Πάλι έμεινε χωρίς προπονητή ο Ολυμπιακός στο ποδόσφαιρο. Καθόλου παράξενο – καλύτερα να κάθεσαι σε ηλεκτρική καρέκλα παρά στην καρέκλα του προπονητή στο Λιμάνι. Ο νέος προπονητής του Ολυμπιακού, Χοσέ Σεγκούρα, είναι μια πρόχειρη λύση μέχρι να έρθει ο κανονικός προπονητής το καλοκαίρι. Η διοίκηση της ομάδας έχει ήδη υπόψη αρκετούς τεχνικούς, αλλά μόνο ένας θα έχει την τιμή (και την ατυχία) να πάρει το χρίσμα. Ήδη, έχουν ακουστεί πολλά ονόματα, που συγκεντρώνουν αρκετές πιθανότητες να διαδεχθούν τον Τάκη Λεμονή στον πάγκο του Ολυμπιακού. Και σας παρουσιάζω τους επικρατέστερους και τα επιτεύγματά τους ως τώρα:

Roberto Cangurra (Ρομπέρτο Κάγκουρα)

Πρόκειται για έναν Ιταλό προπονητή με αμέτρητες επιτυχίες στο ενεργητικό του. Χαρακτηριστικό είναι ότι έχει κατακτήσει 17 φορές το Champions League με 17 διαφορετικές ομάδες, μεταξύ των οποίων η Κιντερμίνστερ, η Μπρομαποϊκάρνα και ο Θρασύβουλος. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά τα κατορθώματα τα έχει πετύχει στο Football Manager, ενώ έχει να πατήσει σε γήπεδο από το 1971. Αλλά και πάλι, όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν, η απειρία του δεν είναι σίγουρο ότι θα εμποδίσει τον Πρόεδρο του Ολυμπιακό να τον προσλάβει.

Alvaro Jamurri (Αλβάρο Χαμούρι)

Ξακουστός σε όλη την Ισπανία για τα κατορθώματά του (στο τάβλι), ο κ. Χαμούρι φαίνεται ιδανική επιλογή για τον πάγκο του Ολυμπιακού. Έχει ευρωπαϊκή εμπειρία (κέρδισε πριν από 5 χρόνια σε έναν ραδιοφωνικό διαγωνισμό ένα εισιτήριο για τον αγώνα Γκενκ-Ντεπορτίβο), έχει κατακτήσει πρωταθλήματα [τρεις φορές πρωταθλητής στην 4η κατηγορία της Ισπανίας με τις Llatompucho (Γιατομπούτσο), Jalimavro (Χαλιμάβρο) και Llatambaza (Γιαταμπάζα)], ενώ υιοθετεί ένα άκρως επιθετικό και θεαματικό σύστημα (παίζει το σύστημα 2-2-6, που υπόσχεται πολλά γκολ – και για τις δύο ομάδες). Ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο Ολυμπιακός.

Jaime Rojala (Χάιμε Ροχάλα)

Ο κ. Ροχάλα έχει ένα και μοναδικό πλεονέκτημα: Είναι Αργεντίνος, και αυτό αρκεί για να αγαπηθεί παράφορα από τους οπαδούς του Ολυμπιακού. Κατά τ’άλλα, αρκεί να σημειωθεί ότι ο Ροχάλα είναι ο άνθρωπος που πρότεινε στους ερυθρόλευκους τον γίγαντα Ροντρίγο Αρτσούμπι, τον «Γύπα» Γκαμπριέλ Άλβες και τον αξεπέραστο Λεοζίνιο. Αλλά σημασία έχει ότι είναι Αργεντίνος, άρα ξέρει μπάλα, άρα θα φέρει πρωτάθλημα, άρα άμα δεν πάρει το Champions League θα απολυθεί επιτόπου.

