεσμένα», αλλά ας μην το κάνουμε θέμα.
Μιλάμε για ένα πραγματικό ρεσιτάλ ανορθογραφίας, όχι αστεία.
Για την Αίγυπτο μιλάμε;
Έξω από σχολείο. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί κάνουν συνέχεια κοπάνες.
Ποτέ ένα οπαδικό σύνθημα δεν ήταν ΤΟΣΟ δικαιολογημένο.
Θέλω να βρω αυτόν που το έκανε και να του φιλήσω το χέρι.
Αυτό θα πει «φιλοδοξία».
Τι ωραίο που ακούγεται αυτό.
Είναι αθώος, σας λέω. Ούτε λαστιχένιο ποντίκι δεν έχει πειράξει. (κάθε φορά που το βλέπω, μου φτιάχνει τη μέρα!)
Αυτό το έβγαλα μόνο και μόνο επειδή μου άρεσε που, για να βγει η ομοιοκαταληξία, ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε την υπέρτατη βρισιά «χαζοί».
Δεν ε.ίμαι και τόσο σίγουρος ότι αυτό θα ήταν καλό…
Ποιος τα διαδίδει αυτά τα ψεύδη, άραγε;
Παλιό, αλλά καλό.
Εμένα δε με έπιασε. Έκανα καθρεφτάκι.
Tattoo, όχι Prozac.
Άλλος ένας ευγενικός τοίχος για τη συλλογή μου.
Δεν τους βλέπω να πολυφοβούνται, πάντως…
Τα λουλούδια στην κυρία από μένα.

\

Advertisements

Αγαπητό ημερολόγιο,

μια κινέζικη παροιμία λέει «αυτός που δεν έχει δική του ζωή είναι καταδικασμένος να ασχολείται με τις ζωές των άλλων». Εντάξει, ψέματα λέω, το έβγαλα μόλις τώρα από το κεφάλι μου – αλλά παραδέξου το: το κόλπο της κινέζικης παροιμίας πάντα πιάνει.

Που λες, μια και (ως συνήθως) τίποτα το αξιοσημείωτο δε συμβαίνει στη δική μου ζωή, τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στην Αίγυπτο, μία χώρα που διανύει μια από τις πιο σημαντικές περιόδους της τεράστιας ιστορίας της, και μία χώρα στην οποία αυτές τις μέρες συμβαίνουν πράγματα που μπορούν να αποτελέσουν ιστορικό προηγούμενο για μελλοντικές καταστάσεις σε άλλες χώρες – μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Και αυτό που θα κάνω σήμερα θα είναι να σου εκφράσω κάποιες σκέψεις για όλα αυτά.

(ναι, το ξέρω ότι βαριέσαι αυτές τις αναλύσεις, και ότι δεν είμαι ούτε πολιτικός αναλυτής, ούτε ιστορικός, ούτε καν δημοσιογράφος τυπικά, αλλά αυτά έχω ανάγκη να γράψω αυτή τη στιγμή. Θα με ανεχτείς για άλλη μια φορά.)

Πρώτα απ’όλα, ας ξεκινήσουμε από το προφανές: Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Αίγυπτο δεν είναι απλά «ταραχές» ή «επεισόδια» ή «διαδηλώσεις», αλλά «επανάσταση» και «εξέγερση». Πρόκειται για ανθρώπους νέους στην πλειοψηφία τους, οι οποίοι ξεσηκώνονται εναντίον ενός αυταρχικού, (κατ’επίφασιν δημοκρατικού αλλά στην πράξη) δικτατορικού καθεστώτος, αγανακτισμένοι από την φτώχεια, την ανεργία και γενικά το ζοφερό μέλλον που προδιαγράφεται γι’αυτούς.

Βέβαια, αν έβλεπε κανείς το δελτίο του Mega αυτές τις μέρες, θα νόμιζε ότι στην Αίγυπτο έχουν βγει στους δρόμους 50 κατάπτυστοι κουκουλοφόροι, που πετάνε μολότοφ και πέτρες στους αστυνομικούς σπάνε βιτρίνες, και οι οποίοι αργά ή γρήγορα θα βαρεθούν και η ζωή στην Αίγυπτο θα επιστρέψει σύντομα στους κανονικούς της ρυθμούς – όπως γίνεται κάθε τόσο στην Αθήνα, δηλαδή. Και μετά, αν έβαζε Al Jazeera, θα έβλεπε χιλιάδες ανθρώπους συγκεντρωμένους σε πλατείες, χωρίς κουκούλες και χωρίς όπλα, χωρίς κανένα απολύτως όπλο πέρα από τη φωνή τους, με την οποία απαιτούσαν την παραίτηση του Χόσνι Μουμπάρακ και ορκιζόντουσαν ότι δεν θα επέστρεφαν στα σπίτια τους αν δεν έφευγε από την εξουσία αυτός ο άνθρωπος. Και μετά θα αναρωτιόταν κανείς αν υπάρχουν δύο διαφορετικές Αίγυπτοι στον κόσμο, όπου συμβαίνουν διαφορετικά γεγονότα, ή αν υπάρχουν δύο διαφορετικές δημοσιογραφικές δεοντολογίες.

Είναι φανερό ότι ο Χόσνι Μουμπάρακ είναι πια ανεπιθύμητος από την πλειοψηφία του αιγυπτιακού λαού, και πολύ περισσότερο από το πιο δυναμικό κομμάτι του, τους νέους. Και καμία εξουσία δεν μπορεί να επιβιώσει για πολύ όταν έχει χάσει πια, όχι απλά τη στήριξη, αλλά και την ανοχή του λαού που κυβερνά.

Ένας ηγέτης με αξιοπρέπεια, ακούγοντας τον λαό του να απαιτεί την παραίτησή του, δεν θα μπορούσε παρά να παραιτηθεί επιτόπου. Ακόμα κι αν πιστεύεις πως έχεις πολλά να προσφέρεις στον τόπο, και ακόμα κι αν είσαι βέβαιος ότι εσύ είσαι ο καταλληλότερος για αυτήν τη θέση, δεν έχει νόημα να την κατέχεις αν δεν έχεις τον λαό με το μέρος σου. Κι έτσι ζητάς συγνώμη για τα λάθη σου, παραιτείσαι και αφήνεις την ιστορία να κάνει τη δουλειά της: Αν μετά από 50 χρόνια αποδειχθεί πως ο λαός της Αιγύπτου έκανε ένα τραγικό λάθος στερώντας σου την εξουσία, περνάς στα βιβλία της με χρυσά γράμματα. Αν όχι, τότε απλά δεν άξιζες αυτήν την τιμή.

Ωστόσο, ο Μουμπάρακ δεν είναι αξιοπρεπής. Είναι αρχομανής, θρασύτατος και αλαζών. Στο πρώτο του διάγγελμα προς τον αιγυπτιακό λαό, μετά από μέρες ολόκληρες διαδηλώσεων, όχι μόνο δεν ανακοίνωσε την παραίτησή του, αλλά αντίθετα ανακοίνωσε ότι θα παραμείνει στην εξουσία, κάνοντας έναν ανούσιο ανασχηματισμό – αυτά τα κόλπα πρέπει να τα έμαθε από τους δικούς μας πολιτικούς. Φυσικά, το «κόλπο» δεν έπιασε: Οι Αιγύπτιοι εξοργίστηκαν ακόμα περισσότερο, και η εξέγερση συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση.

Μπροστά στις νέες διαδηλώσεις, και μετά από πιέσεις από τη «νονά» Αμερική (ξέρεις, αυτή που σου φέρνει λαμπάδα το Πάσχα και σου στέλνει «δωράκια» πού και πού), ο Μουμπάρακ αλλάζει τροπάρι: Λέει «καλά, αφού είστε τέτοιοι, κι εγώ στις επόμενες εκλογές δεν θα είμαι υποψήφιος, αλλά μέχρι τον Σεπτέμβριο θα σας βγάλω την πίστη». Αυτό, βέβαια, αποτελεί είδηση: Ένας άνθρωπος που έχει ριζώσει για 29 χρόνια στην εξουσία ανακοινώνει ότι η θητεία του τελειώνει οριστικά σε 7 μήνες. Όμως οι Αιγύπτιοι δεν είναι ικανοποιημένοι. Θέλουν να φύγει, και θέλουν να φύγει ΤΩΡΑ. Και οι ταραχές συνεχίζονται.

