Άλλη μια χρονιά φεύγει, άλλη μια χρονιά που οι περισσότεροι από μας αποχαιρετάμε με γαμωσταυρίδια και αφορισμούς. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στο τέλος κάθε χρόνου άκουγα από παντού το ίδιο ρεφραίν: «Κάθε πέρσι και καλύτερα». Κανείς δεν ήταν ικανοποιημένος με τη χρονιά που τελείωνε, αλλά παραδόξως όλοι καλοδέχονταν τον νέο χρόνο, ελπίζοντας ότι θα έφερνε την αλλαγή. Λες και ο νέος χρόνος ήταν ένας τύπος με μαγικό ραβδάκι, που θα μεταμόρφωνε μεμιάς τα σκατά σε χρυσάφι.

Ίσως είμαστε κι εμείς λίγο αχάριστοι. Σε εποχές οικονομικής ευρωστίας, στραβομουτσουνιάζαμε με τη φορολογία ή με κάποιες αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων και γκρινιάζαμε ότι «κάθε πέρσι και καλύτερα». Κι όμως, εκείνο το πέρσι ήταν μια χαρά – αλλά εμείς το στέλναμε κακήν κακώς στη λήθη, για να το θυμηθούμε και πάλι την επόμενη χρονιά και να πούμε «ααααα, πρόπερσι ήταν πολύ καλή χρονιά, καμία σχέση με την κωλοχρονιά αυτή, κάθε πέρσι και καλύτερα».

Νομίζω ότι πρόκειται για κατασκευαστικό λάθος: Ο άνθρωπος από τη φύση του δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος με αυτό που έχει και θέλει πάντα το κάτι παραπάνω. Αν υποθέσουμε ότι μας έφτιαξε ο Θεός, τότε έχει πολλή δουλειά να κάνει όταν η ανθρωπότητα αυτοκαταστραφεί και κληθεί να φτιάξει το μοντέλο «Άνθρωπος 2.0» (προσωπικά θα ήθελα να εισηγηθώ ένα διακοπτάκι on/off στον σβέρκο, για να εξαλειφθούν οι αϋπνίες και οι δυσκολίες στο πρωινό ξύπνημα), ενώ αν πιστέψουμε τη θεωρία της Εξέλιξης, τότε απλά πρέπει να περιμένουμε μερικά εκατομμύρια χρόνια μέχρι να διορθωθεί από μόνο του το λάθος.

Χρονιές σαν κι αυτήν που μας πέρασε είναι σίγουρα κακές για την τσέπη μας και την ψυχολογία μας, αλλά (όπως και καθετί επιζήμιο) είναι και πολύ χρήσιμες για να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας, ποια λάθη έχουμε κάνει και τι μπορούμε να κάνουμε για να τα διορθώσουμε. Ναι, το 2011 ήταν με διαφορά η χειρότερη χρονιά που έχουμε ζήσει πολλοί από εμάς. Όμως αν δεν πάρουμε τα μαθήματά μας από αυτήν τη χρονιά και κάτσουμε να κλάψουμε τη μαύρη μοίρα μας, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι το 2012 θα συνεχίσει το σερί του «κάθε πέρσι και καλύτερα» κι εμείς δε θα ξέρουμε από πού μας ήρθαν οι απανωτές σφαλιάρες.

Ας δούμε, λοιπόν, συνοπτικά τι μας έμαθε το 2011 και αξίζει να κρατήσουμε στη μνήμη μας:

– Προσέχουμε τι ψηφίζουμε. Το 90% των όσων ψήφισαν ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές το έχουν μετανιώσει – ένα ακόμα 5% πέθανε πριν το μετανιώσει, ενώ το υπόλοιπο 5% επωφελήθηκε, εις βάρος όλης της Ελλάδας. Η λέξη «πασόκος» είναι πλέον χειρότερη βρισιά από το «μαλάκας», ενώ για να βγει ένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ να φάει σε ένα εστιατόριο χρειάζεται έναν μικρό στρατό να τον προστατεύει από τους αγριεμένους ψηφοφόρους του. Έπρεπε να φτάσουμε σε ακραίες καταστάσεις για να αποκτήσουμε εκλογική συνείδηση, αλλά τουλάχιστον προλαβαίνουμε ακόμα. Που σημαίνει ότι στις επόμενες εκλογές ΔΕΝ ψηφίζουμε αυτόν που θα βολέψει το παιδί μας στο Δημόσιο (όχι πως υπάρχουν και θέσεις πια, δηλαδή), ΔΕΝ ψηφίζουμε αυτόν που ξέρουμε επειδή έπαιξε σε μια-δυο ταινίες και δέκα σίριαλ της δεκαετίας του ’90, ΔΕΝ ψηφίζουμε το ένα μεγάλο κόμμα μόνο και μόνο για να μην κερδίσει το άλλο μεγάλο κόμμα. Ίσως τότε η δημοκρατία αποκτήσει νόημα.

– Μια και είπα δημοκρατία: Το 2011 μάθαμε (όσοι δεν το ξέραμε ήδη) ότι το πολίτευμά μας δεν είναι δημοκρατία, αλλά μία νέα μορφή πολιτεύματος που έχει αποδοθεί με πολλά ονόματα όπως «αχρηστοκρατία», «μπασταρδευομένη δημοκρατία» και άλλα. Τις τελευταίες μέρες του 2011, μάλιστα, γνωρίσαμε και μία πιο ακραία μορφή αυτού του πολιτεύματος, με μία νέα κυβέρνηση που κανείς δεν ψήφισε, όμως όλοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχει την στήριξη του ελληνικού λαού. Ελπίζω να καταλάβαμε όλοι πια, ειδικά με τη φαρσοκωμωδία που εκτυλίχθηκε μέχρι να καταλήξουμε σε αυτήν την κυβέρνηση, ότι οι παλαιού τύπου, φθαρμένοι πολιτικοί κοιτάζουν πρώτα το δικό τους προσωπικό και κομματικό συμφέρον και μετά (αν τους περισσέψει χρόνος) το συμφέρον της κοινωνίας που υπηρετούν. Και ελπίζω με την πρώτη ευκαιρία που θα μας δοθεί να τους πετάξουμε κλωτσηδόν από τη Βουλή και να τους στιγματίσουμε για όλη τους τη ζωή ως καιροσκόπους, εκμεταλλευτές, ανίκανους, δόλιους, και όποιο άλλο κοσμητικό επίθετο ή ουσιαστικό μπορεί κανείς να σκεφτεί.

– Άλλο πολύτιμο δίδαγμα του 2011: Όταν μεγάλες κοινωνικές ομάδες ξεσηκώνονται, τελικά έχουν περισσότερη δύναμη απ’όση νομίζαμε. Μέχρι πέρσι πολλοί από μας πιστεύαμε ότι με τις διαμαρτυρίες δεν πετυχαίνεις τίποτα και είμαστε έρμαια των πολιτικών στους οποίους εμπιστευτήκαμε τις τύχες της χώρας για τέσσερα χρόνια (και άρα, σου λέει, αφού εσύ με ψήφισες δε δικαιούσαι να διαμαρτύρεσαι για τις αποφάσεις που εγώ παίρνω χάρη στην ψήφο σου). Όμως το κίνημα των Αγανακτισμένων, έστω κι αν τελικά διαλύθηκε (μέχρι νεωτέρας) δεν απέτυχε τελείως. Κάποιοι «τρόμαξαν». Κάποιοι βουλευτές παράτησαν το καράβι που έβλεπαν ότι βουλιάζει, ελπίζοντας σε μία σωσίβια λέμβο επανεκλογής. Άλλοι επαναστάτησαν, μόνο και μόνο για να φορέσουν μετά πάλι την προβιά τους και να βροντοφωνάξουν «μπεεεεεεε» σε κάθε απόφαση του κόμματός τους. Όμως είναι γεγονός ότι «κάτι» επετεύχθη με τους Αγανακτισμένους. «Κάτι» που ίσως να ωριμάσει το 2012 ή σε κάποια χρόνια ή και ποτέ, αν εμείς δε φροντίσουμε γι’αυτό. Μπορεί εδώ να έχουμε τους σπόρους από τους οποίους θα ξεπεταχτεί κάτι μεγάλο.

– Τελευταίο και ίσως πιο σημαντικό απ’όλα: Φέτος μάθαμε ότι η κοινωνική αλληλεγγύη είναι κάτι που δεν πρέπει να περιμένουμε ουρανοκατέβατο από τους πολιτικούς μας, αλλά κάτι που εμείς οι ίδιοι οφείλουμε να επιδείξουμε, τόσο συλλογικά, συμμετέχοντας σε ανεξάρτητες φιλανθρωπικές δράσεις και βοηθώντας εθελοντικά αξιόλογες οργανώσεις, όσο και ατομικά, βοηθώντας ανθρώπους που ξέρουμε ότι έχουν ανάγκη δίπλα μας. Όσο μειώνεται το βιοτικό μας επίπεδο, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη να αυξηθεί η ανθρωπιά μας, για να μη γίνουμε μία απέραντη ζούγκλα, όπου θα επιβιώνει μόνο ο ισχυρός και οι άλλοι θα είναι καταδικασμένοι.

Το 2012 έρχεται με τις χειρότερες προοπτικές, ως ένα ακόμα «φέτος» που θα είναι χειρότερο από το «πέρσι», που ήταν χειρότερο από το «πρόπερσι». Αλλά ποιος ξέρει, αν καταπολεμήσουμε λίγο την ελαττωματική μας φύση και πάρουμε το μάθημά μας, ίσως να καταφέρουμε να σπάσουμε το σερί της μοιρολατρείας.

Εύχομαι καλή χρονιά, και ας βάλουμε για το 2012 έναν και μόνο στόχο: Να μάθουμε από τα λάθη μας.