Ngatonga Dzamba (Νγκατόνγκα Τζάμπα)

Ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της προπονητικής στην Αφρική. Συγκεκριμένα, κατάγεται από την Ουγκάντα. Λέγεται πως είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε και ξεχώρισε το αστείρευτο ταλέντο του Φέλιξ Αμποάγκουε, του Μάρκο Νε και του Αρούνα Μπαμπαγκίντα. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ως σήμερα είναι ότι σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος κόντρα στην πρωταθλήτρια Ουγκάντας, την Ουγκαμπούγκα Ρέιντζερς, κατάφερε να συμπληρώσει μια ενδεκάδα. Δεν έχει σημασία που η ομάδα του, η Ακουμπακούλα Ταμπαούλα, έχασε σε εκείνο το ματς με 27-0. Σημασία έχει ότι οι οικονομικές απαιτήσεις του κ. Τζάμπα δεν είναι υπερβολικές. Συγκεκριμένα, δέχεται να δουλέψει για δύο χάμπουργκερ τη μέρα, αν και η διοίκηση του Ολυμπιακού αντιπροτείνει ένα χάμπουργκερ και μία πατάτες. Αν ξεπεραστεί αυτό το διαδικαστικό θέμα, ο Νγκατόνγκα Τζάμπα μπορεί να είναι ο επόμενος προπονητής των ερυθρολεύκων.

Jurgen Miesen (Γίργκεν Μίζεν)

Ακολουθώντας το παράδειγμα της Εθνικής Ελλάδος, η διοίκηση του Ολυμπιακού εξετάζει το ενδεχόμενο της πρόσληψης ενός Γερμανού προπονητή, που θα φέρει την απαραίτητη πειθαρχία στην ομάδα, κάτι που παραδοσιακά λείπει από τον Ολυμπιακό. Βέβαια, ο κ. Μίζεν δεν έχει δουλέψει ποτέ ως προπονητής. Για την ακρίβεια, δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του, αφού είναι ανώτατο διευθυντικό στέλεχος της Siemens και στενός φίλος του Σωκράτη Κόκκαλη. Αυτό το τελευταίο αρκεί για να βαφτιστεί «ο κορυφαίος Γερμανός προπονητής της τελευταίας χιλιετίας» και να αγαπηθεί ακαριαία από τους οπαδούς της ομάδας, πριν φύγει κακήν-κακώς στην 3η αγωνιστική, μετά το 0-4 από την Καλαμαριά μέσα στο Καραϊσκάκη.

Dejan Sapakovic (Ντέγιαν Σαπάκοβιτς)

Παλιά δόξα του Γιουγκοσλκαβικού ποδοσφαίρου, επί χρόνια ποδοσφαιριστής της Παρτουζάν Βελιγραδίου. Χωρίς προπονητική εμπειρία, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να μάθει – και μάλιστα σε ένα μεγάλο σχολείο προπονητικής, όπως ο Ολυμπιακός. Επιπλέον, ακούγεται ότι ο Σαπάκοβιτς αποτελεί προσωπική επιλογή του Ίλια Ίβιτς, με τον οποίο ο Σέρβος τεχνικός έχει δηλώσει πως καθόντουσαν στο ίδιο θρανίο στο Γυμνάσιο και ζωγράφιζαν πούτσες στα καθίσματα των άλλων θρανίων για να πειράξουν τα κορίτσια. Και, ως γνωστόν, ο Ίλια φροντίζει πολύ τους φίλους του (και απομακρύνει τους εχθρούς του, φυσικά)…

