Ο κόσμος πριν από 2.000 χρόνια δεν ήταν σαν τον σημερινό. Ήταν πολύ πιο βαρετός. Γι’αυτό και οι άνθρωποι κατέληγαν να φιλοσοφούν, να πηγαίνουν κανένα θέατρο, να σκαρώνουν κανέναν πόλεμο – έτσι, για να μη βαριούνται. Και ξέρετε γιατί ήταν τόσο βαρετή η ζωή τότε; Πολύ απλά, επειδή δεν είχε εφευρεθεί ακόμα το ποδόσφαιρο. Οπότε ούτε Μουντιάλ, ούτε Champions League, ούτε καν πρωταθληματάκια 5Χ5. Δε θα ήθελα να ζω τότε.

Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι ζήσανε εκείνη την ζοφερή εποχή. Και ένας από αυτούς δεν ήταν ακριβώς «άνθρωπος», αλλά «Θεάνθρωπος» – τουλάχιστον έτσι λένε οι κακές γλώσσες. Ναι, ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη Γη σε μια περίοδο που τα πόδια των ανθρώπων χρησιμοποιούνταν ακόμα για μετακινήσεις, και όχι για πάσες, ντρίμπλες, τάκλιν και σουτ.

Τι θα γινόταν, όμως, αν το ποδόσφαιρο υπήρχε τότε; Πώς θα ήταν ο Χριστός σαν ποδοσφαιριστής; Σε αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον (όσο και εξαιρετικά ηλίθιο) ερώτημα φιλοδοξώ να απαντήσω με αυτό το post. Διαβάστε και διαφωτιστείτε.

– Καταρχήν, ο Χριστός θα προσπαθούσε στην αρχή να ασχοληθεί επαγγελματικά με το πόλο, και όχι με το ποδόσφαιρο. Ωστόσο, κανείς δε θα δεχόταν να παίξει εναντίον του, αφού ο Χριστός ήταν ο μόνος που μπορούσε να περπατάει στο νερό και αυτό θα του έδινε ένα σοβαρό πλεονέκτημα απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Έτσι, θα το γύριζε τελικά στο ποδόσφαιρο.

– Ο Χριστός θα ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής της εποχής του – το παρατσούκλι του θα ήταν «Μέσι» (από το «Μεσσίας»).

– Η εθνική ομάδα της Ιουδαίας θα προλάβαινε να κατακτήσει 3 σερί Μουντιάλ, με αρχηγό τον Χριστό, πριν τον τραγικό του θάνατο μόλις στα 32 του χρόνια. Μετά θα παρέπαιε και θα εξαφανιζόταν από τον ποδοσφαιρικό χάρτη.

– Μετά από κάθε «δολοφονικό» τάκλιν των αντίπαλων αμυντικών, που μάταια θα προσπαθούσαν να τον ανακόψουν, ο Χριστός θα ύψωνε το βλέμμα του στον ουρανό και θα αναφωνούσε «άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».

– Πριν από την έναρξη ενός αγώνα κόντρα στους Ρωμαίους, και ξέροντας ότι ο διαιτητής ήταν «πληρωμένος» από τους αντιπάλους, ο Χριστός θα δήλωνε: «Πριν διαιτητής τρις σφυρίξαι, τέσσερα γκολάκια θα φάμε». Και φυσικά θα έπεφτε μέσα.

– Με τον όρο «Ανάσταση του Χριστού» θα εννοούσαμε την επιστροφή του Χριστού στις καλές εμφανίσεις, περίπου το 24 μ.Χ., μετά από μια κακή χρονιά.

– Η περίφημη παραβολή του «καλού Σαμαρείτη» θα αφορούσε έναν γαμάτο ποδοσφαιριστή από τη Σαμάρεια, ο οποίος όμως τραυματίστηκε σοβαρά και αναγκάστηκε να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε ηλικία 23 ετών και να ασχοληθεί με φιλανθρωπίες.

– Θα απαιτούσε σε κάθε παιχνίδι να δίνει αυτός το εναρκτήριο λάκτισμα, προβάλλοντας το επιχείρημα «ο αναμάρτητος πρώτος την μπάλα βαλέτω».

– Ο περίφημος «Μυστικός Δείπνος» θα ήταν μια κρυφή συνάντηση του Χριστού με τους μαθητές του, ώστε να συζητήσουν για τα πριμ που θα ζητούσαν από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ιουδαίας σε περίπτωση κατάκτησης του επερχόμενου Μουντιάλ, που θα διεξαγόταν για πρώτη φορά στην Αφρική, και συγκεκριμένα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

– Κάθε φορά που ένας από τους συμπαίκτες του σφάδαζε στο έδαφος μετά από κάποιο σκληρό μαρκάρισμα, ο Χριστός θα τον άγγιζε, θα του φώναζε «Πάρ’ τα πόδια σου και περιπάτει», και αυτός θα σηκωνόταν αμέσως, ως εκ θαύματος.

– Τα θαύματα του Χριστού θα έμεναν στην ιστορία, όπως το θαύμα στην Κανά (όταν ντριμπλάρισε 4 παίκτες και τον τερματοφύλακα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και σκόραρε με έξοχο πλασέ) και το Θαύμα στην Καπερναούμ (όταν πέτυχε 2 γκολ στις καθυστερήσεις του ματς με τους σκληροτράχηλους Γότθους, χαρίζοντας τη νίκη στην ομάδα του).