Αγαπητό ημερολόγιο,

σε τρεις μέρες φτάνει στο τέλος του το 2010, ένα έτος που θα περάσει στην ιστορία με πολλά προσωνύμια, κανένα εκ των οποίων δε θα μας θυμίζει κατι ευχάριστο. Και όπως γίνεται παραδοσιακά στο τέλος κάθε χρόνου, έτσι και τώρα όλοι κάνουμε τον απολογισμό μας, βάζουμε στη ζυγαριά τα υπέρ και τα κατά της χρονιάς και δίνουμε υποσχέσεις στον εαυτό μας ότι θα είμαστε καλύτεροι το νέο έτος, υποσχέσεις που ξεχνιούνται μόλις συνέλθουμε από το αναπόφευκτο hangover της Πρωτοχρονιάς. Σκέφτηκα, λοιπόν, να κάνω μία ανασκόπηση της χρονιάς, όπως αυτή αποτυπώθηκε στο blog μου, το οποίο αισίως συμπλήρωσε 4 χρόνια ζωής τον περασμένο Σεπτέμβριο. Για να δούμε, λοιπόν, τι θα έχω να θυμάμαι από το 2010.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Ο Ιανουάριος είναι πάντα ο μήνας της μάταιας ελπίδας. Σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου, ελπιδοφόρου έτους, όμως πριν ακόμα παραδώσει τη σκυτάλη στον Φεβρουάριο είναι ήδη φανερό ότι η ελπίδα έχει ήδη πεθάνει. Τον Ιανουάριο του 2010 μάθαμε για το περίφημο σχέδιο της κυβέρνησης με τις αποδείξεις, που θα τις μαζεύαμε και θα σωζόμασταν και εμείς και το κράτος. Και πράγματι: «Σωθήκαμε». Ακόμα, ο Ολυμπιακός απέλυσε τον Ζίκο από προπονητή με συνοπτικές διαδικασίες, όπως και τόσους άλλους στο παρελθόν (δε θα έπρεπε πια να αποτελεί είδηση κάτι τέτοιο),  ενώ δύο διαφημιστικές καμπάνιες ξεχώρισαν: Αυτή της Vodafone με τους αγωνιστές του ’21, που μνημονεύεται ακόμα ως μία από τις χειρότερες της σύγχρονης ιστορίας, και αυτή του ΒΗΜΑ FM, με διάφορους δημοσιογράφους σε αταίριαστους ρόλους (ακόμα γελάω με το «Γιάννης ο Κόκκινος»).

Φωτογραφία του μήνα:

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Στα μάτια μου, ο Φεβρουάριος είναι για τους μήνες σαν το μικρότερο από 12 αδέρφια, που όμως καταφέρνει πάντα να κάνει κάτι και να αποσπά την προσοχή, παρά το μικρό του ανάστημα. Να, φέτος τον Φεβρουάριο έφτιαξα κάτι με το Photoshop, και μέχρι και στο Ράδιο Αρβύλα έπαιξε. Άσε που είχαμε και εκείνη τη συζήτηση για το αν θα πρέπει να απλοποιηθεί η διαδικασία για την απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας από μετανάστες. Φυσικά, «γιορτάσαμε» πάλι τον Άγιο Βαλεντίνο, ενώ η πολύμηνη εμπειρία μου στην ανάγνωση αγγελιών εργασίας επιτέλους απέδωσε καρπούς – μπορεί να μη βρήκα δουλειά, αλλά τουλάχιστον έγραψα κάτι γι’αυτές.

Φωτογραφία του μήνα:

ΜΑΡΤΙΟΣ

Ποτέ δεν συμπάθησα ιδιαίτερα τον Μάρτιο σαν μήνα. Αν δεν είχε και την 25η Μαρτίου, που είναι αργία, θα τον είχα σχεδόν στην ίδια μοίρα με τον βαρετό Αύγουστο. Πάντως, φέτος πήγαινε μια χαρά: Η οικονομική κρίση με ενέπνεε να  παίζω με το Photoshop ξανά και ξανά, η Τζούλια Αλεξανδράτου μας διασκέδαζε με τις περιπτύξεις της,  ενώ μια μίνι επανάσταση στην περιοχή μου με έκανε να νιώσω και πάλι ελπίδα ότι μπορεί αυτός ο κόσμος να αλλάξει. Μια ελπίδα που χάθηκε και πάλι στο τέλος του μήνα, όταν σκοτώθηκε ο Αφγανός Χαμί Νατζάφι από βόμβα που βρήκε στα σκουπίδια, αφήνοντας ένα βαρύ συναισθηματικό φορτίο στον Απρίλιο.

Φωτογραφία του μήνα:

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Ο Απρίλιος είναι παραδοσιακά ο αγαπημένος μου μήνας, επειδή έχω γενέθλια – ναι, πολύ σοβαρό κριτήριο. Και φέτος τον Απρίλιο πήρα μία σημαντική απόφαση: Να γίνω επιτέλους ενεργός πολίτης. Το ξέρω πως άργησα λίγο, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Όπως συνήθως, Απρίλιο έπεσε και το Πάσχα, η μεγάλη, δακρύβρεχτη και ανθυγιεινή γιορτή της Ορθοδοξίας. Το μεγάλο γεγονός του μήνα, βέβαια, ήταν μάλλον και το γεγονός της χρονιάς: Η ένταξη της Ελλάδας στον μηχανισμό του ΔΝΤ, γεγονός που μας έριξε στη μαύρη κατάθλιψη και επηρέασε ακόμα και τον Μπάτμαν.

Φωτογραφία του μήνα:

ΜΑΪΟΣ

Πολλά πράγματα συνέβησαν τον φετινό Μάιο. Πιο σοβαρό απ’όλα, ο θάνατος τριών αθώων ανθρώπων που αμαύρωσε μία από τις πιο μαζικές πορείες διαμαρτυρίας των τελευταίων χρόνων. Παράλληλα, είχαμε εξελίξεις σε ό,τι αφορά τη φοροδιαφυγή. Μάθαμε ότι ο Τόλης Βοσκόπουλος έχει να συμπληρώσει φορολογική δήλωση από την εποχή του «Αδέλφια μου, Αλήτες, Πουλιά» (ακόμα θα τον καταριέται η Άντζελα Γκερέκου, που έχασε το υπουργείο εξαιτίας του), ενώ αποκαλύφθηκε ότι ένας οδοντίατρος δήλωνε ετήσιο εισόδημα…300 ευρώ! Και μέσα σ’όλα αυτά είχαμε και την Eurovision, την οποία ως συνήθως παρακολουθήσαμε με θρησκευτική ευλάβεια, ποντάροντας στον Άγιο Σάκη.

Φωτογραφία του μήνα:

ΙΟΥΝΙΟΣ

Όταν κάτι συμβαίνει μία φορά στα τέσσερα χρόνια, το περιμένεις πώς και πώς, παθαίνεις σύνδρομο στέρησης και τρελαίνεσαι όταν επιτέλους ξεκινάει. Κρίμα που το φετινό Μουντιάλ μας απογοήτευσε όλους. Πάλι καλά που τουλάχιστον η Ελλάδα πέτυχε μία νίκη και έφυγε με το κεφάλι ψηλά. Κατά τ’άλλα, το μόνο που μου έμεινε από το Μουντιάλ είναι κάτι κείμενα που έγραψα εδώ κι εκεί. Στο μεταξύ, από αυτά που ακούγαμε πιστέψαμε για λίγο ότι κάποιος θα έμπαινε φυλακή για το σκάνδαλο με τις μίζες της Siemens, αλλά ήμασταν πολύ αφελείς, προφανώς. Άσε που ο πρώτος που θα έπρεπε να έχει μπει στη φυλακή όχι μόνο ήταν ελεύθερος, αλλά περνάει και μια χαρά. Α, μην ξεχάσω επίσης ότι Ιούνιο ξεκίνησα να γράφω αυτό το ημερολόγιο – να μου το θυμίσεις τον επόμενο Ιούνιο, να σου φέρω δώρο γενεθλίων.

Φωτογραφία του μήνα:

ΙΟΥΛΙΟΣ

Θα σου μιλήσω ανοιχτά: Δεν έχω ιδέα τι συνέβη στον κόσμο τον Ιούλιο του 2010. Θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γίνει κάποιο πυρηνικό ολοκαύτωμα και εγώ να μην έχω πάρει χαμπάρι, αφού εκείνο τον μήνα δούλεψα σαν πωλητής σε μία εταιρεία, προωθώντας μία υπηρεσία από πόρτα σε πόρτα. Πέρασα όχι μία, αλλά δύο συνεντεύξεις για να πάρω τη δουλειά. Φαινόταν πολύ ελκυστική, η πληρωμή γινόταν σε ποσοστά από τις πωλήσεις και γενικά έμοιαζε ένας εύκολος τρόπος να βγάλω κάποια χρήματα. Όταν, όμως, στην εικοστή μέρα είχα κάνει μόλις μία πώληση, τα παράτησα. Τι να κάνω, δεν έχω αυτό το ταλέντο, όπως συνειδητοποίησα κατόπιν εορτής.

Φωτογραφία του μήνα:

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Όπως σου είπα, ο Αύγουστος είναι πολύ βαρετός μήνας για έναν άνεργο. Ούτε διακοπές, ούτε κάτι ενδιαφέρον στην τηλεόραση, ούτε κανένας να μιλήσεις (φεύγουν όλοι διακοπές), ούτε ξεκούραση (από τι να ξεκουραστείς;), και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχει και 40 βαθμούς υπό σκιάν. Δράμα. Καλά λένε ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Πάλι καλά που μπορείς να δεις και καμιά ταινία να περάσει η ώρα. Επίσης, ωραίο είναι και όταν όλοι οι άλλοι, οι εργαζόμενοι, φεύγουν από το σπίτι και πάνε να ξεκουραστούν, αφήνοντας εσένα, τον ξεκούραστο, να φυλάει τα κατοικίδια και τα φυτά στο μπαλκόνι. Κι έτσι πρωταγωνιστείς στο δικό σου Home Alone, όπου μερικές φορές ο «κακός» δεν είναι ένας διαρρήκτης, αλλά ένα δαιμονισμένο πλυντήριο.

Φωτογραφία του μήνα:

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Μαζί με το φθινόπωρο, επιστρέφει και η ζωή. Βέβαια, κάποιες φορές η ζωή είναι ακόμα χειρότερη – για παράδειγμα, όταν έχεις να πας σε κάποιον γάμο. Και δεν εννοώ γάμο κυριλέ, με Σελίν Ντιόν και Γουίτνι Χιούστον, αλλά για γάμο χωριάτικο, με κλαρίνα και τουμπερλέκια. Άλλες φορές, πάλι, προκύπτουν μονοήμερες εκδρομές σε πόλεις που μπορεί να μην είναι και οι πιο όμορφες του κόσμου, όμως είναι πάντα μία ενδιαφέρουσα αλλαγή παραστάσεων – στην προκειμένη περίπτωση, στη Λαμία. Στο μεταξύ, μετά από δύο μήνες στην ανεργία, οι αρνητικές συνέπειες είναι φανερές: Τα περιττά κιλά που είχα χάσει με την καθημερινή ορθοστασία όχι μόνο επέστρεψαν, αλλά έφεραν και την παρέα τους για φαγητό. Και δεν είναι κι εύκολο πράγμα να αρχίσεις δίαιτα.