Σαν καλός δικτάτορας, ο Μουμπάρακ προσπαθεί να αντιμετωπίσει τους «αντιφρονούντες» με προβοκάτσιες και απρόκλητη βία – όμως οι μέρες του είναι μετρημένες. Οι φήμες λένε ότι μεθαύριο θα έχει τελειώσει οριστικά η εποχή Μουμπάρακ. Μένει να το δούμε.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι: Τι θα γίνει μετά στην Αίγυπτο; Η μόνη λογική απάντηση είναι «δεν έχω την παραμικρή ιδέα». Οι αραβικοί λαοί είναι απρόβλεπτοι, ακριβώς επειδή έχουν τόσο ισχυρούς δεσμούς με τη θρησκεία τους. Μπορεί να ακολουθήσει μία νέα, μουσουλμανική δικτατορία, ή μπορεί να ακολουθήσει μία πρότυπη δημοκρατία. Μπορεί ακόμα και να κυλήσει η χώρα σε έναν αιματηρό εμφύιο πόλεμο. Σε μία χώρα όπου το καθεστώς έχει μείνει ίδιο κι απαράλλαχτο επί 30 χρόνια, όταν αυτό καταρρεύσει, όλα είναι πιθανά.

Ξέρεις κάτι, όμως; Ό,τι κι αν γίνει, οι Αιγύπτιοι θα έχουν νικήσει. Θα έχουν διεκδικήσει και κατακτήσει μόνοι τους, με τις δικές τους δυνάμεις, την απελευθέρωσή τους από ένα αυταρχικό καθεστώς. Μπορεί θεωρητικά όλα αυτά να οδηγήσουν σε ένα νέο, ακόμα πιο αυταρχικό καθεστώς – αλλά θα το έχουν εγκαθιδρύσει οι ίδιοι. Μπορεί να αποδεκατιστούν από έναν εμφύλιο πόλεμο – αλλά θα φταίνει οι ίδιοι και μόνο, καμία εξωτερική δύναμη. Θα έχουν παλέψει και θα έχουν πάρει τη μοίρα τους στα ίδια τους τα χέρια. Και αυτό είναι αρκετό για έναν λαό.

Και σκέψου τι αντίκτυπο μπορεί να έχει η επιτυχία αυτής της αιγυπτιακής επανάστασης σε όλον τον κόσμο. Και κυρίως στην Ελλάδα, όπου η κοινωνική ισορροπία ήδη κρέμεται από μία κλωστή. Κι αν γίνει κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα; Κι αν η επιτυχία των Αιγυπτίων εμπνεύσει άλλους λαούς; Ποιος θα βγει τότε να τους πει ότι αυτό που κάνουν είναι «ουτοπικό» και «ανούσιο», όπως θα ακούσεις να λένε όλοι αψήφιστα; Βέβαια, θα μου πεις ότι εμείς εδώ έχουμε δημοκρατία, και όχι δικτατορία. Μπορεί και να ισχύει, αλλά εγώ προσωπικά νιώθω ότι ζω σε μία δικτατορία ηλιθίων, οι οποίοι ψηφίζουν τους δικούς τους ηλίθιους κάθε φορά που τους δίνεται η ευκαιρία, φορτώνοντάς τους σε όλους μας. Κι εξάλλου, ακόμα κι αν έχουμε δημοκρατία, η πραγματική δημοκρατία είναι αυτό που συμβαίνει στην Αίγυπτο, οι άνθρωποι που βγαίνουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον, και όχι οι βολεμένοι που ψηφίζουν κάθε 4 χρόνια τους «ευεργέτες» που τους διόρισαν. Ναι, αυτό είναι η δημοκρατία.

Κάποιες καρέκλες έχουν ήδη αρχίσει να τρίζουν. Και κάποιοι σύντομα θα πέσουν από τις καρέκλες τους προτού προλάβουν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Τόσα χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι στις ίδιες καρέκλες, κάποια στιγμή θα σπάσουν. Και τότε, η Αίγυπτος θα φτιάξει καινούργιες καρέκλες για νέους ανθρώπους…

Αυτά είχα να σου πω. Ελπίζω να μη βαρέθηκες πολύ. Ξέρεις, δεν είναι μόνο ότι πρέπει να πω σε κάποιον αυτά που σκέφτομαι, αλλά και ότι θέλω να ξέρω ότι, μετά από χρόνια, θα μπορώ να ξαναδιαβάσω αυτά που σου έγραφα κάποτε, στην τρελή μου νιότη, και να πω «μπράβο ρε, πόσο μάγκας ήμουν που τα έγραφα αυτά» ή «πωωωωωωωωω ρε πούστη μου, τι μαλακίες έγραφα τότε;». Να διαβάζω το ημερολόγιό μου και να ξαναζώ τα γεγονότα της εποχής. Γι’αυτό και μόνο, πρέπει να ξέρεις ότι είσαι πολύ σημαντικό για μένα.

Καληνύχτα. Και να θυμάσαι:

Σε έναν κόσμο οργανωμένης πλήξης, πάντα κάποιοι θα βρεθούν να σπάσουν τη ρουτίνα...


Αγαπητό ημερολόγιο,

συχνά σου παραπονιέμαι ότι η ζωή μου είναι βαρετή, χωρίς νόημα και προορισμό, χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον. Τώρα που το σκέφτομαι, το μόνο που πραγματικά περισσεύει στη ζωή μου είναι η γκρίνια. Όμως σήμερα δε θα σου γκρινιάξω. Καλά, μπορεί να σου γκρινιάξω λίγο γιατί αδυνατώ να πάω κόντρα στη φύση μου, όμως το θέμα είναι ότι η χθεσινή μέρα ήταν με διαφορά η πιο συναρπαστική του 2011, και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες από τότε που ξεκίνησα να σου γράφω.

Η καλή μέρα από το πρωί φαινόταν, αφού χθες είχαμε κανονίσει με την παρέα μου να επισκεφθούμε το Μουσείο Σοκολάτας του Παυλίδη (λιχούδηδες γαρ). Φτάνοντας εκεί, απογοητεύτηκα διπλά. Αφενός γιατί είχε απρόσμενα πολύ κόσμο στην ουρά που περίμενε να μπει (δε θα ήταν καμιά 500αριά άτομα; Μπορεί και παραπάνω), και αφετέρου γιατί τελικά επρόκειτο για Μουσείο Σοκολάτας ΥΓΕΙΑΣ, η οποία δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσιάζει. Όταν, μάλιστα, υποστήριξα ότι η σοκολάτα υγείας ΔΕΝ δικαιούται να λέγεται σοκολάτα, οι άλλοι υποστήριξαν (ορθώς) ότι η υγείας είναι η αυθεντική σοκολάτα, όμως εγώ αντέταξα το ακλόνητο επιχείρημα ότι η σοκολάτα γάλακτος είναι η ΝΟΣΤΙΜΗ σοκολάτα και τους βούλωσα.

Τέλος πάντων, δε μας πτόησε ούτε αυτό το γεγονός, ούτε η 50λεπτη αναμονή στην ουρά, ούτε το τσουχτερό κρύο (μας πρόσφεραν και καφέ φίλτρου λίγο πριν μπούμε, να ζεσταθεί το κοκκαλάκι μας). Είχαμε έρθει για σοκολάτα, και δε θα φεύγαμε χωρίς σοκολάτα. Τελικά καταφέραμε να μπούμε στο Μουσείο, όπου μας έκαναν μία δεκάλεπτη ξενάγηση στην ιστορία του εργοστασίου και τον τρόπο που παρασκευάζεται η σοκολάτα, στην οποία κανείς δεν έδωσε την παραμικρή σημασία και όλοι περιμέναμε να μας φέρουν τις σοκολάτες. Σε μία από τις αίθουσες υπήρχαν τρία σιντριβάνια σοκολάτας, στα οποία οι εκεί υπάλληλοι βουτούσαν ένα marshmallow και σου το έδιναν σε ένα κυπελλάκι. Η ρευστή, ζεστή σοκολάτα είναι το κάτι άλλο. Και μετά σου έδιναν σοκολάτες υγείας με το κιλό. Όρεξη να’χεις να τρως. Κρίμα που είχαν μόνο σκέτες υγείας, και όχι έστω με πορτοκάλι ή αμύγδαλα, να σπάσει λίγο η πικρίλα, αλλά δε θα διαμαρτυρηθώ κιόλας, τζάμπα ήταν.

