– Μου τη δίνει η Μεγάλη Εβδομάδα, επειδή νιώθουμε όλοι υποχρεωμένοι να πέσουμε σε μαύρη κατάθλιψη επειδή θα σταυρωθεί ο Χριστός. Ένα χαμόγελο να σκάσεις στο δρόμο, και οι θεούσες γύρω σου είναι έτοιμες να σε λυντσάρουν.

– …και μου τη δίνει ακόμα περισσότερο το γεγονός ότι όλοι ξέρουν πως η ιστορία στο τέλος έχει χάπι εντ, σαν ανεγκέφαλη χολιγουντιανή κομεντί, κι όμως επιμένουν να βάζουν τον εαυτό τους σε αυτήν την ψυχοφθόρα διαδικασία!

– Μου τη δίνει επίσης που αυτήν την εφιαλτική ατμόσφαιρα την κάνουν ακόμα πιο ανυπόφορη όλα τα ΜΜΕ, και κυρίως η τηλεόραση, που αφιερώνει τη μισή μέρα σε νυσταλέες ψαλμωδίες του Γαϊτάνου και άλλων εποχιακών σούπερ σταρ (που είναι πραγματικά απορίας άξιον πώς επιβιώνουν τις υπόλοιπες 51 εβδομάδες του χρόνου) και σε χιλιοπαιγμένες θρησκευτικές υπερπαραγωγές που κι ο ίδιος ο Θεός θα είχε βαρεθεί, αν φυσικά υπήρχε.

– …και επίσης μου τη δίνει η ολοφάνερη υποκρισία των καναλιών, που αφιερώνουν την άλλη μισή μέρα τους σε κουτσομπολίστικες εκπομπές, σίριαλ με «καυτές» σκηνές και δελτία ειδήσεων τίγκα στα σκάνδαλα και τις ίντριγκες – όχι ακριβώς στο «πνεύμα» των ημερών, έτσι;

– Α, και μια και το ανέφερα, μου τη δίνει κι αυτό το «πνεύμα» των ημερών, το οποίο προστάζει όχι μόνο να είμαστε κατσούφηδες, αλλά και να μην κάνουμε σεξ, να μην τρώμε κρέας, να μη βρίζουμε και γενικά να μην απολαμβάνουμε τίποτα. Δηλαδή, να περνάμε μία εβδομάδα σαν καλόγεροι στο Άγιον Όρος, και μάλιστα χωρίς τα εκατομμύρια που έχουν εκεί. Όχι, ευχαριστώ, δε θα πάρω.

– Είπα «να μην τρώμε κρέας», έτσι; Ε, κι αυτό μου τη δίνει. Και δεν είναι τόσο το ότι έχω ανάγκη να φάω κρέας και περιορίζομαι, αλλά ότι και μόνο η προσέγγιση στον πάγκο με τα κρεατικά στο σούπερ μάρκετ ισοδυναμεί με κακούργημα για τις σκληροπυρηνικές θεούσες, οι οποίες σε κοιτάνε λες και εσύ σκότωσες το μοσχάρι με τα ίδια σου τα χέρια. Pathetic.

– Και ξέρετε τι μου τη δίνει ακόμα περισσότερο; Όλοι αυτοί οι Μεγάλοι Μαλάκες που νηστεύουν μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα, δήθεν επειδή θέλουν να προσέξουν την υγεία τους, και οι οποίοι υπερηφανεύονται για την εγκράτειά τους και τον υγιεινό τρόπο ζωής τους. Και οι οποίοι το βράδυ της Ανάστασης τρώνε όλη τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια που τους έλειψαν όλη την προηγούμενη εβδομάδα! (αν είστε κι εσείς ένας από αυτούς τους Μεγάλους Μαλάκες, προλαβαίνετε ακόμα να αλλάξετε γνώμη)

– Α, και κάτι άλλο παρόμοιο που μου τη δίνει: Πας σε ένα μαγαζί να φας ένα σάντουιτς, μια τυρόπιτα, ένα χάμπουργκερ, και δύο είναι τα ενδεχόμενα: Είτε θα πέσεις σε μαγαζί που σερβίρει μόνο νηστίσιμα, και τελικά θα φύγεις αηδιασμένος, προτιμώντας να μείνεις νηστικός παρά να φας μια αλάδωτη χορτόπιτα, είτε θα πέσεις από μόνος σου στην παγίδα των τύψεων που δημιουργούν όλοι οι άλλοι, και τελικά θα καταλήξεις να φας ένα μπέργκερ με γαρίδες ή με καλαμάρια ή με μελιτζάνα ή με άλλα νηστίσιμα σκατά.