– Αλλά το μεγαλύτερο «θαύμα» του Χριστού θα ήταν, αναμφίβολα, η μετατροπή των ντοπαρισμένων ούρων του ιδίου και των συμπαικτών του σε καθαρά ούρα, τα οποία θα περνούσαν χωρίς πρόβλημα από έλεγχο ντόπινγκ.

– Η ενδεκάδα με την οποία θα αγωνιζόταν η Ιουδαία θα αποτελείτο από τον Χριστό και 10 από τους μαθητές του. Ο ενδέκατος μαθητής θα χρησίμευε ως αλλαγή, ενώ ο δωδέκατος, ο Ιούδας, θα ήταν «ρεζέρβα» του Χριστού, και άρα δεν θα έπαιζε ποτέ, αφού ο Χριστός δεν θα τραυματιζόταν ποτέ.

– Είναι προφανές ότι ο Ιούδας δεν θα ήταν καθόλου ικανοποιημένος από το «rotation» της ομάδας, κι έτσι θα πρόδιδε τον Χριστό, «καρφώνοντάς» τον στην FIFA για το σκάνδαλο με τα ντοπαρισμένα ούρα. Φυσικά, ο Χριστός θα καθαιρείτο από τη θέση του στην εθνική ομάδα, την οποία θα έπαιρνε ο Ιούδας – μέχρι που θα τον προσέγγιζε η Ρώμη που, προσφέροντάς του 30 αργύρια, θα τον πολιτογραφούσε Ρωμαίο, με αποτέλεσμα αυτός να παρατήσει την Ιουδαία και να γίνει ο πρώτος «νατουραλιζέ» παίκτης της εθνικής ομάδας της Ρώμης.

– Στην Ιουδαία, ο Χριστός θα κινδύνευε μέχρι και με θανατική ποινή για το σκάνδαλο ντοπαρίσματος στην εθνική ομάδα, αφού η FIFA θα αφαιρούσε από την Ιουδαία τα 3 Μουντιάλ που είχε κατακτήσει, προκαλώντας την οργή των οπαδών, οι οποίοι θα απαιτούσαν την παραδειγματική τιμωρία του πρώην αρχηγού της ομάδας. Υπό την πίεση της λαϊκής απαίτησης, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας θα αποφάσιζε την καταδίκη του Χριστού σε σταύρωση.

– Βέβαια, ο Χριστός θα είχε μια ακόμα ελπίδα, καθώς θα διεξαγόταν δημοψήφισμα στην Ιουδαία, για το αν θα έπρεπε να απελευθερωθεί αυτός ή ο Βαραββάς, ένας παλιός τερματοφύλακας της Ιουδαίας, που είχε καταδικαστεί σε ισόβια μετά από μια συντριβή 12-0 από τους Σκύθες. Ωστόσο, προς μεγάλη του έκπληξη, ο λαός της Ιουδαίας θα ψήφιζε σε συντριπτικό ποσοστό την απελευθέρωση του Βαραββά, ο οποίος μετά από μερικά χρόνια θα γινόταν και προπονητής της εθνικής ομάδας.

– Τελικά, ο Χριστός θα σταυρωνόταν και θα πέθαινε στο άνθος της ηλικίας του, ενώ η εθνική ομάδα της Ιουδαίας θα μαράζωνε, αφού μαζί με τον Χριστό θα διώκονταν και οι 11 μαθητές του, και δεν θα συμπλήρωνε ούτε 11άδα για το επόμενο Μουντιάλ. Επιπλέον, ο Χριστός θα περνούσε στη συνείδηση των Ιουδαίων, όχι σαν ένας θρυλικός ποδοσφαιριστής, αλλά σαν ένα λαμόγιο που ντοπαριζόταν. Κάτι σαν τον Κεντέρη για μας.

(και μην ακούσω καμιά μαλακία περί Ανάστασης και τέτοια…Είπαμε, εδώ είναι σοβαρό το blog. Τι το περάσατε, Αγία Γραφή;)

Advertisements

«Δεν είναι η ιδέα πίσω από τον Χριστιανισμό που κατηγορώ, ή τον Ιουδαϊσμό, ή από οποιαδήποτε θρησκεία. Είναι οι επαγγελματίες που τις μετέτρεψαν σε εταιρείες. Υπάρχει πολύ χρήμα στη μπίζνα του Θεού. Πολύ χρήμα. Τα βασικά διδάγματα του Ιησού είναι θαυμάσια. Όπως, με την ευκαιρία, είναι και η αρχική πρόθεση του Καρλ Μαρξ, εντάξει; Ποιο είναι το κακό; Όλοι πρέπει να μοιράζονται τα πάντα με ισότητα. Κάνε αυτό που θες να σου κάνουν. Δημοκρατία. Διακυβέρνηση από το λαό. Όλες φοβερές ιδέες, είναι όλες φοβερές ιδέες. Αλλά όλες υποφέρουν από ένα μοιραίο σφάλμα. Που είναι ότι όλες βασίζονται στην λανθασμένη εντύπωση ότι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους αξιοπρεπείς. «Δώσε τους μια ευκαιρία να κάνουν το σωστό και θα την αρπάξουν». Ότι δεν είναι ηλίθια, εγωιστικά, άπληστα, δειλά, κοντόφθαλμα σκουλήκια. Αυτό που λέω είναι ότι οι άνθρωποι κάνουν τη ζωή τόσο πολύ χειρότερη απ’όσο πρέπει να είναι και, πιστέψτε με, (η ζωή) είναι ένας εφιάλτης και χωρίς τη βοήθειά τους. Αλλα γενικά, λυπάμαι που το λέω, αλλά είμαστε ένα αποτυχημένο είδος.»