Ένα από τα περιώνυμα σιντριβάνια σοκολάτας. Σλουρπ.

Φεύγοντας από το Μουσείο και πηγαίνοντας προς το Γκάζι, εντόπισα κάποια ενδιαφέροντα συνθήματα στους γύρω τοίχους κι έτσι, αφού καθήσαμε με την παρέα μου για σουβλάκια (εγώ δεν έφαγα, γιατί για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο δε μου πήγαινε καθόλου μετά από σοκολάτες να φάω σουβλάκια), ξεκίνησα μία βόλτα στους δρόμους των Πετραλώνων, του Γκαζιού και του Κεραμεικού, η οποία σύμφωνα με τον αρχικό υπολογισμό δεν θα κρατούσε πάνω από μία ώρα. Τελικά, κράτησε πάνω από δύο ώρες, αφού οι φωτογραφίες είναι σαν τα πατατάκια: Κανείς δεν μπορεί να βγάλει μόνο μία. Μετά από όσα είδα χθες, ανακηρύσσω χωρίς κανέναν δισταγμό το Γκάζι σε πρωτεύουσα των σουρεαλιστικών τοίχων – θα καταλάβεις αργότερα γιατί. Επίσης, στην οδό Σαλαμίνος στον Κεραμεικό έβγαλα τις περισσότερες συνεχόμενες φωτογραφίες απ’ό,τι σε οποιονδήποτε άλλο δρόμο της Αθήνας – ανάσα δεν πρόλαβε να πάρει η κάμερα. Ούτε στα Εξάρχεια τέτοιο πράγμα.

Πριν σου δείξω τις φωτογραφίες, όμως, να σου πω για το βράδυ. Κανονίσαμε με την ίδια πρωινή παρέα να βγούμε σε μία ντισκοτέκ να χορέψουμε. Εγώ σε ντισκοτέκ δεν είχα ξαναπάει, και η πιο κοντινή σε ντισκοτέκ εμπειρία μου ήταν ένα πάρτυ αποφοίτων του σχολείου μου που είχα πάει πριν κάτι χρόνια (ξέρεις, για να πετύχω καμιά παλιά συμμαθήτρια, αλλά τελικά ελάχιστοι ήταν εκεί από τη «σειρά» μου) και έπαιζε σχεδόν αποκλειστικά 70s και 80s τραγούδια. Για να σου πω την αλήθεια, δεν ήξερα καν αν υπάρχει ντισκοτέκ στην Αθήνα. Τελικά, όχι μόνο υπάρχουν, αλλά είναι και τουλάχιστον δύο. Στην πρώτη που πήγαμε φάγαμε πόρτα, αλλά δικαιολογημένη: Κάποιος είχε κλείσει ολόκληρο το μαγαζί, για bachelor party αν κατάλαβα καλά. Κι έτσι πήγαμε στην άλλη, που μας καλοδέχτηκε. Αν η συγκεκριμένη ντισκοτέκ είναι χαρακτηριστικό δείγμα του είδους, τότε από τη χτεσινή μου εμπειρία καταλήγω στα εξής συμπεράσματα:

1. Όσο χάλια κι αν χορεύεις, στην ντισκοτέκ θα υπάρχει ανά πάσα στιγμή τουλάχιστον ένας άνθρωπος που θα χορεύει πιο γελοία από σένα.

2. Η ντίσκο είναι ο πιο εύκολος χορός: Απλά κουνιέσαι στο ρυθμό, και με τα χέρια αυτοσχεδιάζεις ανάλογα με το τραγούδι – δηλαδή, σε επίπεδο ευκολίας η ντίσκο είναι ο πρόδρομος της R&B.

3. Η ντισκοτέκ είναι ιδανικό μέρος για να πιάσεις γκόμενα. Αρκεί να είσαι πάνω από 40.

4. Το τραγούδι των Ghostbusters όχι μόνο χορεύεται, αλλά χορεύεται μετά μανίας. Πώς δεν έβαλε και τη μουσική από τα Χελωνονιντζάκια, δηλαδή.

5. Αν δεν έχεις πάρει ναρκωτικά, η «ψυχεδέλεια» της ντίσκο δεν είναι και τόσο ψυχεδελική.

Πάντως, πέρασα τέλεια – ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που βγηκα Σάββατο βράδυ. Αλλά μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι η χθεσινή δε θα είναι η τελευταία.

Λοιπόν, θα σε αφήσω τώρα, παρέα με τις φωτογραφίες από τη χθεσινή βόλτα – μην ανησυχείς, είναι μπόλικες. 48 φωτογραφίες σύνολο, ατομικό ρεκόρ για μία μέρα. Απόλαυσε ανεύθυνα.

Πόσο ταιριαστό δείχνει αυτό στο Γκάζι, ε;

Ο φίλος μου ο Κ., που δεν τον ενδιαφέρουν κάτι τέτοια, μου ζήτησε αυτή τη φωτογραφία για να τη βάλει background στο κινητό του. Αυτό έχω να πω μόνο.

Λίγο έξω από το Μουσείο Σοκολάτας, στα Πετράλωνα. Πέγκυ, μας εμπνέεις.

Ναι, κι εγώ τους αποφεύγω τους σκουπιδοτενεκέδες, είναι κακή φάρα.

Η θέση αυτής της φωτογραφίας είναι σε Μουσείο Υπερρεαλισμού. Μόνο.

Κατόπιν Google search: "Siempre Hay Esperanza" είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού της Sade. "Υπάρχει πάντα ελπίδα" σημαίνει. Όμορφα.

Απ'όλα αυτά, άντε να είμαι τρελός. Πού έχω κάνει λάθος, άραγε;

Μπέμπη, άμα δέχεσαι να σε αποκαλεί έτσι, Μπέμπη, είσαι άξιος της μοίρας σου, Μπέμπη.

Επιτέλους, ένα λογικό αίτημα. Προσυπογράφω.

...γιατί και η προπαγάνδα θέλει την τέχνη της.

Άλλες εποχές. Αθώες. Αγνές. Βαρετές.

Ρόζι, σήκω φύγε όσο είναι καιρός. Στο λέω εγώ που μένω μια ζωή στην Αθήνα.

Το αντίστροφο: Πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου για να κλείσεις την TV. Πώς αλλιώς θα βρεις το τηλεκοντρόλ;

Μπλε Μπανάνα is the new Πράσινα Άλογα.

Αυτοί οι θρησκόληπτοι τύποι που γράφουν διάφορα στους τοίχους έχουν πολλή πλάκα τελικά.

Προτιμώ το "Ρούχα Gucci, Μυαλό Κουκούτσι", αλλά κι αυτό καλό είναι.

Μάθετε πρώτα πώς το λένε, και το συζητάμε.

Πες στο στον Παλαιοκώστα αυτό.

Πήγαινε μία εκδρομή στην ύπαιθρο, εκεί το έχουν όλο μαζεμένο.

Κι εγώ θέλω να είμαι αστροναύτης, αλλά δεν το γράφω στους τοίχους.

Αυτό δεν κατάλαβα αν είναι απλή παρατήρηση ή προτροπή, αλλά όπως και να'χει μου άρεσε.

Ναι, ξέρω: God created Adam and Steve.

Λοιπόν, αυτό με έκανε να γελάσω. Πολύ. Μάλλον ανήκω στη μειοψηφία.

Νομίζω ότι οι Τρύπες δίνουν εντελώς άλλη διάσταση σε έναν τοίχο...

Κάπως αλλιώς το ξέρω, αλλά τέλος πάντων καταλαβαίνεις τι εννοεί.

Επίσης, ότι αξίζει παχαίνει κι είναι δύσπεπτο.

Αυτό σαν στίχος από τραγούδι φαίνεται, αλλά δε μου θυμίζει κάτι. Καμιά ιδέα;

Αυτό μάλλον γράφτηκε στις 23:59 κάποιας μέρας.