– Και η εύλογη απορία που είχε και ο Ρένος Χαραλαμπίδης στους «Γενναίους της Σαμοθράκης»: Το λάδι βγαίνει από την ελιά, που είναι δέντρο, και άρα δεν έχει ζωική προέλευση. Γιατί, λοιπόν, απαγορεύεται η κατανάλωσή του τη Μεγάλη Εβδομάδα;

– Επίσης, μου τη δίνει μια ειρωνεία που φαίνεται ότι κανείς άλλος δε συλλαμβάνει: Όλοι αυτήν την περίοδο στολίζουμε τα σπίτια μας, τα τραπέζια μας και τους δρόμους με γλυκούλικα κοτοπουλάκια, τα οποία βγαίνουν χαρούμενα μέσα από κατακόκκινα αυγά. Σκέφτηκε κανείς, άραγε, ότι αν εμείς δεν τρώγαμε αυτά τα κόκκινα αυγά που βάφουμε κάθε χρόνο, τότε τα αληθινά κοτοπουλάκια θα μπορούσαν όντως να βγουν χαρούμενα από τα αυγά τους, αντί να καταλήγουν στο στομάχι μας;

– Και κάτι τελευταίο: Μου τη δίνουν γενικά οι εκκλησίες, αλλά μου τη δίνουν ακόμα περισσότερο τη Μεγάλη Παρασκευή, που χτυπάνε οι καμπάνες τους όλη τη μέρα. ΟΚ, ρε φίλε, το ακούσαμε, σταυρώθηκε ο Χριστός, τι θες τώρα; (αλήθεια, ξέρει κανείς αν μπορώ να κάνω μήνυση σε εκκλησία για φασαρία σε ώρα κοινής ησυχίας;)

Advertisements

Mad Tv – Arnold\’s Terminator (jesus parody)

Jesus Christ action figure

Jesus vs. Hitler

Jesus vs. Satan Smackdown

Funny Jesus

(είναι η πρώτη μου απόπειρα να ανεβάσω βίντεο από το Youtube, οπότε άμα τα κάνω θάλασσα, κάντε ό,τι θα έκανε ο Χριστός: Δώστε μου άφεση αμαρτιών)


Ο Άγιος Γρουσούζιος γεννήθηκε το 1313 στη γαλλική πόλη Γκαντέμ. Από μικρός μπορούσε να βλέπει το μέλλον μέσω οραμάτων, ένα χάρισμα από το Θεό. Αλλά το «χάρισμα» είχε ένα ελάττωμα: Μπορούσε να προβλέψει μόνο άσχημα πράγματα, κάτι που εξηγεί το γιατί ποτέ δε μπόρεσε να μαντέψει τους αριθμούς του Τζόκερ και να περάσει ζωή και κότα. Επίσης, εξηγεί το πώς «συμπτωματικά» είχε πάει μια βόλτα 400 χιλιομέτρων τη μέρα που η Γκαντεμέν χτυπήθηκε από σεισμό 9 ρίχτερ και σκοτώθηκαν όλοι οι κάτοικοί της, μαζί και όλοι του οι συγγενείς, κι ενώ αυτός ήταν μόλις 13 ετών.

Ορφανός πια και μόνος στη ζωή, αποφάσισε να γίνει μοναχός. Όμως και πάλι, δεν μπόρεσε να στεριώσει σε κανένα από τα 27 μοναστήρια στα οποία έμεινε κατά καιρούς. Στο ένα γκρεμίστηκε ένας τοίχος και καταπλάκωσε όλους τους μοναχούς (εκτός από έναν), τρία άλλα καταστράφηκαν ολοσχερώς από πυρκαγιές (μόνο ένας επέζησε), ενώ στα άλλα 23 κανείς ποτέ δεν έζησε για να διηγηθεί τι συνέβη, εκτός από έναν μοναχό που δεν είχε καμία όρεξη να πει την ιστορία.

