Αυτό δεν είναι ένα κλασικό οικολογικό post. Τα κλασικά οικολογικά post είναι τόσο κουραστικά και προβλέψιμα που τα βαριούνται ακόμα και οι αρκούδες του Αρκτούρου. Ναι, ξέρω: Η υπερθέρμανση του πλανήτη, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η τρύπα του όζοντος, η απειλούμενη εξαφάνιση του πυγμαίου πιγκουίνου των Ιμαλαϊων, μπλα μπλα μπλα. Όλοι τα ξέρουμε αυτά.
Ωστόσο, λίγοι έχουν σκεφτεί τις πραγματικά ζοφερές συνέπειες της οικολογικής καταστροφής του πλανήτη – για την ακρίβεια, μόνο ένας έχει αρκετά αρρωστημένο μυαλό για να τις σκεφτεί και αυτός είναι ο υποφαινόμενος. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου: Θα μάθετε κι εσείς ποιοι είναι…

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ (οπωσδήποτε) ΝΑ ΣΩΘΕΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ

1. Σκεφτείτε εκείνο το κωλοπαίδι στη διαφήμιση της Greenpeace: Προτιμάτε να το ξαναδείτε μετά από 20 χρόνια να λέει «εγώ σας τα έλεγα αλλά δεν με ακούσατε» ή «εχμ…συγνώμη…βασικά ήμουν λίγο υπερβολικός…Δεν ήταν και τόσο σοβαρά τα πράγματα…Και πάλι συγνώμη…»;

2. Αν οι πάγοι των πόλων συνεχίσουν να λιώνουν, σε μερικά χρόνια η Κηφισιά θα είναι παραθαλάσσιο θέρετρο και τα Εξάρχεια θα έχουν θέα στη θάλασσα – έχετε σκεφτεί πόσο θα αυξηθούν οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων;

3. Επίσης, τα νησιά του Αιγαίου θα πάνε να κάνουν παρέα στην Χαμένη Ατλαντίδα, στον βυθό της θάλασσας – και πού θα κάνει διακοπές ο λαός; Στα Γρεβενά;;;

4. Ο ήλιος δεν καίει μόνο για σένα που είσαι γκέι, αλλά για όλους μας. Και όσο μεγαλώνει η τρύπα του όζοντος, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε από τις βλαβερές ακτίνες του. Να δείτε που σε μερικά χρόνια θα απαγορεύεται δια νόμου η ηλιοθεραπεία και τα «μπάνια του λαού» θα λαμβάνουν χώρα σε μπανιέρες και κλειστά κολυμβητήρια.

5. Κάθε τόσο εξαφανίζεται και ένα είδος ζώου. Με αυτόν το ρυθμό θα εξαφανιστούν από τον πλανήτη όλα τα ζώα, εκτός από αυτά που προκάλεσαν την καταστροφή (δηλαδή τους ανθρώπους) και τις κατσαρίδες, που ως γνωστόν αντέχουν σε όλες τις κακουχίες – φαντάζεστε έναν κόσμο όπου υπάρχουν μόνο άνθρωποι και κατσαρίδες; (Μπλιαχ!)

6. Τα αποθέματα νερού στον κόσμο μειώνονται εξαιτίας της υπερκατανάλωσης. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση θα μας μείνει μόνο το Perrier – σε αυτήν την περίπτωση, εγώ δηλώνω υπεύθυνα ότι θα αυτοκτονήσω πίνοντας ποντικοφάρμακο (πού είναι και πιο νόστιμο, ειδικά αν δεν είσαι ποντίκι).

7. Κάθε χρόνο αυξάνεται κατακόρυφα η μέση θερμοκρασία του πλανήτη. Σε λίγα χρόνια όλοι οι μήνες θα είναι το ίδιο ζεστοί, με αποτέλεσμα όλοι και όλες να κυκλοφορούν καλοκαίρι και χειμώνα με βερμούδες, πέδιλα και εξώπλατες/εξώβυζες/εξώκοιλες μπλούζες – πόση κακογουστιά μπορείτε να αντέξετε;

8. Επίσης, όσο αυξάνεται η θερμοκρασία αυξάνονται και οι εκκρίσεις συγκεκριμένων και βρωμερών ανθρώπινων υγρών. Έτσι, σύντομα η κύρια αιτία αναπνευστικών προβλημάτων δεν θα είναι το τσιγάρο ή το καυσαέριο, αλλά η τοξική μασχαλίλα του διπλανού στο λεωφορείο.