Αυτή η εισαγωγή στο «Whatever Works» του Γoύντι Άλεν είναι από σήμερα ο αγαπημένος μου κινηματογραφικός μονόλογος (ρίχνοντας στη δεύτερη θέση τον μαγικό μονόλογο του Αλ Πατσίνο στο τέλος του «Δικηγόρου του Διαβόλου»). Λες και ο Γούντι διαβάζει τις σκέψεις μου. Ή λες και εγώ διαβάζω τις δικές του – πιο πιθανό αυτό. Απλά, υπέροχο. Όπως και η υπόλοιπη ταινία.

Α, ρε Γούντι τι μας κάνεις…


Θεοφάνεια: Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς γιορτάζουμε εκείνη τη μέρα, αλλά όλοι ξέρουν το έθιμο της ρίψης του σταυρού στα παγωμένα νερά χωρίς μπρατσάκια, με την ελπίδα να βρεθεί κάποιος τρελός που θα πηδήξει και θα τον σώσει από βέβαιο πνιγμό. Αυτό το έθιμο δείχνει πόσο μαύρα μεσάνυχτα έχουν οι παπάδες από μάρκετινγκ: Αν μετέφεραν τη γιορτή στις 6 Αυγούστου, τα cross-throwing events σε όλη την επικράτεια θα προσείλκυαν χιλιάδες πιστούς.

Των Τριών Ιεραρχών:
Σχολική γιορτή, που μπήκε στο εορτολόγιο μόνο και μόνο για να κάνει την Εκκλησία πιο αρεστή στα παιδιά, γι’αυτήν τη μέρα που γλιτώνουν το σχολείο. Εξετάζεται, μάλιστα, το ενδεχόμενο να γίνει κινητή η εορτή, ώστε να μην πέφτει ποτέ Σαββατοκύριακο. Είναι δύσκολες οι εποχές, μη χάνουμε πελάτες.

2 Φεβρουαρίου: Παλιότερα λεγόταν «της Υπαπαντής», πλέον λέγεται «της Υφαρπαγής (Δημοσίου Χρήματος και Δημοσίων Εκτάσεων)». Άλλαξαν οι καιροί…

13 Φεβρουαρίου: Οι άπιστοι, οι μετανάστες και (το χειρότερο) οι καθολικοί γιορτάζουν στις 14 Φεβρουαρίου κάποιον «Άγιο Βαλεντίνο», αλλά εμείς έχουμε τους δικούς μας αντίστοιχους Αγίους, Ακύλα και Πρίσκυλλα, που γιορτάζουν στις 13 Φεβρουαρίου. Εντάξει, ο Βαλεντίνος είναι πιο πιασάρικος, αλλά πρέπει κι εμείς να προωθήσουμε τα δικά μας παιδιά…

Τσικνοπέμπτη: Μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης, στην οποία οι πιστοί καταβροχθίζουν με ευλάβεια σεβαστές ποσότητες κρεατικών, ώστε να οπλιστούν με αρκετή χοληστερίνη και αρκετά τριγλυκερίδια για να αντέξουν την επίπονη νηστεία της Σαρακοστής (την οποία ελάχιστοι τηρούν, αλλά την Τσικνοπέμπτη την τηρούν ΟΛΟΙ).

Καθαρά Δευτέρα:
Λέγεται «Καθαρά» επειδή οι πιστοί «καθαρίζουν» τον οργανισμό τους από τις κραιπάλες της προ-προηγούμενης εβδομάδας (βλ. Τσικνοπέμπτη), καταναλώνοντας, αντί για τεράστιες ποσότητες κρεατικών, τεράστιες ποσότητες θαλασσινών.

Σαρακοστή: Περίοδος 40 ημερών, κατά τη διάρκεια της οποίας οι πιστοί προσποιούνται ότι νηστεύουν, επιδεικνύοντας σε όλο τον κόσμο την εγκράτειά τους και τις εγκεφαλικές τους βλάβες.

25η Μαρτίου:
Διπλή γιορτή για την Ορθοδοξία μας: Αφενός επειδή θυμόμαστε την πολύτιμη συνεισφορά της Εκκλησία στην εποποιία της ελληνικής επανάστασης (αλλά δε θυμόμαστε ότι όση σχέση έχει η διαφήμιση της Vodafone με την ελληνική επανάσταση, άλλη τόση είχε και η Εκκλησία) και αφετέρου επειδή γιορτάζουμε τη μέρα που το Predictor της Θεοτόκου της έβγαλε δύο γραμμές και κατάλαβε ότι ήταν έγκυος. Αν και οι γονείς της δεν χάρηκαν εξίσου, γιατί νόμιζαν ότι ήταν παρθένα.

