eurovision1.jpg

Ως γνωστόν, διανύουμε προeurovisionική περίοδο και όποιος δεν ξέρει και την παραμικρή άχρηστη πληροφορία για αυτό το μεγάλο γεγονός, που έχει αλλάξει την ιστορία του ευρωπαϊκού τραγουδιού και την πορεία του κόσμου, μη σας πω, θεωρείται ξεπερασμένος. Σας φαίνομαι εγώ να θέλω να είμαι ξεπερασμένος; Jamais!
Ακολουθεί ένα quiz με τις πλέον άχρηστες λεπτομέρειες από την ιστορία του θεσμού, για να δείτε πόσο καμένοι είστε. Βασικά, αν ξέρετε πάνω από 2-3 απαντήσεις, μπορείτε να ανησυχείτε…

(οι απαντήσεις βρίσκονται στο πρώτο comment…αν ενδιαφέρεστε να τις μάθετε, είναι ένα πρώτο ανησυχητικό δείγμα…)

1. Σε ποια χώρα διεξήχθη η πρώτη Eurovision;

α. Βέλγιο
β. Λουξεμβούργο
γ. Ελβετία
δ. Αγγλία

2. …ναι, αλλά ποιος την κέρδισε;

α. Βέλγιο
β. Λουξεμβούργο
γ. Ελβετία
δ. Αγγλία

3. Πόσων ετών ήταν η νικήτρια του θεσμού το 1986, Σάντρα Κιμ;

α. 13
β. 14
γ. 15
δ. 16

4. Ποια χρονιά κέρδισαν οι ΑΒΒΑ με το θρυλικό Waterloo;

α. 1972
β. 1974
γ. 1976
δ. 1978

5. Ποια από τις παρακάτω χώρες συμμετείχε νωρίτερα από τις άλλες στην Eurovision;

α. Τουρκία
β. Πορτογαλία
γ. Φινλανδία
δ. Ισραήλ

6. Σε ποια πόλη γεννήθηκε ο πολυνίκης Τζόνι Λόγκαν;

α. Κέιπ Τάουν
β. Μελβούρνη
γ. Μπουένος Άιρες
δ. Στοκχόλμη

7. Ποια ήταν η πρώτη χώρα που…κατόρθωσε να μην πάρει ούτε μισό βαθμό στην ψηφοφορία;

α. Αυστρία
β. Νορβηγία
γ. Εσθονία
δ. Ηνωμένο Βασίλειο

8. Ποια από τις παρακάτω χώρες συμμετέχει φέτος για πρώτη φορά;

α. Τσεχία
β. Ανδόρα
γ. Αυστρία
δ. Νήσοι Φαρόε

9. Ποια χώρα κέρδισε για πρώτη φορά σε δύο συνεχείς διαγωνισμούς;

α. Ιρλανδία
β. Γαλλία
γ. Λουξεμβούργο
δ. Ισπανία

10. Ποια είναι η πρώτη αφρικανική χώρα που έλαβε μέρος σε Eurovision το 1980;

α. Αίγυπτος
β. Μαρόκο
γ. Τυνησία
δ. Αλγερία

11. Ποια ήταν η καλύτερη θέση που είχε πάρει η Φινλανδία πριν το «Hard Rock Hallelujah»;

α. 3η
β. 4η
γ. 5η
δ. 6η

12. Ποια είναι η μοναδική χώρα που δεν συμμετείχε την επόμενη χρονιά αφού κέρδισε την Eurovision;

α. Ολλανδία
β. Ισραήλ
γ. Ιταλία
δ. Σουηδία

13. Το 2001, η Eurovision έπιασε θεαματικότητα 95% σε αυτή τη χώρα. Ποια;

α. Δανία
β. Σουηδία
γ. Τουρκία
δ. Ελλάδα

14. Πόσα La περιείχε το περίφημο «La la la» της Ισπανίας, που κέρδισε τον διαγωνισμό το 1968;