...και η συνέχεια του προηγούμενου. Ενδιαφέρον.

Τι, δηλαδή άμα αποφασίσουμε να αλλάξουμε τον Γιωργάκη, θα μας παρατήσει και θα πάει να κυβερνήσει το Βανουάτου;

Αυτό μου άρεσε πολύ. Και μου θυμίζει ότι πρέπει να πάρω μια φωτογραφική μηχανή της προκοπής κάποτε.

Εντάξει, αυτό δεν είναι πια επίκαιρο, αλλά θα μας θυμίζει πάντα την εκλογική ήττα του Niquita. Και αυτό είναι καλό.

Να ξαναγίνουμε Δον Κιχώτες, ε; Ωραία ιδέα. Να βρούμε και κανέναν ανεμόμυλο να χτυπήσουμε.

Ανορθόγραφος, πάντως, γίνεσαι, δε γεννιέσαι.

Και να μια πολύτιμη συμβουλή. Follow your heart ρε.

Εμένα πάντως τα αληθινά λούνα παρκ ακόμα μου το ξυπνάνε.

Και πάλι καλά να κρέμεσαι από τ'αρχίδια του άλλου. Μερικών η ζωή κρέμεται από μία πουτσότριχα.

Αρχαία δε λες τίποτα. Έχει και κάτι κόκκαλα από τυραννόσαυρους.

Το ίδιο, αλλά στο δεξιό του. Και με απαγόρευση κυκλοφορίας. Και με εξορίες. Και με γελοία μουστάκια.

Και τώρα ξέρουμε γιατί οι παπάδες απέχουν από το σεξ.

Αυτό θέλω πολύ να ζήσω για να το δω.

Πολύ ευρηματικό το βρήκα αυτό. ("Hoxton" και "Κάνδαυλος" είναι γνωστά μαγαζιά στο Γκάζι, για τους αμύητους)

"Home fucking is killing prostitution". Μην πηδάτε σπίτι σας ρε, κάνετε κακό στον κλάδο των μπουρδέλων.

Η Μέριλιν ζει. Και κυκλοφορεί ανάμεσά μας.


Αγαπητό ημερολόγιο,

μπορεί πολλές φορές να υποστηρίζουμε το αντίθετο, αλλά οι άνθρωποι είμαστε πολύ εγωιστές. Θέλουμε πάντα όλα να γίνονται με τον τρόπο μας. Κατά βάθος, δεν θέλουμε ποτέ να αλλάζουμε εμείς, αλλά να αλλάζουν οι άλλοι για να ταιριάζουν σε αυτό που περιμένουμε από αυτούς. Και, κατ’επέκταση, όταν μας πάει κάτι στραβά, θέλουμε να αλλάξει ο κόσμος και όχι να αλλάξουμε εμείς, έστω κι αν η δική μας αλλαγή θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι, μολονότι βλέπουμε πως ο κόσμος από μόνος του δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, δεν αλλάζουμε ούτε κι εμείς, με το πείσμα των 7χρονων που δεν μπορούν να παίξουν Κλέφτες κι Αστυνόμους, επειδή θέλουν όλοι να είναι κλέφτες.

Φυσικά, αν λειτουργούσαμε πάντα έτσι, τότε δε θα είχε μείνει ρουθούνι στον πλανήτη. Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να βάλουμε στην άκρη τον εγωισμό μας και να συμβιβαστούμε. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι ο εγωισμός μας δεν υπάρχει. Απλά, περνάει σε δεύτερη μοίρα, καθαρά από ανάγκη και όχι επειδή έτσι μας αρέσει. Και φυσικά δε σημαίνει ότι αυτός που συμβιβάζεται το κάνει επειδή είναι καλός άνθρωπος, επειδή θέλει να προσφέρει στην κοινωνία ή για να έχει καλό κάρμα στην επόμενη ζωή του. Κάτι τέτοιο γίνεται σπάνια, και όταν γίνεται είναι ένας καλός λόγος για έκτακτα δελτία ειδήσεων, ακριβώς επειδή είναι κάτι που πάει κόντρα στην ανθρώπινη φύση.

Και επειδή αρκετά σε κούρασα με τη φιλοσοφία, ας τα δούμε όλα αυτά σε προσωπικό επίπεδο. Με το που τελείωσα τη σχολή, πίστευα ότι είμαι πολύ γαμάτος. Ήμουν σίγουρος ότι θα έβρισκα κάπου δουλειά, θα εξέπλησσα τα αφεντικά μου με το έμφυτο ταλέντο μου, θα ανέβαινα με συνοπτικές διαδικασίες την ιεραρχία και θα απολάμβανα μια μεγάλη και επιτυχημένη καριέρα στη δημοσιογραφία. Τα χρόνια πέρασαν, και συνειδητοποίησα ότι η κατάσταση στον επαγγελματικό κλάδο που είχα επιλέξει δεν ήταν καθόλου καλή. Δούλεψα για την ψυχή της μάνας μου, δούλεψα για 10 ευρώ τη σελίδα (και είχα μονοσέλιδη στήλη σε μηνιαίο περιοδικό), έμεινα πολύ καιρό άνεργος περιμένοντας να έρθει μια ουρανοκατέβατη πρόταση από κάπου για δουλειά, έστειλα αμέτρητα βιογραφικά στα οποία δεν πήρα ποτέ απάντηση. Κι όμως, δεν πτοήθηκα. Δούλεψα για τρεις μήνες σε ένα βιβλιοπωλείο – «προσωρινά», βέβαια. Δεν ήθελα καν να σκεφτώ το ενδεχόμενο να παραμείνω εκεί για μεγαλύτερο διάστημα. Ο εγωισμός μου δε μού επέτρεπε να το βάλω κάτω και να βολευτώ σε μία δουλειά που μου απέφερε καλά λεφτά, βέβαια (μου πλήρωνε και υπερωρίες το αφεντικό, σπάνιο πράγμα), αλλά δεν ικανοποιούσε τις φιλοφοξίες μου. Ήθελα κάτι καλύτερο. Από τότε, πέρασαν επτά μήνες μέχρι να ξαναβρώ μία άλλη, «προσωρινή» δουλειά, αυτή τη φορά σαν πλασιέ, χτυπώντας κουδούνια και εκλιπαρώντας άγνωστους ανθρώπους να αγοράσουν, ελπίζοντας πως θα έκανα αρκετές πωλήσεις και θα έβγαζα καλά λεφτά από τα ποσοστά. 20 μέρες άντεξα εκεί, αυτή η δουλειά δε μου πήγαινε καθόλου.

Από τότε, σχεδόν έξι μήνες μετά, δεν κάνω τίποτα άλλο από το να κωλοβαράω. Ο πληγωμένος εγωισμός μου (μην γελιέσαι, όλοι οι άνεργοι έχουν πληγωμένο εγωισμό), ανίκανος πια να πειστεί κι ο ίδιος ότι μπορεί να βρει μία καλή δουλειά, αποφάσισε να υποχωρήσει. Και να συμβιβαστεί. Αποφάσισε ότι, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, το σημαντικότερο δεν είναι να κάνει μια δουλειά που να τον ικανοποιεί, αλλά μια δουλειά που να τον τρέφει (και με τις δύο έννοιες, κυριολεκτικά και μεταφορικά). Να μαζευτούν κάποια χρήματα στην άκρη, και μετά βλέπουμε. Αγγλία; Ατομική επιχείρηση; Ποιος ξέρει.