Μεγάλη Εβδομάδα:
Η εβδομάδα αμέσως μετά τη Σαρακοστή, και η πιο θλιμμένη όλης της χρονιάς. Απαγορεύεται αυστηρά το κρέας, η διασκέδαση, οι κωμωδίες, τα κόμικς και οτιδήποτε άλλο μπορεί να υποβαθμίσει την στυλιζαρισμένη θλίψη της Μεγάλης Εβδομάδας. Και ειδικά τη Μεγάλη Παρασκευή. Παράλληλα, επιβάλλεται σε όλους τους πιστούς το μαρτύριο της 35ης προβολής του «Ιησού από τη Ναζαρέτ» στην τηλεόραση, ώστε άπαντες να συμπάσχουν με το Θείο Δράμα. Οι μόνοι που επιτρέπεται να χαίρονται εκείνη τη βδομάδα είναι οι παπάδες, που βλέπουν τα έσοδά τους από τα κεριά να αυξάνονται κατακόρυφα, λόγω της αυξημένης προσέλευσης οπαδών στα γήπεδά τους.

Πάσχα:
Η πιο χαρούμενη γιορτή της Χριστιανοσύνης! Μετά από μια περίοδο συσσωρευμένης καντήφλας και εξαναγκασμού, οι πιστοί ξεσπούν και μοιράζονται το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού και γιορτάζουν καταναλώνοντας αυγά, τσουρέκια και μπόλικα αρνιά, που συμβολίζουν τον «Αμνό του Θεού», Ιησού, που τον «φάγανε» οι Εβραίοι. Μόνο που τα συγκεκριμένα αρνιά είναι μάλλον απίθανο να αναστηθούν.

Του Αγίου Πνεύματος: Το Άγιο Πνεύμα, ως μέλος της Αγίας Τριάδας, έχει κι αυτό τη δική του γιορτή. Βέβαια, από τα μέλη της Αγίας Τριάδας είναι το πιο παραμελημένο, αφού έχει κάνει όλη κι όλη μόλις μία εμφάνιση σε πρωταγωνιστικό ρόλο, κι αυτή στον μουγκό ρόλο ενός περιστεριού. Έτσι, οι πιστοί δεν ξέρουν τι ακριβώς να κάνουν για να τιμήσουν το Άγιο Πνεύμα, και τελικά αποφασίζουν να δώσουν διπλή μερίδα τροφής στο καναρίνι τους.

Δεκαπενταύγουστο:
Αντίθετα με τον Χριστό, που τον κλαίμε με μαύρο δάκρυ την Μεγάλη Παρασκευή, η κοίμηση της Θεοτόκου γίνεται σε πολύ πιο χαρμόσυνο κλίμα, με τους πιστούς να τιμούν τη μνήμη της κάνοντας μια βουτιά και γι’αυτήν στη θάλασσα. Επίσης, στη μνήμη της διεξάγονται και οι περίφημες Γονατοδρομίες της Τήνου, κάτι σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ορθοδοξίας.

Των Αγίων Πάντων:
Η μέρα που η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων που δεν είχαν καλό βύσμα για να γίνουν celebrities Άγιοι, σαν τον Άη Γιάννη και τον Άγιο Δημήτριο, για να έχουν δικές τους γιορτές, αλλά είναι κι αυτοί πολύ σημαντικοί και χρήσιμοι στο χριστιανικό οικοδόμημα, όσο ο δάκος στις ελιές. Επίσης, εντελώς ανεξήγητα, η μέρα που «γιορτάζουν» όσοι είχαν την ατυχία να διαθέτουν κάποιο αρχαιοελληνικό όνομα. Πρώτα τους πολεμάς, μετά τους κάνεις αγίους.

14 Σεπτεμβρίου: Μεγάλη γιορτή, κατά την οποία εορτάζεται η ύψωση του τιμίου σταυρού και του ακόμα πιο τιμίου λαβάρου της Αγίας Λαύρας από τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, σε χριστιανικού χαρακτήρα συγκέντρωση με τίμιο και λογικό αίτημα την αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, ώστε να ξεχωρίζουν καλύτερα οι αλλόθρησκοι και να μπορούμε να τους ταλαιπωρούμε πιο εύκολα. Δυστυχώς, οι υπογραφές που μάζεψε για αν υποστηρίξει το αίτημά του δεν θα έφταναν ούτε για να συσταθεί ποδοσφαιρική ομάδα, κι έτσι οι άπιστοι και οι μετανάστες κέρδισαν τη μάχη (αλλά όχι τον πόλεμο).

Της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος: Αν και τείνει να καταργηθεί, αυτή η εορτή υπήρξε για αρκετά χρόνια η σημαντικότερη της Εκκλησίας μας, καθώς αναφέρεται στη μεταμόρφωση που υπέστη η Εκκλησία από τον Σωτήρα της, αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, από μια ασήμαντη και ανυπόληπτη κρατικοδίαιτη κερδοσκοπική οπισθοδρομική επιχείρηση σε μία φωνακλάδικη κρατικοδίαιτη κερδοσκοπική οπισθοδρομική επιχείρηση. Αλλά αυτός ο τελευταίος ο αρχιεπίσκοπος είναι πολύ low profile και δε συνεχίζει την παράδοση, γαμώτο.