9. Λόγω της υπερβολικής ζέστης, τα μελλοντικά γήπεδα ποδοσφαίρου θα είναι κλειστά και με δυνατό κλιματισμό για να μη λιποθυμούν οι ποδοσφαιριστές – έχετε δοκιμάσει ποτέ να φωνάξετε σε κλειστό χώρο «γαμιέται ο τάδε και ο δείνα»; Καμία σχέση…

10. Οι βροχές στο μέλλον θα αποτελούν σπάνιο φαινόμενο. Έτσι, οι τιμές των οπωροκηπευτικών θα πάρουν την ανιούσα. Έτσι, θα αυξηθούν τα ρεπορτάζ του Alter για την αισχροκέρδεια στην λαχαναγορά του Ρέντη. Έτσι, θα αυξηθούν οι πωλήσεις των ειδικών σακούλων για εμετό.

11. Οι συγκεντρώσεις των τοξικών ρύπων πάνω από την Αθήνα και τις άλλες μεγάλες πόλεις ήδη ξεπερνούν το όριο επιφυλακής. Σύντομα θα ξεπεράσουν και το όριο αντοχής του ανθρώπινου οργανισμού, με αποτέλεσμα να πρέπει να φοράμε αντιασφυξιογόνες μάσκες, κάτι που θα μειώσει δραστικά τις πιθανότητές μας να φλερτάρουμε με το παιδί στο απέναντι τραπέζι ή το γκομενάκι στο μετρό. Φαντάζεστε μελλοντικό «Σε είδα» στην Athens Voice; «Σε είδα στο μετρό, κατέβηκες στην Ομόνοια…Εσύ καφέ μάσκα με πορτοκαλί μπλουζάκι (τέλειος συνδυασμός!), εγώ γκρι μάσκα με μαύρη αμάνικη μπλούζα…Με κοίταζες συνέχεια – δηλαδή έτσι νομίζω, είναι κι αυτές οι κωλομάσκες…Στείλε εδώ.».

12. Σε μερικά χρόνια η αύξηση της στάθμης των υδάτων θα προκαλέσει τη βύθιση των Κάτω Χωρών. Έτσι, θα στερηθούμε τις υπέροχες βελγικές σοκολάτες, τα πεντανόστιμα ολλανδικά τυριά και…εεεε…και τέλος πάντων ό,τι βγάζει το Λουξεμβούργο.

13. Οι επισκέψεις των σχολείων στα αρχαιολογικά μουσεία είναι ήδη ανυπόφορα βαρετές. Θα θέλατε τα παιδιά σας να επιβαρυνθούν και με νέες, ακόμα πιο βαρετές επισκέψεις σε νεότευκτα δασικά μουσεία, στα οποία θα μαθαίνουν ότι κάποτε στη Γη υπήρχαν κάτι καφέ κολόνες που ήταν πράσινες στην κορυφή τους και τις λέγανε «δέντρα»; Δεν τα λυπάστε;

14. Νέφος, καυσαέριο, μονοξείδιο του άνθρακα: Οι βλαβερές συνέπειες της υπερβολικής χρήσης των αυτοκινήτων προκαλούν ποικίλα προβλήματα υγείας, ιδίως αναπνευστικά. Δεν ντρέπεστε ρε να βαραίνετε με την ποταπή παρουσία σας το ήδη υπερφορτωμένο Εθνικό Σύστημα Υγείας; Να πάρετε πατίνια!