Πιστεύοντας ότι είναι καταραμένος από τον Θεό, κατέφυγε σε μία υπόγεια σπηλιά, όπου δεν θα μπορούσε να βλάψει κανέναν με τη γρουσουζιά του. Το πρώτο βράδυ που κοιμήθηκε εκεί, εμφανίστηκε στο όνειρό του ο Χριστός. Αφού σκόνταψε μια φορα, χτυπώντας ελαφρά στο φωτοστέφανο, του ανέθεσε μια αποστολή: Να βλέπει σε όραμα κάθε μέρα στιγμιότυπα από τη μέρα της Συντέλειας του Κόσμου και να γράψει μία νέα Αποκάλυψη σαν του Ιωάννη, αλλά πιο πιασάρικη, γιατί είχε πέσει από το tοp 10 των best seller της εποχής.

Ενθουσιασμένος που επιτέλους θα έκανε κάτι χρήσιμο στη ζωή του, άρχισε με ζήλο να περιγράφει τη χαρμόσυνη Μέρα της Κρίσεως, όταν ο κόσμος καταστραφεί και όλοι πεθάνουν. Όμως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του, καθώς ήταν τόσο απασχολημένος με τα οράματα της Συντέλειας, που δεν είδε ποτέ το όραμα που θα τον ειδοποιούσε για την κατολίσθηση που τον σκότωσε.

Ο Άγιος Γρουσούζιος ο «Ευαγγελιστής» είναι ο προστάτης των απανταχού γκαντέμηδων. Η μνήμη του εορτάζεται κάθε Τρίτη και 13.


Ο Άγιος Βασίλειος γεννήθηκε το 1835 στο Ροβανιέμι της Φινλανδίας. Είναι ο γνωστός μας Άη-Βασίλης, ο ευεργέτης των παιδιών. Αν και λίγοι γνωρίζουν με ποιον τρόπο «ευεργετούσε» τα παιδιά.

Ο Άγιος Βασίλης, πολύ πριν αγιοποιηθεί, αγαπούσε τα παιδιά, ιδιαίτερα όταν αυτά ήταν γυμνά και έσκυβαν για να παίξουν με το τρενάκι τους. Αυτός ήταν και ο λόγος που εξορίστηκε από τη Φινλανδία το 1894 και αναζήτησε την τύχη του εκεί όπου ακόμα κι ένας παιδεραστής μπορεί να γίνει άγιος (και αντιστρόφως): στην Αμερική.

Εκεί συνέχισε το όχι ιδιαίτερα θεάρεστο έργο του, αλλάζοντας το όνομά του σε Claus για να μην κινήσει υποψίες και μοιράζοντας καραμέλες και σοκολάτες έξω από σχολεία για να προσελκύσει τα θύματά του. Ένα μεσημέρι τον παρατήρησε τυχαία ο ιδιοκτήτης της, αναπτυσσόμενης τότε, Cοca Cοla, που εντυπωσιάστηκε από τη φαινομενική καλωσύνη αυτού του ανθρώπου και, μια και οι πωλήσεις στις ηλικίες 7-15 έπεφταν, του πρότεινε να γίνει η μασκότ της εταιρείας: ένας ηλικιωμένος, χαρωπός τύπος με κόκκινη στολή, στο χρώμα της Cοca Cοla, ο οποίος θα μοίραζε στα παιδιά σοκολάτες, καραμέλες και κοκακόλες, φωνάζοντας χαρούμενα «Χο,χο,χο! Η Cοca Cola πάει με όλα!»

Το πείραμα πέτυχε. Όλα τα παιδιά έπιναν πια Cοca Cοla, κατά προτίμηση μετά το σεξ, και, επειδή το σχέδιο υλοποιήθηκε Χριστούγεννα, ο Claus συμφώνησε να κάνει τη μασκότ της εταιρείας κάθε Δεκέμβρη ως το θάνατό του.

Ίσως να αναρωτιέστε γιατί να αγιοποιήθηκε ένας τιποτένιος παιδεραστής σαν τον Claus. Πολύ απλά, μία μέρα πριν πεθάνει (από βαριάς μορφής σύφιλη), είπε «συγνώμη, δεν το’θελα». Και ίσως μέτρησε και το γεγονός ότι πρόσφερε όλα του τα έσοδα από την Cοca Cοla, που ανέρχονταν σε εκατομμύρια, στην Εκκλησία.

Έτσι, όλοι έμειναν ικανοποιημένοι. Η Cοca Cola εκτόξευσε τις πωλήσεις της. Ο Claus έγινε διάσημος. Η Εκκλησία έβγαλε λεφτά. Και οι καταναλωτές βρήκαν έναν ακόμα τρόπο να ξοδέψουν το εισόδημά τους: σε φουσκωτούς αγιοβασίληδες.