Χριστούγεννα: 25 Δεκεμβρίου, η μέρα που περιμένουν όλα τα παιδιά για να πάρουν τα δώρα τους! Και, δευτερευόντως, η μέρα που γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού. Βέβαια, αν όντως είχε γεννηθεί Δεκέμβριο σε μια φάτνη, αποκλείεται να είχε επιζήσει – κι αν γλίτωνε από τη μανία του Ηρώδη, θα πήγαινε από κρυοπαγήματα. Αλλά αφού έχουμε βάλει τον «ευαγγελισμό της Θεοτόκου» τον Μάρτιο, πότε να τη βάλουμε να γεννήσει; Την Πρωτομαγιά;


Λοιπόν, να κάτι που ελάχιστοι από εσάς έχετε φανταστεί: Ο πρωθυπουργός μας έχει πολλά κοινά με τον Θεό. Ξέρετε, τον γνωστό, της Βίβλου. Ναι, αλήθεια σας λέω! Δε με πιστεύετε; Πολύ καλά, λοιπόν, δε μου αφήνετε άλλη επιλογή: Θα σας παρουσιάσω μια εικονική μονομαχία δέκα σημείων μεταξύ αυτών των δύο, για να δείτε πόσο μοιάζουν. Είστε έτοιμοι;

FΙGHΤ!

Rοund 1

Ο Θεός χρειάστηκε 6 μέρες για να δημιουργήσει τον κόσμο. Την έβδομη ξεκουράστηκε.

Ο Καραμανλής χρειάστηκε λιγότερα από 6 χρόνια για να διαλύσει την Ελλάδα. Τον έβδομο χρόνο θα ξεκουραστεί (αναγκαστικά).

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Θεό, επειδή ήταν πιο γρήγορος.

Rοund 2

Ο Θεός (εννοείται ο Πατέρας, έτσι;) είναι μέρος της ομοουσίας και αδιαιρέτου Αγίας Τριάδας: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.

Ο Καραμανλής (εννοείται ο ανιψιός, έτσι;) είναι μέρος της ομοουσίας και αδιαιρέτου Αγίας Τριάδας: Καραμανλήδες, Παπανδρέου, Μητσοτάκηδες.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Καραμανλή, γιατί το Άγιο Πνεύμα δεν πιάνεται (αφού είναι άυλο), και άρα της βιβλικής Αγίας Τριάδας της κάνει τα τρία δύο.

Rοund 3

Ο Θεός εκδίωξε από την Εδέμ τον Αδάμ και την Εύα επειδή υπέπεσαν στο προπατορικό αμάρτημα, τρώγοντας ένα μήλο.

Ο Καραμανλής εκδίωξε από την κυβέρνηση τον Ρουσόπουλο και τον Βουλγαράκη επειδή υπέπεσαν στο προπατορικό πολιτικό αμάρτημα, τρώγοντας τα λεφτά του δημοσίου.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Καραμανλή, γιατί ο Θεός εξάντλησε την αυστηρότητά του χωρίς λόγο. Σκορ 1-2 για τον πρωθυπουργό μας (όλε!).

Rοund 4

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Θεού είναι ένας εκπεσών άγγελος (ο Σατανάς)

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Καραμανλή είναι ένας εκπεσών νεοδημοκράτης (ο Μανώλης)

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Θεό, γιατί πιο εύκολα τα βάζεις με τον ίδιο τον Σατανά, παρά με τον Μανώλη άμα τα πάρει.

Rοund 5

Ο Θεός δεν έχει δώσει σημάδια της ύπαρξής του εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά οι πιστοί του περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία.

Ο Καραμανλής δεν έχει δώσει σημάδια της ύπαρξής του εδώ και κάτι μήνες, αλλά οι πιστοί του ψηφοφόροι και αυλικοί περιμένουν τη Δεύτερη Επανεκλογή.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Θεό, γιατί πιο πιθανό είναι να γίνει η Συντέλεια του κόσμου, παρά να επανεκλεγεί ο Καραμανλής. 3-2, μπροστά ο Παντοδύναμος.

Rοund 6

Ο Θεός, για να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν σε αυτόν, θυσίασε τον γιο του.

Ο Καραμανλής, για να κάνει τους ψηφοφόρους να πιστέψουν σε αυτόν, κάθε τόσο ‘θυσιάζει’ την Νατάσα.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Καραμανλή, γιατί αυτός μπορεί να θυσιάζει τη Νατάσα όποτε γουστάρει, ενώ ο Χριστός θυσιάστηκε (και αναστήθηκε) μόνο μια φορά.

Rοund 7

Κατά την Δευτέρα Παρουσία, μεγάλες συμφορές θα συμβούν στον κόσμο, μέχρι να έλθει η Βασιλεία του Θεού.

Κατά τη Δευτέρα μετά τις εκλογές, μεγάλες συμφορές θα συμβούν στην Νέα Δημοκρατία, όταν θα έρθει η Βασιλεία του Γιωργάκη.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Θεό, γιατί στην περίπτωσή του υπάρχει χάπι εντ. 4-3, προβάδισμα και πάλι για το φαβορί.