15. Όσο περισσότερο μολύνονται οι θάλασσες και οι ποταμοί, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να εμφανιστεί ξαφνικά ένα μεταλλαγμένο σούπερ ανθρωποφάγο τέρας και να μας φάει για πρωινό – αν δεν είδατε ακόμα σε DVD τον «Επισκέπτη», έχετε ήδη αργήσει.

Save the Earth! Pleeeeeeeeeeeease!!!


Σήμερα, 15 Οκτωβρίου του 2007, είναι blog action day για το περιβάλλον. Με απλά λόγια, όλοι οι bloggers καλούνται να γράψουν κάτι για το περιβάλλον. Με ακόμα πιο απλά λόγια, οι bloggers βρήκαν έναν ακόμα τρόπο για να γλιτώσουν το γράψιμο και να ανεβάσουν ένα προκάτ κείμενο για την προστασία του περιβάλλοντος. Face it: Πιο πιθανό είναι να βγει αύριο ο Πάπας στο Βατικανό και να ανακοινώσει ότι ασπάζεται το Ισλάμ, παρά να επηρεαστούν οι υπαίτιοι για την κατάσταση του πλανήτη από μία μαζική δράση ενός εντελώς ανομοιόμορφου και απροσδιόριστου «κινήματος».
Ωστόσο, δε μου αρέσει να χαλάω χατίρια, γι’αυτό και θα μιλήσω κι εγώ για το περιβάλλον σήμερα. Δεν περιμένω να αλλάξει κάτι, αλλά τουλάχιστον εγώ θα έχω αυτήν την αστεία ψευδαίσθηση ότι έκανα το καθήκον μου – όπως όλοι σήμερα.
Που λέτε, λοιπόν, ο πλανήτης μας πάει κατά διαόλου. Κάθε μέρα που περνά η κατάσταση γίνεται όλο και χειρότερη. Αν συνεχίσουμε να καταστρέφουμε το περιβάλλον με αυτόν τον ρυθμό, το 2050:

– δεν θα έχουμε νερό να πιούμε (και θα αυξηθούν κατακόρυφα οι πωλήσεις του Evian),
– δεν θα μπορούμε να σταθούμε στον ήλιο για πάνω από 5 λεπτά (αλλά τα αντηλιακά της Coppertone θα υποστηρίζουν ότι προσφέρουν «πλήρη κάλυψη»),
– θα εξαφανιστούν εκατοντάδες είδη ζώων και φυτών (με λίγη τύχη μπορεί και να τα ξεπαστρέψουμε όλα – μόνο τα γουρούνια θα κρατήσουμε, για να τρώμε μπέικον),
– θα λιώσουν οι πάγοι στους πόλους της Γης, με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν από τον χάρτη ολόκληρες χώρες (και να μετατραπεί σε παραθαλάσσιο θέρετρο ο Όλυμπος),
– θα αναπνέουμε μόνο με αναπνευστήρες, λόγω της μόλυνσης του αέρα (στην Αθήνα αυτό προβλέπεται να γίνει πολύ πιο σύντομα),
– θα βλέπουμε δέντρα μόνο στα μουσεία και στις παλιές βιντεοκασέτες (και στα γνωστά αποσμητικά χώρου με σχήμα έλατου).