Φωτογραφία του μήνα:

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Ο φετινός Οκτώβριος ήταν ένας μήνας που με σημάδεψε όσο κανένας άλλος τη χρονιά που μας πέρασε. Και να σκεφτείς ότι ξεκίνησε τόσο καλά, όταν με φώναξαν για ένα interview σε έναν μεγάλο δημοσιογραφικό οργανισμό, όπου είχα στείλει βιογραφικό. Εκεί άκουσα πράγματα που δε μου άρεσαν, αλλά ήταν αλήθεια. Λίγες μέρες αργότερα, έπιασα δουλειά – δεν ήταν η δουλειά των ονείρων μου, βέβαια, αλλά ήταν μια δουλειά, και κάτι τέτοια είναι δυσεύρετα στην εποχή μας. Ωστόσο, τα χρήματα δεν ήταν απλά λίγα – ήταν φρικτά. Τόσο φρικτά, που δε λυπήθηκα σχεδόν καθόλου όταν με απέλυσαν επειδή έγραψα στο blog μου πόσο φρικτά ήταν. Σοκαρίστηκα, έπεσα σε απόγνωση για την κατάντια του δημοσιογραφικού κλάδου, αλλά δε λυπήθηκα για το κελεπούρι που έχασα.

Φωτογραφία του μήνα (τι ειρωνεία):

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Το σημαντικότερο γεγονός του μήνα ήταν, σαφώς, οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, από τις οποίες προσωπικά απείχα, κυρίως λόγω απόστασης, αλλά και εν είδει αποδοκιμασίας. Τα αποτελέσματα των εκλογών μας εξέπληξαν όλους: Καμίνης και Μπουτάρης έκαναν την ανατροπή και κέρδισαν τους Δήμους Αθηναίων και Θεσσαλονίκης αντίστοιχα, κάτι που στην Ελλάδα ισοδυναμεί με θαύμα. Όμως εμένα άλλα πράγματα με ενδιέφεραν. Βλέπεις, τον Νοέμβριο ξεκίνησα να ασχολούμαι με τους Atenistas, και μάλιστα συμμετείχα σε τρεις δράσεις εκείνο το μήνα: Στο άναμμα των ρεσώ στην Πλατεία Κοτζιά, στην νυχτερινή βόλτα στα στενά της Αθήνας, και στον καθαρισμό της παραλίας πίσω από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (θα μπορούσε να λέγεται και παραλία Σκουπιδιού και Μπίχλας). Κάτι μου λέει πως έχουμε να δούμε πολύ ωραία πράγματα ακόμα από τους atenistas στο μέλλον.

Φωτογραφία του μήνα:

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Η πορεία του Δεκεμβρίου κάθε χρόνο από το 2008 και μετά είναι προδιαγεγραμμένη: Ξεκινάει με οργή στις εκδηλώσεις για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, και καταλήγει στην αναπόφευκτη χαρωπή αποχαύνωση των Χριστουγέννων.  Ενδιάμεσα, εμάς τους άνεργους μας πιάνει και μια εμβόλιμη μελαγχολία, μέρες που είναι. Και να που φτάσαμε στο τέλος κι αυτού του χρόνου. Και, όπως και το 2009, όπως και το 2008, και κατά πάσα πιθανότητα όπως και κάθε «πέρσυ» από τότε που αρχίσαμε να μετράμε τις χρονιές, ευχόμαστε στο 2010 να πάει στα τσακίδια και να έρθει στη θέση του το 2011, που θα υποδεχθούμε ως Μεσσία, μόνο και μόνο για να το στείλουμε πάλι στα τσακίδια του χρόνου τέτοιες μέρες. Αυτή είναι η μοίρα του Δεκέμβρη, μάλλον.

Φωτογραφία του μήνα:

Και κάπως έτσι τελειώνει η ανασκόπηση του 2010, με την ελπίδα ότι το 2011 θα μας αφήσει καλύτερες αναμνήσεις. Καληνύχτα και να θυμάσαι πάντα τα τέσσερα είδη τριγώνων: Ισοσκελή τρίγωνα, ισόπλευρα τρίγωνα, σκαληνά τρίγωνα και τρίγωνα κάλαντα.

(μη μου πεις για τα τρίγωνα Πανοράματος, αυτά δε μετράνε. Είναι ισοσκελή.)


Εκτός από μέσο έκφρασης, δημιουργίας και εκτόνωσης, το blogging είναι και ένα εξαιρετικό ημερολόγιο. Γυρίζεις πίσω στα παλιά σου κείμενα και, βλέποντας τι έγραφες τότε, θυμάσαι τι συνέβαινε γύρω σου εκείνη την εποχή. Δεν βρίσκω, λοιπόν, πιο ταιριαστό τρόπο να κλείσω αυτήν την blogοχρονιά, από το να κάνω μια γρήγορη ανασκόπηση στο 2009, μέσα από τα κείμενα που έγραψα στη διάρκεια της χρονιάς. Ξεκινάμε;

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Η καλή χρονιά απ’το πρωί φαίνεται. Μόλις στις 3 Ιανουαρίου, το Ισραήλ εισβάλλει στη Γάζα για πει ετεροχρονισμένα τα κάλαντα. Και λίγες μέρες μετά, ο τότε πρωθυπουργός (τι ωραίο που ακούγεται αυτό το «τότε πρωθυπουργός», λες και ήταν το ’63!) αποφασίζει να κάνει ανασχηματισμό, και καταφέρνει να κάνει την κυβέρνηση ακόμα χειρότερη απ’ό,τι ήταν ήδη. Και αυτό ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα εκείνης της κυβέρνησης.

Αλλά ο Ιανουάριος είχε και τα καλά του: Στις 14 Ιανουαρίου παρέδωσα το όπλο μου, ενώ στις 26 Ιανουαρίου υπέστην το παραδοσιακό «σκίσιμο» του παλιού φαντάρου, αμέσως μετά την τελευταία μου σκοπιά! Ναι, το 2009 με είχε παραλάβει φαντάρο από το 2008, και με παραδίδει πολίτη στο 2010. Και μόνο γι’αυτό, ήταν μια καλή χρονιά.

Επίσης, τον Ιανουάριο του 2009 κέρδισα το πρώτο μου blogoβραβείο , ανακάλυψα ότι είμαι κακός οδηγός και έκανα τις πρώτες μου βόλτες στην Αθήνα ως (σχεδόν) πολίτης! Βόλτα 1 Βόλτα 2

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Νομίζω ότι παραδοσιακά ο Φεβρουάριος είναι ένας από τους πιο βαρετούς μήνες του χρόνου. Έτσι, όλες οι «ειδήσεις» του Φεβρουαρίου του 2009 είναι προσωπικές: Οι τελευταίες μου «Σκέψεις ενός Φαντάρου» (part 1, part 2), τα τηλεπαιχνίδια που θα θέλαμε (;) να δούμε σε κάποια μελλοντική τηλεοπτική σεζόν, τα best seller βιβλία, τα ελληνικά βραβεία Όσκαρ, προτεινόμενες αποκριάτικες στολές και, για να μην ξεχνιόμαστε, το «φάουλ» της Lifo, που δημοσίευσε μία πληρωμένη «αγιογραφία» του εγκλήματος του Δήμου Αθηναίων στο πάρκο της οδού Κύπρου. Ναι, ναι, ξέρω «ήταν εξωτερική καταχώριση, δεν ενστερνιζόμαστε τις απόψεις του δημοσιεύματος» κλπ. Ναι, αλλά μόνο εσείς το δημοσιεύσατε. Άντε, και του χρόνου.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Ο Μάρτιος του 2009 κυλούσε ήρεμα. Πολύ ήρεμα. Μέχρι που εμφανίστηκε ο Λέων, ο blogger-δολοφόνος! Πρέπει να είναι ο πιο αποτυχημένος σίριαλ κίλερ όλων των εποχών – ούτε καν σε μένα δεν άρεσε. Εντάξει, γράφουμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα. Τον ίδιο μήνα, το ΕΣΡ επέβαλε πρόστιμο 75.000 ευρώ στον ΑΝΤ1, λόγω «χαμηλής ποιοτικής στάθμης» της εκπομπής «Η Στιγμή της Αλήθειας» – χαμηλή ποιοτική στάθμη; Εδώ μιλάμε για ποιοτικά χαμηλό σταθμό στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης!

Στο blog μου η τηλεόραση είχε γενικά την τιμητική της αυτόν το μήνα: Η «Λίστα», η τηλεοπτική περιπέτεια του κ. Ρουσφέτη, αλλά και η χαρδαβελική σχέση μεταξύ του Χίτλερ και της Λίμνης της Βουλιαγμένης. Η πολλή τηλεόραση βλάπτει τα εγκεφαλικά κύτταρα, αλλά τροφοδοτεί τους bloggers.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Το μεγάλο γεγονός του Απριλίου, όπως και κάθε χρόνο, είναι τα γενέθλιά μου. Αλλά πέρα απ’αυτό, είναι και μια άλλη, μικρότερη γιορτή, να δεις πώς τη λένε…Α, ναι, Πάσχα. Μου τη δίνει αυτή η γιορτή, όχι τόσο επειδή πέφτει κοντά στα γενέθλιά μου και τους κλέβει τη δόξα, αλλά κυρίως επειδή με τη Μεγάλη Μίζερη Εβδομάδα που σέρνει μαζί του επιβάλλει μια ετήσια δικτατορία κατσούφηδων.

Πέρα από το Πάσχα, τον Απρίλιο του 2009 έδωσα επιτέλους απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα που βασάνιζαν το πανελλήνιο για δεκαετίες, όπως «γιατί δεν υπάρχει Έλληνας πρωταθλητής στη Formula 1;» και «τι θα γινόταν αν οι θρησκείες ήταν μάρκες απορρυπαντικών;». Και επίσης θαύμασα τα παρανοϊκά google search με τα οποία κάποιοι είχαν την φρικτή τύχη να βρεθούν στο blog μου, και μάλιστα δύο φορές .

Τέλος, τον ίδιο μήνα θρηνήσαμε το τέλος της κανονικής διάρκειας της Superleague και κλάψαμε γοερά για την ολιγόμηνη απουσία του Βαρούχα, του Παπαδημητρίου και των άλλων golden boys της «Αθλητικής Κυριακής». Ευτυχώς που επέστρεψαν τον Σεπτέμβριο, πριν πάθουμε σύνδρομο στέρησης.

ΜΑΪΟΣ

Αν το Πάσχα είναι παραδοσιακά η μεγάλη γιορτή του Απριλίου, η Eurovision είναι η αντίστοιχη μεγάλη γιορτή του Μαϊου. Το 2009 νικητής ήταν εκείνος-ο-φλωράκος-νορβηγός-με-το-βιολί-που-του-κάνανε-βουντού-οι-Μαγγίρες-αλλά-δεν-έπιασε-και-κανείς-δε-θυμάται-πώς-τον-λένε , ενώ ο εθνικός μας σταρ, Σάκης Ρουβάς, αρκέστηκε στην 7η θέση. Και κατάντησε να κάνει το X-Factor.