Rοund 8

Όταν ο λαός του πείνασε, ο Θεός του έστειλε μάννα εξ ουρανού.

Όταν ο λαός του πείνασε, ο Καραμανλής του έστειλε τα φουσκωμένα εκκαθαριστικά της εφορίας.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Θεό, γιατί το μάννα τρώγεται. 5-3 το σκορ για τον Παντοδύναμο.

Rοund 9

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσίν του.

Ο Καραμανλής έκανε την Ελλάδα κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσίν του (κοινώς, σαν τα μούτρα του).

Συμπέρασμα: Ισοπαλία, γιατί κι οι δύο σκατά τα κάνανε.

Round 10

Χιλιάδες πιστοί προσεύχονται καθημερινά στον Θεό για να λυθούν τα προβλήματά τους, αλλά δεν παίρνουν απάντηση.

Χιλιάδες Έλληνες διαμαρτύρονται καθημερινά στον Καραμανλή για να λυθούν τα προβλήματά τους, αλλά δεν παίρνουν απάντηση.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Καραμανλή, γιατί αυτός τουλάχιστον εμφανίζεται μια στο τόσο και λέει δυο-τρεις μαλακίες να έχει ο κόσμος να ασχολείται.

Τελικό σκορ: 5-4 υπέρ του Θεού. Εντάξει, νίκησε το φαβορί. Αλλά ήταν σκληρή μάχη.


Το Religulous (ή, σε άθλια ελληνική μετάφραση, «Πίστευε και Γέλα») είναι ένα προσωπικό εγχείρημα του Bill Maher, ενός αμερικανού κωμικού με μεγάλη προϋπηρεσία στο πιο δύσκολο είδος κωμωδίας, την stand-up comedy. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τις διάφορες θρησκείες του κόσμου, από την οπτική γωνία ενός άθεου, διανθισμένο με αρκετές χιουμοριστικές ατάκες και μπόλικη αμφιβολία.

Είναι περιττό να πω ότι μου άρεσε η ταινία – αν και κάποιες φορές το χιούμορ του Maher ήταν κάπως άκομψο, όταν γελοιοποιούσε κατάμουτρα τους θρησκευόμενους συνομιλητές του. Αλλά το Religulous έχει ένα μειονέκτημα: Δεν πρόκειται να αλλάξει τη γνώμη κανενός. Κανένας πιστός δεν θα προβληματιστεί για τις αντιφάσεις που υπάρχουν στη θρησκεία του μέσω ενός ντοκιμαντέρ, και μάλιστα ενός ντοκιμαντέρ που χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό το χιούμορ ως όπλο – και το χιούμορ σχεδόν ποτέ δεν λειτουργεί ως μέσο πειθούς. Αυτή η ταινία δε θα αφυπνίσει συνειδήσεις. Εκτός κι αν κάποιος σταθεί στο «κήρυγμα» του Maher, στο τέλος της ταινίας, που είναι και το μοναδικό σημείο όπου μιλάει σοβαρά και εκφράζει τη δική του γνώμη για τη θρησκεία.

Αυτό το «κήρυγμα» μετέφρασα (γιατί οι υπότιτλοι δεν ήταν εντελώς ακριβείς) και σας παραθέτω, είτε για να συγκατανεύσετε στα όσα ενδιαφέροντα υποστηρίζει ο Maher, είτε για να κουνήσετε το κεφάλι σας και να καταραστείτε αυτόν τον άθεο που υποσκάπτει τα θεμέλια της ήδη μισογκρεμισμένης σας πίστης. Η επιλογή είναι δική σας.

«Η ειρωνεία με τη θρησκεία είναι ότι, εξαιτίας της ικανότητάς της να οδηγεί τους ανθρώπους σε καταστροφικούς δρόμους, ίσως και να προκαλέσει τη συντέλεια του κόσμου.

Πρέπει να πεθάνει η θρησκεία για να ζήσει ο άνθρωπος. Είναι πολύ αργά για να λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις από ανθρώπους παράλογους, από αυτούς που θα οδηγούσαν ένα πλοίο, όχι με τη βοήθεια πυξίδας, αλλά ερμηνεύοντας τα εντόσθια ενός κοτόπουλου. Ο Τζορτζ Μπους προσευχήθηκε πολύ για το Ιράκ, αλλά δεν έμαθε και πολλά γι’αυτό.

Πίστη σημαίνει να μετατρέπεις την απουσία σκέψης σε αρετή. Δεν είναι λόγος υπερηφάνειας. Αυτοί που κηρύττουν και ανυψώνουν την πίστη είναι πνευματικοί δουλέμποροι. Κρατούν την ανθρωπότητα δέσμια της φαντασίας και της βλακείας. Αυτές γέννησαν και δικαιολόγησαν τόση τρέλα και καταστροφή.

