Με μεγάλη ανυπομονησία αναμένεται η σέντρα του φετινού πρωταθλήματος «Εκλογές 2012», το οποίο φαίνεται πως θα είναι το πιο αμφίρροπο στην ιστορία του θεσμού. Πάμε να δούμε αναλυτικά τις ομάδες που συμμετέχουν και τις φετινές κινήσεις τους στο μεταγραφικό παζάρι:

ΠΑΣΟΚ

Οι προηγούμενοι πρωταθλητές αντιμετωπίζουν αμέτρητα προβλήματα. Πρώτα απ’όλα, φέτος θα απουσιάσουν από το ρόστερ τους πολύτιμες μονάδες, όπως οι Πάγκαλος, Παπαϊωάννου, Β. Παπανδρέου και άλλοι, οι οποίοι αποφάσισαν να κρεμάσουν τα παπούτσια τους και τις μίζες τους, ενώ αρκετοί παίκτες βρήκαν καταφύγιο σε άλλες γειτονικές ομάδες, με πιο κραυγαλέες περιπτώσεις αυτές των Κατσέλη και Καστανίδη, που μεταγράφηκαν ως ελεύθεροι στην Κοινωνική Συμφωνία. Αντίθετα, οργή προκάλεσε στους οπαδούς της ομάδας η μεταγραφή Αγάτσα στη μισητή «αιώνια» αντίπαλο Νέα Δημοκρατία, με εκπρόσωπο της θύρας των φανατικών οπαδών να δηλώνει χαρακτηριστικά «Αγάτσα; Είχαμε εμείς παίκτη με τέτοιο όνομα;». Βέβαια, παρέμειναν βετεράνοι όπως οι Χρυσοχοΐδης, Παπακωνσταντίνου, Λοβέρδος, αλλά και ο μέχρι πρότινος αρχηγός της ομάδας, Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος μετά από μία σειρά κακών εμφανίσεων αναμένεται να μείνει στον πάγκο για πολύ καιρό από τον νέο προπονητή, Ευάγγελο Βενιζέλο. Ωστόσο, τα πράγματα δείχνουν πολύ δύσκολα και η κατάκτηση του πρωταθλήματος μοιάζει με όνειρο απατηλό, στο οποίο δείχνει να πιστεύει μόνο ο Βενιζέλος. Οι οπαδοί γύρισαν την πλάτη στην ομάδα, με αποτέλεσμα να μειωθούν δραματικά οι πωλήσεις εισιτηρίων διαρκείας (παρά την πολύ χαμηλή συμβολική τιμή των 2 ευρώ), κι έτσι η ομάδα δεν μπόρεσε να κάνει μεταγραφές, πλην ελαχίστων, επομένως το βάρος θα πέσει σε νεαρούς παίκτες όπως ο Αντώνης Λιάρος, που προωθήθηκε από το «φυτώριο» του ΠΑΣΟΚ, το Mega. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το σκάνδαλο στο οποίο φέρεται να εμπλέκεται ο ζωντανός θρύλος της ομάδας, Άκης Τσοχατζόπουλος, έχει επηρεάσει αρνητικά την ψυχολογία της ομάδας, που φαίνεται ότι θα βολευτεί με τη δεύτερη θέση, ελπίζοντας ότι στα πλέι-οφ θα καταφέρει να κατακτήσει την κορυφή.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Φαβορί για την κατάκτηση του πρωταθλήματος μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια είναι φέτος η Νέα Δημοκρατία, που βλέπει τον «αιώνιο» αντίπαλό της να αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο, ενώ η ίδια ενισχύθηκε σημαντικά. Η ψυχολογία των οπαδών ανέβηκε με την «κλοπή» της Αγάτσα μέσα από τα χέρια του ΠΑΣΟΚ, όμως έφτασε πραγματικά στα ύψη με τις δύο μεγάλες μεταγραφές που έγιναν από το ΛΑΟΣ: Το δεξί εξτρέμ Άδωνι Γεωργιάδη και τον «τσεκουράτο» κόφτη Μάκη Βορίδη, που αναμένεται να βοηθήσουν σημαντικά τους «γαλάζιους». Σημαντική και η παρουσία του επιθετικού Μανώλη Μαυρομάτη, που συνηθίζει να ξεχύνεται στην επίθεση σαν εμετός, ενώ αμφιβολίες εκφράζονται για τη φυσική κατάσταση του νεοαποκτηθέντος Ρένου Χαραλαμπίδη, αφού είναι γνωστό ότι καπνίζει «Φτηνά Τσιγάρα», αλλά και του πάλαι ποτέ αρχηγού της ομάδας Κώστα Καραμανλή, που φημολογείται ότι επέστρεψε από τις διακοπές του Πάσχα με περιττά κιλά. Αντίθετα, αρκετοί αναπληρωματικοί παίκτες παραχωρήθηκαν σε τοπικές ομάδες, όπως το ΛΑΟΣ και η Δημοκρατική Συμμαχία, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει το εντυπωσιακό βάθος πάγκου που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια. Σύγχυση προκάλεσε, εξάλλου, και η πρόθεση του προπονητή Αντώνη Σαμαρά να εντάξει στο δυναμικό της ομάδας τον Γιώργο Συμπιλίδη, με αυτογκόλ του οποίου η Νέα Δημοκρατία έχασε το πρωτάθλημα το 1993, κάτι που οι οπαδοί της ομάδας δεν έχουν ακόμα ξεχάσει και αντέδρασαν έντονα, με αποτέλεσμα ο Σαμαράς να αναγκαστεί να αλλάξει γνώμη (κάτι που κάνει εξαιρετικά σπάνια). Στόχος της Νέας Δημοκρατίας φέτος είναι η πρωτιά με μεγάλη διαφορά, ώστε να μη χρειαστούν πλέι-οφ και διακινδυνεύσει να μοιραστεί την κορυφή μαζί με το ΠΑΣΟΚ ή/και με κάποια άλλη ομάδα.

ΚΚΕ

Οι «κόκκινοι» του Περισσού στηρίζονται και φέτος στην ίδια επιτυχημένη ομάδα που τους έφερε στην τρίτη θέση το 2009. Και το 2007. Και το 2004. Και το 2000. Και το 1996. Πρόκειται για την παραδοσιακά πιο σταθερή ομάδα του πρωταθλήματος, η οποία βασίζεται στους νεαρούς παίκτες που βγαίνουν από τα «τσικό» της ΚΝΕ, αλλά και στους μπαρουτοκαπνισμένους βετεράνους που έχουν φάει τα γήπεδα με το κουτάλι. Πολλοί κατηγορούν το ΚΚΕ για τον παλιομοδίτικο τρόπο παιχνιδιού του, όμως η επί 21 χρόνια τεχνικός της ομάδας, Αλέκα Παπαρήγα, υπερασπίζεται την τακτική της, κατακεραυνώνοντας ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία ότι ευνοούνται τακτικά από τη διαιτησία, με αποτέλεσμα να έχουμε ένα πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων. Στόχος της ομάδας φέτος είναι να διατηρηθεί στην τρίτη θέση, κλείνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την ψαλίδα από τη δεύτερη θέση και προσπερνώντας τον μισητό αντίπαλό της, ΣΥΡΙΖΑ.

ΣΥΡΙΖΑ

Αισιοδοξία επικρατεί στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ για το φετινό πρωτάθλημα, καθώς μπορεί να μην έγιναν ηχηρές μεταγραφές, όμως τα προγνωστικά λένε ότι έχει καλές πιθανότητες να κατακτήσει την τρίτη θέση της βαθμολογίας, για πρώτη φορά μετά από δύο δεκαετίες. Ο προπονητής Αλέξης Τσίπρας επέλεξε για αρχηγό της ομάδας τον βετεράνο Μανώλη Γλέζο (αν και είναι αμφίβολο το πώς θα χειριστεί ο Τσίπρας έναν ποδοσφαιριστή που είναι μεγαλύτερος από αυτόν σε ηλικία), ενώ αποκτήθηκαν ακόμα η Σοφία Σακοράφα (από το ΠΑΣΟΚ) και ο Γιώργος Βαρεμένος (που φέρει το προσωνύμιο «ο μύγας»). Αντίθετα, την τελευταια στιγμή χάλασε η μεταγραφή του γυρολόγου των γηπέδων, Βασίλη Παϊτέρη (έχει αγωνιστεί στο παρελθόν σε Νέα Δημοκρατία, Πολιτική Άνοιξη και ΔΗΚΚΙ), όπως και αυτή του Γιάννη Δημαρά, που μετά από έντονο «φλερτ» με την ομάδα του Αλέξη Τσίπρα προτίμησε τελικά να αγωνιστεί στους Ανεξάρτητους Έλληνες. Εντύπωση προκάλεσε πάντως το κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ για συγχώνευση της ομάδας με το ΚΚΕ και τη Δημοκρατική Αριστερά, ώστε να σχηματιστεί ένας ισχυρός αντίπαλος για τους δύο «αιώνιους» πρωταθλητές, μία πρόταση που ωστόσο δεν ευοδώθηκε ποτέ.