Επίσης, τον Μάιο του 2009 είδαμε δύο μεγάλα ποδοσφαιρικά ματς: Τον απίστευτο τελικό Κυπέλλου μεταξύ Ολυμπιακού και ΑΕΚ, που έληξε στα εικοσιτόσα πέναλτι, και τον τελικό του Champions League, που μπορεί να μην είχε πολλά γκολ και πολλές φάσεις, αλλά και μόνο το γεγονός ότι κοντραρίστηκαν η Μπαρτσελόνα και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν αρκετό. Αλλά αν έχανε η Μπαρτσελόνα, δεν θα το έκανα τόσο μεγάλο θέμα.

Παράλληλα, η Ελλάδα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο. Το ενδιαφέρον του εκλογικού σώματος ήταν τέτοιο, που το ποσοστό της αποχής παραλίγο να φτάσει το ποσοστό θεαματικότητας της Eurovision. Εγώ τα’χα πει, αλλά δε με άκουσαν. Κι όμως, η μισή Ελλάδα στήθηκε στην τηλεόραση για το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών, περιμένοντας προφανώς να ακούσει κάτι ενδιαφέρον, σαν τον Πόντιο που πιστεύει ότι τη δεύτερη φορά που θα δει την ταινία, ο ήρωας δε θα είναι τόσο χαζός ώστε να ξαναπέσει στον γκρεμό. Αμφότεροι απογοητεύτηκαν.

Αξίζει ακόμα να αναφερθεί ότι τον Μάιο του 2009 κορυφώθηκε η υστερία για την γρίπη των χοίρων, γιορτάσαμε με ενθουσιασμό την «Παγκόσμια Μέρα Μη Δίαιτας» και εισήχθη σε ψυχιατρική κλινική η Έφη Θώδη – όχι, δεν πλήρωσε το Star τα νοσήλεια, γιατί ρωτάτε;

Στα προσωπικά μου, τώρα, συγκέντρωσα σε μία σελίδα, νοικοκυρεμένα, όλες τις φωτογραφίες μου από τους δρόμους της Αθήνας (αλλά και της Χίου, της Λαμίας και του Ναυπλίου), ενώ λίγο πριν τελειώσει ο μήνας ξεκίνησα να γράφω ένα σύντομο about me, και κατέληξα να γράψω την ιστορία της ζωής μου – κυριολεκτικά!

ΙΟΥΝΙΟΣ

Λένε ότι το καλοκαίρι δεν έχουμε ειδήσεις. Μπούρδες. Ο Ιούνιος ήταν γεμάτος ειδήσεις. Πρώτα απ’όλα, είχαμε ευρωεκλογές. Πρώτο κόμμα, και με διαφορά, αναδείχθηκε η αποχή και ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ. Δεν ήταν και πολλοί τελικά αυτοί που κατάφεραν να αντισταθούν στον πειρασμό της παραλίας, αλλά υπήρχαν και κάποιοι που αποδείχθηκαν «βράχοι». Ή «ντουβάρια», αν προτιμάτε. Φυσικά, οι εφημερίδες αντέδρασαν στα αποτελέσματα των εκλογών λες και ήταν ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού.

Ένα άλλο γεγονός που απασχόλησε το πανελλήνιο ήταν η επικείμενη απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους. Λες και δεν ξέραμε τι θα συνέβαινε στο τέλος.

Ακόμα, είχαμε το άνοιγμα του μεταγραφικού παζαριού στο ποδόσφαιρο, και τις πρώτες μεταγραφές. Και ένα δίτομο ερμηνευτικό λεξικό επί του θέματος (1ο μέρος, 2ο μέρος).

Τέλος, τον Ιούνιο είχαμε επεισόδια με μετανάστες στον Άγιο Παντελεήμονα και όχι μόνο, ενώ αίσθηση προκάλεσε και η απόφαση της Γιάννας Αγγελοπούλου να κλείσει τον «Ελεύθερο Τύπο» και τον ραδιοφωνικό σταθμό City, καθώς αν τα διατηρούσε σε λειτουργία, θα κήρυσσε πτώχευση το αργότερο το καλοκαίρι του 2487. Τελικά, όποιος ανακατεύεται με τα media τον τρώνε οι (πάσης φύσεως) κότες.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Τον Ιούλιο του 2009, όλα τα κανάλια του κόσμου θρήνησαν τον χαμό του Μάικλ Τζάκσον, που εν μία νυκτί μεταμορφώθηκε από «παιδεραστή, τρελό και φρικιό» σε «χαρισματικό, ευαίσθητο και ιδιαίτερο». Με λίγα λόγια, αφού τον είχαν περάσει για τουλάχιστον δύο δεκαετίες από τη μηχανή του κιμά, τον περασμένο Ιούλιο τον έκαναν κεφτέδες, να χορτάσει ο κόσμος. Εγώ, πάντως, δε λυπήθηκα.

Ακόμα, τον Ιούλιο του 2009 εγκαινιάστηκε (επιτέλους!) το Μουσείο της Ακρόπολης. Όπως συνήθως, τα ΜΜΕ το εκμεταλλεύτηκαν επικοινωνιακά, η κυβέρνηση το εκμεταλλεύτηκε επικοινωνιακά και το Βρετανικό Μουσείο έκανε την πάπια επικοινωνιακά. Και καλά έκανε.

Παράλληλα, ο άνθρωπος που λατρέψαμε να μισούμε (αλλά ακόμα τον μισούμε, κι ας μην είναι πια στη θέση του), ο κ. Σανιδάς, πρότεινε το φακέλωμα όλων των bloggers, ώστε να σωθεί η χώρα από τη λαίλαπα της ανωνυμίας που τη μαστίζει. Της κοντής ψωλής της φταίν’ οι bloggers.

Στα σημαντικά γεγονότα του μήνα αξίζει να αναφερθεί και η εξάρθρωση μιας εγκληματικής οργάνωσης που είχε σαν χόμπι τις δολοφονίες, τις απαγωγές και το ξέπλυμα χρήματος. Μη χαίρεστε, μόνη της εξαρθρώθηκε.

Να μην ξεχάσω επίσης εκείνο το βιβλίο που βρήκα σε stand έξω από το μετρό στην Εθνική Άμυνα, που μου χάρισε άφθονο γέλιο (όπως και σε όσους διάβασαν το αντίστοιχο post), την προσπάθεια εκσυγχρονισμού της Βίβλου από σελέμπριτις, και την «παραβολή του σκύλου». Επιμένετε ότι το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις;

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΟΚ, το παίρνω πίσω: Τον Αύγουστο ΟΝΤΩΣ δεν υπάρχουν ειδήσεις. Γιατί το μόνο γεγονός που μπορεί να χαρακτηριστεί «είδηση» είναι οι πυρκαγιές που ξεσπούν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας – αλλά πώς να χαρακτηρίσεις «είδηση» κάτι που συμβαίνει κάθε χρόνο με μαθηματική ακρίβεια;

Κατά τ’άλλα, είχαμε μια επική μονομαχία μεταξύ του τότε πρωθυπουργού (νά’το πάλι, δεν ακούγεται υπέροχο;) Κώστα Καραμανλή και του ίδιου του Θεού, ο οποίος νίκησε, αλλά με το ζόρι, μια τραυματική ιγμορίτιδα που λίγο έλειψε να με στείλει σε θάλαμο αρνητικής πίεσης (καταραμένοι γιατροί) και ένα ερμηνευτικό λεξικό για τις δηλώσεις των προπονητών στον Τύπο. Α, επίσης είχαμε και τη δημιουργία ενός νέου ποδοσφαιρικού blog από τον υποφαινόμενο, το οποίο δυστυχώς μας άφησε νωρίς λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων (δείτε παρακάτω). Θεός σ’χωρέσ’το.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Από τον Σεπτέμβριο ξεκινά ο δεύτερος μεσαίωνας του παρόντος blog (ο πρώτος ήταν το καλοκαίρι του 2008, που ήμουν φαντάρος). Πολλή δουλειά, λίγος χρόνος, μονοψήφιος αριθμός posts κάθε μήνα και σχεδόν μονοψήφιοι αριθμοί επισκέψεων. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή έγινα βιβλιοπώλης! Το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη» σας άρεσε, αλλά έχει μείνει κολλημένο περίπου ένα τρίμηνο πίσω. Μπορεί να το ξαναπιάσω κάποτε, ποιος ξέρει…

Όπως ήταν φυσικό, το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη» σχεδόν μονοπώλησε το blog μου τον περασμένοι Σεπτέμβριο. Να φανταστείτε ότι δεν ανέφερα ούτε λέξη για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών στην οποία σύρθηκε ο τότε πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής. Αντίθετα, γιόρτασα τα 3 χρόνια από τη δημιουργία  του blog μου (κανείς δε μου ευχήθηκε να τα «εκατοστήσω» – καλύτερα), ενώ εντόπισα τις ανησυχητικές ομοιότητες μεταξύ του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Βύντρα.

Έγινε τίποτα άλλο τον Σεπτέμβριο; Μπα, ε;

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Μπορεί και τον Οκτώβριο να δούλευα, και μάλιστα σε εξοντωτικό ωράριο, αλλά η επικαιρότητα έτρεχε και, εκτός από το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη», ασχολήθηκα και με άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, με τις εκλογές: Τόσο προεκλογικά, όσο και μετεκλογικά. Ακόμα, με το «σίριαλ» των εσωτερικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας,αλλά και με το νέο χειμωνιάτικο πρόγραμμα των τηλεοπτικών καναλιών. Πού να μη δούλευα κιόλας!

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Ο Νοέμβριος ήταν ένας από τους πιο άνυδρους μήνες στην ιστορία του blog μου, με μόλις 4 posts! Αλλά νομίζω ότι τα τρία από αυτά αξίζουν μια αναφορά εδώ: Η αρρωστημένη φαντασία ενός γκραφιτά , η αρρωστημένη φαντασία ενός blogger και η αρρωστημένη φαντασία ενός ονειροκρίτη. Πώς άντεξα να γράψω τόσα λίγα posts; Απίστευτο μου φαίνεται!

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Επιτέλους, τον Δεκέμβριο του 2009 παραιτήθηκα από το βιβλιοπωλείο (ναι, το ξέρω ότι δεν σας το είπα, δεν ήθελα να σας στενοχωρήσω), και άρα είχα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου για blogging (αλλά καθόλου χρήματα για οτιδήποτε άλλο – ευτυχώς το blog είναι δωρεάν). Έτσι, αυτόν τον Δεκέμβριο πανηγυρίσαμε μαζί τον θρίαμβο του Αντώνη Σαμαρά στις εκλογές της ΝΔ, αναρωτηθήκαμε τι θα συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα αν λειτουργούσε όπως η σύγχρονη, μάθαμε τι εστί Dilbert, γράψαμε ένα Άρλεκιν, ακούσαμε το CD της Ελληνικής Βουλής και συλλάβαμε τον μανιακό ταξιτζή-πιστολέρο. Μόνο τον Άη-Βασίλη δε βρήκαμε, αλλά αυτόν τον είχαμε βρει από τον Δεκέμβρη του 2007.