Σήμερα, λοιπόν, είχα συνέντευξη. Σε αλυσίδα σούπερ μάρκετ. Ναι, είμαι υποψήφιος για υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ. Και δε νιώθω άσχημα. Ξέρεις, πάντα σκεφτόμουν «πώς να πάω να δουλέψω σαν υπάλληλος σε μαγαζί; Κι αν με δει κανένας παλιός μου συμμαθητής από το σχολείο; Τι θα σκεφτεί;». Δε με νοιάζει πια. Είναι ζούγκλα εκεί έξω. Και αν βρεις μια μικρή, σκοτεινή σπηλιά να χωθείς για να επιβιώσεις, δεν πρέπει να ντρέπεσαι, αλλά να νιώθεις ανακούφιση που κατάφερες για άλλη μια μέρα να παραμείνεις ζωντανός. Ο εγωισμός σου θα σου λέει πάντα «μην κάνεις αυτό, γιατί θα κατέβω σε απεργία, και μαζί μου θα πάρω την αυτοεκτίμηση και τον αυτοσεβασμό και δεν θα μπορέσεις να επιβιώσεις χωρίς εμάς», εμποδίζοντάς σε να δεις την προφανή αλήθεια: Όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη, τίποτα άλλο δε μετράει, παρά μόνο το να επιβιώσεις όπως μπορείς. Ο εγωισμός μου πλέον υπέκυψε στην ανάγκη, μην μπορώντας να κάνει αλλιώς, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα επανέλθει δριμύτερος όταν με το καλό πιάσω δουλειά κάπου, οπουδήποτε. Έτσι είναι αυτός, μπορεί να υποχωρήσει για λίγο, αλλά ποτέ δεν θα υψώσει λευκή σημαία. Είναι η φύση του τέτοια.

Τι γίνεται τώρα, λοιπόν; Ο εγωισμός μπαίνει στην κατάψυξη, μαζί με τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και τις σπουδές μου. Ξέρω ότι κάποτε θα τα χρειαστώ ξανά όλα αυτά, αλλά για την ώρα η θέση τους είναι στην κατάψυξη. Θα κυνηγήσω κι άλλες παρόμοιες δουλειές. Βιβλιοπωλεία, καταστήματα, δισκάδικα, οπουδήποτε. Α ναι, τώρα που το ανέφερα, να θυμηθώ να βγάλω από την κατάψυξη την ελπίδα. Αυτή θα μου χρειαστεί.

Λοιπόν, λέω να πηγαίνω – έχω πρωινό ξύπνημα αύριο, θα πάω από τον ΟΑΕΔ (Όταν Αποφοιτήσεις Έλα Δω) να ανανεώσω την κάρτα ανεργίας μου. Συμπληρώνω έναν χρόνο, λες να μου δώσουν κανένα δωράκι; Ξέρω ‘γω, κανένα μπρελόκ με το σήμα του ΟΑΕΔ ή καμιά κούπα για καφέ που να γράφει «Will Work For Coffee»; Μπα, ε;

Τέλος πάντων. Καληνύχτα, αγαπητό μου ημερόλόγιο, και να θυμάσαι:


Αγαπητό ημερολόγιο,

τα τελευταία βράδια ξενυχτάω αρκετά, βλέποντας κυρίως τις επαναλήψεις της «Μηχανής του Χρόνου» στον Alpha, και βλέπω συχνά κάποιες διαφημίσεις κοινωνικού περιεχομένου, οι οποίες προβάλλονται από τα κανάλια μόνο τέτοιες μεταμεσονύχτιες ώρες. Τώρα που το ξαναδιαβάζω αυτό που έγραψα, καταλαβαίνω ότι είναι παρεξηγήσιμο. Όχι, δεν εννοώ τις «ροζ» διαφημίσεις τύπου «είμαι ένα ζουμερό μελαχρινό μωράκι» – κι αυτές «κοινωνικού περιεχομένου» είναι, αλλά δεν εννοώ αυτές. Εννοώ κάποιες διαφημίσεις για σωματεία υποστήριξης κακοποιημένων γυναικών, πρώην καταδίκων, ναρκομανών κ.α.. Μία από αυτές είναι για την δωρεά οργάνων. Δείχνει έναν γιατρό να ρωτάει τον ασθενή τι γνώμη έχει για τη δωρεά οργάνων, και αυτός απαντάει ότι ναι, είναι πολύ γενναιόδωρη και ανθρωπιστική πράξη και θαυμάζει όσους το κάνουν, αλλά ο ίδιος δεν θέλει με τίποτα να το κάνει. Και μετά ο γιατρός του λέει ότι θα χρειαστεί να του γίνει μεταμόσχευση. Και το motto είναι κάτι σαν «μην περιμένεις να σου συμβεί για να πιστέψεις». Τη βρίσκω πολύ έξυπνη διαφήμιση, και με έχει πείσει πως η δωρεά οργάνων είναι κάτι που θα έπρεπε να κάνω. Ταιριάζει με τα πιστεύω μου: Ο θάνατός μου μπορεί να βοηθήσει κάποιους άλλους ανθρώπους να παραμείνουν ζωντανοί. Ο θάνατός μου, η ζωή σου. Καθαρός αλτρουισμός. Κινητοποιήθηκα, μάλιστα, να μάθω πώς θα γίνω δωρητής οργάνων, και το βρήκα: Αρκεί μία δήλωση στο Κ.Ε.Π. της γειτονιάς. Θα πάω αυτήν την εβδομάδα να την κάνω. Νομίζω πως θα με βοηθήσει να νιώσω λίγο χρήσιμος στην κοινωνία, αυτή θα ήταν μια ευχάριστη αλλαγή στη ζωή μου.

Η διαφήμιση προφανώς στοχεύει στην ευαισθητοποίηση του κόσμου σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα, αλλά σε κάνει να σκέφτεσαι γενικά πόσα πράγματα στη ζωή τα θεωρείς ξένα, μακριά από σένα, μέχρι που τελικά σου συμβαίνουν. Θυμάσαι που βλέπαμε παλιά οικονομίες να καταρρέουν από τη μία μέρα στην άλλη σε ξένες χώρες, και ανθρώπους να μένουν ξαφνικά στον δρόμο, άφραγκοι, και λέγαμε «ευτυχώς, εδώ δε θα γίνουν ποτέ αυτά», γιατί νομίζαμε ότι αυτά συμβαίνουν μόνο σε τριτοκοσμικές χώρες, και εμείς δεν είμαστε τριτοκοσμικοί, αλλά «αναπτυσσόμενοι»; Ε, να που τώρα παθαίνουμε τα ίδια. Γιατί όταν δεν παίρνεις μαθήματα από όσα συμβαίνουν γύρω σου και συνεχίζεις να κάνεις τα ίδια λάθη, κινδυνεύεις να πάθεις κι εσύ τα ίδια. Συχνά το ξεχνάμε αυτό, και θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα. Λάθος. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, και καλό θα ήταν να το θυμόμαστε πάντα αυτό, σε όλους τους τομείς της ζωής μας, ώστε να μην πιανόμαστε στον ύπνο.

Τέλος πάντων, ας αλλάξω θέμα προτού πέσουμε και οι δύο σε κατάθλιψη. Σήμερα κατέβηκα στην Αθήνα για καφέ, και με την ευκαιρία πέρασα από το Παζάρι Βιβλίου στην Κλαυθμώνος. Δεν είχα ακούσει πουθενά να μιλάνε γι’αυτό, μέχρι που είδα τυχαία ένα θέμα σε ένα δελτίο ειδήσεων – ήταν η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που έμαθα κάτι από την τηλεόραση, πριν το μάθω από το Internet. Ξέρεις, πηγαίνω κάθε χρόνο στο Παζάρι. Η αλήθεια είναι πως με τα βιβλία ποτέ δεν είχα καλή σχέση, επειδή ποτέ δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ και να τα διαβάσω. Η συντριπτική πλειοψηφία των βιβλίων που έχω διαβάσει στη ζωή μου ήταν βιβλία κόμικς, που κυλάνε πιο εύκολα. Και γι’αυτό ακριβώς πηγαίνω στο Παζάρι: Επειδή πάντα βρίσκω 2-3 «διαμαντάκια» που πραγματικά αξίζουν μια θέση στη βιβλιοθήκη μου, και μάλιστα σε εξευτελιστικές τιμές.

Πέρσι είχα πάει την τελευταία μέρα πριν κλείσει, και δεν είχε μείνει τίποτα. Έτσι, φέτος αποφάσισα να πάω πιο νωρίς. Βέβαια, δεν είχα καμία όρεξη να πάω κυριακάτικα, ακριβώς επειδή ήξερα ότι θα είχε αφόρητα πολύ κόσμο, αλλά σκέφτηκα ότι θα συνδυαζόταν ωραία με εκείνο τον καφέ που είχα ήδη κανονίσει. Και πήγα.