Αυτά ήταν τα κακά νέα. Και τώρα τα καλά νέα: Σύμφωνα με τις προφητείες των Μάγια, το 2012 πρόκειται να πεθάνει ο έκτος και τελευταίος ήλιος, γεγονός που θα σημάνει την καταστροφή του πλανήτη. Έτσι, και θα γλιτώσουμε όλα αυτά τα τραγικά, και θα απολάυσουμε το φαντασμαγορικό θέαμα της καταστροφής του πλανήτη! Αλλά επειδή οι Μάγια δεν είναι να τους εμπιστεύεσαι (έχουν και 500 χρόνια που εξαφανίστηκαν), ας μείνουμε στο αρχικό μας concept: Η Γη κινδυνεύει πρωτίστως από εμάς τους ίδιους.
Και αυτό δεν είναι καθόλου παράλογο: Όταν θεωρείς ολόκληρο τον κόσμο δικό σου τσιφλίκι, του συμπεριφέρεσαι σαν ιδιοκτήτης του. Και, για κάποιον άγνωστο σε μένα λόγο, από τότε που οι άνθρωποι απέκτησαν την λογική αποφάσισαν ότι ήταν ανώτεροι από τα ζώα και τα φυτά και βάλθηκαν να γίνουν κυρίαρχοι του πλανήτη. Και τα κατάφεραν, αλλά τον οδήγησαν στην καταστροφή. Αν όντως υπάρχει Θεός, θα πρέπει αυτός πρώτος να λογοδοτήσει για την παραχώρηση ενός τόσο επικίνδυνου προνομίου στον άνθρωπο, σε βάρος όλων των άλλων όντων.
Και μετά από αυτήν την σύντομη ιστορική αναδρομή, ερχόμαστε στο παρόν: Τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα για να σώσουμε τον πλανήτη; Θα σας το εξηγήσω όσο πιο απλά μπορώ. Μπορούμε να ανακυκλώνουμε το χαρτί, το γυαλί, το πλαστικό και οτιδήποτε άλλο μπορεί να ανακυκλωθεί. Μπορούμε να σταματήσουμε την άσκοπη σπατάλη ηλεκτρικού ρεύματος. Μπορούμε να μειώσουμε τις ποσότητες νερού που χαλάμε. Μπορούμε να μειώσουμε τις μετακινήσεις μας με το αυτοκίνητο. Μπορούμε να προστατεύσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τα δάση που μας έχουν απομείνει. Και με όλα αυτά, μπορούμε να σώσουμε κατά 1% τον πλανήτη.
Γιατί το υπόλοιπο 99% δεν είναι στα χέρια μας. Είναι στα χέρια των βιομηχάνων που μολύνουν με τοξικά απόβλητα το ελάχιστο νερό που μας περισσεύει. Είναι στα χέρια των μεγάλων εταιρειών που ξοδεύουν αλύπητα ρεύμα και νερό σε τεράστιες ποσότητες. Είναι στα χέρια των πολιτικών, που φοβούνται να πάρουν αποφάσεις με ενδεχόμενο «πολιτικό κόστος». Είναι στα χέρια των οικοπεδοφάγων που θέλουν να εξαφανίσουν τα δάση. Είναι στα χέρια αυτών που αρνούνται να επενδύσουν σε οικολογικές τεχνολογίες, συντηρώντας την εξάρτησή μας από το ρυπαρό πετρέλαιο. ΑΥΤΟΙ μπορούν να σώσουν τον πλανήτη – εμείς, οι απλοί πολίτες, μπορούμε απλά να τους πιέσουμε. Αλλά και γι’αυτό αμφιβάλλω πια…Πρέπει να δούμε στους δρόμους σκηνές ανάλογες με την τελευταία σκηνή του «V for Vendetta», με τεράστιες μάζες ανθρώπων να απαιτούν ειρηνικά (αλλά αποτελεσματικά) τα δικαιώματά τους – αλλά δεν πιστεύω πια σε κάτι τέτοιο.
Σήμερα, 15 Οκτωβρίου του 2007, είναι blog action day για το περιβάλλον. Ξεκίνησα να γράψω ένα αστείο κείμενο και κατέληξα ένα βήμα από τον νευρικό κλονισμό. Δεν θα αλλάξω τον κόσμο. Ούτε καν μπορώ να βοηθήσω ώστε να γίνει έστω και ελάχιστα καλύτερος. Αλλά έχω αυτήν την ηλίθια ψευδαίσθηση ότι έκανα το καθήκον μου – όπως όλοι σήμερα…