ΛΑΟΣ

Με πολλές αλλαγές θα παραταχθεί φέτος το ΛΑΟΣ, το προφίλ του οποίου πληγώθηκε ανεπανόρθωτα από τις αποχωρήσεις των Γεωργιάδη και Βορίδη, με αποτέλεσμα ο προπονητής Γιώργος Καρατζαφέρης να κινηθεί δυναμικά στη μεταγραφική αγορά, ώστε να βρει άξιους αντικαταστάτες τους. Έτσι, στο ρόστερ του ΛΑΟΣ προστέθηκαν ο μέσος Γιώργος Κύρτσος, η πληθωρική στόπερ Βάνα Μπάρμπα (αναμένεται να «δέσει» με τον άλλο κεντρικό αμυντικό της ομάδας, τον Γιώργο Ανατολάκη), ο πλάγιος χαφ Γιάννης Παπαμιχαήλ (που διακρίνεται για το ταλέντο του να παίζει στη γραμμή, όμως στιγματίστηκε στο παρελθόν όταν πιάστηκε ντοπέ), το δεξί εξτρέμ Λεωνίδας Γεωργιάδης (που αντικαθιστά τον αδελφό του, Άδωνι), ο killer επιθετικός Παπατσάκαλος και η Αλίκη Αρβανιτίδη, η μεταγραφή της οποίας αναμένεται να προσελκύσει πολύ κόσμο στο γήπεδο – αναμένονται τουλάχιστον 500 ξώγαμα του συζύγου της στις εξέδρες. Η ενίσχυση των ανταγωνιστικών ομάδων του ΛΑΟΣ κάνει πιο δύσκολο το έργο της παραμονής του στην κατηγορία, όμως ο Καρατζαφέρης ελπίζει πως και αυτή τη φορά θα διαψεύσει τα προγνωστικά και η ομάδα θα τερματίσει πιο ψηλά απ’όσο αναμένεται.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Μία από τις νεοφώτιστες ομάδες του πρωταθλήματος, φαίνεται να μπαίνει πολύ δυνατά στη φετινή χρονιά, με τα προγνωστικά να τη φέρνουν ακόμα και στην τρίτη θέση! Με προπονητή τον Φώτη Κουβέλη (πρώην παίκτη του ΣΥΡΙΖΑ), η Δημοκρατική Αριστερά είναι εξαιρετικά φιλόδοξη, καθώς αποτελείται από πολλούς μέχρι πρότινος παίκτες του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έψαχναν ένα καλύτερο συμβόλαιο, ενώ σημαντική είναι και η παρουσία του αμυντικού Γρηγόρη Ψαριανού (πρώην παίκτη του ΣΥΡΙΖΑ), που φημίζεται για τα δολοφονικά του τάκλιν. Αίσθηση προκάλεσε ακόμα η μεταγραφή της Μαρίας Ρεπούση, που παλιότερα είχε αγωνιστεί στο ΠΑΣΟΚ και είχε αντιμετωπίσει την πανελλήνια κατακραυγή όταν χαρακτήρισε την τραγωδία της Θύρας 7 «συνωστισμό». Ωστόσο, το μεγάλο όνομα της ομάδας είναι ο Γιάννης Μπέζος, ο οποίος αναφερόμενος στην ψυχολογία της ομάδας δήλωσε ότι όλοι είναι «Ευτυχισμένοι Μαζί», ενώ σχετικά με τις δύο μεγάλες ομάδες τόνισε ότι πρόκειται για «Κλινική Περίπτωση» και «Απατεώνες και Τζέντλεμεν». Από τα πρώτα φιλικά, η Δημοκρατική Αριστερά φαίνεται πως είναι μία αργή αλλά αποτελεσματική ομάδα, που «υπνωτίζει» τους αντιπάλους με το παιχνίδι της (και τα διαφημιστικά σποτ της).

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Άλλη μία νεοφώτιστη, αλλά εξαιρετικά φιλόδοξη, ομάδα, την οποία έστησε ο Πάνος Καμένος με σκοπό να πλασαριστεί στην τρίτη θέση πίσω από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ή και ακόμα παραπάνω. Ήδη έχει δημιουργηθεί η ομάδα νέων, που φέρει το όνομα «Καμένα Βούρλα», ενώ πολλοί από τους «ενδεκαδάτους» παίκτες της ομάδας έχουν εμπειρία από μεγάλες ομάδες, όπως η Έλενα Κουντουρά (Νέα Δημοκρατία), ο Γιάννης Μανώλης (Νέα Δημοκρατία), ο Παύλος Χαϊκάλης (Πολιτική Άνοιξη) και ο Γιάννης Δημαράς (ΠΑΣΟΚ), τον οποίο μάλιστα ο Πάνος Καμένος «έκλεψε» μέσα από τα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ. Μεγάλη μεταγραφή αποτελεί επίσης και αυτή του Τέρενς Κουικ από το ερασιτεχνικό σωματείο Kontra, όπως και αυτή του σέντερ φορ Τσελέντη, ο οποίος προκαλεί «σεισμό» στις αντίπαλες άμυνες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι πρόκειται για μία ομάδα που είναι ικανή να κάνει «ζημιές» σε όποιον την υποτιμήσει, καίτοι νεοφώτιστη. Εκτός, βέβαια, κι αν συνεχίσουν να ψεκάζουν τους παίκτες της.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Για την παραμονή της στην κατηγορία θα παλέψει η επίσης νεοφώτιστη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη, και τα προγνωστικά δείχνουν ότι δύσκολα θα τα καταφέρει. Όσο κι αν ενισχύθηκε με τους βετεράνους Ντανιέλ Μπατίστα, Γιώτη Τσαλουχίδη και Νεκτάριο Σφυράκη (ειδικά αυτόν), αλλά και με αρκετούς πρώην παίκτες της Νέας Δημοκρατίας που έμειναν ελεύθεροι, δε φαίνεται να συγκινεί ούτε τους φιλάθλους, αλλά ούτε και τους μπουκμέικερς. Η Μπακογιάννη, επί χρόνια βασική και αναντικατάστατη στην ενδεκάδα της Νέας Δημοκρατίας, φαίνεται να τα βρίσκει σκούρα στο ξεκίνημα της προπονητικής της καριέρας, και το μελλον δείχνει μάλλον ζοφερό για την ομάδα.

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΟΜΑΔΕΣ

Οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν πραγματοποίησαν ηχηρές μεταγραφές, ούτε έχουν κάποιο συγκεκριμένο σύστημα τακτικής για να φτάσουν στη νίκη. Μπορούν όμως να υπερηφανεύονται ότι έχουν τον πιο υγιή και καλοκουρεμένο χλοοτάπητα της κατηγορίας.

Η Κοινωνική Συμφωνία, μία ομάδα που προέκυψε από τους μέχρι πρότινος παίκτες του ΠΑΣΟΚ Λούκα Κατσέλη και Χάρη Καστανίδη, δεν έχει ιδιαίτερες ελπίδες να πρωταγωνιστήσει στο πρωτάθλημα, έχει όμως στις τάξεις της τον μεγάλο Κώστα Μπίγαλη, που αναμένεται να της γράψει έναν ποπ ύμνο, καλύτερο από κάθε άλλο ύμνο ομάδας.

Η Δράση-Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι η ομάδα-μυστήριο του φετινού πρωταθλήματος. Ήταν πάντως η πρώτη από όλες τις ομάδες που ζήτησε μέσω τηλεοπτικού σποτ την υποστήριξη των οπαδών της, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν άμεσα. Και οι τρεις.

Οι Έλληνες Οικολόγοι του εκκεντρικού προπονητή Δημοσθένη Βεργή έκαναν το «μπαμ» με τη μεταγραφή της διεθνούς φήμης σταρ Τζούλιας Αλεξανδράτου. Κρίμα βέβαια που δεν έχει ιδέα από ποδόσφαιρο. Ή από πολιτική. Ή από οτιδήποτε.

Η Ένωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη συμμετέχει και φέτος στο πρωτάθλημα, παρά το γεγονός ότι κάθε χρόνο τερματίζει στις τελευταίες θέσεις, κάτι που ο προπονητής της ομάδας αποδίδει ΣΤΟΥΣ ΑΡΚΟΥΔΕΗΔΕΣ, ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ, ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ.