Είχε τόσο κόσμο, που σε έκανε να αναρωτιέσαι «διαβάζουν όλοι αυτοί βιβλία; Και πού είναι κρυμμένοι όλο τον υπόλοιπο χρόνο;». Και οι περισσότεροι δεν πήγαιναν για βόλτα, αλλά για να αγοράσουν. Είδα ανθρώπους με καρότσια και καλάθια γεμάτα βιβλία όλων των ειδών: Παιδικά, ιστορικά, μαγειρικής, φιλοσοφίας, μυθιστορήματα, ό,τι μπορεί να διαβαστεί. Βέβαια, πρέπει να σου πω ότι υπήρχαν κάποια βιβλία (όχι και λίγα), για τα οποία θα έπρεπε να σε πληρώνουν για να τα αγοράσεις – κάτι εθνικιστικά, κάτι μυστικιστικά, κάτι περίεργα βιβλία από εκδοτικούς οίκους με ύποπτα ονόματα. Αλλά υποθέτω ότι μέσα στα χιλιάδες βιβλία είναι λογικό να υπάρχουν κι αυτά. Επιπλέον, δεν είδα και κανέναν να τα περιεργάζεται, και αυτό με χαροποίησε.

Στο τέλος, για να πληρώσω, περίμενα πάνω από 20 λεπτά στην ουρά. Ειλικρινά, ακόμα κι αν αντί για ταμεία είχαν εκεί μπροστά δεμένο τον Πάγκαλο και άφηναν τον κόσμο να του ρίχνει φάπες δωρεάν, τόση ουρά δε θα είχε. Αλλά χαλάλι, άξιζε τον κόπο.

Πρέπει να σου πω ότι φέτος έκανα ατομικό ρεκόρ σπατάλης σε Παζάρι Βιβλίου: Πλήρωσα 20 ευρώ, και αν η οικονομική μου κατάσταση μού το επέτρεπε, θα ξόδευα πολλά περισσότερα. Σου παρουσιάζω, λοιπόν,την προσωπική μου dream team από το φετινό παζάρι:

Έχουμε και λέμε:

Πάνω αριστερά, το άλμπουμ «Πυρ» του Κυρ (εκδόσεις Γρηγόρη, 1980), με πολιτικά κυρίως σκίτσα του Κυρ και το κόμικ «Πραξικόπημα στην Ιθάκη», μία πολιτική σάτιρα της Οδύσσειας (που φαίνεται πολύ έξυπνη). Μόλις 2 ευρώ. Νιώθω ότι τους έκλεψα.

Πάνω δεξιά, το κόμικ «Τα Πάντα γύρω από το Sex» των Larry Gonick και Christine Devault(εκδόσεις Περίπλους, 2004), που το είχα πάντα υπ’όψιν σαν πιθανή αγορά, αλλά πάντα έχανε στο νήμα από κάποιο άλλο κόμικ, όμως σήμερα δεν μπορούσα να το αγνοήσω, ειδικά από τη στιγμή που κόστιζε μόνο 6 ευρώ. Και δεν είναι ότι έχω να μάθω κάτι γύρω από το σεξ (όλοι οι άντρες τα ίδια δε λέμε;), αλλά φαίνεται πολύ πρωτότυπος ο τρόπος που το προσεγγίζουν οι συγγραφείς.

Κάτω αριστερά, η συλλογή «1980-1990, Η Δεκαετία της Αλητείας», του Gary Trudeau (εκδόσεις Ευρύαλος, 1990). Πρόκειται για μία ανθολογία κόμικς της σειράς Doonesberry, μέρη της οποίας έχω διαβάσει μόνο σε κάτι παλιές Βαβέλ, και αναρωτιόμουν πού θα τις έβρισκα. Και τις βρήκα στο Παζάρι, μόνο με 5 ευρώ. Πολιτικό κυρίως χιούμορ, που αναφέρεται στην πάντα ενδιαφέρουσα (ειδικά για όσους δεν τη ζήσαμε) δεκαετία του ’80. Είναι 200 σελίδες, και μεγάλες μάλιστα. Θα μου πάρει καιρό να το τελειώσω.

Κάτω και στη μέση, βλέπεις το «Οι Περιπέτειες του Viagraman», του Ufuk (εκδόσεις Οξύ, 2001). Δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει κάτι τέτοιο, μου φάνηκε πολύ χοντροκομμένο το χιούμορ του, και επομένως το πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη (3 ευρώ έκανε, σιγά την σπατάλη). Μέχρι τώρα, είναι το μόνο από τα πέντε που πρόλαβα να διαβάσω, 80 σελιδούλες είναι μόνο. Έχει την πλάκα του, αλλά δε θα το βάλω και σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου.

Και τέλος, κάτω δεξιά μπορείς να θαυμάσεις την «Ανθολογία του Μαύρου Χιούμορ», του Αντρέ Μπρετόν (εκδόσεις Αιγόκερως, 1996). Αυτό είναι το πιο σημαντικό από τα πέντε για τρεις λόγους. Πρώτον, είναι το πρώτο βιβλίο χωρίς εικόνες που αγοράζω τα τελευταία δύο χρόνια τουλάχιστον – ούτε που θυμάμαι ποιο ήταν το προηγούμενο. Είπαμε, έχω μια τρέλα με τα κόμικς. Δεύτερον, είναι 400 σελίδες, με κείμενα μεταξύ άλλων των Μποντλέρ, Νίτσε, Ρεμπό, Νταλί και πολλών άλλων, και κόστιζε ΜΟΝΟ 4 ευρώ – είχε μακράν το καλύτερο value for money. Και τρίτον, έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Μπρετόν, επειδή ήταν, μαζί με τον Τριστάν Τζαρά, τα κεντρικά πρόσωπα του τελευταίου μαθήματος που μου είχε μείνει για να τελειώσω τη σχολή, το οποίο ουσιαστικά ήταν το μοναδικό μάθημα για το οποίο πραγματικά έστρωσα τον κώλο μου και διάβασα, και έμαθα τα πάντα για τον σουρεαλισμό και το νταντά. Και τα αγάπησα, ειδικά τον σουρεαλισμό. Α, και φυσικά, όπως θα έχεις ήδη καταλάβει, έχω μία ιδιαίτερη συμπάθεια στο μαύρο χιούμορ, οπότε αυτό το βιβλίο αποκλείεται να με απογοητεύσει.

Και τώρα θα σε αφήσω – όπως καταλαβαίνεις, έχω πολύ διάβασμα. Κανονικά, πρέπει να κλειδωθώ στο δωμάτιό μου για μία ολόκληρη εβδομάδα και να διαβάζω σερί. Αλλά μην ανησυχείς, θα κάνω ένα διάλειμμα για να σου γράψω.

Καληνύχτα, και να θυμάσαι:


Αγαπητό ημερολόγιο,

ο άνθρωπος θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα μηχάνημα που το αποκτάς χωρίς εγγύηση, χωρίς ανταλλακτικά και η συντήρησή του κοστίζει πολύ ακριβά. Αν κάτι πάει στραβά με κάποιο από τα εξαρτήματά του (και κάποια στιγμή είναι μαθηματικά βέβαιο ότι κάτι θα πάει στραβά, αφού τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν κρατάει για πάντα), δεν μπορείς να ζητήσεις αντικατάσταση, δεν μπορείς καν να ζητήσεις αποζημίωση από κάποιον, και είναι δύσκολο να βρεις αξιόπιστα ανταλλακτικά. Και βέβαια, όσο αυτό το μηχάνημα σου ανήκει, πρέπει να το φροντίζεις καθημερινά, αφιερώνοντάς του πολύ χρόνο και πολλά χρήματα. Με αυτά τα δεδομένα, αν ο άνθρωπος ήταν όντως μηχάνημα, και υπήρχαν «ανθρωποπωλεία» που το πουλούσαν, κανείς δεν θα το αγόραζε – για να μη σου πω ότι κανείς δε θα ήταν αρκετά φρενοβλαβής ώστε να κατασκευάσει ένα τέτοιο, καταδικασμένο να αποτύχει εμπορικά, μηχάνημα.