052.jpg

Είναι μερικά γεγονότα από τα οποία δεν μπορείς να λείπεις, είναι αβάσταχτος ο πόνος να μην μπορείς να λες «ήμουν κι εγώ εκεί». Η σημερινή πολυδιαφημισμένη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την οικολογική καταστροφή στην Πάρνηθα ήταν ένα από αυτά. Εγώ ούτε ανήκω σε οικολογική οργάνωση (κυρίως επειδή έχω δει τις διαμαρτυρίες της Greenpeace και δεν θέλω να με σκέφτομαι κρεμασμένο από ένα τάνκερ στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού), ούτε ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος είμαι σε αυτά τα θέματα – ο κόσμος θα καταστραφεί από μόνος του ούτως ή άλλως, εμείς απλώς του κάνουμε ευθανασία. Κι όμως, δεν θα ένιωθα καθόλου άνετα με τον εαυτό μου αν δεν πήγαινα σε μία τέτοια διαμαρτυρία, έστω κι αν ξέρω ότι ο μόνος που πραγματικά θα κέρδιζε κάτι από αυτήν θα ήταν ο περιπτεράς στη γωνία της Ερμού, που σήμερα πρέπει να έβγαλε αρκετά λεφτά για να κάνει διακοπές στις Μαλδίβες.
Έφτασα στο Σύνταγμα στις 7 ακριβώς. Μόνος μου, γιατί κανείς άλλος δεν μπορούσε: Η μία είναι άρρωστη, ο άλλος μένει μακριά, ο παράλλος απλά δεν ενδιαφέρεται. Άμα τους έλεγα ότι θα έχει και μολότοφ θα ερχόντουσαν. Επέλεξα να φορέσω την αγαπημένη μου pornstar μπλούζα, θέλοντας να περάσω ένα σαφές μήνυμα: Βάλτε φωτιές στα κρεβάτια, όχι στα δάση.
Εκ πρώτης όψεως, τίποτα δεν φαινόταν διαφορετικό. Το πρώτο πράγμα που είδα βγαίνοντας στην επιφάνεια ήταν οι γνωστοί περίεργοι που πουλούσαν αριστερές εφημερίδες (αναρωτιέμαι αν βρέθηκε κανείς να αγοράσει). Τους απέφυγα με δύο εντυπωσιακές ντρίμπλες και μία διπλή πιρουέτα και προχώρησα στην κατάμεστη Πλατεία Συντάγματος. Εκεί είδα τα πρώτα πανό, αλλά δεν τους έδωσα σημασία εκείνη την ώρα. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να είμαι στο κέντρο των εξελίξεων, δηλαδή μπροστά στην Βουλή.
Φτάνοντας εκεί, οι κεραίες μου έπιασαν μια ενδιαφέρουσα συνομιλία στο κινητό:

– Έλα ρε, που είσαι;…Ακόμα στο Ζάππειο ρε;…Και πώς θα αρχίσουμε την επανάσταση;