Μεγάλη έκπληξη προκάλεσε η είδηση-βόμβα της συγχώνευσης του ΚΚΕ Μ-Λ με το Μ-Λ ΚΚΕ, ειδικά στο 90% των φιλάθλων που τόσο καιρό πίστευε ότι τόσα χρόνια επρόκειτο για την ίδια ομάδα και η αναφορά της δύο φορές στη βαθμολογία οφειλόταν σε τυπογραφικό λάθος.

Για πρώτη φορά φέτος θα συμμετάσχει στο πρωτάθλημα και η ομάδα Κίνημα Δεν Πληρώνω, όμως η λογική λέει ότι δεν θα τα πάει και τόσο καλά, καθώς οι παίκτες της είναι απλήρωτοι εδώ και μήνες.

Η Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά, Ανανεωτική Δεξιά, Ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτική Νέα Δημοκρατία, Όχι στον Πόλεμο, Κόμμα Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Σώζω Ζωές, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος έχει τόσο μεγάλο όνομα, που δε μένει χώρος για να σχολιάσουμε οτιδήποτε άλλο.

Advertisements

Συνήθως φωτογραφίζω πράγματα που μου αρέσουν. Κυρίως συνθήματα σε τοίχους – λατρεύω τα αναρχικά συνθήματα. Στην πλειοψηφία τους είναι έξυπνα, χιουμοριστικά και πραγματικά, τόσο πραγματικά που ταυτίζομαι απόλυτα μαζί τους. Στους τοίχους των Εξαρχείων μπορείς να βρεις δεκάδες τέτοια συνθήματα, όρεξη να’χεις να περπατάς και μπαταρία να φωτογραφίζεις. Πριν από λίγα χρόνια, μία βόλτα στα Εξάρχεια (στη Νεάπολη, συγκεκριμένα) με έβγαλε σε αυτό το stencil, που ήταν πατημένο σε 4-5 διαφορετικά σημεία. «Εθνική Ελλάδος άντε γαμήσου», έγραφε, πάνω από τις μορφές της ενδεκάδας της Εθνικής ποδοσφαίρου που κατέκτησε το Euro 2004. Αν και δε συμφωνούσα καθόλου, και είχα πανηγυρίσει έξαλλα αυτήν την κατάκτηση, το φωτογράφισα.

Το 2004 ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά για την Ελλάδα. Ολυμπιακοί Αγώνες, Ευρωπαΐκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου – αλήθεια, θυμόμαστε τίποτα άλλο από εκείνη τη χρονιά; Ή μήπως στο προτασιακό δίκτυο του εγκεφάλου μας η έννοια «2004» ταυτίζεται απόλυτα με τις έννοιες «Χαριστέας», «Πειρατικό», «Κεντέρης-Θάνου», «Ολυμπιακοί» και δεν αφήνει περιθώριο για τίποτα άλλο;

Κι όμως, συνέβησαν πολλά. Σκάνδαλα, πολιτικές ανακατατάξεις, εργατικά ατυχήματα,αμέτρητα σημαντικά γεγονότα. Αλλά δε θυμόμαστε τίποτα. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση η «αμνησία» μας δεν οφείλεται μόνο στη συλλογική μνήμη χρυσόψαρου που φαίνεται ότι διαθέτουμε συνήθως σε πολιτικά θέματα (αλλά σε θέματα ιστορίας «θυμόμαστε» μέχρι και την κάθοδο των Δωριέων), αλλά στη γενική αίσθηση ευφορίας και «εθνικής ανάτασης» που κυριαρχούσε τότε στη χώρα.

Πραγματικά, αν το 2004 δεν ήσουν «εθνικά υπερήφανος», σε θεωρούσαν περιθωριακό. Δηλαδή τι άλλο ήθελες; Η Ελλάδα είχε μπει στο μάτι όλων. Είχε αναδειχθεί κορυφαία ποδοσφαιρική δύναμη της Ευρώπης, είχε διοργανώσει με επιτυχία τη σημαντικότερη αθλητική διοργάνωση του κόσμου και σύντομα θα κατακτούσε μία ακόμα αθλητική διοργάνωση, το Eurobasket 2005, αλλά και την Eurovision, αποδεικνύοντας και τον «πολιτισμό» της. Στον αθλητισμό και τον «πολιτισμό», ήμασταν πρώτοι. Βέβαια, στην παιδεία, την υγεία, τη δικαιοσύνη, την εγκληματικότητα και σε ένα σωρό άλλες κατηγορίες, η Ελλάδα ήταν πολύ πιο πίσω – αλλά ποιος τα χρειάζεται αυτά; Μπορείς να είσαι εθνικά υπερήφανος επειδή έχεις το καλύτερο υγειονομικό σύστημα του κόσμου; Όχι; Ε, τότε ας ρίξουμε κι άλλα λεφτά στην Eurovision.

Ωστόσο, η Εθνική Ελλάδος δε φταίει σε τίποτα, και σε αυτό είναι που διαφωνώ κυρίως με το stencil. Η Εθνική ποδοσφαίρου και η αντίστοιχη του μπάσκετ αποτελούνται από ανθρώπους επαγγελματίες, που απλά κάνουν τη δουλειά τους. Αν την κάνουν καλά, κερδίζοντας διεθνείς διοργανώσεις, καλό γι’αυτούς: Θα πάρουν ένα γερό μπόνους, μία καλή αύξηση, μία μεγάλη μεταγραφή, και φυσικά θα θεωρούνται Θεοί από τους συμπατριώτες τους – τουλάχιστον μέχρι την επόμενη αποτυχία, οπότε και θα ξεχαστούν όλα και θα περάσουμε στη συνηθισμένη μας κατάσταση μίρλας και απαξίωσης.

Γιατί, όμως, μία αθλητική επιτυχία πρέπει να θεωρείται λόγος εθνικής υπερηφάνειας; Αυτό είναι ένα ερώτημα που αξίζει λεπτομερή ανάλυση σε τόμο κοινωνιολογίας και/ή ψυχολογίας. Γιατί φυσικά δεν πρόκειται για ελληνικό φαινόμενο: Όταν το 1950 η Βραζιλία έχασε στο Μαρακανά το Παγκόσμιο Κύπελλο από την Ουρουγουάη, υπήρχε κόσμος που αυτοκτόνησε ή πέθανε από καρδιακή προσβολή. Οι παίκτες που αγωνίστηκαν στον τελικό μπήκαν σε «μαύρη λίστα», και ειδικά ο τερματοφύλακας της ομάδας στιγματίστηκε για ολόκληρη τη ζωή του. Η ήττα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Βραζιλίας ισοδυναμούσε με εθνική καταστροφή. Και βέβαια ας μην ξεχνάμε πόσα καθεστώτα, κυρίως δικτατορικά, χρησιμοποίησαν το ποδόσφαιρο κυρίως, αλλά και όποιο άθλημα μπόρεσαν να βρουν πρόχειρο, για να εμπνεύσουν «εθνική υπερηφάνεια» στους πολίτες (και άρα να αποτρέψουν τυχόν κινήσεις ενάντια στο «πατριωτικό» καθεστώς).

Όσο κι αν δεν αρέσει καθόλου σε εμάς τους ποδοσφαιρόφιλους, οφείλουμε να το παραδεχτούμε: Το ποδόσφαιρο είναι το σύγχρονο όπιο των λαών, όταν η θρησκεία δεν πιάνει. Μάλιστα, το ποδόσφαιρο είναι πιο αποδοτικό από τη θιρησκεία, επειδή είναι εξ ορισμού «εθνικό». Ένας Έλληνας μπορεί να μην είναι Χριστιανός Ορθόδοξος (ευτυχώς έχει ξεπεραστεί κάπως αυτή η αγκύλωση πια), αλλά δεν μπορεί να μην είναι Εθνική Ελλάδος. Το κακό του, από την άλλη, είναι πως δεν είναι και τόσο εύκολο να το ελέγξεις. Στο Χριστιανό θα πεις ότι όταν πεθάνει θα πάει στον Παράδεισο και θα την περνάει ζωή και κότα, και δε θα ζήσει ποτέ για να έρθει να σου αποδείξει πως έλεγες ψέματα. Στον ποδοσφαιρόφιλο τι θα πεις; Ότι κάποτε η Ελλάδα θα κατακτήσει το Μουντιάλ;

Και όταν το ποδόσφαιρο δεν πηγαίνει καλά; Ε, θα βρούμε κάτι άλλο. Το μπάσκετ, ας πούμε. Και – γιατί όχι; – ο στίβος. Ο στίβος, βέβαια, αχρηστεύτηκε μετά το σκάνδαλο Κεντέρη-Θάνου, αλλά πού ξέρεις, μπορεί να ξεπεταχτεί κάποια στιγμή ένα νέο παιδί που θα κάνει τα 100 μέτρα σε 8 δευτερόλεπτα και ξαφνικά θα ξεχάσουμε και ντόπες, και ατυχήματα, και Τζέκους, και τα πάντα.