Η θρησκεία είναι επικίνδυνη, γιατί επιτρέπει στους ανθρώπους που δεν έχουν όλες τις απαντήσεις να νομίζουν ότι τις έχουν. Οι περισσότεροι σκέφτονται ότι είναι υπέροχο όταν κάποιος λέει «Θεέ μου, θα κάνω ό,τι μου πεις». Μόνο που δεν υπάρχουν θεοί που όντως να μας μιλούν. Αυτό το κενό καλύπτεται από ανθρώπους διεφθαρμένους, με προσωπικές φιλοδοξίες.

Και όποιος σας πει ότι ξέρει τι συμβαίνει όταν πεθαίνεις, σας υπόσχομαι ότι δεν ξέρει. Πώς είμαι τόσο σίγουρος; Γιατί ούτε εγώ ξέρω, και αυτός δεν έχει πνευματικές δυνάμεις που δεν κατέχω εγώ.

Η μόνη πρέπουσα στάση του ανθρώπου απέναντι στο μεγάλο ερώτημα δεν είναι η αλαζονική βεβαιότητα της κάθε θρησκείας, αλλά η αμφιβολία. Η αμφιβολία είναι ταπεινή, και έτσι πρέπει να είναι και ο άνθρωπος, δεδομένου ότι η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη από ανθρώπινα λάθη.

Γι’αυτό οι λογικοί άνθρωποι, οι αντι-θρησκοι, πρέπει να λύσουν τη σιωπή τους και να αποκαλυφθούν. Και αυτοί που θεωρείτε τους εαυτούς σας μετριοπαθείς θρησκευόμενους, πρέπει να κοιταχτείτε στον καθρέφτη και να συνειδητοποιήσετε ότι η παρηγοριά που σας προσφέρει η θρησκεία κοστίζει δραματικά.

Αν ανήκετε σε ένα πολιτικό κόμμα ή μια κοινωνική ομάδα που λειτουργεί με βάση τον ρατσισμό, τη μισογυνία, την ομοφοβία, τη βία και την καθαρή άγνοια, όπως η θρησκεία, θα έπρεπε να παραιτηθείτε σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Αν δεν το κάνετε, τους διευκολύνετε. Γιατί οι εξτρεμιστές αντλούν τη νομιμότητά τους από τα δισεκατομμύρια των συνοδοιπόρων τους.

Αν τελειώσει ο κόσμος, ή οδηγηθεί κουτσός προς το μέλλον από τα παρεπόμενα μιας θρησκείας που την ενέπνευσε η πυρηνική τρομοκρατία, ας θυμηθούμε ποιο ήταν το πραγματικό πρόβλημα: Ότι μάθαμε να επισπεύδουμε τον μαζικό θάνατο, προτού ξεπεράσουμε τη νευρολογική διαταραχή του να τον ευχόμαστε. Αυτό είναι.

Ωρίμασε ή πέθανε.»


Αν οι θρησκείες του κόσμου δεν ήταν θρησκείες, αλλά μάρκες απορρυπαντικών, πώς θα τις προωθούσαν οι ιερείς τους;

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

«2 δισεκατομμύρια νοικοκυρές συνιστούν «Jesus». Αυτές ξέρουν.»

«Κυκλοφορεί σε δύο συσκευασίες: Orthodox, με μαύρους κόκκους, και Catholic, με κίτρινους και λευκούς κόκκους»

«Εξουδετερώνει στο λεπτό σατανικούς λεκέδες και αμαρτωλές μυρωδιές!»

«Με την αγορά κάθε οικογενειακής συσκευασίας, δώρο μια σειρά από υπέροχα παιδικά παραμύθια («Η Βίβλος»), ή το νέο CD του Πέτρου Γαϊτάνου, ‘Ω γλυκύ μου φρέαρ’!»

«Και μην ξεχνάτε: Το «Jesus» σώζει!»

ΙΣΛΑΜ

«Με κάθε αγορά, δώρο ένα μαγευτικό ταξίδι σε έναν εξωτικό παράδεισο, με πληρωμένα όλα τα έξοδα και συντροφιά με αυθεντικά ουρί του παραδείσου! Αλλά μετά θάνατον…»

«Απλώς τοποθετήστε μια δόση στο πλυντήριο, προσευχηθείτε προς την πλευρά της Μέκκας και το «Allah» θα κάνει τα υπόλοιπα!»

«Το Νο 1 απορρυπαντικό σε Αφρική και Μέση Ανατολή»

«Ειδικά σχεδιασμένο για τουρμπάνια, μπούρκα, χιτζάμπ και τσαντόρ»

«Σε κάθε συσκευασία, δώρο τέσσερα πανέμορφα κοσμήματα, ένα για κάθε σας σύζυγο!»

ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ

«Hindu: 4.500 χρόνια εμπειρία στη φροντίδα και την προστασία των ρούχων σας.»

«Το μόνο απορρυπαντικό που καθαρίζει ΚΑΙ το κάρμα σας!»

«Το επίσημο απορρυπαντικό του Slumdog Millionaire, της ταινίας που σάρωσε τα φετινά Όσκαρ!»

«Γιατί να συμβιβάζεστε με ένα απορρυπαντικό που έχει μόνο ένα είδος
κόκκων, όταν μπορείτε να έχετε το «Ηindu», με χιλιάδες κόκκους σε διαφορετικά χρώματα και σχήματα;»

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

«Ο Δαλάι Λάμα συνιστά «Buddha». Αυτός ξέρει.»