Έτσι, φτάσαμε αργά και βασανιστικά στο 2010, το οποίο μόλις μας μπήκε. Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να παρατηρήσω ότι η αυγή του 2009 με βρήκε σε ένα στρατόπεδο, παρέα με καμιά τριανταριά άλλους φαντάρους, και η δύση του με βρήκε να κάνω σεξ. Με άλλα λόγια, το 2009 μπήκε και βγήκε με τον ίδιο τρόπο: Γαμιώντας. Άντε, να δούμε τι μας έρχεται…

Καλή χρονιά σε όλους και, ειδικά στους συμblogίτες μου, καλές εμπνεύσεις!

Εκτός από μέσο έκφρασης, δημιουργίας και εκτόνωσης, το blogging είναι και ένα εξαιρετικό

ημερολόγιο. Γυρίζεις πίσω στα παλιά σου κείμενα και, βλέποντας τι έγραφες τότε, θυμάσαι τι

συνέβαινε γύρω σου εκείνη την εποχή. Δεν βρίσκω, λοιπόν, πιο ταιριαστό τρόπο να κλείσω αυτήν

την blogοχρονιά, από το να κάνω μια γρήγορη ανασκόπηση στο 2009, μέσα από τα κείμενα που

έγραψα στη διάρκεια της χρονιάς. Ξεκινάμε;

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Η καλή χρονιά απ’το πρωί φαίνεται. Μόλις στις 3 Ιανουαρίου, το Ισραήλ εισβάλλει στη Γάζα

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/06/eidiseis/ για πει ετεροχρονισμένα τα κάλαντα.

Και λίγες μέρες μετά, ο τότε πρωθυπουργός (τι ωραίο που ακούγεται αυτό το «τότε

πρωθυπουργός», λες και ήταν το ’63!) αποφασίζει να κάνει ανασχηματισμό

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/07/smurf/ , και καταφέρνει να κάνει την κυβέρνηση

ακόμα χειρότερη απ’ό,τι ήταν ήδη. Και αυτό ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα

εκείνης της κυβέρνησης.

Αλλά ο Ιανουάριος είχε και τα καλά του: Στις 14 Ιανουαρίου παρέδωσα το όπλο μου

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/14/apolysi/, ενώ στις 26 Ιανουαρίου υπέστην το

παραδοσιακό «σκίσιμο» του παλιού φαντάρου, αμέσως μετά την τελευταία μου

σκοπιάhttps://thestranger.wordpress.com/2009/01/26/torn/! Ναι, το 2009 με είχε παραλάβει

φαντάρο από το 2008, και με παραδίδει πολίτη στο 2010. Και μόνο γι’αυτό, ήταν μια καλή

χρονιά.

Επίσης, τον Ιανουάριο του 2009 κέρδισα το πρώτο μου blogoβραβείο

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/28/oscar/, ανακάλυψα ότι είμαι κακός οδηγός

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/29/driver/ και έκανα τις πρώτες μου βόλτες στην

Αθήνα ως (σχεδόν) πολίτης https://thestranger.wordpress.com/2009/01/16/walkabout/

https://thestranger.wordpress.com/2009/01/22/walkabout2/

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Νομίζω ότι παραδοσιακά ο Φεβρουάριος είναι ένας από τους πιο βαρετούς μήνες του χρόνου.

Έτσι, όλες οι «ειδήσεις» του Φεβρουαρίου του 2009 είναι προσωπικές: Οι τελευταίες μου

«Σκέψεις ενός Φαντάρου» https://thestranger.wordpress.com/2009/02/09/last-thoughts1/

https://thestranger.wordpress.com/2009/02/12/last-thoughts2/, τα τηλεπαιχνίδια που θα θέλαμε

(;) να δούμε σε κάποια μελλοντική τηλεοπτική σεζόν

https://thestranger.wordpress.com/2009/02/18/tvshows/ , τα best seller βιβλία

https://thestranger.wordpress.com/2009/02/20/best-seller/ , τα ελληνικά βραβεία Όσκαρ

https://thestranger.wordpress.com/2009/02/23/oscars/ , προτεινόμενες αποκριάτικες στολές

https://thestranger.wordpress.com/2009/02/25/apokries/ και, για να μην ξεχνιόμαστε, το

«φάουλ» της Lifo, που δημοσίευσε μία πληρωμένη «αγιογραφία» του εγκλήματος του Δήμου

Αθηναίων στο πάρκο της οδού Κύπρου https://thestranger.wordpress.com/2009/02/13/lifo/ . Ναι,

ναι, ξέρω «ήταν εξωτερική καταχώριση, δεν ενστερνιζόμαστε τις απόψεις του δημοσιεύματος»

κλπ. Ναι, αλλά μόνο εσείς το δημοσιεύσατε. Άντε, και του χρόνου.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Ο Μάρτιος του 2009 κυλούσε ήρεμα. Πολύ ήρεμα. Μέχρι που εμφανίστηκε ο Λέων, ο

blogger-δολοφόνος https://thestranger.wordpress.com/leon/! Πρέπει να είναι ο πιο αποτυχημένος

σίριαλ κίλερ όλων των εποχών – ούτε καν σε μένα δεν άρεσε. Εντάξει, γράφουμε και καμιά

μαλακία να περνάει η ώρα. Τον ίδιο μήνα, το ΕΣΡ επέβαλε πρόστιμο 75.000 ευρώ στον ΑΝΤ1, λόγω

«χαμηλής ποιοτικής στάθμης» της εκπομπής «Η Στιγμή της Αλήθειας»

https://thestranger.wordpress.com/2009/03/22/moment/ – χαμηλή ποιοτική στάθμη; Εδώ μιλάμε για

ποιοτικά χαμηλό σταθμό στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης!

Στο blog μου η τηλεόραση είχε γενικά την τιμητική της αυτόν το μήνα: Η «Λίστα»

https://thestranger.wordpress.com/2009/03/18/list/ , η τηλεοπτική περιπέτεια του κ. Ρουσφέτη

https://thestranger.wordpress.com/2009/03/23/rousfeti/ , αλλά και η χαρδαβελική σχέση μεταξύ

του Χίτλερ και της Λίμνης της Βουλιαγμένης

https://thestranger.wordpress.com/2009/03/09/hitler/ . Η πολλή τηλεόραση βλάπτει τα

εγκεφαλικά κύτταρα, αλλά τροφοδοτεί τους bloggers.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Το μεγάλο γεγονός του Απριλίου, όπως και κάθε χρόνο, είναι τα γενέθλιά μου. Αλλά πέρα

απ’αυτό, είναι και μια άλλη, μικρότερη γιορτή, να δεις πώς τη λένε…Α, ναι, Πάσχα

https://thestranger.wordpress.com/2009/04/19/this-is-%cf%81asxa/ . Μου τη δίνει αυτή η

γιορτή, όχι τόσο επειδή πέφτει κοντά στα γενέθλιά μου και τους κλέβει τη δόξα, αλλά κυρίως

επειδή με τη Μεγάλη Μίζερη Εβδομάδα https://thestranger.wordpress.com/2009/04/15/pasxa/ που

σέρνει μαζί του επιβάλλει μια ετήσια δικτατορία κατσούφηδων.

Πέρα από το Πάσχα, τον Απρίλιο του 2009 έδωσα επιτέλους απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα που

βασάνιζαν το πανελλήνιο για δεκαετίες, όπως «γιατί δεν υπάρχει Έλληνας πρωταθλητής στη

Formula 1;» https://thestranger.wordpress.com/2009/04/29/formula1/ και «τι θα γινόταν αν οι

θρησκείες ήταν μάρκες απορρυπαντικών;» https://thestranger.wordpress.com/2009/04/24/apor/ .

Και επίσης θαύμασα τα παρανοϊκά google search

https://thestranger.wordpress.com/2009/04/13/sapio/ με τα οποία κάποιοι είχαν την φρικτή τύχη

να βρεθούν στο blog μου, και μάλιστα δύο φορές

https://thestranger.wordpress.com/2009/04/26/hamlet/ .

Τέλος, τον ίδιο μήνα θρηνήσαμε το τέλος της κανονικής διάρκειας της Superleague

https://thestranger.wordpress.com/2009/04/27/sl09/ και κλάψαμε γοερά για την ολιγόμηνη

απουσία του Βαρούχα, του Παπαδημητρίου και των άλλων golden boys της «Αθλητικής Κυριακής».

Ευτυχώς που επέστρεψαν τον Σεπτέμβριο, πριν πάθουμε σύνδρομο στέρησης.

ΜΑΪΟΣ

Αν το Πάσχα είναι παραδοσιακά η μεγάλη γιορτή του Απριλίου, η Eurovision

https://thestranger.wordpress.com/2009/05/17/eurovision-2/ είναι η αντίστοιχη μεγάλη γιορτή

του Μαϊου. Το 2009 νικητής ήταν

εκείνος-ο-φλωράκος-νορβηγός-με-το-βιολί-που-του-κάνανε-βουντού-οι-Μαγγίρες-αλλά-δεν-έπιασε-κ

αι-κανείς-δε-θυμάται-πώς-τον-λένε , ενώ ο εθνικός μας σταρ, Σάκης Ρουβάς, αρκέστηκε στην 7η

θέση. Και κατάντησε να κάνει το X-Factor.

Επίσης, τον Μάιο του 2009 είδαμε δύο μεγάλα ποδοσφαιρικά ματς: Τον απίστευτο τελικό Κυπέλλου

https://thestranger.wordpress.com/2009/05/03/a-night-to-remember/ μεταξύ Ολυμπιακού και ΑΕΚ,

που έληξε στα εικοσιτόσα πέναλτι, και τον τελικό του Champions League

https://thestranger.wordpress.com/2009/05/27/barca/ , που μπορεί να μην είχε πολλά γκολ και

πολλές φάσεις, αλλά και μόνο το γεγονός ότι κοντραρίστηκαν η Μπαρτσελόνα και η Μάντσεστερ

Γιουνάιτεντ ήταν αρκετό. Αλλά αν έχανε η Μπαρτσελόνα, δεν θα το έκανα τόσο μεγάλο θέμα.

Παράλληλα, η Ελλάδα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο. Το ενδιαφέρον του εκλογικού σώματος

ήταν τέτοιο, που το ποσοστό της αποχής παραλίγο να φτάσει το ποσοστό θεαματικότητας της

Eurovision. Εγώ τα’χα πει https://thestranger.wordpress.com/2009/05/23/euro/, αλλά δε με

άκουσαν. Κι όμως, η μισή Ελλάδα στήθηκε στην τηλεόραση για το ντιμπέιτ

https://thestranger.wordpress.com/2009/05/29/debate-2/ των πολιτικών αρχηγών, περιμένοντας

προφανώς να ακούσει κάτι ενδιαφέρον, σαν τον Πόντιο που πιστεύει ότι τη δεύτερη φορά που θα

δει την ταινία, ο ήρωας δε θα είναι τόσο χαζός ώστε να ξαναπέσει στον γκρεμό. Αμφότεροι

απογοητεύτηκαν.