α. 108
β. 118
γ. 128
δ. 138

15. Και μία για την Ελλαδίτσα: Πότε καταγράφεται η πρώτη μας συμμετοχή στη Eurovision;

α. 1970
β. 1972
γ. 1974
δ. 1976

Advertisements

Αυτό που γίνεται σήμερα δεν έχει ξαναγίνει: Το 70% των views μου είναι από διάφορους περίεργους που ψάχνουν στο Google για τα «καλλιστεία 2007». Τουλάχιστον, μπαίνουν που μπαίνουν, ας δουν αυτό που ψάχνουν!

Σταρ Ελλάς αναδείχθηκε η Δούκισσα Νομικού, 20 ετών, κόρη του γνωστού τραγουδιστή Νίκου Νομικού, που διαγωνίστηκε με το νούμερο 22. Τον τίτλο της Μις Ελλάς κέρδισε η Κατερίνα Ευαγγελινού, ενώ η Νταϊάνα Ιγροπούλου, αναδείχθηκε Μις Young 2007. Η Αλκηστις Παπαγεωργίου κέρδισε τον τίτλο Μις Τουρισμός.

Νισάφι πια!!!


Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.

Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.

Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.
Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…
Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.

Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.

Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.

Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.
Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.
Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!

Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

Υ.Γ.: Ευχαριστώ τη συμblogίτισσα Foulianna που μου το θύμισε! Σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα Ελευθερίας του Τύπου και αυτό μας αφορά όλους…


game_over.gif

Πείτε μου κάτι: Πώς θα σας φαινόταν το blog σας να crashάρει κάθε τόσο για μερικές ώρες, να πέφτει θύμα αλλοδαπών χάκερ και γενικά να μη σας εμπνέει εμπιστοσύνη;…Πώς είπατε; Α, κι εσάς θα σας τσάντιζε, ε; Ευτυχώς, είχα αρχίσει να νομίζω ότι απλώς είμαι περίεργος…
Από σήμερα, το παρόν blog καθίσταται ανενεργό. Ή μπορεί να το κρατήσω για συναισθηματικούς λόγους και να γράφω πού και πού, δεν ξέρω (γαμώ το συναισθηματισμό μου, γαμώ).
Απευθύνομαι σε εκείνους τους μαζοχιστές που για κάποιον περίεργο λόγο τη βρίσκουν με τα κείμενά μου και τους ενημερώνω ότι από τούδε (τςςςςςς!) ο αυθεντικός Stranger (προσοχή στις απομιμήσεις!) θα γράφει στο https://thestranger.wordpress.com .

Επίσης, όλοι όσοι επιμένετε να λερώνετε το blog σας με ένα ταπεινό και ποταπό link προς το εξίσου ποταπό και ταπεινό blog μου, θα χρειαστεί να το αλλάξετε.
Μου τη δίνουν οι αποχαιρετισμοί, γι’αυτό και δεν σας αποχαιρετώ. Αντίθετα, σας προσκαλώ στο νέο μου σπιτικό, που έχτισα με τον ιδρώτα μου, τραγουδώντας στον εαυτό μου: «Παρ’το στεφάνι μας, παρ’το γεράνι μας, στο i-blog πια δεν έχουμε ζωή»…