Δε λέω ότι δεν έχεις λόγο να χαρείς με την επιτυχία ενός συμπατριώτη σου. Ασφαλώς και θα χαρείς περισσότερο αν το Μουντιάλ το πάρουν ο Γκέκας, ο Καραγκούνης και ο Τοροσίδης, παρά αν το πάρουν ο Γκόμες, ο Μίλερ και ο Κεντίρα, αλλά μέχρι εκεί. Ούτε βλακείες για το «ελληνικό DNA του νικητή», ούτε αλαζονεία και μεγαλοστομίες. Και, αλήθεια, αν κατεβαίνουμε μαζικά στην Ομόνοια να πανηγυρίσουμε για τη νίκη ενός αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος σε ένα παιχνίδι (γιατί ας μην ξεχνάμε ότι και το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ παιχνίδια είναι, τουλάχιστον για εμάς που τα παρακολουθούμε από τους καναπέδες μας), τότε τι θα έπρεπε να κάνουμε όταν μία νεαρή Ελληνίδα βιολόγος βραβεύεται ως η καλύτερη νέα ερευνήτρια στον κόσμο για το 2011; Δηλαδή μόνο η μπάλα και η Eurovision μας προκαλούν μαζική υστερία; Ή μήπως είχαμε έξαλλους πανηγυρισμούς όταν κέρδισε το Νόμπελ ο Ελύτης; (δε ζούσα και δεν ξέρω, αλλά υποψιάζομαι πως όχι)

Εθνική Ελλάδος, μην πας να γαμηθείς. Συνέχισε να κάνεις αυτό που κάνεις. Αυτοί που όντως πρέπει να πάνε να γαμηθούν είναι αυτοί που ανάγουν τις επιτυχίες και τις αποτυχίες σου σε εθνικά θέματα (ποιος ξεχνάει την αντίδραση του Γιακουμάτου όταν χάσαμε στο ποδόσφαιρο 1-4 από την Τουρκία;) για να επωφεληθούν οι ίδιοι, λες και ήταν αυτοί που ίδρωσαν σε ένα γήπεδο για να πάρουν τη νίκη. Και οι πρώτοι που πρέπει να τους γαμήσουν είστε εσείς οι ίδιοι.


Οι διαφημίσεις της Nike πριν από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις είναι συνήθως μικρά αριστουργήματα. Ακόμα ανατριχιάζω όταν βλέπω την κλασική διαφήμιση στο Κολοσσαίο, πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, ενώ και η φετινή, για το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής είναι εκπληκτική (ειδικά αν τη δει κανείς ολόκληρη, και όχι αποσπασματικά, όπως τη βλέπουμε στην τηλεόραση).

Το θέμα της φετινής διαφήμισης, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι η ελάχιστη απόσταση που χωρίζει μία επική επιτυχία από μια παταγώδη αποτυχία. Η αδιόρατη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ενός εθνικού ήρωα και μιας ντροπής του έθνους.

Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Θα’πρεπε. Γιατί είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες με την εθνική Ελλάδος στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Τα «κρέατα» της πρώτης αγωνιστικής, κόντρα στην Νότια Κορέα, έγιναν «Καραϊσκάκηδες» στο δεύτερο παιχνίδι, κόντρα στη Νιγηρία – θυμάστε εκείνη τη θρυλική σκηνή στο «Η Ρένα Είναι Οφσάιντ», με την Βλαχοπούλου να αναρωτιέται πώς το «κρέας» γίνεται «Καραϊσκάκης» και τούμπαλιν; Ε, αυτό ακριβώς.

Για σκεφτείτε, όμως: Τι θα είχε συμβεί αν ο Νιγηριανός δεν είχε χτυπήσει αψυχολόγητα τον Τοροσίδη; Ή αν ο Τοροσίδης δεν έπεφτε στο χορτάρι σαν να τον είχαν πυροβολήσει με μπαζούκα; Αν έμενε με 11 παίκτες η Νιγηρία, θα ήταν ίδια η κατάληξη του αγώνα; Ποιος ξέρει, μπορεί και να ήταν – αλλά μάλλον θα χάναμε. Και τότε οι «Καραϊσκάκηδες» θα παρέμεναν «κρέατα», ο Ρεχάγκελ θα ήταν «εκείνος-ο-παππούς-που-μια-φορά-κοιμήθηκε-ο-Θεός-και-πήρε-το-Γιούρο-αλλά-από-τότε-μας-έχει-κάνει-μπάχαλο», οι εφημερίδες θα μιλούσαν για «εθνική ντροπή», «ξεφτίλα» και «διεθνές ρεζιλίκι», κάποιος πολιτικός τύπου Γιακουμάτου θα έβγαινε να δηλώσει ότι είναι όλοι τους άχρηστοι, τέτοιες ομορφιές.

Αντ’αυτών, αύριο οι «losers» της πρώτης αγωνιστικής θα έχουν γίνει «λιοντάρια», ο Ρεχάγκελ θα είναι «εκείνος-ο-πεφωτισμένος-ηγέτης-που-οδηγεί-ξανά-την-Ελλάδα-στον-θρίαμβο», οι εφημερίδες θα εξυμνούν την «εθνική υπερηφάνεια», την «ψυχή του Έλληνα» και «το DNA του πρωταθλητή», η αποστολή της χώρας θα γίνει αποδεκτή με επευφημίες στο αεροδρόμιο άμα τη επιστροφή της, τέτοιες ασχήμιες.

Τέτοιοι κωλοτούμπες είμαστε – και δεν βγάζω την ουρίτσα μου απ’έξω. Κι εγώ άχρηστους τους έλεγα πριν από το σημερινό ματς, και τώρα τους αποθεώνω. Μέχρι, φυσικά, την επόμενη αποτυχία, οπότε θα τους περάσουμε πάλι γενεές δεκατέσσερις. Η πλάκα είναι ότι, όπως δείχνει και η διαφήμιση της Nike, αυτό το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, αλλά παγκόσμιο. Στον σύγχρονο επαγγελματικό αθλητισμό είσαι είτε ήρωας, είτε άχρηστος – ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Και η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε έναν ήρωα και έναν άχρηστο είναι τόσο λεπτή, που οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές την περνούν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της καριέρας τους.

Πλέον, η Ελλάδα έχει κάποιες πιθανότητες να προκριθεί στην επόμενη φάση και να μας τρελάνει όλους. Δεν το βλέπω, προσωπικά, αλλά δεν είναι και απίθανο. Χρειάζεται, όμως, μια μεγάλη υπέρβαση κόντρα στην αδιάφορη Αργεντινή του Ντιεγκίτο, και ίσως ακόμα και η ισοπαλία να μας είναι αρκετή για να προκριθούμε, υπό προϋποθέσεις. Όπως και να’χει, μετά τη σημερινή νίκη είμαστε όλοι ικανοποιημένοι: Η τραγική εμφάνιση στο παιχνίδι με τη Νότια Κορέα ξεχάστηκε, η Ελλάδα έκανε το καθήκον της, σβήνοντας τις μνήμες από το εφιαλτικό 1994, και αν χάσουμε από την Αργεντινή, κανένας δε θα ζητήσει το λόγο – για την Αργεντινή μιλάμε, που έχει στον πάγκο της τον Μιλίτο και τον Αγκουέρο. Αρκεί να μη διασυρθεί με καμία 5άρα, βέβαια (γιατί με κάτι τέτοια τρελά όνειρα είχε κατέβει ένα βράδυ ο Ολυμπιακός στο Τορίνο, κόντρα στην αδιάφορη Γιουβέντους, και έφυγε από εκεί με 7 γκολ στο κεφάλι).

Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στον εκφωνητή της σημερινής αναμέτρησης, τον Παύλο Παπαδημητρίου. Θεωρώ την περιγραφή του απαράδεκτη, πραγματικό παράδειγμα προς αποφυγήν για κάθε αθλητικό δημοσιογράφο, και αδυνατώ να πιστέψω ότι 10 εκατομμύρια Έλληνες πληρώνουν τον μισθό αυτού του απίστευτου τύπου, που κόντεψε να πάθει καρδιακή προσβολή τουλάχιστον 15 φορές κατά τη διάρκεια του αγώνα. Αλλά το σημείο στο οποίο πραγματικά με εκνεύρισε ήταν στη φάση της αποβολής του Καΐτα, όταν ουσιαστικά αποθέωσε τον Τοροσίδη για την πουστιά που έκανε, πέφτοντας αναίτια στο έδαφος, μόνο και μόνο για να σιγουρευτει ότι θα κερδίσει την κόκκινη κάρτα του αντιπάλου του. Αν το είχε κάνει κάποιος Νιγηριανός, θα άφριζε από το κακό του. Αλλά αφού το έκανε ο Τοροσίδης, μπράβο του. Προφανώς, έχουμε τους (αθλητικούς και όχι μόνο) δημοσιογράφους που μας αξίζουν. Αλλά και το ποδόσφαιρο που μας αξίζει…


1. Εγώ ειμί η Μπάλα η Θεά σου, ουκ έσονται σοι Θεοί έτεροι πλην εμού.
2. Ου ποιήσεις σεαυτόν είδωλον, ως εκείνο το κάθαρμα, ο Ρονάλντο.
3. Ου λήψει το όνομα του Θεού, της Παναγίας ή του Χριστού, έπειτα από χαμένη ευκαιρία.
4. Μνήσθητι την μπάλα που ξέρεις και μη γίγνεσαι περιπατητής του γηπέδου.
5. Τίμα τον διαιτητήν και τους επόπτας.
6. Ου βουτήξεις στην περιοχή ίνα κερδίσεις πέναλτι.
7. Ου «φονεύσεις» τον αντίπαλον μετά δολοφονικού τάκλιν.
8. Ου κλέψεις χρόνον λακτίζοντας την μπάλα εις τας εξέδρας.
9. Ου ψευδοτραυματιστείς ίνα κερδίσεις δευτερόλεπτα.
10. Ουκ επιθυμήσεις την κίτρινη κάρταν του αντιπάλου σου.


Ο κόσμος πριν από 2.000 χρόνια δεν ήταν σαν τον σημερινό. Ήταν πολύ πιο βαρετός. Γι’αυτό και οι άνθρωποι κατέληγαν να φιλοσοφούν, να πηγαίνουν κανένα θέατρο, να σκαρώνουν κανέναν πόλεμο – έτσι, για να μη βαριούνται. Και ξέρετε γιατί ήταν τόσο βαρετή η ζωή τότε; Πολύ απλά, επειδή δεν είχε εφευρεθεί ακόμα το ποδόσφαιρο. Οπότε ούτε Μουντιάλ, ούτε Champions League, ούτε καν πρωταθληματάκια 5Χ5. Δε θα ήθελα να ζω τότε.

Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι ζήσανε εκείνη την ζοφερή εποχή. Και ένας από αυτούς δεν ήταν ακριβώς «άνθρωπος», αλλά «Θεάνθρωπος» – τουλάχιστον έτσι λένε οι κακές γλώσσες. Ναι, ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη Γη σε μια περίοδο που τα πόδια των ανθρώπων χρησιμοποιούνταν ακόμα για μετακινήσεις, και όχι για πάσες, ντρίμπλες, τάκλιν και σουτ.

Τι θα γινόταν, όμως, αν το ποδόσφαιρο υπήρχε τότε; Πώς θα ήταν ο Χριστός σαν ποδοσφαιριστής; Σε αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον (όσο και εξαιρετικά ηλίθιο) ερώτημα φιλοδοξώ να απαντήσω με αυτό το post. Διαβάστε και διαφωτιστείτε.

– Καταρχήν, ο Χριστός θα προσπαθούσε στην αρχή να ασχοληθεί επαγγελματικά με το πόλο, και όχι με το ποδόσφαιρο. Ωστόσο, κανείς δε θα δεχόταν να παίξει εναντίον του, αφού ο Χριστός ήταν ο μόνος που μπορούσε να περπατάει στο νερό και αυτό θα του έδινε ένα σοβαρό πλεονέκτημα απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Έτσι, θα το γύριζε τελικά στο ποδόσφαιρο.

– Ο Χριστός θα ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής της εποχής του – το παρατσούκλι του θα ήταν «Μέσι» (από το «Μεσσίας»).

– Η εθνική ομάδα της Ιουδαίας θα προλάβαινε να κατακτήσει 3 σερί Μουντιάλ, με αρχηγό τον Χριστό, πριν τον τραγικό του θάνατο μόλις στα 32 του χρόνια. Μετά θα παρέπαιε και θα εξαφανιζόταν από τον ποδοσφαιρικό χάρτη.

– Μετά από κάθε «δολοφονικό» τάκλιν των αντίπαλων αμυντικών, που μάταια θα προσπαθούσαν να τον ανακόψουν, ο Χριστός θα ύψωνε το βλέμμα του στον ουρανό και θα αναφωνούσε «άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».

– Πριν από την έναρξη ενός αγώνα κόντρα στους Ρωμαίους, και ξέροντας ότι ο διαιτητής ήταν «πληρωμένος» από τους αντιπάλους, ο Χριστός θα δήλωνε: «Πριν διαιτητής τρις σφυρίξαι, τέσσερα γκολάκια θα φάμε». Και φυσικά θα έπεφτε μέσα.

– Με τον όρο «Ανάσταση του Χριστού» θα εννοούσαμε την επιστροφή του Χριστού στις καλές εμφανίσεις, περίπου το 24 μ.Χ., μετά από μια κακή χρονιά.

– Η περίφημη παραβολή του «καλού Σαμαρείτη» θα αφορούσε έναν γαμάτο ποδοσφαιριστή από τη Σαμάρεια, ο οποίος όμως τραυματίστηκε σοβαρά και αναγκάστηκε να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε ηλικία 23 ετών και να ασχοληθεί με φιλανθρωπίες.

– Θα απαιτούσε σε κάθε παιχνίδι να δίνει αυτός το εναρκτήριο λάκτισμα, προβάλλοντας το επιχείρημα «ο αναμάρτητος πρώτος την μπάλα βαλέτω».

– Ο περίφημος «Μυστικός Δείπνος» θα ήταν μια κρυφή συνάντηση του Χριστού με τους μαθητές του, ώστε να συζητήσουν για τα πριμ που θα ζητούσαν από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ιουδαίας σε περίπτωση κατάκτησης του επερχόμενου Μουντιάλ, που θα διεξαγόταν για πρώτη φορά στην Αφρική, και συγκεκριμένα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

– Κάθε φορά που ένας από τους συμπαίκτες του σφάδαζε στο έδαφος μετά από κάποιο σκληρό μαρκάρισμα, ο Χριστός θα τον άγγιζε, θα του φώναζε «Πάρ’ τα πόδια σου και περιπάτει», και αυτός θα σηκωνόταν αμέσως, ως εκ θαύματος.

– Τα θαύματα του Χριστού θα έμεναν στην ιστορία, όπως το θαύμα στην Κανά (όταν ντριμπλάρισε 4 παίκτες και τον τερματοφύλακα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και σκόραρε με έξοχο πλασέ) και το Θαύμα στην Καπερναούμ (όταν πέτυχε 2 γκολ στις καθυστερήσεις του ματς με τους σκληροτράχηλους Γότθους, χαρίζοντας τη νίκη στην ομάδα του).

– Αλλά το μεγαλύτερο «θαύμα» του Χριστού θα ήταν, αναμφίβολα, η μετατροπή των ντοπαρισμένων ούρων του ιδίου και των συμπαικτών του σε καθαρά ούρα, τα οποία θα περνούσαν χωρίς πρόβλημα από έλεγχο ντόπινγκ.

– Η ενδεκάδα με την οποία θα αγωνιζόταν η Ιουδαία θα αποτελείτο από τον Χριστό και 10 από τους μαθητές του. Ο ενδέκατος μαθητής θα χρησίμευε ως αλλαγή, ενώ ο δωδέκατος, ο Ιούδας, θα ήταν «ρεζέρβα» του Χριστού, και άρα δεν θα έπαιζε ποτέ, αφού ο Χριστός δεν θα τραυματιζόταν ποτέ.

– Είναι προφανές ότι ο Ιούδας δεν θα ήταν καθόλου ικανοποιημένος από το «rotation» της ομάδας, κι έτσι θα πρόδιδε τον Χριστό, «καρφώνοντάς» τον στην FIFA για το σκάνδαλο με τα ντοπαρισμένα ούρα. Φυσικά, ο Χριστός θα καθαιρείτο από τη θέση του στην εθνική ομάδα, την οποία θα έπαιρνε ο Ιούδας – μέχρι που θα τον προσέγγιζε η Ρώμη που, προσφέροντάς του 30 αργύρια, θα τον πολιτογραφούσε Ρωμαίο, με αποτέλεσμα αυτός να παρατήσει την Ιουδαία και να γίνει ο πρώτος «νατουραλιζέ» παίκτης της εθνικής ομάδας της Ρώμης.