Η μνήμη του Αγίου Βασίλη τιμάται την 1/1, ημέρα που πάτησε το πόδι του επί αμερικανικού εδάφους.


Ο Ιησούς Χριστός, ο επονομαζόμενος και με γύρω στους 18.000 επιθετικούς προσδιορισμούς, γεννήθηκε σε μία φάτνη στην πόλη Ναζαρέτ μεταξύ 1 π.Χ. και 1 μ.Χ.

Ο πραγματικός του πατέρας, όπως όλοι, πίστευε ότι ήταν Θεός. Μετά τη σύλληψη του παιδιού, αυτός εξαφανίστηκε και η μητέρα του τα’φτιαξε με έναν ξυλουργό, τον οποίο έπεισε ότι ήταν παρθένα, και ότι το παιδί το έφερε ο κρίνος, που τον γονιμοποίησαν οι μελισσούλες.

Ο Χριστός ήταν ήδη σταρ πριν ακόμα γεννηθεί. Ένας μανιακός δολοφόνος, ονόματι Ηρώδης, σκότωνε εν ψυχρώ όποιο παιδάκι έβλεπε μπροστά του (πρόσφατες μελέτες συμπεραίνουν ότι μάλλον ήταν αστυνομικός στο επάγγελμα), επειδή πίστευε ότι ένα από αυτά όταν μεγάλωνε θα γινόταν κομμουνιστής. Ευτυχώς, δεν πέρασε από το μυαλό του ότι αυτό το επικίνδυνο βρέφος θα γεννιόταν σε έναν στάβλο.

Ο μικρός Ιησούς ήταν πολύ διαφορετικό παιδάκι από τα άλλα. Πρώτα απ’όλα, ήταν το μοναδικό παιδάκι που είχε μούσια. Κι επίσης ήταν το μοναδικό παιδάκι που κυκλοφορούσε στους δρόμους της Ναζαρέτ με ένα φωτοστέφανο μονίμως πάνω από το κεφάλι του.

Μεγαλώνοντας με την εντύπωση πως είναι όντως ο Υιός του Θεού, το πίστεψε κι ο ίδιος. Άρχισε να γυρίζει σε όλο τον κόσμο και να κηρύττει ότι ο «μπαμπάς» του θα έρθει και θα πάρει όλους τους καλούς στον Παράδεισο και θα στείλει όλους τους κακούς στην Κόλαση, κι ότι ο «μπαμπάς» του είναι παντοδύναμος και πανάγαθος και πανταχού παρών και τέτοια ωραία. Όπως ήταν αναμενόμενο, κανείς δεν τον πίστευε, εκτός από 12 περιθωριακούς τύπους, που δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν στη ζωή τους από το να ξεποδαριάζονται στο περπάτημα πίσω από έναν περίεργο τύπο.

Για να τον πιστέψουν όλοι, λοιπόν, άρχισε να κάνει θαύματα. Προσπάθησε να πετάξει. Δεν τα κατάφερε – κι έσπασε και κάποια κόκαλα. Αλλά δεν το έβαλε κάτω. Γι’αυτό άρχισε να κάνει ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Ένα βράδυ στην Κανά «μετέτρεψε» το νερό σε κρασί (στην πραγματικότητα είχε αλλάξει από πριν τα μπουκάλια), μια άλλη φορά «περπάτησε» στο νερό (στην πραγματικότητα το νερό είχε παγώσει και απλά έκανε πατινάζ), αλλά το κορυφαίο του κόλπο ήταν η «ανάσταση» ενός τύπου, του Λάζαρου, ο οποίος ήταν απλώς ένας κολλητός του Χριστού, τον οποίο πλήρωσε για να κάνει τον ψόφιο κοριό και μετά να «αναστηθεί», και καλά.

Τα κόλπα έπιασαν. Όλοι ενθουσιάστηκαν μαζί του και πίστεψαν ότι όντως ήταν αυτός που έλεγε. Αλλά οι κυβερνώντες της εποχής δεν τον έβλεπαν με καλό μάτι, γιατί στις δημοσκοπήσεις τους έριχνε τουλάχιστον 10 μονάδες, και φοβόντουσαν ότι μπορεί να έκανε δικό του κόμμα και να να τους αφήσει εκτός βουλής. Έτσι, συνεννοήθηκαν με έναν μαθητή του, τον Ιούδα, ο οποίος ήταν γνωστό κωλοπαίδι, όμως ο Χριστός τον έπαιρνε πάντα μαζί του γιατί έλεγε καλά ανέκδοτα και έφτιαχνε και καλό freddo. Ο Ιούδας δεν είχε καμία αντίρρηση να «καρφώσει» τον δάσκαλό του έναντι 30 αργυρίων, ποσό που με τις σημερινές ισοτιμίες ισούται με 2,14 ευρώ, αλλά τότε μπορούσε να αγοράσει τέσσερα οικόπεδα με υψηλό δείκτη δόμησης και προβλεπόμενο χώρο για πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων.