Αξίζει ακόμα να αναφερθεί ότι τον Μάιο του 2009 κορυφώθηκε η υστερία για την γρίπη των

χοίρων https://thestranger.wordpress.com/2009/05/05/flu/ , γιορτάσαμε με ενθουσιασμό την

«Παγκόσμια Μέρα Μη Δίαιτας» https://thestranger.wordpress.com/2009/05/06/diet-2/ και εισήχθη

σε ψυχιατρική κλινική η Έφη Θώδη

https://thestranger.wordpress.com/2009/05/08/the-rise-and-fall-of-efi-thodi/ – όχι, δεν

πλήρωσε το Star τα νοσήλεια, γιατί ρωτάτε;

Στα προσωπικά μου, τώρα, συγκέντρωσα σε μία σελίδα

https://thestranger.wordpress.com/the-walls-have-eyes/, νοικοκυρεμένα, όλες τις φωτογραφίες

μου από τους δρόμους της Αθήνας (αλλά και της Χίου, της Λαμίας και του Ναυπλίου), ενώ λίγο

πριν τελειώσει ο μήνας ξεκίνησα να γράφω ένα σύντομο about me, και κατέληξα να γράψω την

ιστορία της ζωής μου https://thestranger.wordpress.com/about/- κυριολεκτικά!

ΙΟΥΝΙΟΣ

Λένε ότι το καλοκαίρι δεν έχουμε ειδήσεις. Μπούρδες. Ο Ιούνιος ήταν γεμάτος ειδήσεις. Πρώτα

απ’όλα, είχαμε ευρωεκλογές. Πρώτο κόμμα, και με διαφορά, αναδείχθηκε η αποχή

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/05/apoxi/ και ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ. Δεν ήταν και

πολλοί τελικά αυτοί που κατάφεραν να αντισταθούν στον πειρασμό της παραλίας, αλλά υπήρχαν

και κάποιοι που αποδείχθηκαν «βράχοι». Ή «ντουβάρια», αν προτιμάτε. Φυσικά, οι εφημερίδες

αντέδρασαν στα αποτελέσματα των εκλογών λες και ήταν ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/08/news/.

Ένα άλλο γεγονός που απασχόλησε το πανελλήνιο ήταν η επικείμενη απαγόρευση του καπνίσματος

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/13/smoking/ σε δημόσιους χώρους. Λες και δεν ξέραμε

τι θα συνέβαινε στο τέλος.

Ακόμα, είχαμε το άνοιγμα του μεταγραφικού παζαριού στο ποδόσφαιρο, και τις πρώτες

μεταγραφές. Και ένα δίτομο ερμηνευτικό λεξικό επί του θέματος (1ο μέρος

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/18/lexicon2-2/, 2ο μέρος

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/18/lexicon2/).

Τέλος, τον Ιούνιο είχαμε επεισόδια με μετανάστες

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/20/immigrants/ στον Άγιο Παντελεήμονα και όχι μόνο,

ενώ αίσθηση προκάλεσε και η απόφαση της Γιάννας Αγγελοπούλου να κλείσει τον «Ελεύθερο Τύπο»

και τον ραδιοφωνικό σταθμό City, καθώς αν τα διατηρούσε σε λειτουργία, θα κήρυσσε πτώχευση

το αργότερο το καλοκαίρι του 2487. Τελικά, όποιος ανακατεύεται με τα media

https://thestranger.wordpress.com/2009/06/23/journalism/ τον τρώνε οι (πάσης φύσεως) κότες.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Τον Ιούλιο του 2009, όλα τα κανάλια του κόσμου θρήνησαν

https://thestranger.wordpress.com/2009/07/07/get-a-life-people/ τον χαμό του Μάικλ Τζάκσον,

που εν μία νυκτί μεταμορφώθηκε από «παιδεραστή, τρελό και φρικιό» σε «χαρισματικό, ευαίσθητο

και ιδιαίτερο». Με λίγα λόγια, αφού τον είχαν περάσει για τουλάχιστον δύο δεκαετίες από τη

μηχανή του κιμά, τον περασμένο Ιούλιο τον έκαναν κεφτέδες, να χορτάσει ο κόσμος. Εγώ,

πάντως, δε λυπήθηκα.

Ακόμα, τον Ιούλιο του 2009 εγκαινιάστηκε (επιτέλους!) το Μουσείο της Ακρόπολης.

https://thestranger.wordpress.com/2009/07/06/acropolis-2/ Όπως συνήθως, τα ΜΜΕ το

εκμεταλλεύτηκαν επικοινωνιακά, η κυβέρνηση το εκμεταλλεύτηκε επικοινωνιακά και το Βρετανικό

Μουσείο έκανε την πάπια επικοινωνιακά. Και καλά έκανε.

Παράλληλα, ο άνθρωπος που λατρέψαμε να μισούμε (αλλά ακόμα τον μισούμε, κι ας μην είναι πια

στη θέση του), ο κ. Σανιδάς, πρότεινε το φακέλωμα όλων των bloggers, ώστε να σωθεί η χώρα

από τη λαίλαπα της ανωνυμίας που τη μαστίζει. Της κοντής ψωλής της φταίν’ οι bloggers

https://thestranger.wordpress.com/2009/07/01/sanidas/.

Στα σημαντικά γεγονότα του μήνα αξίζει να αναφερθεί και η εξάρθρωση μιας εγκληματικής

οργάνωσης https://thestranger.wordpress.com/2009/07/13/caught/ που είχε σαν χόμπι τις

δολοφονίες, τις απαγωγές και το ξέπλυμα χρήματος. Μη χαίρεστε, μόνη της εξαρθρώθηκε.

Να μην ξεχάσω επίσης εκείνο το βιβλίο https://thestranger.wordpress.com/2009/07/24/repent/

που βρήκα σε stand έξω από το μετρό στην Εθνική Άμυνα, που μου χάρισε άφθονο γέλιο (όπως και

σε όσους διάβασαν το αντίστοιχο post), την προσπάθεια εκσυγχρονισμού

https://thestranger.wordpress.com/2009/07/23/bible/ της Βίβλου από σελέμπριτις, και την

«παραβολή του σκύλου» https://thestranger.wordpress.com/2009/07/05/doggie/ . Επιμένετε ότι το

καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις;

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΟΚ, το παίρνω πίσω: Τον Αύγουστο ΟΝΤΩΣ δεν υπάρχουν ειδήσεις. Γιατί το μόνο γεγονός που

μπορεί να χαρακτηριστεί «είδηση» είναι οι πυρκαγιές

https://thestranger.wordpress.com/2009/08/23/jungle/ που ξεσπούν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας

– αλλά πώς να χαρακτηρίσεις «είδηση» κάτι που συμβαίνει κάθε χρόνο με μαθηματική ακρίβεια;

Κατά τ’άλλα, είχαμε μια επική μονομαχία https://thestranger.wordpress.com/2009/08/16/ten/

μεταξύ του τότε πρωθυπουργού (νά’το πάλι, δεν ακούγεται υπέροχο;) Κώστα Καραμανλή και του

ίδιου του Θεού, ο οποίος νίκησε, αλλά με το ζόρι, μια τραυματική ιγμορίτιδα που λίγο έλειψε

να με στείλει σε θάλαμο αρνητικής πίεσης (καταραμένοι γιατροί

https://thestranger.wordpress.com/2009/08/13/inglourious-docters/) και ένα ερμηνευτικό λεξικό

για τις δηλώσεις https://thestranger.wordpress.com/2009/08/21/managers/ των προπονητών στον

Τύπο. Α, επίσης είχαμε και τη δημιουργία ενός νέου ποδοσφαιρικού blog από τον υποφαινόμενο,

το οποίο δυστυχώς μας άφησε νωρίς λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων (δείτε παρακάτω). Θεός

σ’χωρέσ’το.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Από τον Σεπτέμβριο ξεκινά ο δεύτερος μεσαίωνας του παρόντος blog (ο πρώτος ήταν το καλοκαίρι

του 2008, που ήμουν φαντάρος). Πολλή δουλειά, λίγος χρόνος, μονοψήφιος αριθμός posts κάθε

μήνα και σχεδόν μονοψήφιοι αριθμοί επισκέψεων. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή έγινα βιβλιοπώλης

https://thestranger.wordpress.com/bookstore/! Το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη» σας άρεσε, αλλά

έχει μείνει κολλημένο περίπου ένα τρίμηνο πίσω. Μπορεί να το ξαναπιάσω κάποτε, ποιος

ξέρει…

Όπως ήταν φυσικό, το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη» σχεδόν μονοπώλησε το blog μου τον

περασμένοι Σεπτέμβριο. Να φανταστείτε ότι δεν ανέφερα ούτε λέξη για την προκήρυξη πρόωρων

εκλογών στην οποία σύρθηκε ο τότε πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής. Αντίθετα, γιόρτασα τα 3

χρόνια https://thestranger.wordpress.com/2009/09/27/3years/ από τη δημιουργία  του blog μου

(κανείς δε μου ευχήθηκε να τα «εκατοστήσω» – καλύτερα), ενώ εντόπισα τις ανησυχητικές

ομοιότητες μεταξύ του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Βύντρα

https://thestranger.wordpress.com/2009/09/04/vyntra/ .

Έγινε τίποτα άλλο τον Σεπτέμβριο; Μπα, ε;

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Μπορεί και τον Οκτώβριο να δούλευα, και μάλιστα σε εξοντωτικό ωράριο, αλλά η επικαιρότητα

έτρεχε και, εκτός από το «Ημερολόγιο ενός Βιβλιοπώλη», ασχολήθηκα και με άλλα πράγματα. Για

παράδειγμα, με τις εκλογές: Τόσο προεκλογικά

https://thestranger.wordpress.com/2009/10/04/politics/ , όσο και μετεκλογικά

https://thestranger.wordpress.com/2009/10/08/the-fast-5/ . Ακόμα, με το «σίριαλ» των

εσωτερικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας https://thestranger.wordpress.com/2009/10/30/serials/

,αλλά και με το νέο χειμωνιάτικο πρόγραμμα των τηλεοπτικών καναλιών

https://thestranger.wordpress.com/2009/10/25/fast5tv/. Πού να μη δούλευα κιόλας!