– Στην Ιουδαία, ο Χριστός θα κινδύνευε μέχρι και με θανατική ποινή για το σκάνδαλο ντοπαρίσματος στην εθνική ομάδα, αφού η FIFA θα αφαιρούσε από την Ιουδαία τα 3 Μουντιάλ που είχε κατακτήσει, προκαλώντας την οργή των οπαδών, οι οποίοι θα απαιτούσαν την παραδειγματική τιμωρία του πρώην αρχηγού της ομάδας. Υπό την πίεση της λαϊκής απαίτησης, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας θα αποφάσιζε την καταδίκη του Χριστού σε σταύρωση.

– Βέβαια, ο Χριστός θα είχε μια ακόμα ελπίδα, καθώς θα διεξαγόταν δημοψήφισμα στην Ιουδαία, για το αν θα έπρεπε να απελευθερωθεί αυτός ή ο Βαραββάς, ένας παλιός τερματοφύλακας της Ιουδαίας, που είχε καταδικαστεί σε ισόβια μετά από μια συντριβή 12-0 από τους Σκύθες. Ωστόσο, προς μεγάλη του έκπληξη, ο λαός της Ιουδαίας θα ψήφιζε σε συντριπτικό ποσοστό την απελευθέρωση του Βαραββά, ο οποίος μετά από μερικά χρόνια θα γινόταν και προπονητής της εθνικής ομάδας.

– Τελικά, ο Χριστός θα σταυρωνόταν και θα πέθαινε στο άνθος της ηλικίας του, ενώ η εθνική ομάδα της Ιουδαίας θα μαράζωνε, αφού μαζί με τον Χριστό θα διώκονταν και οι 11 μαθητές του, και δεν θα συμπλήρωνε ούτε 11άδα για το επόμενο Μουντιάλ. Επιπλέον, ο Χριστός θα περνούσε στη συνείδηση των Ιουδαίων, όχι σαν ένας θρυλικός ποδοσφαιριστής, αλλά σαν ένα λαμόγιο που ντοπαριζόταν. Κάτι σαν τον Κεντέρη για μας.

(και μην ακούσω καμιά μαλακία περί Ανάστασης και τέτοια…Είπαμε, εδώ είναι σοβαρό το blog. Τι το περάσατε, Αγία Γραφή;)


Πολύ σοφοί τελικά οι Αρχαίοι Έλληνες. Θυμάστε ένα ωραίο σουξέ που είχαν βγάλει, εκείνο που έλεγε «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»; Ε, να που δικαιώνονται 2.500 χρόνια μετά. Γιατί για όσους έχουν ασχοληθεί μαζί του και το γνωρίζουν καλά, το Twitter αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν χρειάζονται περισσότεροι από 140 χαρακτήρες για να εκφραστείς. Εντάξει, καμιά φορά χρειάζονται λίγο περισσότεροι – αυτό που θέλω να πω, τέλος πάντων, είναι ότι δε χρειάζονται φλυαρίες και αναλύσεις επί αναλύσεων για να μιλήσεις για ένα θέμα. Μπορείς να το πετύχεις εν συντομία.

(βέβαια, αυτή η εκτενής εισαγωγή στην πράξη ακυρώνει το νόημα αυτού του κειμένου – ναι, το ξέρω. Και ο μόνος λόγος που γράφω αυτήν την παρένθεση είναι για να μην έρθετε μετά να μου πείτε αυτό ακριβώς το πράγμα. Να σας δείξω ότι το ξέρω. Εξυπνάκηδες.)

Για να δούμε, λοιπόν, αν οι 32 ομάδες του φετινού Μουντιάλ μπορούν να αναλυθούν σε 140 χαρακτήρες έκαστη.

Αγγλία: Φέτος θεωρείται καλύτερη από ποτέ. Οι Άγγλοι ονειρεύονται το νέο ’66. Λες να το πετύχουν; Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ζήσω για να το δω αυτό.

Ακτή Ελεφαντοστού: Η πιο γκαντέμω ομάδα του κόσμου. Στα τελευταία δύο Μουντιάλ κληρώθηκε στους πιο δύσκολους ομίλους. Ντρογκμπά, είσαι η ελπίδα μας.

Αλγερία: Παραδοσιακή δύναμη δεν τη λες. Ομαδάρα δεν τη λες. Κλωτσοσκούφι τη λες. Τι να περιμένεις από ομάδα που έχει στην αποστολή της τον Τζιμπούρ;

Αργεντινή: Την αγαπήσαμε λόγω Μαραντόνα, την αγαπάμε λόγω Μέσι, θα την αγαπάμε πάντα. Αλλά συνήθως μας πληγώνει, και μάλλον το ίδιο θα γίνει και φέτος.

Αυστραλία: Συμπαθής ομάδα – αλλά τι περιμένεις από μια ομάδα της οποίας το αστέρι, ο Χάρι Κιούελ, τραυματίζεται αν του φυσήξεις το γόνατο; Ψιλοπράματα.

Βόρεια Κορέα: Ή αλλιώς, «σάκος του μποξ». Το 1966 είχε κάνει απίστευτη πορεία, αλλά δεν είναι κάθε μέρα της Αγγλίας. Κάτι σαν την Ελλάδα του ’94 τη βλέπω.

Βραζιλία: Πάντα είναι το απόλυτο φαβορί. Κάποιες φορές σε υπνωτίζει με το παιχνίδι της. Κατά βάθος εύχομαι να μην το πάρει. 5 φορές είναι αρκετές.

Γαλλία: Καλά, ας μην ήταν το χέρι του Ανρί, και θα’βλεπαν το Μουντιάλ από την TV. Αλλά τώρα που πέρασαν, έχουν ελπίδες. Με ή χωρίς κουτουλιές.

Γερμανία: ΟΚ, το 2006 τα πήγαν καλύτερα απ’ό,τι περιμέναμε. Αλλά τότε έπαιζαν στο σπίτι τους. Φέτος, είναι αουτσάιντερ. Αλλά είναι πάντα Η Γερμανία.

Γκάνα: Ίσως η ικανότερη εκπρόσωπος της Αφρικής στο φετινό Μουντιάλ. Αλλά χωρίς Εσιέν; Δύσκολα τα πράγματα. Αλλά Αφρικανοί είναι, ποτέ δεν ξέρεις…

Δανία: Ομάδα που αφησε πίσω της Πορτογαλία και Σουηδία στον όμιλο δεν την αγνοείς. Αλλά αν δεν τα κατάφερε με τους Λάουντρουπ, θα το κάνει τώρα;

Ελβετία: Γνωστή για τις σοκολάτες, τις τράπεζες και σίγουρα όχι για το ποδόσφαιρο. Εντάξει, μας έριξε δεύτερους στον όμιλο – σιγά το κατόρθωμα.

Ελλάδα: Δεν έχουμε πολλές απαιτήσεις. Κάντε μια νίκη, να φύγει η ντροπή του ’94, κι είμαστε εντάξει. Και προς Θεού, όχι άλλο Χαριστέα. Σας αγαπάμε.

ΗΠΑ: Πάνε οι εποχές που οι Αμερικανοί σνόμπαραν το soccer. Βελτιώθηκαν πολύ. Ίσως σε καμιά 40αριά χρόνια να’χουν φτιάξει μεγάλη ομάδα. Όχι φέτος.

Ιαπωνία: Ο Νακάτα παίζει ακόμα; Όχι; Ε, τότε ελπίζω να μην έβαλαν πολλά ρούχα στις βαλίτσες. Γιατί είναι βέβαιο πως θα επιστρέψουν σύντομα σπίτι.

Ισπανία: Μια ζωή losers τους λέγανε. Ξαφνικά, έγιναν winners και θεωρούνται μεγάλο φαβορί. Έχουν τους καλύτερους μέσους του κόσμου. Τους υποστηρίζω.

Ιταλία: Έχει έναν τίτλο να υπερασπιστεί. Αλλά θα τα καταφέρει; Μάλλον όχι. Καλά, το ίδιο λέγαμε και το 2006. Άσε που παίζει ακόμα ο Καναβάρο.

Καμερούν: Αν κρίνω από τα φιλικά, δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Εκτός κι αν πέσει ο Ετό στη χύτρα με το μαγικό φίλτρο. Ή αν μπει αλλαγή ο Ροζέ Μιλά.

Μεξικό: Κλασικά προκρίνεται στα Μουντιάλ, αλλά κάπου χωλαίνει και δεν προχωράει. Άσε που δεν παίζει ο θεούλης Χόρχε Κάμπος πια. Ή έστω ο Σάντσες.

Νέα Ζηλανδία: Πού πα’ ρε Καραμήτρο; Όταν λείπει απ’την Ωκεανία η Αυστραλία, χορεύει η Ζηλανδία. Αλλά στο Μουντιάλ θα την χορέψουν στο ταψί. Πολλά γκολ.