Ο Χριστός οδηγήθηκε σε δίκη για εκτέλεση ταχυδακτυλουργικών κόλπων χωρίς άδεια ταχυδακτυλουργού και ο δικαστής, Πόντιος Πιλάτος, όχι μόνο τον βρήκε ένοχο, αλλά τον βρήκε και βρώμικο, γι’αυτό και μόλις βγήκε από την αίθουσα πήγε και έπλυνε τα χέρια του, μην κολλήσει καμιά λέπρα.

Ο Χριστός καταδικάστηκε σε θάνατο με σταύρωση. Κάτω από τον σταυρό τον παρακολουθούσαν να αργοπεθαίνει η δυστυχισμένη μητέρα του, που δεν περίμενε ότι το αθώο ψεματάκι της θα οδηγούσε εκεί, οι 11 από τους 12 μαθητές του (ο Ιούδας συνειδητοποίησε ότι αντί για αργύρια του είχαν δώσει σοκολατάκια με ασημί περιτύλιγμα και αυτοκτόνησε πάνω στα νεύρα του) και ένα τηλεοπτικό συνεργείο του Nazareth TV, το οποίο κάλυπτε αποκλειστικά σε ζωντανή μετάδοση το γεγονός.

Μετά τον θάνατό του, οι μαθητές του υποστηρίζουν ότι αυτός αναστήθηκε – εκτός από τον Θωμά, που επέμενε ότι τα κόλυβα της κηδείας του είχαν κάτσει βαριά στο στομάχι και είχε παραισθήσεις. Αλλά ποιος τον χέζει τον Θωμά, έτσι;

Η μνήμη του Χριστού γιορτάζεται κάθε φορά που κατεβάζουμε Χριστοπαναγίες, αλλά επισήμως γιορτάζουμε τη γέννησή του στις 25 Δεκεμβρίου, παρότι στην πραγματικότητα γεννήθηκε στις 25 Μαϊου, για να έχουμε περισσότερες μέρες συνεχόμενης άδειας από τη δουλειά.


…στη γέννησή του, οι τρεις μάγοι θα έφερναν μπουκάλια, στουπί και βενζίνη.

…οι 12 «μαθητές» του θα ήταν στην πραγματικότητα κουκουλοφόροι εκπαιδευμένοι να τα σπάνε και να τα καίνε όλα.

…θα έλεγε «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω», ώστε να έχει ο ίδιος τη χαρά να πετάξει την πρώτη πέτρα στους μπάτσους της εποχής.

…θα έγραφε σε όλους τους τοίχους της Ναζαρέτ «Λευτεριά στον αναρχικό αγωνιστή Βαραββά», κάτι για το οποίο αργότερα θα μετάνιωνε.

…θα υποστήριζε με την ίδια θέρμη το «αγαπάτε αλλήλους», αλλά θα εξαιρούσε τους μπάτσους.

…μπροστά στον Πόντιο Πιλάτο θα εκφωνούσε ένα μανιφέστο, στο οποίο θα κατακεραύνωνε την κρατική εξουσία και τις ρωμαϊκές δυνάμεις καταστολής.

…ο Ιούδας θα τον κάρφωνε στην αστυνομία και θα γινόταν «ρουφιάνος», «τσιράκι του συστήματος» και «ασφαλίτης». Δεν θα προλάβαινε να αυτοκτονήσει, γιατί θα τον παίρνανε οι άλλοι μαθητές με τις πέτρες.

…δεν θα άλλαζε καθόλου εμφανισιακά: μαλλιά και μούσια.

…θα ενέπνεε τους μαθητές του με παραβολές, όπως «ο κακός ασφαλίτης», «η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα αστυνομία» και «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι μπάτσοι, αλλά στον άλλο κόσμο θα φάνε την τσαπού».

…τα μεγαλύτερα «θαύματά» του θα ήταν ο πολλαπλασιασμός των μολότοφ στην Κανά και η ανάσταση του Λαζάρου, ενός 15χρονου που είχαν σκοτώσει κάτι Ρωμαίοι ειδικοί φρουροί.