Βέβαια, στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν είναι μηχάνημα. Γεννιέται με μια πολύπλοκη διαδικασία, που περιλαμβάνει μεγάλη ταλαιπωρία, εννιάμηνη αναμονή, νεύρα, έντονες σωματικές μεταβολές, και τελικά με φρικτό πόνο. Και πάλι, όλα αυτά θα ήταν αρκετά για να αποτρέψουν τον οποιονδήποτε να κάνει παιδί. Αλλά, με κάποιον μαγικό τρόπο, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναπαράγονται. Φυσική επιλογή; Ανθρώπινο ένστικτο; Ρομαντικά γουτσουγούτσου για τον «καρπό του έρωτά μας»; Δεν ξέρω πώς εξηγείται. Αλλά συμβαίνει. Και μερικές φορές συμβαίνει σε δικούς μας ανθρώπους.

Αυτά σκεφτόμουν, πάνω-κάτω, όταν έμαθα ότι η ξαδέρφη μου η Κ. γέννησε ένα υγιέστατο αγοράκι πριν από λίγες μέρες. Μερικούς μήνες πριν, είχα πάθει σοκ όταν έμαθα ότι η Κ. ήταν έγκυος. Δεν ήταν ότι θα αποκτούσα (περίπου) ανίψι – έχω μεγάλο σόι και πολλά μεγαλύτερα ξαδέρφια, οπότε πρέπει να έχω ήδη καμιά δεκαριά από δαύτα, πάντα τα χάνω στο μέτρημα. Επίσης, ποσώς με ενδιέφερε το γεγονός ότι η Κ. είναι ανύπαντρη – σιγά μην τη λιθοβολήσουμε κιόλας επειδή έχει προγαμιαίες σχέσεις. Το θέμα είναι ότι η ξαδέρφη μου είναι μόλις 9 μήνες μεγαλύτερη από μένα, και αυτό έκανε το βιολογικό μου ρολόι να χτυπάει σαν τρελό, με ήχο αφύπνισης το «Μαμά Γερνάω». Ξέρεις, αυτά είναι πράγματα που λίγο-πολύ όλοι αρχίζουμε να τα σκεφτόμαστε σε αυτήν την ηλικία: Οι μέρες της παιδικής μας αθωότητας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, κάποια στιγμή, για να μη μας κουτσομπολεύει κι η γειτονιά, πρέπει (;;;) να βρούμε μια σταθερή δουλειά, να κάνουμε οικογένεια, να πάρουμε ένα σπίτι με δάνειο, να μας απολύσει το αφεντικό μας, να χάσουμε το σπίτι λόγω χρεών, να μείνουμε στο δρόμο, να μας χωρίσει το έτερόν μας ήμισυ και να επιστρέψει στη μάνα της, παίρνοντας τα παιδιά μαζί, να βρούμε μια δουλειά της πλάκας ίσα-ίσα για να βγάλουμε τα ένσημα, να πάρουμε μια συνταξούλα και στα τελευταία μας να γυρίσουμε στο χωριό μας και να αφήσουμε την τελευταία μας πνοή στην κουνιστή καρέκλα μας, ατενίζοντας τον ήλιο που βασιλεύει πίσω από το καταπράσινο βουνό. Ή κάπως έτσι, τέλος πάντων.

Είναι αυτό που λέμε «κύκλος της ζωής» – αν και δεν είναι καθόλου κύκλος, είναι μία εντελώς γραμμική πορεία: Γεννιέσαι, κάνεις παιδιά, πεθαίνεις, κάνουν παιδιά τα παιδιά σου, πεθαίνουν, κάνουν παιδιά τα παιδιά των παιδιών σου, πεθαίνουν κι αυτά, και ούτω καθεξής. Και αυτός μοιάζει να είναι ο μοναδικός ενστικτώδης αυτοσκοπός κάθε ζωντανού πλάσματος στον πλανήτη. Αν κάτσεις να αναρωτηθείς ποιο είναι, τελικά, το νόημα της ζωής, η πιθανότερη απάντηση στην οποία θα καταλήξεις είναι «για να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου στην αναπαραγωγή του είδους μου, ώστε μακροπρόθεσμα ο πλανήτης να γεμίσει από ανθρώπους, και να αρχίσουν να αλληλοσκοτώνονται επειδή δεν θα τους φτάνει το φαγητό και το νερό, και τελικά να γίνει ένας πυρηνικός πόλεμος και να επιβιώσουν μόνο οι δολοπλόκες κατσαρίδες, που θα κατακτήσουν τον πλανήτη και μετά από 200 δισεκατομμύρια χρόνια θα εξελιχθούν σε Cucarachus Sapiens που θα δημιουργήσουν δικές τους κοινωνίες, οι οποίες σταδιακά θα αυτοκαταστραφούν επίσης, αφήνοντας τον πλανήτη ακατοίκητο μέχρι η ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα στον ήλιο και να ολοκληρωθεί η γήινη ιστορία». Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.

Δεν ξέρω, μου φαίνεται ότι πάνω στα νεύρα μου από το απότομο ξύπνημα πέταξα το βιολογικό μου ρολόι τόσο δυνατά στον τοίχο, που έγινε βίδες και δεν ξέρω αν θα λειτουργήσει ποτέ ξανά. Ίσως είναι κι αυτό ένα από τα εξαρτήματα που ο άνθρωπος έχει εκ κατασκευής, και αν χαλάσει δεν υπάρχει εγγύηση, ούτε ανταλλακτικά, και αναγκαστικά συνεχίζεις να λειτουργείς χωρίς αυτό. Το θέμα είναι: Θα το χρειαστώ ποτέ ξανά; Θέλω στα αλήθεια κάποτε να συνεισφέρω στην αναπαραγωγή του είδους; Θέλω στα αλήθεια να φέρω έναν άνθρωπο στη ζωή, παρά τη θέλησή του, ο οποίος μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή θα με καταριέται που δεν είχα την προνοητικότητα να σκεφτώ ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι μέρος για να φέρνεις ένα παιδί; Ή μήπως θέλω απλά ένα ωραίο υποχείριο, να το κάνω όλα αυτά που δεν θα καταφέρω ποτέ να γίνω εγώ, να του μεταφέρω τα κόμπλεξ και τις φοβίες μου, και στο τέλος της ζωής μου να ξέρω ότι υπάρχει ένας μαλάκας που θα τρέχει από πίσω μου να μου αλλάζει τις πάνες ακράτειας;

Μάλλον δεν είμαι ακόμα αρκετά ώριμος για να σκεφτώ ένα τέτοιο ζήτημα. Ακόμα κι αυτά που μόλις σου έγραψα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα παραλήρημα, που θα μπορούσε άνετα να αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα γραφής προς δικαιολόγηση εισαγωγής ασθενούς σε φρενοκομείο. Προφανώς δεν είμαι έτοιμος να κάνω παιδιά. Ίσως να μην είμαι ποτέ, ποιος ξέρει; Ίσως δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για γονείς. Όπως υπάρχουν άνθρωποι ομοφυλόφιλοι, οι οποίοι δεν εξυπηρετούν τις αναπαραγωγικές συνήθειες της ανθρωπότητας (και μαγκιά τους), έτσι μπορεί να υπάρχουν και άνθρωποι που είναι προορισμένοι να διάγουν εργένικο βίο, προσφέροντας στην ανθρωπότητα πολλά πράγματα, αλλά όχι ένα παιδί. Και φυσικά μπορεί και να λέω μεγάλες μαλακίες, που σε δέκα χρόνια θα τις ανακαλύψω τυχαία ψάχνοντας τις παλιές μου καταχωρίσεις στο ημερολόγιό μου, θα αλλάξω χίλια χρώματα και θα τις εξαφανίσω από προσώπου γης, πριν προλάβει κάποιος να δει τα γραφόμενά μου και χάσει πάσα ιδέα για μένα, τον οικογενειάρχη με τα δύο αγγελούδια και την πιστή σύζυγο.

(Disclaimer: Δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν βρίσκομαι υπό την επήρεια αλκοόλ ή ναρκωτικών ουσιών, και όλο αυτό το παραλήρημα είναι το αυθόρμητο προϊόν σκέψεων που δεν φιλτράρονται, καθώς ο εγκέφαλός μου δεν διαθέτει σώμα καταστολής ταραχοποιών σκέψεων και τις αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθερες. Αλήθεια.)