Advertisements

car.jpg

Το κακό όταν είμαι αναγκασμένος να πάρω το αυτοκίνητο για να πάω στη δουλειά είναι ότι…βασικά ότι σιχαίνομαι τα αυτοκίνητα και την οδήγηση και την κίνηση και τους ηλίθιους οδηγούς και τους ηλίθιους πεζούς και τα φανάρια. Και ότι δεν μπορώ να πάρω το μετρό, φυσικά. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν υπάρχει και τίποτα καλό. Εκτός, ίσως, από το ότι έχω έναν καλό λόγο να γκρινιάζω για μέρες.
Έχω ξαναπεί (και δεν έχω αλλάξει γνώμη ακόμα, παραδόξως) ότι θεωρώ πως το αυτοκίνητο είναι μία ακόμα από αυτές τις εφευρέσεις που αποδεικνύουν πόσο αυτοκαταστροφικό ον είναι ο άνθρωπος, μία εφεύρεση που μας προσφέρει έναν ακόμα τρόπο να σκοτωθούμε, γιατί οι ήδη υπάρχοντες είναι πια ντεμοντέ (καρκίνος; Πφφφφ…όλος ο κόσμος έχει…να πέσεις από το μπαλκόνι;;; Καλά, πού ζεις, στο 1800;). Ναι, πιστεύω ότι το αυτοκίνητο ανήκει στην ίδια κατηγορία εφευρέσεων με την ατομική βόμβα, τις κυνηγετικές καραμπίνες και τα πατατάκια: Στις εφευρέσεις που μας βοηθούν να σκοτωθούμε γρήγορα και απολαυστικά. Εντάξει, με τα πατατάκια μπορεί και να μην είναι και τόσο γρήγορο, αλλά είναι απολαυστικό.
Βέβαια, πρέπει να τονίσω ότι όσο επικίνδυνη και αποκρουστική κι αν βρίσκω αυτή την εφεύρεση, μία άλλη εφεύρεση που σχετίζεται με το αυτοκίνητο κερδίζει τον θαυμασμό μου και την θεωρώ σημαντικότερο επίτευγμα της ανθρωπότητας, αμέσως μετά την ΙΟΝ αμυγδάλου: Αυτός ο μηχανισμός που επαναφέρει το φλας στη θέση του όταν έχεις τελειώσει την στροφή. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν.
Αλλά ακόμα και μια τόσο θαυμάσια εφεύρεση δεν αρκεί για να σώσει το αυτοκίνητο από την οργή μου. Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο κι όχι ένα ταπεινό post για τους λόγους που μισώ τα αυτοκίνητα, γι`αυτό και κρατάω αυτούς τους λόγους για το βιβλίο μου, το οποίο θα κυκλοφορήσει το 2045 με τίτλο «The Stranger 1984-2044: 60 χρόνια ιδιοφυίας». Κρίμα που δεν θα ζήσω για να το δω να εκδίδεται.
Πιστεύω πως αν ο Σίσυφος έκανε τη μαλακία του σήμερα, η τιμωρία του δεν θα ήταν να σπρώχνει αιώνια έναν βράχο σε ένα βουνό χωρίς κορυφή – σιγά τα ωά. Η τιμωρία του θα ήταν να περιπλανιέται αιώνια σαν την άδικη κατάρα στους δρόμους του Παγκρατίου, της Κυψέλης και του κέντρου της Αθήνας μέσα σε ένα Fiat Uno του 1990, ψάχνοντας να παρκάρει. ΑΥΤΗ είναι τιμωρία.
Αλλά είναι αναγκαίο κακό, δυστυχώς. Γιατί αν δεν πάρω το αυτοκίνητο στη δουλειά, τότε θα βρίσκομαι στο έλεος της κίτρινης φυλής – και δεν εννοώ τους Κινέζους, με αυτούς δεν έχω πρόβλημα (ακόμα). Βασικά, έχω τρεις τρόπους για να γυρίσω από τη δουλειά: α. Να πάρω το αυτοκίνητο και να γυρίσω σαν κύριος, έχοντας βέβαια περάσει τη μισή μου μέρα ψάχνοντας να παρκάρω το μεσημέρι, β. Να πάρω ταξί και να πληρώσω τα μαλλιοκέφαλά μου για να κινδυνέψω να σκοτωθώ 25 φορές μέσα σε μία γκαζιέρα, παρέα με έναν ψιλοκοιμισμένο τύπο που είναι αμφίβολο αν ξέρει τη διαφορά μεταξύ Κηφισιάς και Κηφισού, γ. Να πάρω τα πόδια μου στις 2 τα ξημερώματα και να φτάσω στο σπίτι κατά τις 6.30, αν γλιτώσω από τις ορδές των σεληνιασμένων οδηγών που νομίζουν ότι βρίσκονται σε υπερειδική διαδρομή στο Ράλι Ακρόπολις. Από αυτές τις επιλογές, η β. είναι η λιγότερο ελκυστική. Μακράν.
Αλλά να πω και το καλό του αυτοκινήτου, τώρα που μου ήρθε: Μπορώ να τραγουδάω (τρόπος του λέγειν) το Smooth του Santana στη διαπασών, χωρίς να με κοιτάζουν όλοι γύρω σαν να είπα ότι η Χρύσπα είναι η καλύτερη τραγουδίστρια που έβγαλε αυτή η χώρα, μετά τη Σοφία Βέμπο. Το καλό να λέγεται (αλλά μετά να λέγεται και το κακό, ώστε το καλό να μη φαίνεται και μας χαλάει τη μόστρα).
Καμιά φορά σκέφτομαι πως θα έπρεπε να μάθω να οδηγώ μηχανή και όχι αυτοκίνητο. Αυτό το παθαίνω ειδικά όταν ένα μηχανάκι ντριμπλάρει το δικό μου και άλλα 300 αυτοκίνητα σε ένα μποτιλιάρισμα και χάνεται στον ορίζοντα. Αλλά μετά βλέπω μηχανάκια χύμα στο δρόμο και ασθενοφόρα να ουρλιάζουν και αναρωτιέμαι τι είναι χειρότερο: Να οδηγείς ένα όχημα που μπορεί να σε σκοτώσει ή να οδηγείς ένα όχημα που μπορεί να σκοτώσει εσένα, τους συνεπιβάτες σου, τους επιβάτες του άλλου οχήματος, καμιά δεκαριά περαστικούς πεζούς και μερικούς ακόμα που περιμένουν στη στάση του λεωφορείου; Χμμμ…Δύσκολο δίλημμα…