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Ο Νοέμβριος ήταν ένας από τους πιο άνυδρους μήνες στην ιστορία του blog μου, με μόλις 4

posts! Αλλά νομίζω ότι τα τρία από αυτά αξίζουν μια αναφορά εδώ: Η αρρωστημένη φαντασία ενός

γκραφιτά https://thestranger.wordpress.com/2009/11/15/the-next-top-communist-model/ , η

αρρωστημένη φαντασία ενός blogger https://thestranger.wordpress.com/2009/11/22/nightmare/ και

η αρρωστημένη φαντασία ενός ονειροκρίτη https://thestranger.wordpress.com/2009/11/27/dream/ .

Πώς άντεξα να γράψω τόσα λίγα posts; Απίστευτο μου φαίνεται!

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Επιτέλους, τον Δεκέμβριο του 2009 παραιτήθηκα από το βιβλιοπωλείο (ναι, το ξέρω ότι δεν σας

το είπα, δεν ήθελα να σας στενοχωρήσω), και άρα είχα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου για blogging

(αλλά καθόλου χρήματα για οτιδήποτε άλλο – ευτυχώς το blog είναι δωρεάν). Έτσι, αυτόν τον

Δεκέμβριο πανηγυρίσαμε μαζί τον θρίαμβο https://thestranger.wordpress.com/2009/12/01/samaras/

του Αντώνη Σαμαρά στις εκλογές της ΝΔ, αναρωτηθήκαμε τι θα συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα αν

λειτουργούσε όπως η σύγχρονη https://thestranger.wordpress.com/2009/12/09/ancient/, μάθαμε τι

εστί Dilbert https://thestranger.wordpress.com/2009/12/14/dilbert/, γράψαμε ένα Άρλεκιν

https://thestranger.wordpress.com/2009/12/17/katerina/, ακούσαμε το CD της Ελληνικής Βουλής

https://thestranger.wordpress.com/2009/12/22/vouli-cd/ και συλλάβαμε τον μανιακό

ταξιτζή-πιστολέρο https://thestranger.wordpress.com/2009/12/29/cod/ . Μόνο τον Άη-Βασίλη δε

βρήκαμε, αλλά αυτόν τον είχαμε βρει από τον Δεκέμβρη του 2007

https://thestranger.wordpress.com/2007/12/24/santaclaus/ .

Έτσι, φτάσαμε αργά και βασανιστικά στο 2010, το οποίο μόλις μας μπήκε. Θα ήθελα σε αυτό το

σημείο να παρατηρήσω ότι η αυγή του 2009 με βρήκε σε ένα στρατόπεδο, παρέα με καμιά

τριανταριά άλλους φαντάρους, και η δύση του με βρήκε να κάνω σεξ. Με άλλα λόγια, το 2009

μπήκε και βγήκε με τον ίδιο τρόπο: Γαμιώντας. Άντε, να δούμε τι μας έρχεται…

Καλή χρονιά σε όλους και καλές εμπνεύσεις ειδικά στους συμblogίτες μου!


…είδα το Slumdog Millionaire και το Βenjamin Βuttοn, και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δικαίως το πρώτο σάρωσε ό,τι βραβείο υπήρχε – κι ας είναι ο Φίντσερ ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης.

…θαύμασα την αγαπημένη μου Μπαρτσελόνα, που κατέκτησε το Champions League σβήνοντας από το γήπεδο τον κλαψιάρη Ρονάλντο και την παρέα του, παρά τις σοβαρές απουσίες της. Mas que un club!

…είδα την Εurοvision για πρώτη φορά με παρέα (και όχι οικογενειακώς) και χάρηκα που κέρδισε το αντικειμενικά καλύτερο τραγούδι – κρίμα που δε βλέπαμε τις φάτσες των αδελφών Μαγγίρα την ώρα που τα 12άρια του Νορβηγού έπεφταν βροχή.

…πήγα σε δύο interview και συνειδητοποίησα πόσο έχει αλλάξει η αγορά εργασίας: Παλιά υπήρχαν 10 υποψήφιοι, που είχαν το άγχος ότι ο εργοδότης θα έδινε τη δουλειά σε κάποιον άλλο. Τώρα υπάρχουν 10 υποψήφιοι και ο εργοδότης έχει το άγχος ότι κανένας από αυτούς δεν θα δεχτεί τις άθλιες συνθήκες εργασίας που παρέχει.

…συνέθεσα το ‘Ρέκβιεμ για μία αφάνα’, αφού μετά από περίπου 5 μήνες τελικά κουρεύτηκα, ξυπνώντας στον εαυτό μου μνήμες Στρατού. Τουλάχιστον μπορώ ακόμα να μένω αξύριστος.

…αποφάσισα στις Ευρωεκλογές να ψηφίσω παραλία. Κανείς δεν αξίζει την ψήφο μου.

…σκέφτηκα πολύ για την ‘εξέγερση’ των μουσουλμάνων της Αθήνας, και κατέληξα ότι έχουν περισσότερο δίκιο παρά άδικο. Ίσως η αφορμή δεν ήταν και τόσο σοβαρή (αν πιστέψουμε την πλευρά της Αστυνομίας, της ίδιας Αστυνομίας που έδωσε νοημοσύνη στις ζαρντινιέρες), αλλά έχουν τραβήξει πολλά, και είναι οι μόνοι που δε φταίνε.

…απέκτησα το 500ό τεύχος του αγαπημένου μου MΑD, αλλά πληροφορήθηκα ότι λόγω της κρίσης θα εκδίδεται πλέον ανά τρίμηνο, και όχι κάθε μήνα. Και τώρα τι θα κάνω μέχρι τον Αύγουστο που θα βγει το επόμενο;

…έπαιξα στο Ρlaystatiοn 3 το καινούργιο Larry, συνέχεια του θρυλικού Leisure Suit Larry, και χαμογέλασα πονηρά με τις κλασικές ατάκες του Larry. Ο αγαπημένος μου ηλεκτρονικός χαρακτήρας, μετά τον Super Mariο.

…αποφάσισα να κρατήσω δια βίου του κινητού μου το ίδιο ringtοne, που τυχαίνει να είναι και ένα από τα πλέον αγαπημένα μου τραγούδια: Το Supermassive Βlack Hοle των Muse.

…ταλαιπωρήθηκα, όπως κάθε Μάιο, από την εποχιακή μου αλλεργία στο άνθος της ελιάς. Δεν μπορούσα να έχω αλλεργία στο άνθος της τουλίπας, που δεν έχουμε στην Αθήνα;

…πήρα το περιοδικό Fοcus, που στο εξώφυλλό του είχε το ζήτημα της ύπαρξης του Θεού, και απογοητεύτηκα διπλά. Πρώτον γιατί επρόκειτο για ένα πολύ μικρό σε έκταση αφιέρωμα, στο οποίο διάβασα πράγματα που θα μπορούσα πολύ εύκολα να βρω δωρεάν με ένα απλούστατο gοοgle search, και δεύτερον γιατί χαρακτήριζε ‘προπαγάνδα’ των άθεων τη διαφημιστική καμπάνια που έχει ξεκινήσει σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις – πώς και δεν έχω διαβάσει ποτέ για την πολύ χειρότερη προπαγάνδα της Εκκλησίας στην Ελλάδα;

…αηδίασα με την καινούργια καμπάνια κατά του καπνίσματος, που δείχνει πνευμόνια γεμάτα πίσσα και ανθρώπους με χαλασμένα δόντια. Αλλά αν είναι να πείσει κάποιους να μην καπνίζουν, χαλάλι.

…ανατρίχιασα στη σκέψη ότι σε ένα (κατ’ευφημισμόν) δημοκρατικό καθεστώς, η Βουλή έκλεισε αιφνιδιαστικά και όχι μόνο δεν ακολούθησε επανάσταση, αλλά δε βρέθηκε ΕΝΑΣ άνθρωπος να αντιδράσει. Ντροπή σε όλους μας.

…επέστρεψα έστω και για 5 λεπτά στο στρατόπεδο από το οποίο απολύθηκα, για ένα γραφειοκρατικό ζήτημα. Όταν δε φοράς χακί, τα πάντα μοιάζουν πιο όμορφα – ακόμα και οι μπαγιάτικες τυρόπιτες του ΚΨΜ.


…συμπλήρωσα 1/4 του αιώνα σε αυτόν τον πλανήτη – και είμαι περήφανος που κατάφερα να επιβιώσω τόσο πολύ!

…βαρέθηκα να ακούω για την γρίπη των χοίρων – η γρίπη των πουλερικών ήταν πολύ χειρότερη και, απ’όσο θυμάμαι, δεν πάθαμε τίποτα.

…είδα και πάλι τον Ολυμπιακό να πανηγυρίζει πρωτάθλημα στη Superleague και αναρωτήθηκα: Γιατί να ξαναδεί κανείς ένα κακό έργο, και μάλιστα όταν ξέρει τι θα γίνει στο τέλος;

…εντυπωσιάστηκα από τις δηλώσεις του Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ που αναστάτωσαν ΗΠΑ και Ισραήλ – όσα κακά κι αν μπορούμε να προσάψουμε στον Ιρανό πρόεδρο, θέλει πολύ θράσος για να τα πεις αυτά.

…συνειδητοποίησα πόσο βαρετή γιορτή είναι το Πάσχα. Ειδικά αν είσαι άθεος.

…πέρασα ένα διήμερο στο Ναύπλιο και έβγαλα μερικές από τις καλύτερες φωτογραφίες μου – και δεν εννοώ ακριβώς «τουριστικές» φωτογραφίες, έτσι;

…είδα το (ζοφερό) μέλλον της πολιτικής στις καλλονές που συμπεριέλαβε ο Μπερλουσκόνι στο ευρωψηφοδέλτιό του. Μην εκπλαγείτε αν στις επόμενες εκλογές κατέβουν υποψήφιες η Καγιά, η Αλεξανδράτου και η Σάσα Μπάστα.

…αγόρασα εφημερίδα μόνο μία φορά, αλλά άξιζε τον κόπο: Ήταν τη Μεγάλη Παρασκευή, όταν η Ελευθεροτυπία κυκλοφόρησε με μία περιποιημένη συλλογή από αντιδικτατορικές εφημερίδες και φυλλάδια. Ανεκτίμητο.

…έμεινα για ακόμα έναν μήνα ακούρευτος, ξεπερνώντας πλέον τους 4 μήνες. Το σύνδρομο του στρατού καλά κρατεί…

…ξεσκίστηκα να βλέπω ταινίες σε DVD! Άμα δε βρω δουλειά το Μάιο με βλέπω να κατασκηνώνω μέσα στο βίντεο κλαμπ!

…είδα να συμπληρώνονται οι πρώτες 100 μέρες του Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ. Και τι έγινε;

…διάβασα το νέο άλμπουμ του Αρκά, με τους «Συνομήλικους». Το κόνσεπτ της μαυρίλας του θανάτου νομίζω ότι είναι ιδανικό για να αναδειχθεί το πιο «μαύρο» χιούμορ που έχουμε δει στην Ελλάδα!