Νιγηρία: Τρέχουν, τρέχουν, σταματάς, αν σου φύγουν την πάτησες, έφαγες γκολ. Κλασικοί Αφρικανοί. Αλλά καμία ομάδα δεν κέρδισε απλά τρέχοντας. Καμία.

Νότια Αφρική: Άμα δε γινόταν στο τσιφλίκι τους το Μουντιάλ, δε θα περνούσαν στην τελική φάση ούτε με όλα τα πέναλτι του κόσμου. Να’ναι καλά ο Μαντέλα.

Νότια Κορέα: Τους μισούμε ακόμα για το διπλό έγκλημα του 2002, κόντρα σε Ιταλία & Ισπανία. Που να μη σταυρώσουν ούτε γκολ. Και δεν έχουν και Χίντινκ πια.

Ολλανδία: Κατά βάθος, όλοι την αγαπάμε. Και την κρυφοϋποστηρίζουμε. Αλλά κάτα βάθος ξέρουμε ότι στο τέλος θα αυτοκαταστραφεί με τον πιο οδυνηρό τρόπο.

Ονδούρα: Στη θέση της συνήθως βρίσκεται η Κόστα Ρίκα, άντε η Τζαμάικα, ή το Τρίνινταντ.Μάλλον θα περάσει κι αυτή απαρατήρητη, όπως οι άλλες.

Ουρουγουάη: Το 1930 το σήκωσε. Το 1950 το ίδιο. Από τότε, ξεραΐλα. Και φέτος το ίδιο προβλέπεται. Επίσης, προβλέπονται (πάρα) πολλές κάρτες.

Παραγουάη: Για αδιευκρίνιστους λόγους, είναι πολύ συμπαθής ομάδα. Επίσης, όπως απέδειξε στα προκριματικά, είναι πολύ ικανή ομάδα. Λες να κάνει το μπαμ;

Πορτογαλία: Η «μικρή Βραζιλία» του κλαψομούνη Ρονάλντο πάει για μεγάλα πράγματα. Όπως και το 2006. Κάτσε πρώτα να περάσει από τον όμιλο και βλέπουμε…

Σερβία: Εντυπωσίασε στα προκριματικά. Καμία σχέση με τους απίθανους τύπους που έχασαν 6-0 απ’την Αργεντινή το 2006. Αλλά ούτε και υπερομάδα.

Σλοβακία: Ο «φτωχός συγγενής» της Τσεχίας προκρίθηκε στο Μουντιάλ – και η Τσεχία έμεινε έξω! Ένα θα πω: Στην αποστολή συμμετέχει παίκτης της Ξάνθης.

Σλοβενία: Ελάτε, παραδεχτείτε το: Ο μόνος Σλοβένος που ξέρετε είναι ο Ζάχοβιτς, κι αυτός έχει αποσυρθεί. Κι όμως, αυτοί απέκλεισαν τη Ρωσία. Αλήθεια.

Χιλή: Μας λείψατε, βρε! Απ΄το ’98 έχουμε να σας δούμε! Τα καλύτερα ακούω για σας: Ότι παίζετε επιθετικό και ελκυστικό ποδόσφαιρο. Κακό για σας.


Όπως συνήθως, τα blogικά μου αντανακλαστικά λειτούργησαν άψογα: ήθελα εδώ και μέρες να γράψω κάτι ποδοσφαιρικό (ναι, καλά καταλάβατε, αν δεν προεξέχει τίποτα στην περιοχή κάτω από την κοιλιά σας μπορείτε να σταματήσετε να διαβάζετε από τώρα), και τώρα που το αποφάσισα έχουν γίνει τόσα πολλά που δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Ναι, ξέρω ότι στην Ελλάδα και στον κόσμο συμβαίνουν πολύ σημαντικότερα πράγματα από την απόλυση του Ζίκο, αλλά έχω μια τρέλα με το ποδόσφαιρο, οπότε θα πρέπει να με ανεχτείτε.  Εγώ ανέχομαι τα δικά σας κολλήματα, άλλωστε.

Το ποδόσφαιρο, λοιπόν, είναι πολύ μυστήριο άθλημα. Τόσο μέσα στο γήπεδο, όσο και απέξω.

Σε κάθε παιχνίδι αγωνίζονται έντεκα εναντίον έντεκα, δύο ομάδες με (θεωρητικά) ίσες πιθανότητες να κερδίσουν τον αντίπαλό τους. Το μόνο που έχει να κάνει μια ομάδα για να κερδίσει, είναι να παίξει καλύτερα από την άλλη. Είναι ένα είδος αθλητικού πολέμου: Έντεκα «πολεμιστές», υπό την καθοδήγηση ενός «στρατηγού», εφαρμόζουν τις δικές τους τακτικές, με σκοπό να εξοντώσουν τους αντιπάλους τους, που είναι επίσης έντεκα, καθοδηγούνται από έναν άλλο «στρατηγό» και εφαρμόζουν δικές τους τακτικές, με σκοπό να κερδίσουν αυτοί τη μάχη. Κανείς δεν μπορεί να είναι 100% σίγουρος πριν από ένα ματς ότι θα κερδίσει η μία ή η άλλη ομάδα, ή ότι θα λήξει ισόπαλο. Ακόμα κι αν οι «πολεμιστές» της μίας ομάδας είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι, ή πιο γυμνασμένοι, ή πιο «ψυχωμένοι», αυτό δε σημαίνει ότι η άλλη ομάδα είναι καταδικασμένη σε ήττα. Εξάλλου, και οι 22 «πολεμιστές» διαθέτουν ακριβώς τα ίδια όπλα: Τα δύο τους πόδια. Οι εκπλήξεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ποδοσφαίρου, και του δίνουν αυτήν την άγρια ομορφιά.

Ωστόσο, δεν αρέσουν σε όλους οι εκπλήξεις.

Στο post του Γιώργου για τον Ζίκο, μεταξύ άλλων σχολίασα:

«Οι ήττες είναι μέσα στο πρόγραμμα. Οι άνθρωποι δεν είναι αλάνθαστοι. Άμα δε σπάσεις αυγά ομελέτα δε γίνεται. Τρεις αυταπόδεικτες αλήθειες, που ακόμα δεν έχουμε μάθει…»

Δεν ξέρω γιατί, αλλά πολύ μου άρεσε αυτό που έγραψα (πιστέψτε με, δεν το λέω συχνά αυτό). Νομίζω ότι περιγράφει απόλυτα την εικόνα του Έλληνα οπαδού. Και οπωσδήποτε του οπαδού του Ολυμπιακού.

Αν υπάρχουν εκεί έξω φίλαθλοι του Ολυμπιακού, φίλαθλοι κανονικοί και όχι οπαδοί-πρόβατα, πρέπει να ντρέπονται. Εγώ, τουλάχιστον, ντρέπομαι. Αυτά που συμβαίνουν εδώ και χρόνια στον Ολυμπιακό με τους εκάστοτε προπονητές δεν είναι απλά αστεία, είναι εντελώς γελοία. Δείχνουν έλλειψη επαγγελματισμού, προχειρότητα και, το χειρότερο, ανηθικότητα.

Να θυμηθούμε μερικές περιπτώσεις; Τον Νοέμβριο του 2002, μετά την (πρώτη) απόλυση του Τάκη Λεμονή, προσελήφθη ο Σλοβένος Σρέτσκο Κάτανετς, που το προηγούμενο καλοκαίρι είχε οδηγήσει την Σλοβενία στο Μουντιάλ της Ν.Κορέας και της Ιαπωνίας. Δεν ήταν ακριβώς το μεγάλο όνομα που ήθελε ο κόσμος, αλλά σίγουρα δεν ήταν και κανένας τυχαίος.

Ο Κάτανετς απολύθηκε μόλις τρεις μήνες μετά, τον Φεβρουάριο του 2003. Γιατί; Επειδή έκανε το…έγκλημα να αναρωτηθεί γιατί οι οπαδοί και η διοίκηση του Ολυμπιακού έχουν τέτοια ψύχωση με το πρωτάθλημα. Επειδή, με άλλα λόγια, τόλμησε να δηλώσει ότι δεν μπορείς πάντα να κερδίζεις και υπάρχει και η ήττα στο ποδόσφαιρο. Ο Κάτανετς δεν έφυγε σαν αποτυχημένος – δεν πρόλαβε ο άνθρωπος να πετύχει ή να αποτύχει. Έφυγε επειδή θεωρήθηκε «εκτός κλίματος». Και η αλήθεια είναι ότι το κλίμα στον Ολυμπιακό δε σηκώνει κάτι τέτοιους νερόβραστους…

Αντικαταστάτης του Κάτανετς ήταν ο Όλεγκ Προτάσοφ. Πάλι δεν άρεσε στους οπαδούς, γιατί δεν ήταν το μεγάλο όνομα που περίμεναν, αλλά τουλάχιστον αυτόν τον ήξεραν και τον συμπαθούσαν. Ο Προτάσοφ δικαίωσε εν μέρει τη διοίκηση για την επιλογή της, κατακτώντας το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Αλλά επίσης συνέδεσε το όνομά του και με την χειρότερη ευρωπαϊκή βραδιά του Ολυμπιακού, την συντριβή από την Γιουβέντους με 7-0. Λίγο καιρό αργότερα, απολύθηκε.