saddam_hussein_underpants.jpg

Θυμάμαι πως από τότε που ξεκίνησαν τα ιδιωτικά κανάλια στην Ελλάδα (ήμουν 5 χρονών τότε!) είχα ένα όνειρο: Ήθελα μια μέρα να πέσει το σήμα των ειδήσεων, να κάνει ζουμ η κάμερα στον παρουσιαστή και αυτός να πει: «Καλησπέρα σας. Σήμερα δεν έχουμε ειδήσεις. Ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε. Καλή σας νύχτα». Και μετά να αρχίσουν οι Απαράδεκτοι. Τι αφελές που ακούγεται αυτό!
Φυσικά, στην πορεία ανακάλυψα πως αυτό δεν ήταν εφικτό για αρκετούς λόγους. Πρώτα απ’όλα, κατάλαβα πως, ακόμα κι αν όντως δεν γίνει τίποτα στον κόσμο για μια ολόκληρη μέρα, αυτό θα είναι από μόνο του μια είδηση, οπότε και πάλι θα υπάρχει τουλάχιστον μία είδηση. Εξάλλου, κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως υπάρχουν κάποιες μέρες που δε συμβαίνουν πράγματα στον κόσμο και θα μπορούσε το δελτίο ειδήσεων να κρατάει 5 λεπτά. Όμως, κανείς δεν τα παρατάει όταν δεν υπάρχουν ειδήσεις: Είτε ξαναδείχνουν τις χτεσινές, είτε»δημιουργούν» ειδήσεις. Η Μέρα Χωρίς Ειδήσεις εορτάζεται μόνο στην Ουτοπία.
Τότε νόμιζα πως οι ειδήσεις είναι βίαιες. Βέβαια, η έκπληξη που προκάλεσαν τα δελτία των ιδιωτικών καναλιών σε έναν λαό που είχε συνηθίσει στα σχεδόν αυτιστικά δελτία της ΕΡΤ μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτήν του μοναχού που πιάνει για πρώτη φορά στα χέρια του το Playboy, οπότε υποθέτω πως απλά δεν είχα συνηθίσει σε κάτι τέτοιο. Δεν είχα ξαναδεί αίμα, όπως είδα στο σημείο που η 17 Νοέμβρη σκότωσε τον Μπακογιάννη (ναι, αυτή τη σκηνή δε θα την ξεχάσω ποτέ…). Και νόμιζα ότι αυτό ήταν βία…Ζήτω η παιδική αφέλεια!
Αυτό που γίνεται σήμερα είναι εξωφρενικό: Όλος ο κόσμος βλέπει την εκτέλεση ενός ανθρώπου, και αυτό δεν προκαλεί καμία έκπληξη. 4 παιδιά έχουν πεθάνει παίζοντας το νέο παιχνίδι που μάθανε στην τηλεόραση, το «Σαντάμ», και τα ΜΜΕ σφυρίζουν αδιάφορα. Λες και δε φταίνε, λες και ήξεραν από πριν τα παιδιά να περνάνε σκοινιά γύρω από το λαιμό τους. Welcome to the jungle…
Τα τελευταία χρόνια έχω κόψει την τηλεόραση, και μαζί και τα δελτία ειδήσεων. Αφού δε με σέβονται αυτά, δεν τα σέβομαι ούτε κι εγώ. Άλλωστε, δεν έχω πια την ανάγκη τους. Ευτυχώς, το Ιντερνετ έχει όλες τις πληροφορίες που χρειάζομαι, χωρίς φανφάρες, τσακωμούς, ακριβοπληρωμένους αρλεκίνους με ακριβοπληρωμένα κοστούμια και τουαλέτες, χωρίς τη δαμόκλειο σπάθη της AGB (κανονικά KGB θα έπρεπε να τη λένε…σκέτο παρακράτος!) πάνω από το κεφάλι τους. Για τις εφημερίδες καλύτερα να μη μιλήσω, γιατί βλέπω να μπουκάρει η αστυνομία και να κλείνει ολόκληρο το site δημοκρατικότατα, και δεν θέλω να πάρω στο λαιμό μου και άλλους, αθώους bloggers…Όχι τίποτα, αλλά μετά ίσως αναγκαστώ να βγω σε παράθυραγια να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, και νομίζω ότι θα προτιμούσα μια αξιοπρεπέστατη αυτοκτονία γυμνός στη μέση της Πλατείας Συντάγματος, παρά έναν τέτοιο εξευτελισμό…Και μόνο που φαντάζομαι τη λεζάντα «Μάνα blogger»…κάτι σκιρτάει μέσα μου…