Λοιπόν, πάω για ύπνο πριν προλάβω να γράψω κι άλλα, γιατί με βλέπω να γράφω μέχρι τον Απρίλιο σερί αν δεν σταματήσω τώρα. Καληνύχτα, και να θυμάσαι: Το δύσκολο με τις γυναίκες δεν είναι να τους λες πάντα αυτό που θέλουν να ακούσουν, αλλά να τις πείσεις ότι πραγματικά το εννοείς (ακόμα κι αν δεν το εννοείς).


Αγαπητό ημερολόγιο,

σου έγραφα πριν από λίγο καιρό για τα μυστήρια της ζωής, και πώς η μαγεία τους χαλάει όταν ανακαλύπτεις την πεζή πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από το «μυστήριο». Ευτυχώς, κάποια από τα μυστήρια της ζωής θα παραμείνουν για πάντα μυστήρια. Όπως, ας πούμε, το γιατί βρήκα στο κινητό μου μία υπενθύμιση για σήμερα, με την αινιγματική σημείωση «ΟΑΕΔ», αφού η ανανέωση της κάρτας ανεργίας μου είναι σε 15 μέρες; Τι στο διάολο σκεφτόμουν όταν έβαζα αυτήν την υπενθύμιση; Μήπως το «ΟΑΕΔ» είναι συνθηματικό για κάτι άλλο που έχω διαγράψει εντελώς από τη μνήμη μου; Μήπως προσβλήθηκε το κινητό μου από κάποιον ιό που προσθέτει άκυρες υπενθυμίσεις στα καλά καθούμενα; Μάλλον το μυστήριο δεν θα λυθεί ποτέ. Καλύτερα, αν θες τη γνώμη μου.

Σε 15 μέρες, λοιπόν, ανανεώνω την κάρτα ανεργίας μου και πάλι. Ξέρεις, είναι μεγάλη μέρα για μένα. Συμπληρώνω έναν χρόνο ως επισήμως άνεργος, από τότε δηλαδή που έβγαλα την κάρτα ανεργίας. Έναν χρόνο, μαλάκα μου. 365 μέρες. 8.760 ώρες. Όσο 5.840 ματς ποδοσφαίρου χωρίς τις καθυστερήσεις και χωρίς παράταση και πέναλτι. Όσο 13.140 αγώνες μπάσκετ χωρίς παράταση. Όσο το να δω 4.138 φορές συνεχόμενες το Se7en. Όσο το να ακούσω 10.512 φορές το Black Holes and Revelations των Muse στο καπάκι. Όσο το να δώσω 52.560 φορές «10 λεπτά από τον χρόνο μου» για αιμοδοσία. Όσο το να ετοιμάσω 175.200 έτοιμα γεύματα με νουντλς. Τέλος πάντων, νομίζω ότι καταλαβαίνεις το point μου: Είναι πολύς καιρός.

Σκεφτόμουν να διοργανώσω ένα πάρτυ έξω από το τοπικό παράρτημα του ΟΑΕΔ. Να καλέσω και όλους τους άλλους άνεργους της Αθήνας, να συγκεντρωθούμε όλοι μαζί εκεί και να πνίξουμε τον πόνο μας στο νερό βρύσης, που είναι το μόνο πόσιμο υγρό που μπορούμε να προμηθευτούμε στην (οικονομική) κατάστασή μας. Και μετά να μερακλώσουμε και να τραγουδάμε όλοι μαζί καψουροτράγουδα, όπως τα «Δεν Πληρώνω Τώρα Πια τα Δάνεια», «Χρεωμένοι κι οι Δυο», «Στο Άδειο μου Ταμείο», και άλλα παρόμοια. Σαν να λέμε, οι anergistas. Ωραίο δεν ακούγεται;

Λοιπόν, ξέρεις κάτι; Χωρίς την επιστήμη θα ήμασταν πολύ πίσω, όμως έχει κι αυτή τα κακά της. Να, χθες ας πούμε είδα να απλώνεται μπροστά μου το πιο όμορφο ουράνιο τόξο που έχω δει στη ζωή μου. Ήταν πλήρες, σαν όντως να ξεκινούσε από κάπου και να κατέληγε κάπου αλλού, τα χρώματά του ήταν ασυνήθιστα ζωηρά και έκανε φοβερή αντίθεση με τον μουντό ουρανό τον οποίο στόλιζε. Σε αυτήν τη φάση της ζωής μου, που έχω απεγνωσμένα ανάγκη από θετικά σημάδια, η έλευση του ουράνιου τόξου θα μπορούσε να είναι ακριβώς αυτό: Ένα σημάδι ότι όλα θα περάσουν, η μαυρίλα και η μιζέρια θα εξαφανιστούν, και στη θέση τους θα έρθει η χαρά και η αγαλλίαση. Έλα όμως που στο σχολείο μας έμαθαν οτι το ουράνιο τόξο δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια τυχαία αντανάκλαση των ακτίνων του ηλίου στις σταγόνες της βροχής, καταστρέφοντάς μας ακόμα ένα μυστήριο της φύσης! Κι έτσι, το ουράνιο τόξο δεν φέρνει καμία αισιοδοξία, καμία ελπίδα, κανέναν συμβολισμό – είναι απλώς ένα γαμημένο «φυσικό φαινόμενο». Γαμώ την επιστήμη.

Στο μεταξύ, σήμερα ανακάλυψα ένα ακόμα επάγγελμα που θα έπρεπε να έχω ακολουθήσει αν ήθελα να βγάζω λεφτά: Τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών. Και το ανακάλυψα με έναν μάλλον οδυνηρό τρόπο, όταν ο τεχνικός στον οποίο έχω δώσει τον υπολογιστή μου για να μου αλλάξει τον αυτόχειρα σκληρό δίσκο μου ανακοίνωσε το κόστος της επισκευής: 120 ευρώ. Εκατόν είκοσι ευρώ. Όσο δύο ολοκαίνουργια παιχνίδια του Playstation 3. Όσο 8 βράδια στον Σφανιανάκη (στα όρθια, εννοείται). Όσο 14 επισκέψεις στο σινεμά (και μένει και ένα ευρώ για να πάρεις μια κοκακόλα απ’έξω). Όσο 24 κάρτες ανανέωσης των 5 ευρώ για το κινητό μου. Όσο 120 χάμπουργκερ από τα McDonald’s. Τέλος πάντων, νομίζω ότι καταλαβαίνεις το point μου: Είναι πολλά λεφτά.

Και εκτός του ότι είναι πολλά λεφτά, δεν τα έχω κιόλας. Με την κατάσταση σήμερα, ακόμα και δουλειά να βρω, αμφιβάλλω αν θα βγάζω τόσα το μήνα. Και σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να ήξερα να αλλάζω μόνος μου τον σκληρό δίσκο. 50 ευρώ κάνει ο συγκεκριμένος σκληρός, το έψαξα. Θα γλίτωνα 70 ολόκληρα ευρώ. Φαντάσου ρε, 70 ευρώ. Για να κάνει ένα «κλικ» ο δίσκος στον υπολογιστή, για μια υπόθεση πέντε λεπτών. Κι όλα αυτά επειδή δεν ξέρω πώς να το κάνω μόνος μου. Μεταξύ μας, αν το ήξερα από πριν ότι θα κόστιζε τόσο, θα έμπαινα στο YouTube, και όλο και κάποιο βίντεο θα έβρισκα που να εξηγεί πώς μπαίνει ένας σκληρός δίσκος. Και μάλλον είναι ένα καλό μάθημα αυτό, για να προσέξω την επόμενη φορά τι θα κάνω σε αντίστοιχη περίπτωση.

Τέλος πάντων, σημασία έχει ότι ο υπολογιστής μου θα επιστρέψει σύντομα δριμύτερος, έστω και χωρίς τον καλό μου φίλο, τον προηγούμενο δίσκο, με τον οποίο περάσαμε εκατοντάδες ώρες διασκέδασης και ήδη μου λείπει. Όλα για τον άνθρωπο και τους υπολογιστές είναι, τι να κάνουμε…

Και τώρα θα σε αφήσω, γιατί το κρεβάτι μου με καλεί και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους μου να απορρίψω την πρόσκλησή του. Καληνύχτα και μην ξεχνάς: Καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος έχει πάρει λάθος δρόμο, όταν οι άνθρωποι εμπιστεύονται περισσότερο τους αστρολόγους, παρά τους διανοούμενους.