…η σταύρωσή του θα αμαυρωνόταν από τα σοβαρά επεισόδια που θα προκαλούσαν οι «γνωστοί-άγνωστοι» σε τράπεζες και καταστήματα γύρω από τον Γολγοθά.

…αντί για σταυρό, θα ζητούσε να κρεμαστεί σε ένα «Α», με ανοιχτά τα πόδια και τα χέρια, σχηματίζοντας έτσι το σύμβολο της αναρχίας.

…αντί να διώξει τους εμπόρους έξω από το ναό, θα έκανε ντου με τους μαθητές του και θα τους έσπαγαν τις βιτρίνες ή ό,τι είχαν εκείνη την εποχή, τέλος πάντων.

…θα έλεγε: «Όταν σε χτυπάνε στο ένα μάγουλο, γύρνα και ρίχτους μια μολότοφ».

…πιθανότατα, θα τον αποκλήρωνε ο πατέρας του και θα έβρισκε κάποια άλλη να του κάνει ένα νορμάλ παιδί, για να κληρονομήσει τη βασιλεία του.


Ο Άγιος Ξελευθέριος, ο λεγόμενος και Ελευθερωτής, έζησε στην κελτική πόλη Κρύφτονβιλ τον 9ο αιώνα. Αν και είχε γεννηθεί σε ένα χωριό της Γαλατίας, το οποίο εξαφανίστηκε μετά από σεισμό που προκάλεσε ένας τύπος ονόματι Οβελίξ, ο Ξελευθέριος συνέδεσε το όνομά του με την Κρύφτονβιλ.

Ο Ξελευθέριος είχε δύο αγάπες: Τον Χριστιανισμό και το κρυφτό. Ως ιεραπόστολος, κήρυττε το λόγο του Θεού στους Κέλτες, που δεν είχαν το Θεό τους. Ειδικά οι Κέλτες του άρεσαν πολύ, γιατί εκτός του ότι ήταν κορόιδα και άκουγαν με ενδιαφέρον όσα έλεγε, είχαν πολύ ωραία δάση, στα οποία μπορούσε να παίξει κρυφτό.

Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα: Στους Κέλτες δεν άρεσε το κρυφτό, γιατί ήταν λεβέντες και ό,τι έκαναν το έκαναν φανερά και όχι κρυφά. Οπότε με ποιον θα έπαιζε κρυφτό ο Άγιος; Με τους σκίουρους;

Αλλά ο πολυμήχανος Ξελευθέριος βρήκε τον τρόπο να συνδυάσει τις δύο αγάπες του. Έφερε στην Κρύφτονβιλ μερικές σεξοβόμβες φίλες του, τις οποίες έβαλε να κυκλοφορούν στα δάση της περιοχής. Οι Κέλτες, που ήταν και μπερμπάντηδες, κρυβόντουσαν πίσω από θάμνους και δέντρα, και όταν τις εντόπιζαν, τις έπιαναν και τις έφτυναν (σ.σ. η χλέπα για τους Κέλτες υποδήλωνε έρωτα). Ωστόσο, εκτός από αυτές κυκλοφορούσε στα δάση και ο Άγιος, ντυμένος γυναίκα (οι αγιογραφίες τον δείχνουν πάντα με ένα εμπριμέ φουστάνι, και λέγεται ότι είχε κορμάρα). Αν κάποιος έπιανε αυτόν κατά λάθος, πιστεύοντας πως είναι μία εκ των γυναικών, έλεγε «φτου, η Ξελευθερία!», και τότε οι γυναίκες έμεναν ξανά ελεύθερες και το παιχνίδι άρχιζε πάλι απ’την αρχή.

Αν αναρωτιέστε τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Χριστιανισμό, σκεφτείτε πόσο χριστιανικό είναι το κρυφτό. Κάποιος αλλόθρησκος προσπαθεί να βρει και να «φτύσει», δηλαδή να φυλακίσει, τους καλούς χριστιανούς που κρύβονται από την οργή του, όμως ο τελευταίος που απομένει «φτύνει» αυτόν και σώζει και όλους τους άλλους.

Ο Άγιος Ξελευθέριος είναι ο προστάτης άγιος του κρυφτού. Η μνήμη του εορτάζεται στις 15 Δεκεμβρίου, μαζί με του Ελευθερίου, για να μη μπερδεύει ο κόσμος τις γιορτές τους.