cats.jpg

Με αφορμή κάποια κακά, απαίσια, επαίσχυντα και απροκάλυπτα προπαγανδιστικά σχόλια στο προηγούμενο post μου, είμαι αναγκασμένος να υπερασπιστώ για ακόμα μία φορά την τιμή αυτών των αξιολάτρευτων κατοικίδιων αιλουροειδών (τις γάτες εννοώ βρε όρνιο!) που δέχονται πανταχόθεν επιθέσεις γιατί…Αλήθεια, γιατί; Θα το μάθετε στη συνέχεια…
Προσέξτε, λοιπόν, τη βλακεία της κοινωνίας μας: Θαυμάζουμε την πίστη, την υπακοή και τη διανοητική υστέρηση ενός αποδεδειγμένα ηλίθιου ζώου, όπως είναι οι σκύλοι, και δαιμονοποιούμε την ανεξαρτησία, την εξυπνάδα και ελευθερία της γάτας.
Όπως έχω αναφέρει και πιο παλιά, δεν μπορεί να μην είναι ηλίθιο ένα ζώο που το κλωτσάς και μετά από ένα λεπτό είναι στο πόδι σου και σου κάνει χαρούλες. Αφού σε κλώτσησα ρε φίλε, δε γουστάρω την παρέα σου, δίνε του! Τίποτα, ο σκύλος επιμένει να γίνετε κολλητοί.
Αντίθετα, η γάτα είναι ανεξάρτητη. Δεν θέλεις, κύριος, μια φορά παρτίδες μαζί μου; Εγώ δε θέλω δέκα! Σ’όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!
Κι όμως, ξέρω πως οι περισσότεροι από εσάς πιστεύετε ότι οι σκύλοι είναι πιο έξυπνοι από τις γάτες. Γιατί; Γιατί οι σκύλοι σου φέρνουν τις παντόφλες στα πόδια, την ίδια ώρα που οι γάτες βρίσκονται στον τέταρτο ύπνο σε κάποιον καναπέ.Γιατί αν πετάξεις μια μπάλα σε έναν σκύλο, αυτός θα τρέξει να στην φέρει, ενώ η γάτα θα την κοιτάξει με μισό μάτι, θα την περιεργαστεί λίγο και σε λίγα δευτερόλεπτα θα την βαρεθεί. Γιατί είμαστε ηλίθια φάρα και ο «καλύτερος φίλος» αυτής της τραγικής ράτσας δεν θα μπορούσε παρά να είναι το ίδιο ηλίθιος με αυτήν.
Η γάτα αντιπροσωπεύει την ελευθερία. Δεν δεσμεύεται από κανέναν και δεν υπακούει σε κανέναν, θέλει τον δικό της χώρο, θέλει μόνο να έχει ένα μέρος να αράζει την κορμάρα της. Ο σκύλος, αντίθετα, αντιπροσωπεύει την υποδούλωση. Κάνει ό,τι του πουν, έχει ανάγκη την ανθρώπινη παρέα, δεν αντιστέκεται στην ανθρώπινη βλακεία.
Είχα ακούσει μια θεωρία πριν αρκετό καιρό, που υποστήριζε ότι οι γάτες βλέπουν τον εαυτό τους σαν κάτι σημαντικό και εμάς μας βλέπουν σαν κατώτερους υπηρέτες τους. Αντίθετα με τους σκύλους, που μας βλέπουν σαν ανώτερα όντα (και μόνο αυτό αρκεί για να σε πείσει ότι τα ραπανάκια έχουν τουλάχιστον τριπλάσιο IQ από αυτά τα βούρλα).
Υπάρχει το εξής ανεκδοτάκι:

Ο σκύλος σκέφτεται: Αυτοί εδώ με φροντίζουν, με αγαπάνε, με ταϊζουν, με χαϊδεύουν…Πρέπει να είναι θεοί!
Η γάτα σκέφτεται: Αυτοί εδώ με φροντίζουν, με αγαπάνε, με ταϊζουν, με χαϊδεύουν…Πρέπει να είμαι Θεά!!!