Θα’λεγε κανείς ότι στον Ολυμπιακό θα μάθαιναν από τα λάθη τους. Αλλά θα ήταν λάθος. Γιατί ο «μεγάλος προπονητής» που περίμεναν οι οπαδοί ήταν…ο Αλέφαντος! Ένας άνθρωπος που έχει καταφέρει να απολυθεί από τις πιο απίστευτες ομάδες, που δεν έχει στεριώσει πουθενά και που καταστρώνει τακτικές με…κεφτέδες. Το προπονητικό αντίστοιχο της Έφης Θώδη. Αυτός θα οδηγούσε τον Ολυμπιακό ξανά στην κορυφή. Εντάξει, τελικά βγήκε δεύτερος. Και μετά, όταν απολύθηκε, έψαχνε τον Δούρο να του πει τον πόνο του.

Ακολούθησε ο άνθρωπος που επανίδρυσε τον Ολυμπιακό, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ο οποίος ναι μεν είχε πάρει τρία πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό, αλλά ούτε αυτός άρεσε στους οπαδούς – και στον Ολυμπιακό, οι οπαδοί κάνουν κουμάντο. Κι έτσι, μπορεί ο Ολυμπιακός να άγγιξε την πρόκριση στη δεύτερη φάση του Champions League, μπορεί να κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο, αλλά ο Μπάγεβιτς αναγκάστηκε να φύγει. Αχαριστία; Δεν βρίσκω καλύτερη λέξη. Γαϊδουριά, ίσως;

Προσπερνάμε τον Τροντ Σόλιντ, που ήταν άλλη μια κακή επιλογή της διοίκησης, και να’τος πάλι μπροστά μας ο Σερ Τάκης Λεμονής. Στη δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό, τα πήγε μια χαρά: το 2007 πήρε το πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη χρονιά οδήγησε την ομάδα στην πρώτη της εκτός έδρας νίκη στο Champions League, μετά από 11 χρόνια προσπάθειας (και μάλιστα μετά τις ζευγάρωσε και μας έστειλε όλους αδιάβαστους!). Επίσης, την οδήγησε στους 16 του Champions League, όπου αποκλείστηκε αξιοπρεπέστατα από την Τσέλσι. Αλλά στο πρωτάθλημα είχε κάνει κάποιες γκέλες ο Ολυμπιακός, και αυτές οι (ασήμαντες) γκέλες του στοίχισαν τη δουλειά του. Αντί να του πουν «ευχαριστώ», τον πέταξαν με τις κλωτσιές.

Ο αντικαταστάτης του, κάποιος Χοσέ Σεγκούρα, που δεν είχε καμία εμπειρία ως προπονητής (αλλά αυτό μάλλον δεν έχει και πολλή σημασία για να γίνει κανείς προπονητής στον Ολυμπιακό) κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το νταμπλ. Και, για πρώτη φορά, στην φιέστα του Ολυμπιακού ακουγόντουσαν περισσότερο γιουχαϊσματα, παρά επευφημίες. Παγκόσμια πρωτοτυπία.

Ο Ερνέστο Βαλβέρδε ήταν ένας καλός προπονητής, με περγαμηνές από τη θητεία του στην Εσπανιόλ. Ξεκίνησε πολύ άσχημα, με τον αποκλεισμό από την Ανόρθωση, αλλά ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει, όταν η διοίκηση δεν του είχε κάνει καμία από τις μεταγραφές που είχε ζητήσει; Συνέχισε αρκετά καλύτερα, κατέκτησε το πρωτάθλημα, κατέκτησε και το Κύπελλο και…απολύθηκε!

Και φέτος; Προσελήφθη ο «δήμιος» της περασμένης χρονιάς, Τιμούρ Κετσπάγια. Οι οπαδοί ούρλιαζαν. Δεν τον ήθελαν ούτε για να κουρεύει το γκαζόν. Περίμεναν την πρώτη «γκέλα» για να τον φάνε. Αλλά έλα που το κάθαρμα πέρασε στο Champions League με 4 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια και ξεκίνησε με νίκες και στο πρωτάθλημα! Όμως, να που η «στραβή» έγινε: Εντός έδρας ισοπαλία με την Καβάλα; ΑΠΟΛΥΕΣΤΕ, ΚΥΡΙΕ! Σα’ δεν ντρέπεστε! Πώς είπατε; Δεν κάνατε ούτε μία ήττα; Στ’αρχίδια μου ρε, εγώ είμαι η διοίκηση, ό,τι γουστάρω κάνω!

Και κάπως έτσι ήρθε στον Πειραιά ο Ζίκο (που θα αναθεματίζει την ώρα, οπωσδήποτε). Ήρθε σαν μεσσίας, ξεκίνησε με καλά αποτελέσματα…Και μετά έκανε δύο συνεχόμενες ήττες. Και ο «Μεσσίας» έγινε ξαφνικά εσταυρωμένος. Και, μετά από μία ισοπαλία με την Καβάλα (τι σατανική σύμπτωση!), απολύθηκε κι αυτός. Και δε βρέθηκε ένας άνθρωπος να του πει «φιλαράκο, απολύεσαι». Το έμαθε από το Ίντερνετ! Τιμιότητα, ηθική, υπευθυνότητα.

Αυτή η σύντομη προπονητική ιστορία του Ολυμπιακού δείχνει ότι κάποιοι άνθρωποι δεν ξέρουν να χάνουν. Δεν αποδέχονται την ήττα. Και θα κάνουν τα πάντα για να την αποφύγουν. Τα ΠΑΝΤΑ. Δεν καταλαβαίνουν ότι μπάλα είναι και γυρίζει. Πόρνη είναι και πηγαίνει με όποιον της γυαλίσει. Δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα. Και η δαιμονοποίηση ενός ανθρώπου απλά και μόνο επειδή έκανε μία ή δύο ήττες δείχνει μικροψυχία και ανωριμότητα.

Προσωπικά, ήμουν κατά της απομάκρυνσης του Ζίκο. Ναι, ήμουν ένας από αυτούς τους λίγους. Ο Ζϊκο δεν είναι κακός προπονητής. Απλώς, έχασε δύο συνεχόμενα παιχνίδια από δύο αξιόλογους αντιπάλους, και μετά έφερε μία ισοπαλία σε μια δύσκολη έδρα. Ποιο είναι το έγκλημά του; Ότι δεν κατάφερε να ικανοποιήσει την «ψύχωση» των οπαδών και της διοίκησης. Ότι δεν είναι ψυχωτικός.

Σκεφτείτε το λίγο. Αν διαβάζατε στις διεθνείς ειδήσεις ότι η Χ ομάδα προσέλαβε έναν άσημο προπονητή στην αρχή της χρονιάς, τον απέλυσε μετά από δύο μήνες χωρίς να κάνει ούτε μία ήττα, προσέλαβε έναν άλλο, πιο γνωστό, προπονητή και μετά από λίγους μήνες τον απέλυσε κι αυτόν, μόνο και μόνο επειδή έκανε 2-3 γκέλες, για να προσλάβει στη θέση του…τον βοηθό του, τι θα πιστεύατε γι’αυτήν την ομάδα; Ότι δεν έχει σχέδιο, ότι δεν έχει ώριμη και υπεύθυνη διοίκηση, ότι είναι τρεις λαλούν και δυο χορεύουν. Σωστά;

Κοινώς, ο Ολυμπιακός έγινε ρόμπα διεθνώς. Περισσότερο κι από τότε με την 7άρα από τη Γιουβέντους. Γιατί μία ήττα δεν είναι ντροπή. Μία ανήθικη συμπεριφορά, όμως, είναι. Μία ισοπαλία στην Καβάλα δεν είναι ξεφτίλα. Το να αφήνεις, όμως, τους οπαδούς να κάνουν κουμάντο στην ομάδα, είναι.

Πάνω-κάτω, παρόμοιες καταστάσεις θα βρει κανείς σε όλες τις ελληνικές ομάδες, ιδίως στις «μεγάλες». Η έλλειψη ποδοσφαιρικής (και όχι μόνο) παιδείας μας είναι προφανής.

Μα γιατί ασχολούμαι ακόμα με το ελληνικό ποδόσφαιρο;;;