Πράγματι, ο αέρας μύριζε κάτι από επανάσταση – τουλάχιστον δεν μυρίζει πια καμμένο ξύλο, κάτι είναι κι αυτό. Αναρχοαριστερά σχήματα με μαύρες σημαίες και σπρέι στα χέρια, οικολογικές οργανώσεις με αμέτρητα μικρά και μεγάλα πανό, αλλά και απλοί «τουρίστες» σαν εμένα, από όλες τις ηλικιακές ομάδες – ούτε το Παρά 5 δεν προσείλκυε τόσο ετερόκλητο κοινό! Δεν ξέρω πόσοι ήμασταν εκεί, δεν μπορώ να υπολογίσω. Αλλά ξέρω πως όλος ο χώρος μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, μαζί με όλες τις λωρίδες της Πανεπιστημίου μπροστά από αυτόν και το πεζοδρόμιο μέχρι τις σκάλες της Πλατείας Συντάγματος ήταν κατειλημμένα – διόλου ευκαταφρόνητο πλήθος, έτσι δεν είναι;
Ξαφνικά, άρχισαν να ακούγονται σφυρίχτρες. Από την Πλατεία Συντάγματος ξεπρόβαλε μία τεράστια Κοκκινοσκουφίτσα, η πιο άσχημη και αποκρουστική Κοκκινοσκουφίτσα όλων των εποχών, και δίπλα της ένα πανό που έγραφε: «Περπατώ εις το δάσος όταν το δάσος δεν είναι εδώ». Ξεχεριαστήκαμε όλοι στο χειροκρότημα – ούτε ο Σάκης Ρουβάς από τις ρουβίτσες τέτοια υποδοχή! Η Κοκκινοσκουφίτσα στρογγυλοκάθισε στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και έδωσε το έναυσμα για την διαμαρτυρία. Αλλά έλειπε ακόμα η αφορμή…
Αυτή δόθηκε όταν μια μίνι διμοιρία αστυνομικών έκανε το ολέθριο λάθος να περάσει μπροστά από τη Βουλή. Δεν ξέρω αν φαντάζεστε τι επακολούθησε, αλλά θα σας δώσω μία ιδέα: Τι θα γινόταν αν ο Σαλπιγγίδης έβαζε γκολ στο Καραϊσκάκη και το πανηγύριζε έξαλλα μπροστά στη Θύρα 7, κάνοντας κωλοδάχτυλα και δείχνοντας τα «προσόντα» του; Ε, κάτι τέτοιο φανταστείτε.
Ο χώρος τραντάχτηκε από την φοβερή ιαχή «ΑΙΣΧΟΣ!», ακολουθούμενη από 3 παλαμάκια και επαναλαμβανόμενη ρυθμικά. Αλλά αυτή ήταν μόνο η αρχή: Ακολούθησαν μακρόσυρτα «ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ!» και εκκωφαντικά σφυρίγματα – απορώ που δεν έσπασαν τα τζάμια της Βουλής, από πλεξιγκλάς είναι; Αυτές οι αποδοκιμασίες συνοδεύονταν και από άλλες ατάκες, όπως «ΟΥΣΤ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ» και «ΑΧΡΗΣΤΟΙ», μόνο που αυτές ήταν κάπως υποτονικές – είναι και οι κάμερες, βλέπεις, άμα σε ακούσει ο Μεγάλος Αδελφός θα σου βάλει πιπέρι στο στόμα και δεν θέλω να σκέφτομαι πού αλλού.
Ακολούθησε μία ομοβροντία από συνθήματα. Σας παραθέτω όσα συγκράτησα:

ΝΤΡΟΠΗ-ΝΤΡΟΠΗ, ΔΑΣΗ ΠΑΛΙ ΑΠ’ΤΗΝ ΑΡΧΗ (στον ρυθμό του «γαύροι μ***ιά, μ***ιά, γ**ώ τον Πειραιά»)

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ (στον ρυθμό του «1-1-4»)

ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ (στον ρυθμό του «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι»)

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΤΟΥΒΛΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ (παρομοίως)

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΒΙΛΕΣ ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ (παρομοίως)

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ ΖΩΑ ΤΟΥ (παρομοίως – μες στην πρωτοτυπία, έτσι;)

ΟΛΗ Η ΠΑΡΝΗΘΑ ΔΡΥΜΟΣ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣ (περίπου σε πετσοκομμένο ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο)

ΝΑ ΚΑΕΙ-ΝΑ ΚΑΕΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ Η ΒΟΥΛΗ (το κορυφαίο σύνθημα της βραδιάς, στον ρυθμό του «ο λαός απαιτεί διαβατήριο στη Ναζλί»)

ΕΔΩ-ΕΔΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΙΚΟΠΕΔΟ (στο ρυθμό του «εδώ, εδώ, στο γήπεδο αυτό»)

ΠΟΥ’ΝΑΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ; ΟΕΟ ΠΟΥ’ΝΑΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ; ΠΟΥ’ΝΑΙ ΤΟ ΔΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΣΟΟΟΟΟΟΟΟΣ; (χρειάζεται να σας πω σε ποιον ρυθμό;)

Ο ΛΑΟΣ ΖΗΤΑ ΝΑ ΔΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ, Μ’ΑΥΤΟΣ ΤΡΩΕΙ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΜΑΓΕΡΕΙΟ (σε ελαφρώς απροσδιόριστο ρυθμό)