Προσωπικά, η σκέψη της γάτας μου φαίνεται πιο φυσιολογική. Άμα είσαι το κέντρο του κόσμου, τότε προφανώς και είσαι σημαντικός και όχι όλοι οι υπόλοιποι που περιστρέφονται άσκοπα γύρω από σένα!
Δεν έχω δει ποτέ γάτα να τρέχει για να σου φέρει το μπαλάκι. Δεν έχω δει ποτέ γάτα να κρατάει στο στόμα της τίποτα παραπάνω από κάποιο ψόφιο έντομο, που είχε την ατυχία να πέσει στα δεινά νύχια της. Δεν έχω δει ποτέ γάτα να κάνει κατά παραγγελία σούζα, «βαρελάκι», να δίνει το χέρι και άλλες τέτοιες μπούρδες. Η γάτα δεν είναι φτιαγμένη για να υπηρετεί τους ανθρώπους, αλλά για να εξυπηρετείται από αυτούς. Ο σκύλος μάλλον είναι φτιαγμένος κατά λάθος.
Αυτή τη στιγμή που γράφω, το πανηλίθιο σκυλί μου πηγαινοέρχεται από δωμάτιο σε δωμάτιο. Μόλις πριν λίγο μπλέχτηκε στην κουρτίνα του δωματίου μου και παραλίγο να την ξηλώσει, προσπαθώντας να ξεφύγει. Αντίθετα, η μονάκριβη γάτα μου κοιμάται γαλήνια πάνω στην οθόνη του υπολογιστή, χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Αυτό τα λέει όλα.
Ξέρω πως οι περισσότεροι διαφωνείτε. Ξέρω πως θαυμάζετε την πίστη των σκυλιών, την αφοσίωση και την υπακοή τους. Καλά κάνετε, και τα αφεντικά σας όταν σας θάβουν πίσω από την πλάτη σας στη δουλειά θαυμάζουν την αφοσίωσή σας και την πίστη σας στην εταιρεία. Γι’αυτό και είστε οι πρώτοι υποψήφιοι για απόλυση όταν η βάρκα αρχίζει να μπάζει νερά. Γιατί εσείς είστε σκυλάκια σαλονιού, ενώ αυτοί είναι γάτες με πέταλα. Ποιος είναι σε καλύτερη μοίρα;
Για να τελειώνω: Θαυμάζω τις γάτες για την αξιοπρέπεια, την εξυπνάδα τους και την ανεξαρτησία τους, στοιχεία που δεν είναι απλά σπάνια σε έναν σκύλο – είναι ασυμβίβαστα με την προσωπικότητα των σκύλων. Γιατί αυτή η ντροπή του ζωικού βασιλείου έχει αλλοτριωθεί τόσο πολύ από την ανθρώπινη βλακεία, που την έχει υιοθετήσει και το απολαμβάνει κιόλας!
Συμπέρασμα; Οι γάτες έχουν ανοσία στη βλακεία. Και αυτός είναι ένας καλός λόγος να τις συμπαθήσει κανείς!


Σήμερα είστε τυχεροί. Δεν θα αναγκαστείτε να διαβάσετε ένα από τα συνήθη «σεντόνια» μου. Θα σας αφήσω να απολαύσετε με την ησυχία σας τις παρωδίες του Leonidas που έφτασαν στο mailbox μου και δεν θα μπορούσα παρά να τις μοιραστώ μαζί σας. Πάλι τα κατάφερα και σας έπρηξα. Anyway, απολαύστε υπεύθυνα!

sparta1.jpg

sparta2.jpg

sparta3.jpg

sparta4.jpg

sparta5.jpg

sparta6.jpg

sparta7.jpg

sparta8.jpg