«Απλώς τοποθετήστε μια δόση «Buddha» στο πλυντήριο και διαλογιστείτε όσο κρατάει η πλύση!»

«Με το «Buddha» μπορείτε να είστε ήσυχοι για τα ρούχα σας και να ανακαλύψετε την εσωτερική σας γαλήνη»

«Σε κάθε συσκευασία, δώρο ένα DVD της Ελένης Πετρουλάκη με ασκήσεις Power Yoga!»

ΑΘΕΪΣΜΟΣ

«Εεεεεεε…Ξέρετε…Βασικά το απορρυπαντικό μας δεν καθαρίζει τα ρούχα. Αλλά, μεταξύ μας, ούτε και τα άλλα τα καθαρίζουν. Οπότε γιατί να μην αγοράσετε το δικό μας, που είναι και πιο φτηνό;»


Επιτέλους, Ανάσταση! Επιτέλους, όλοι οι όψιμοι Χριστιανοί μπορούν να απολαύσουν εντελώς απενοχοποιημένοι ένα μεγάλο πιάτο αρνί, ένα ζουμερό κοκορέτσι και κατόπιν μια αυτοκρατορική μερίδα τσουρέκι. Ένα από τα μεγαλύτερα φαντασμαγορικά θαύματα του Χριστού ήταν ο πολλαπλασιασμός των άρτων και των ιχθύων. Αλλά το σύγχρονο θαύμα όλων αυτών που μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα θυμούνται ότι είναι Χριστιανοί είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό: Ο πολλαπλασιασμός των τριγλυκεριδίων και της χοληστερίνης.

Αυτό είναι, λοιπόν, το Πάσχα. ‘Πάσχα’ στα εβραϊκά σημαίνει πέρασμα. Πέρασμα από τα καλαμαράκια και τα χόρτα στα αρνιά και τα κοντοσούβλια.

Αλλά όχι, αγαπητέ πιστέ ή άπιστε αναγνώστη: Το Πάσχα δεν είναι μόνο μια καλή δικαιολογία να γεμίσουμε τα στομάχια μας. Είναι και μια ωραία ευκαιρία να βρεθεί όλη η οικογένεια μαζί, να πάει στο χωριό να τηρήσει τα έθιμα και να μείνει η Αθήνα άδεια, θυμίζοντας αγαπημένες εποχές 15αύγουστου. Από αυτή την άποψη, κρίμα που δεν κρατάει περισσότερο.

Εσύ, αναγνώστη, άναψες τη λαμπάδα σου; Μπράβο, ήσουν καλός Χριστιανός χθες. Μη φοβάσαι, το μαρτύριό σου τελείωσε. Από σήμερα μπορείς να επιστρέψεις στις συνήθεις, καθόλου χριστιανικές ασχολίες σου. Ο Χριστός απελευθερώθηκε από τα δεσμά του θανάτου. Εσύ απελευθερώθηκες από τα δεσμά της θρησκοληψίας.

Απλά για την ιστορία, εγώ δεν άναψα λαμπάδα. Πήγα στην Εκκλησία για το έθιμο, όπως κάθε χρόνο. Στο ‘Χριστός’ πήγα, στο ‘Ανέστη’ έφυγα. Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί επιμένω να πηγαίνω στην εκκλησία κάθε Ανάσταση. Κάθε χρόνο τα ίδια λόγια, οι ίδιες φάτσες, το ίδιο τροπάριο (κυριολεκτικά). Και τελικά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όλα τα λεφτά το βράδυ της Ανάστασης είναι οι φάτσες των παππούδων και των γιαγιάδων που κρατάνε ευλαβικά σαν μικρά παιδάκια τις λευκές λαμπάδες τους, την ώρα που αρχίζουν να πέφτουν τα βεγγαλικά. Σκύβουν, κοιτάνε γύρω τους ανήσυχα, ψάχνουν μέρος να κρυφτούν. Κάνουν λες και δέχονται επίθεση από αέρος από πολεμικό αεροσκάφος – μάλλον τους ξυπνάνε μνήμες Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και είναι και επικίνδυνοι, γιατί πάνω στον πανικό τους χάνουν τον έλεγχο της λαμπάδας τους και υπάρχει ο κίνδυνος να προκληθεί ολοκαύτωμα. Οι γιαγιάδες είναι πιο επικίνδυνες από τα μικρά παιδιά όταν κρατούν λαμπάδα, γιατί είναι υπεράνω υποψίας: Στα παιδάκια οι γονείς λένε κάθε τόσο ‘πρόσεχε με τη λαμπάδα, θα κάψεις κανέναν’, ενώ στις γιαγιάδες δεν το λέει κανείς – τόσα χρόνια κάνει Πάσχα, σου λέει ο άλλος, θα ξέρει να κρατάει τη λαμπάδα. Κι όμως.

Τέλος πάντων, μη σας χαλάω το Πάσχα εγώ, ο αιρετικός. Καλό Πάσχα σε όλους, καλό σούβλισμα του αρνιού και καλή επιστροφή σε όσους έχουν φύγει από την Αθήνα (αν και, ειλικρινά, δε μας λείψατε).

Χριστός ανέστη και Stranger εξανέστη!