Παραδόξως, κανείς δε σκέφτηκε το παραδοσιακό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», αν και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Πάρνηθα: Πρώτα η φωτιά και μετά το τσεκούρωμα για να χτιστούν μερικές βιλάρες.
Φυσικά, δεν ήταν μόνο αυτά. Από τις αγαπημένες μου στιγμές ήταν η ομαδική μούντζα με κατεύθυνση τη Βουλή, σε μία εικόνα που θα λάτρευε ο Χατζηγιάννης να βάλει στο βιντεοκλίπ του «Χέρια Ψηλά». Επίσης, δεν μπορώ να μην αναφέρω αυτό που έγραφε η μπλούζα κάποιου: «Save the planet. Kill yourself». Θα την αγόραζα όσο-όσο αν είχα λεφτά.
Σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω ότι αυτή τη φορά ΔΕΝ κάηκε τίποτα στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη (θεός σχωρέστον), αν και θα είχε πλάκα να καίγανε πάλι το φυλάκιο του τσολιά και μετά να τραγουδούσαν αγκαλιασμένοι «να βάλετε φωτιά στη φούντα του τσολιά και όχι στην Πεντέλη και στην Πάρνηθα». Μάλλον συνυπολόγισαν το γεγονός ότι το φυλάκιο είναι ξύλινο και αποφάσισαν να μην το ενοχλήσουν εις μνήμην των χαμένων αδερφών της Πάρνηθας.
Παρατήρησα ότι πολλοί από τους διαδηλωτές έφτασαν με ποδήλατα στο Σύνταγμα, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι δεν νοιάζονται μόνο για την Πάρνηθα, αλλά και για το περιβάλλον γενικότερα. Αντίθετα με τους διάφορους «οικολόγους», που γέμισαν την Πανεπιστημίου με αμέτρητα φέιγ βολάν και άλλα σκουπίδια. Σκατά οικολόγοι είστε, με το συμπάθιο.
Τελειώνοντας, αξίζει να αναφέρω ότι κατά τις 8.30 είδα τον Αλέξη Τσίπρα (δεν ξέρω αν είχε έρθει νωρίτερα ή απλά άργησε να τον φέρει το σχολικό) και τον άκουσα να συζητά με κάποιο άλλο μέλος του Σ.Υ.ΡΙΖ.Α. (αυτό δεν είναι όνομα για κόμμα, αλλά για splatter του Γουες Κρέιβεν!) τα σχέδια της Βουλής για την «αναδάσωση» της Πάρνηθας. Συμπαθητικός τύπος φαίνεται από κοντά – σε εκείνες τις προεκλογικές του αφίσες, αυτές που κράταγε ένα κομμάτι παζλ, έμοιαζε λίγο σαν την Κρίστα από τον Τροχό της Τύχης όταν παρουσίαζε τους φούρνους μικροκυμάτων.

Αν έχετε φτάσει ως εδώ, δύο είναι τα πιθανά ενδεχόμενα: Είτε διαβάσατε όλο αυτό το κείμενο-σεντόνι κεντημένο, είτε (πιο πιθανό) απλά προσπεράσατε καμιά 20αριά σειρές για να δείτε τι γίνεται στο τέλος. Αν ισχύει το δεύτερο, χαίρομαι που σας έπιασα – τι νομίζατε, ότι είστε πιο έξυπνοι από μένα κουφαλίτσες; Αν ισχύει το πρώτο, χαρά στο κουράγιο σας – ελπίζω τουλάχιστον να άξιζε τον κόπο!