…μου βγήκε ελαττωματική η κάρτα μνήμης που είχε μέσα το κουτί του νέου μου κινητού, με αποτέλεσμα να χάσω ό,τι είχα προλάβει να μαζέψω μέσα σε τρεις εβδομάδες. Τεχνολογία σου λέει μετά!

…διαπίστωσα ότι ο Γκάρφιλντ είχε δίκιο όταν έλεγε ότι τα χριστουγεννιάτικα γλειφιτζούρια είναι πιο νόστιμα τα Χριστούγεννα: Τα τσουρέκια είναι πιο νόστιμα ρο Πάσχα!


…πάτησα μέσα σε ένα πρωί την κόρνα του αυτοκινήτου περισσότερες φορές απ’όσες την είχα πατήσει όλα αυτά τα χρόνια που έχω δίπλωμα. Ξέρετε κάτι; Νομίζω πως είναι εθιστικό!

…είδα live τους Funkey και ενθουσιάστηκα! Αλλά δε γράφω περισσότερα, γιατί μόλις προχθές έγραψα γι’αυτό.

…πήρα καινούργιο κινητό, και μάλιστα δωρεάν! Να δούμε πόσο θα αντέξει κι αυτό στα χέρια μου…

…αποφάσισα να πάω (επιτέλους!) στο φετινό Rοckwave. Ρlacebο, Mοby, Κillers κι εγώ δε θα είμαι εκεί; Αποκλείεται!

…ξεκίνησα να διαβάζω το ‘Το Show Είναι των Ελλήνων’ του Μένη Κουμανταρέα, αλλά βαρέθηκα και το σταμάτησα. Μάλλον δυσκολεύομαι να διαβάσω βιβλία που δεν έχουν εικόνες.

…κράτησα την υπόσχεσή μου στον εαυτό μου και δεν έχω ακόμα κουρευτεί από τότε που απολύθηκα από τον Στρατό. Σε λίγο θα τα πιάνω κοτσίδα.

…απαξίωσα τελείως τη νέα διοίκηση του Αlpha, που ξεφορτώθηκε ό,τι πιο ποιοτικό υπήρχε στο δυναμικό του, δηλαδή τον Βασιλόπουλο και τον Βαξεβάνη. Καιρός να κάνει δική της εκπομπή και η Έφη Θώδη – τώρα, που υπάρχουν ελεύθερες θέσεις.

…κατάφερα και ξέχασα τα γενέθλια ενός φίλου μου, τη γιορτή μιας φίλης μου και τη γιορτή της μητέρας μου! Ελπίζω να καταλαβαίνουν πως για όλα φταίει η παροιμιώδης αφηρημάδα μου (που όσο πάει και χειροτερεύει).

…είδα στο σινεμά το ‘Marley & Me’ και αναρωτήθηκα πόσο μαζοχιστής πρέπει να είναι κάποιος που πληρώνει 9 ευρώ για να δει μια ταινία που ξέρει ότι στο τέλος θα τον κάνει να πλαντάξει στο κλάμα. Όχι, δεν πλήρωσα εγώ.

…ανακάλυψα τι δεν θα γίνω ποτέ: Συγγραφέας! Γιατί δημιούργησα έναν σίριαλ κίλερ, αλλά τον ‘σκότωσα’ κανονικά!

…βαρέθηκα να βλέπω νέα γκάλοπ να ξεπηδούν από το πουθενά. Δηλαδή τι μπορεί να άλλαξε μέσα σε μία εβδομάδα, και μάλιστα σε στημένα γκάλοπ για μικρά παιδιά;

…έφαγα, έστω και στη ζούλα, το πρώτο μου παγωτό για το 2009! Ήρθε το καλοκαίρι!

…συμμετείχα στην Εarth Ηοur, αποσυνδέοντας όλες τις ηλεκτρικές συσκευές από τις πρίζες του σπιτιού για αρκετές ώρες. Και τι κατάλαβα; Πέρασα αυτήν τη μία ώρα σε μια καφετέρια με φουλ φώτα, ενώ στην απέναντι πολυκατοικία είχαν σχεδόν όλοι φωταψίες. Μπράβο μαλάκα, είπα στον εαυτό μου.

…σκέφτηκα πόσες πίπες θα χρειαστεί να πάρω μέχρι να βρω μια δουλειά της προκοπής, τώρα που όλα πάνε στραβά. Και τις υπολόγισα σε περίπου 4.836. Ε, θα το καταπιώ κι αυτό…

…αποφάσισα να επιστρέψω στη σκηνή του Mike’s για ένα ακόμα karaοke, με αφορμή τα επερχόμενα γενέθλιά μου! Βρείτε από τώρα μέρος να κρυφτείτε!


…είδα τον Φοίβο Δεληβοριά στα καλύτερά του, μαζί με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη και την (απίστευτη!) Πένυ Μπαλτατζή, να κάνουν ένα πολύ καλό πρόγραμμα και να προετοιμάζουν το έδαφος για την κατάρρευση των σκυλάδικων. Αμήν και πότε.

…ξενύχτησα ένα ολόκληρο βράδυ για να δω την απονομή των βραβείων Όσκαρ. Όχι τόσο γιατί έχω κάποια ιδιαίτερη τρέλα με τα συγκεκριμένα βραβεία, αλλά επειδή ήθελα να είμαι ο πρώτος που θα τα μάθει (μαζί με μερικά εκατομμύρια άλλους)! Τρέλα;

…τυφλώθηκα από την «φωτοβολίδα» του Καραγκούνη στο ματς με τη Βιγιαρεάλ! Μάλλον στην ίδια φάση τυφλώθηκε και ο διαιτητής, που μερικά λεπτά αργότερα δεν είδε το επιθετικό φάουλ που προηγήθηκε του πέναλτι που έδωσε…

…απογοητεύτηκα από τις οικτρές εμφανίσεις του Ολυμπιακού στα παιχνίδια με τη Σεντ Ετιέν. Μόνο να σκεφτεί κανείς ότι ένα γκολ έβαλε ο Ολυμπιακός σε αυτά τα δύο παιχνίδια, κι αυτό το έβαλε ο…Όσκαρ, ο κατά τεκμήριο χειρότερος παίκτης της ομάδας!

…γέλασα με την καρδιά μου με τα ανέκδοτα που ακολούθησαν μετά την απόδραση Παλαιοκώστα-Ριζάι! Και φυσικά χάρηκα για το νέο κάζο που προκάλεσαν στο σύστημα, όπως όλοι μας!

…αηδίασα με την επίθεση που δέχεται το «Ράδιο Αρβύλα», επειδή τόλμησε να σατιρίσει τον Νίκο Ευαγγελάτο. Τι, δηλαδή μόνο γλύφτες πρέπει να έχει η τηλεόραση;

…παραλίγο να το ξεχάσω, αλλά απολύθηκα (και επισήμως) από τον Στρατό! Αν και μου χρωστάνε κάτι λεφτά ακόμα, οπότε θα επιστρέψω να τα πάρω – σιγά μην τους τα χαρίσω.

…χάλασα τα ευρώ μου σε Internet Cafe, επειδή ξέμεινα από υπολογιστή. Πάλι καλά που υπάρχει και το Playstation 3 και μπορώ από εκεί τουλάχιστον να τσεκάρω τα mail μου.

…είδα τη χειρότερη ever εκπομπή επιλογής τραγουδιού για τη Eurovision. Τόσο κιτς και τόση (ακριβοπληρωμένη) βλακεία δεν είναι απλά περιττά, είναι ανυπόφορα. Τουλάχιστον το τραγούδι είναι καλό.

…απόλαυσα τα δελτία του Star την περίοδο πριν και μετά την επιλογή του τραγουδιού για τη Eurovision. Χαρακτηρίστε με όπως θέλετε, χάστε κάθε ιδέα για μένα, αλλά τόσο ξεκατίνιασμα επειδή μια ρεπόρτερ του καναλιού έφαγε χυλόπιτα για μια εντελώς ηλίθια ερώτηση είναι απλά ανεκτίμητο!

…»κόλλησα» ξανά με το funtrivia.com, ένα site στο οποίο ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει το δικό του trivia quiz, ή να δοκιμάσει τις γνώσεις του σε άλλα trivia quiz, γραμμένα από άλλους καμμένους σαν κι αυτόν! Όταν το κάψιμο του εγκεφάλου είναι απόλυτη ανάγκη.

…εντυπωσιάστηκα από την πρωτοεμφανιζόμενη τρομοκρατική οργάνωση «Σέχτα Επαναστατών» (ή «Σέξτα», σύμφωνα με τον Σόμπολο), που κάνει τη 17 Νοέμβρη να μοιάζει με παρθεναγωγείο. Καιρός ήταν οι μεγαλοδημοσιογράφοι να αρχίσουν να νιώθουν άβολα στις αναπαυτικές καρεκλάρες τους…(αλλά οι μικροί τι φταίμε;)

…είδα ένα πολύ καλό αφιέρωμα στα blogs από το «Κουτί της Πανδώρας» του Κώστα Βαξεβάνη. Καιρός να αρχίσουν όλο και περισσότεροι να ασχολούνται μαζί μας, για το καλό τους.

…ξίνισα τα μούτρα μου με την εμετική τετρασέλιδη καταχώρηση του Δήμου Αθηναίων στην Lifo (και μόνο στη Lifo – γιατί άραγε;), στην οποία ο Σχιζοφρενής Δεντροκτόνος με το Πριόνι προσπαθεί να μας πείσει ότι αγαπά τα δέντρα και θα κάνει όλη την Αθήνα καταπράσινη (από τη μούχλα). Ναι, Νικήτα, ό,τι πεις.

…βρήκα έναν ακόμα λόγο να μισώ την Εκκλησία και τους λειτουργούς της, όταν μερίδα ανεγκέφαλων διαμαρτυρήθηκε επειδή στο καρναβάλι της Πάτρας ένα άρμα θα σατίριζε τον Εφραίμ. Σιγά μην του στήσουμε και ανδριάντα!

…βαρέθηκα να ακούω για το «πασίγνωστο μοντέλο που πιάστηκε με κοκαϊνη». Πέραν του ότι τελικά δεν ήταν και τόσο «πασίγνωστο», πρώτη φορά ακούτε ότι τα μοντέλα παίρνουν ναρκωτικά; Το αντίθετο θα ήταν είδηση!

…έιδα σε DVD το «Wall-E». ΟΚ, ωραίο ήταν, ωραία μηνύματα περνούσε, αλλά είμαι ο μόνος που του άρεσε περισσότερο το «Kung Fu Panda»;

…άφησα τα μαλλιά μου να φτάσουν σε επίπεδα αφάνας, μάλλον από αντίδραση στο υποχρεωτικό κούρεμα του Στρατού. Και καλύτερα να μη μιλήσω για το ξύρισμα…