fire11.jpg

Σήμερα είναι μία από αυτές τις (όχι και τόσο σπάνιες στο δικό μου σύμπαν) παράξενες μέρες, αυτές που ξυπνάς το πρωί και καταλαβαίνεις ότι μοιάζουν διαφορετικές, ακούγονται διαφορετικές, μυρίζουν διαφορετικά. Κι αν ρωτήσεις κάποιον γιατί είναι τόσο παράξενη αυτή η μέρα, το πιθανότερο είναι πως θα σου απαντήσει «δεν είναι πιο παράξενη από τις άλλες, ιδέα σου είναι». Και θες να τον πλακώσεις στα χαστούκια, που κι αυτό είναι παράξενο, γιατί υπό κανονικές συνθήκες θα συμφωνούσες μαζί του.
Παράξενη μέρα σήμερα…Παντού στάχτες, λες και βρίσκομαι μέσα στο τασάκι της Λιάνας Κανέλλη. Στους τοίχους, στα αυτοκίνητα, στα ρούχα μου, στα δέντρα – τι ειρωνεία, αλήθεια, να νιώθουν τα απανταχού δέντρα τις στάχτες των νεκρών αδελφών τους πάνω στη σάρκα τους…Άραγε αυτοί που τα έκαψαν θα ήθελαν να καούν σε κρεματόριο ζωντανοί όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι τους και μετά να τους τρίψει κάποιος στη μούρη τις στάχτες; Ε, κύριε Πολύχοντρα, άμα τους πιάσετε ποτέ (που πιο πιθανό θεωρώ να τραγουδήσουν ντουέτο το «Can’t Take My Eyes Off You» η Έφη Θώδη με τη Μαντόνα στο πανηγύρι της Αγίας Μαρουλίας της Παρτουζιάρας, για να είμαι ειλικρινής), να μια καλή ιδέα για ένα φινετσάτο και πρωτότυπο βασανιστήριο – γιατί ξέρω ότι σας αρέσουν αυτά τα σαδομαζοχιστικά. Χειροπέδες, δερμάτινα, μαστίγια, να παίζει το τρανζίστορ τ’αμερικάνικα του Marilyn Manson, ξέρετε εσείς τώρα…
Παράξενη μέρα σήμερα…Μου θύμισε εκείνη τη μέρα που είχαμε έκλειψη ηλίου (άλλη παράξενη μέρα εκείνη!) και σκοτείνιασε ο τόπος πρωινιάτικα. Έτσι και σήμερα, ο ήλιος δε φαινόταν πουθενά και το φως του ήταν υποτονικό. Αν αυτό συνέβαινε στους Αρχαίους Μάγιας, θα καταλάβαιναν ότι ο φανταστικός Θεός τους (και αυτό δεν το εννοώ με την έννοια του «φανταστικέ πατέρα!») χόρτασε καμμένη Γη και δεν θα ξαναέκαιγαν δάσος – ναι, είδα το Apocalypto χθες το βράδυ, φαίνεται; – ωστόσο, σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο θεός δεν είναι φανταστικός, είναι παντού ανάμεσά μας. Είναι στα χέρια μας, στις τσέπες μας, στο ξεροκέφαλό μας.Έχει υλική μορφή, έχει πολλά χρώματα (μπλε, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και μωβ, που είναι η υπέρτατη θεότητα), έχει ανεξάντλητη δύναμη. Κι αντί να εξοντώσουμε τον θεό μέσα μας, εξοντώνουμε όλους τους αντιφρονούντες – λατρεύω τις καπιταλιστικές κοινωνίες!
Παράξενη μέρα σήμερα…Πριν από λίγο έβρεξε, έτσι ξαφνικά. Και μάλιστα χωρίς να φύγει ο ήλιος, Τώρα έχει συννεφιά. Δεν ξέρω, το βράδυ ίσως χιονίσει ή ίσως να έχουμε κανέναν ανεμοστρόβιλο – μη σας πω ότι θα βρέξει και βατράχια, είναι ίσως η πλέον κατάλληλη μέρα για να το δω κι αυτό!
Κάτι τέτοιες, παράξενες μέρες, έχεις δύο επιλογές: Ή θα μείνεις καρφιτσωμένος στο κρεβάτι, ελπίζοντας ότι έτσι θα γλιτώσεις την επερχόμενη συμφορά, ή θα βγεις στους δρόμους και θα ψάχνεις παντού να βρεις και να παρατηρήσεις πράγματα που δεν πρόκειται να ξανασυμβούν, τουλάχιστον όχι σύντομα. Μη με ρωτήσετε ποιο από τα δύο είναι καλύτερο – την απάντηση την έχετε ήδη…